Description

ချူမိသားစုသည် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အာဏာနှင့် ဂုဏ်သရေရှိခဲ့သော ကျော်ကြားသည့် မိသားစုဖြစ်သည်။ ချူမိသားစု၏ အမွှာညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည်လည်း မြို့တော်တွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်ပင် ချောမောလှပကြသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ ချူဖုန်းချင်သည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့ရာ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရဲသူ မရှိပေ။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့သည် အာဏာဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သစ္စာဖောက်တစ်ဦး၏ ပယောဂကြောင့် ဘောင်ခတ်ခံခဲ့ရသည်။ ချူဖုန်းချင်သည် မိန်းမအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ သူ၏ ညီမနေရာတွင် အစားထိုး လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ သူ လက်ထပ်ခဲ့ရသူမှာ ရှီချန် နယ်စားဖြစ်ပြီး၊ သူသည် နန်းတွင်းအမှုကိစ္စများအား ထမ်းဆောင်ရသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရှီချန် နယ်စား ကျီယွီကျင်းသည် ရူးသွပ်သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိပြီး သူ၏ စိတ်ကြိုက်အတိုင်း ပြုမူတတ်သည်။ သူက အလှပဆုံးသော မိန်းမပျိုတို့ကို အရှက်ရစေခြင်းအား အကြိုက်ဆုံးဟု ဆိုကြသည်။ အလှပဆုံးသော မိန်းမပျိုတို့သည် သူ့လက်အောက်တွင် သုံးရက်ထက် ပိုမရှင်သန်နိုင်ကြပေ။ လူတိုင်းသည် ဒီအလှပဆုံးသော သူ ဘယ်နှစ်ရက် အသက်ရှင်နိုင်မလဲဟု လက်ချိုးရေတွက်နေကြသည်။

သူတို့ ရေတွက်နေကြစဉ်မှာပင် ရဲရဲတောက်အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မာနကြီးသော နယ်စားသည် အေးစက်လှပသော သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ကိုင်လျက် မိမိ၏ ပခုံးပေါ် နင်းစေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။

ကျီယွီကျင်း: "မင်း ဖိနပ်မစီးပြန်ဘူး၊ မြေကြီးအေးတယ်။ မင်း ထပ်ပြီး အအေးမိရင် ငါ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး။"

ချူဖုန်းချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏လက်မှ မရုန်းထွက်ခဲ့ပေ။ သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ သူ၏နားရွက်ဖျားတွင် သွေးရောင်သမ်းသွားလေသည်။

မင်္ဂလာဦးညတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ရှီချန်နယ်စားသည် ချူဖုန်းချင်၏ မေးစေ့ကို ညှစ်ပြီး "ကဲ တစ်ချက်ကြည့်ရအောင်၊ ဒီလို တင့်တယ်လှပတဲ့သူက ဘယ်လိုပုံစံလဲ" ဟု ပြောလာသည်။

"တကယ်ကို မဟာအလှပိုင်ရှင်ပဲ။ ငါလို ယောက်ျားမဟုတ်သူအတွက်တော့ တကယ်ကို မြတ်လှပါတယ်။ လာပါ၊ ကိုယ့် ကို နမ်းပါဦး။"

ချူဖုန်းချင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး အရှက်ရခြင်းကို မခံနိုင်တော့ဘဲ "မိုက်ရိုင်းလှချည်လား!" ဟု အော်လိုက်၏။

ကျီယွီကျင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မိုက်ရိုင်းတယ် ဟုတ်လား။ နောက်က ထွင်းထုထားတဲ့ ကုတင်ကို ကြည့်လိုက်။ ငါကသာ မလုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်း အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ငိုနေရပြီ၊ မဟာအလှပိုင်ရှင်ကြီး။"

သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီးနောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ အခန်းထဲတွင် လူတစ်ဦး ရေချိုးနေသည်ကို မှေးမှိန်စွာ မြင်လိုက်ရသည်။ မည်သူက ဤမျှ ရဲရင့်သနည်းဟု မေးတော့မည့်အချိန်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ရာ 'အို- ဒါ ငါ့မိန်းမပါလား' ဟု တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သို့သော် သူ ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပင် သူ့အမြင်အောက်တွင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် တစ်စုံတစ်ရာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

"....??!"

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို မဝတ်ရသေးဘဲ ခေါင်းမော့လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးနီရဲနေသော ကျီယွီကျင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ခဏတာမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် 'ပြီးပြီ' ဟူသော စကားနှစ်လုံးသာ ပေါ်လာတော့သည်။ တစ်မနက်ခင်းတွင် ချူဖုန်းချင်သည် ခါးကို ကိုင်လျက် ကုတင်ပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး ထိုင်နေပြီး လည်ချောင်းနာနာဖြင့် "မိန်းမစိုးလား!" ဟု ခက်ခဲစွာ ပြောဆို၏။

ကျီယွီကျင်းက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖျတ်ခနဲ နမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ဒါ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်လား။ မင်းက မိန်းမမဟုတ်သလို ငါကလည်း မိန်းမစိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အတွဲပဲ။"

"ကျွန်တော့်သခင်မလေးက နံ့သာ ဆွတ်ထားသလိုဘဲ မွှေးကြိုင်လှချည်လား!"

ချူဖုန်းချင်: "...ထွက်သွား။"