Chapter 23

အပိုင်း  (၂၃)

ချူဖုန်းချင်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကျီယွီကျင်း အနည်းငယ် မျက်စိလည်သွားသည်။ ချူဖုန်းချင်ကို ချပေးပြီးနောက် သူ ထိုနေရာကို စစ်ဆေးလိုသည့်အသွင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏အကြည့်က ထိုလူထံသို့ မရောက်မီ ချူဖုန်းချင်က သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ ဟန်ချက်မညီဖြစ်ကာ ရထားပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ကျီယွီကျင်း: "......"

သူ ခါးထောက်လိုက်ပြီး လျှာဖျားဖြင့် ပါးစောင်ကို ထိုးလိုက်သည်။ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သူ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ချူယင်ယင်၊ ငါ မင်းကို တစ်ညလုံး ရှာခဲ့တာကို မင်းက ဒီလို ဆက်ဆံတာလား..."

"မင်း နည်းနည်းလောက်ဖြစ်ဖြစ် အသိတရားရှိပါဦးလား..."

ဒီအချိန်မှာ အသိတရားရှိဖို့ ပြောနေတုန်းလား...

ချူဖုန်းချင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးက ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်။ သူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။ ကျီယွီကျင်းကို ခေါင်းပင် မော့မကြည့်ရဲပေ။ ဤအချိန်တွင် သူ စကားပြောနိုင်လျှင် "ထွက်သွား" ဟု သေချာပေါက် ပြောမိလိမ့်မည်။ ဒီကိစ္စမှာ ကျီယွီကျင်းက အပြစ်ကင်းစင်ပေမယ့်လည်း အဲ့ဒီ... အဲ့ဒီလို လျှို့ဝှက်အပ်တဲ့ နေရာကို ဘယ်လိုများ ထိနိုင်ရတာလဲ...။ ပြီးတော့ အပြင်လူလည်း ဖြစ်​နေ​သေးတယ်။ 

ချူဖုန်းချင် ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ သူ့မျက်တောင်ဖျားများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူ ဤကဲ့သို့အရာမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။ သူ၏ပုံမှန် ရှင်းလင်းသောစိတ်ပင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ချေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်က ဆေးကြောင့်ပဲ ကျီယွီကျင်းရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ထိတွေ့မှုကြောင့် တုံ့ပြန်မှု ပိုကြီးသွားတာ...

ကံကောင်းစွာဖြင့် အဝတ်အစားများသည် ရှုပ်ထွေးပြီး ချောင်နေကာ ထိုနေရာအားလုံးနီးပါးကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ချူဖုန်းချင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ ယခု ရင်ဆိုင်နေရသော အကြီးမားဆုံးပြဿနာမှာ သူကိုယ်သူ သက်သာရာရအောင် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည် မဟုတ်ဘဲ ကျီယွီကျင်း သိမသွားစေရန် မည်သို့ ရှောင်ရှားရမည် ဆိုသည်ကိုပင်။

သူ၏တွန်းထုတ်မှုကြောင့် ကျီယွီကျင်းသည် ယခင်က သူ ထိမိသောအရာကို မစစ်ဆေးတော့ပေ။ ကျီယွီကျင်းက သူ အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက် နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ဟု ထင်သွားသည်။ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာပြီး စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျောက်လင် သူ့ကို ကျွေးခဲ့သော ချွန်ဖုန်းဆန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်...

ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ကာမ အားတိုးဆေး ဖြစ်သည်။

ကျီယွီကျင်း ခေတ္တရပ်သွားပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင်  စိတ်မပူပန်တတ်သော သူ့အမူအရာများတွင် ယခု ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သူ့ဆီမှ အဝေးသို့ ရွေ့သွားနေသော ချူဖုန်းချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူက တံတားကို ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်တယ်လို့ပဲ ငါ ထင်နေတာ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ငါ့ဆီကနေ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နေတာပဲ။

သူ ဒေါသဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းစိတ်ထဲမှာ ငါက တခြားသူတွေကို အခွင့်အရေးယူတတ်တဲ့ အပေါစားကောင်မျိုးလား"

ချူဖုန်းချင်: "......"

ဒီလူ ဘာတွေ ပြောနေပြန်တာလဲ...။

ကျီယွီကျင်း: "ဒါ့အပြင် ငါက မိန်းမစိုးတစ်ယောက်လေ၊ ငါ့မှာ အဲဒီအရာတောင် မရှိဘူး၊ မင်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ"

ငါ ဘာကို ကြောက်တာလဲ... မင်း ခုလေးတင် ထိမိသွားတဲ့အရာကို မင်း သိသွားမှာ ငါ ကြောက်တာ...၊ မင်း လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုတာကို မင်း သိသွားမှာ ငါ ကြောက်တာ...၊ ပြီးရင် မင်း ဒေါသတကြီးနဲ့ ချူမိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မှာကို ငါ ကြောက်တာ...။

ကျီယွီကျင်း ပြောနေစဉ် မြင်းရထားက စတင်ရွေ့လျားတော့သည်။ ကျီယွီကျင်းက ခြေချိတ်ပြီး ထိုင်နေသည်။ သူ၏ခံစားချက်များကို ထည့်တွက်ပေးသည်လားတော့ မသိပေ၊ သို့သော် နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အတော်လေး ခပ်ခွာခွာ နေလေကြသည်။

ဆီးနှင်းများ အလွန် ကျနေပြီး ညဘက်ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းက သွားလာရခက်ခဲသည်။ မြင်းရထားက ထိုလမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်ရန် အလွန်ခက်ခဲနေသည်။ လမ်းပေါ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ကျောက်တုံးငယ်များ ရှိပြီး မြင်းရထားက ထိုကျောက်တုံးငယ်များကို ဖြတ်ကျော်သောအခါတိုင်းလိုလို အသံကျယ်ကျယ် ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ရထားမောင်းသမားသည် ၎င်းတို့ကို ရှောင်ရှားရန် ခက်ခဲလေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် အရေးမကြီးပေ၊ သို့သော် ယခုတော့ ချူဖုန်းချင်သည် ဤအသေးအမွှားအရာများနှင့် ကြီးမားသောအသံများအားလုံးကြောင့် အရူးဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မင်း မလှုပ်ရှားရင် အဆင်ပြေတယ်...။ မင်း လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ဆေးအာနိသင်က ဘယ်တော့မှ မပြေတော့ဘူး...။ မြင်းရထား လှုပ်ယမ်းလိုက်တိုင်း မျက်နှာက ပိုမိုနီရဲလာပြီး ပူလောင်နေသောခံစားချက်က သူ့ကို လောင်ကျွမ်းသွားတော့မည့်နှယ်။

ကျဉ်းမြောင်းသော ရထားလုံးထဲတွင် နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ချူဖုန်းချင်၏အသက်ရှုသံက ပို၍လေးလံလာ၏။ သူ အသံမထွက်မိစေရန် လက်ဖမိုးကို နှုတ်ခမ်းများနှင့် ဖိထားသော်လည်း အသက်ရှူသံကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ပို၍ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလေလေ အသက်ရှူသံက ပို၍လေးလံလာလေလေပင်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏လျှာဖျားဖြင့် ပါးစောင်ကို ထိုးနေသော်လည်း မျက်လုံးများက ထိုနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မကြည့်ခဲ့ပေ။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ခန်းစီးကာများကို ဘေးသို့ ဆွဲလိုက်ရာ အေးစက်သောလေများ ဝင်လာသည်။ သူ လက်များကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဆီးနှင်းအချို့ကို ဖမ်းယူကာ ၎င်းတို့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ချင်သော်လည်း ဆီးနှင်းများက နှုတ်ခမ်းကို ထိလိုက်သည်နှင့် လောင်ကျွမ်းနေသော အပူချိန်ကြောင့် အရည်ပျော်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော အေးစက်စက်လေက ချူဖုန်းချင်ကိုလည်း အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာစေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျောက်လင်သည် ထိုဆေးတစ်ဝက်ကို သောက်လိုက်သော်လည်း အာနိသင်က အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိသေးပေ၊ သို့သော် နောက်ကျောရှိ ကြိမ်ဒဏ်ရာများနှင့် စုတ်ပြဲနေသောအသားများက သူ့ကို မသက်မသာ ခံစားရစေသည်။

လင်ယင်သည် သူ့ဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီး ဆေးကို ဂရုတစိုက် လိမ်းပေးသည်။

ကျောက်လင်သည် မျက်ရည်များ ရွှဲရွှဲစိုအောင် ငိုကြွေးနေပြီး "မနက်ဖြန် ငါ ခမည်းတော်နဲ့ မယ်တော်ဆီကို သွားပြီး ခွေးကောင်ကျီကို သေမထူးနေမထူး ဘဝနဲ့ နေရအောင် လုပ်ပစ်မယ် ငါ သူ့ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်အောင် ခုတ်ထစ်ပစ်မယ် ချူယင်ယင်ကိုလည်း ငါ့ကို 'သူမ' လိုချင်လှပါချည်ရဲ့ဆိုပြီး ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်အောင် လုပ်မယ်။ ငါ အဲ့လိုမှ မလုပ်နိုင်ရင် ငါ့ကို ကျောက်လင်လို့ မခေါ်နဲ့တော့"

လင်ယင်၏မျက်လုံးများက အမြဲတမ်း ပြုံးနေလျက်သာ။ သူ၏သာမန်မျက်နှာကို သူ၏မျက်လုံးများကသာ ထင်ရှားစေသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်စူးရှသောကြောင့် တချို့လူများက ဤမျက်လုံးများကို ပိုမိုလှပသောမျက်နှာနှင့် တွဲဖက်သင့်သည်ဟု ခံစားရသည်အထိ။ သူသည် ကျောက်လင်၏မျက်နှာမှ မျက်ရည်များကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊  မငိုပါနဲ့တော့။"

သို့သော်လည်း ဤကိစ္စတွင် ကျောက်လင်၌ အပြစ်ရှိသည်။ သူ ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံလျှင်ပင် ကျီယွီကျင်းကို ရင်ဆိုင်ခြင်းမှ မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးကိုမျှ ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်။ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သူ၏လက်အောက်ခံများကို အနိုင်ယူရန် ကျောက်လင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးနိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်သည် ဧကရာဇ်က သူ့ကို တရားမျှတမှု ရရှိအောင် သေချာပေါက် ကူညီလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

လင်ယင်သည် မျက်လုံးများကို အောက်ချပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နည်းနည်း ရူးတာလည်း ကောင်းပါတယ်...။

ကျောက်လင်သည် အချိန်အတော်ကြာ မျက်ရည်ကျနေပြီး သူ့မျက်ရည်များက သူ၏ခန့်ညားသောမျက်နှာကို ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့စေသည်။ ရုတ်တရက် သူ ထရပ်ပြီး လင်ယင်၏ပခုံးပေါ်သို့ မှီကာ မျက်ရည်များနှင့် နှာရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ လင်ယင်သည်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

ကျောက်လင်သည် ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် "လင်ယင်၊ ငါ့အတွက် မိန်းကလေးအချို့ကို ရှာပေးပါဦး။ ခွေးကောင်ကျီက ငါ့ကို အဲဒီဆေး ကျွေးလိုက်တယ်၊ အခုတော့ ငါ အဆင်မပြေဘူး။  အပျိုစင်တွေ ဖြစ်ပြီး လှတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ၊ မင်း သိပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်ယင်သည် ထရပ်ပြီး ကျောက်လင်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ "အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းသား၊ ဒီအစေခံ အခုပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။" ဟု ဆို၏။

ကျောက်လင် "အင်း" ဟု ထုတ်ပြောပြီး "လင်ယင်၊ မင်း ရှိနေတာ တကယ် ကောင်းတယ်။" ဟု ပြောလေသည်။

လင်ယင် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းသား၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒီအစေခံက အရှင့်ကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ မွေးဖွားလာတာပါ။ အရှင်မင်းသား ရှိမှသာ ဒီအစေခံလည်း ရှိမှာပါ။ အရှင့်ရဲ့ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တာက ဒီအစေခံအတွက် ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။" 

သူ စကားကို လှလှပပလေး ပြောသွားသော်လည်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများက မှေးမှိန်သွားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေသည်။

လူငယ်မိန်းမစိုးတစ်ဦးက သူ့ဆီသို့ လာသည်။  လင်ယင်က ထိုလူငယ်ကို ရာထူးတိုးပေးခဲ့ပြီး ထိုလူငယ်က လင်ယင်၏အမိန့်များကို လိုက်နာသည်။ သူ လင်ယင်ကို ဦးညွှတ်ပြီး မေးလိုက်သည် "ကုန်းကုန်း၊ အရှင်မင်းသားရဲ့ ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုလဲ... နန်းတွင်းသမား​တော်ကို ခေါ်ဖို့ လိုအပ်လား?" 

"နန်းတွင်းသမား​တော်" လင်ယင် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ရာ ဤအပြုံးက သူ၏သာမန်မျက်နှာကို ကွဲပြားသောစတိုင်ဖြင့် တောက်ပစေသည်။ "ယွီလင်နန်းတော်က ကျီယွီကျင်းနဲ့ သူ့လူတွေ ဝိုင်းထားတာ မဟုတ်ဘူးလား အခုတော့ မင်း ထွက်သွားလို့ပဲ ရပြီး ဝင်လို့မရဘူး။"

ကျီယွီကျင်းလား...။ ကျီယွီကျင်းရဲ့လူတွေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား...

လင်ယင်: "ဟုတ်တယ်မလား"

လူငယ်မိန်းမစိုးက ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျီယွီကျင်းရဲ့လူတွေက ယွီလင်နန်းတော်ကို တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းထားတယ်၊ ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် ဝင်လို့မရဘူး။"

လင်ယင်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မီးခိုးရောင် မိန်းမစိုးယူနီဖောင်းက သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ခေါက်ရာ တစ်ချက်မရှိဘဲ ခပ်ပြန့်ပြန့် ရှိနေသည်။ သူက သန့်ရှင်းပြီး ဖြောင့်စင်းကာ ပိန်သွယ်နေသည်။

"ကုန်းကုန်း၊ ဒါဆို ခင်ဗျား ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ..."

လင်ယင်: "အရှင်မင်းသားက ငါကိုယ်တိုင်လုပ်တဲ့ ကျောက်ပွင့်နဲ့ ကြာစေ့ဟင်းချိုကို စားချင်လို့လေ။ ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။"

...

ရထားလုံးထဲရှိ လူနှစ်ယောက်ကမူ အချိန်က အလွန်ကြာသည်ဟု ခံစားနေရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရထားသည် ကျီအိမ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

နှစ်ယောက်လုံး စိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။ ကျီယွီကျင်းသည် ရထားပေါ်မှ အရင်ခုန်ဆင်းပြီး မတတ်နိုင်ဘဲ စုတ်သပ်လိုက်ကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူ ချူဖုန်းချင်ကို ထပ်မံတွေးမိသည်။ သူ့နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ဒီဆေးက ဘယ်သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတာလဲ... နောက်တစ်ကြိမ် ကျောက်လင်နှင့် တွေ့ရင် ကျောက်လင်ကို နောက်ထပ် သောက်ခိုင်းမယ်

ချူဖုန်းချင်၏ခြေထောက်များနှင့် ခြေဖဝါးများက အလွန်အားနည်းနေသောကြောင့် ပုံမှန် လမ်းလျှောက်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ပေ။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းရန်အတွက်မူ မဆိုလေနှင့်တော့။ 

ကျီယွီကျင်းသည် ရထားပေါ်သို့ တက်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ၊ သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားခင်တွင် ချူဖုန်းချင်က သူ့ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်း: "ကျစ်၊ မင်းက ငါ ကူညီတာကို မလိုချင်ရင် ကိုယ်တိုင် ဆင်းနိုင်လား"

ချူဖုန်းချင်သည် နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားပြီး အချိန်အကြာကြီးကြာမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် လက်ပိုက်ပြီး တံခါးကို မှီကာ ပြပွဲကောင်းတစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေသောအမူအရာဖြင့် "ကောင်းပြီ၊ သွား၊ တစ်ခါလောက် လုပ်ပြလေ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချူဖုန်းချင်: "......"

ငါ သွားတော့မယ်...။ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေပြီး  ကျီယွီကျင်း၏ စိန်ခေါ်မှုကြောင့် ပို၍ဒေါသထွက်လာရသည်။ သူ ကျီယွီကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို မြှင့်လိုက်ပြီး ရထားနံရံကို ကိုင်ကာ တုန်ယင်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူ၏မျက်လုံးများတွင် မရေမရာဖြစ်မှုမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ကျီယွီကျင်းသည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ထဲတွင် "သူက ကလေးလို ချွဲနေတာလား" ဟု ရေရွတ်မိသည်။ လီယွီက 'မိန်းကလေးတွေက ရှက်တတ်တယ်၊ မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောရင် မကြာခဏဆိုသလို လိုချင်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်' ဟု ပြောဖူးသည်။

စကားမဆုံးမီ လီယွီ၏အသံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်လာသည်။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ နန်းတွင်းသမား​တော် ရောက်လာပါပြီ။"

ကျီယွီကျင်းသည် "အင်း၊ သူ့ကို အရှေ့ခြံထဲမှာ အရင်စောင့်ခိုင်းလိုက်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ချူဖုန်းချင်၏ခန္ဓာကိုယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ နန်းတွင်းသမား​တော်...။ ဘယ်နန်းတွင်းသမား​တော်လဲ...။

သမား​တော် ရောက်လာရင် လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဦးမလား...။

သူ လှုပ်ရှားခြင်းကို ရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယွီကျင်းက "မင်း ငါ ကူညီတာကို တကယ် မလိုချင်ဘူးလား" ဟု ထပ်မံမေးလေသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် အကြည့်များကို အောက်ချပြီး အလျှော့ပေးလိုက်သည်။ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီးနောက် အသံမထွက်သေးကြောင်း သတိရသွားသည်။ သူ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ကျီယွီကျင်း၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း သူက မသနားမညှာတာပဲ "မင်းက တကယ်ကို ရူးနေတာပဲ။" ဟု ပြောလေသည်။

လီယွီက တစ်ခါတစ်ရံ အသုံးဝင်သည်။ သူက 'ကိုယ်ကြိုက်တဲ့သူရဲ့ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ဘယ်သူက ငြင်းပယ်နိုင်မလဲ' ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်

နှစ်ယောက်စလုံး ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏မျက်နှာကို ကျီယွီကျင်း ရင်ခွင်အတွင်းထဲသို့ မြှုပ်ထားပြီး တခြားသူများရှေ့တွင် ဣန္ဒြေပျက်ရခြင်းကြောင့် အလွန်ရှက်ရွံ့နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယွီကျင်း၏အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ ဒီ ကလေးက တကယ်ကို လှည့်စားတတ်တာပဲ...။ "သူမ" က သူ့ရဲ့ဇနီးဖြစ်တယ်ဆိုတာကို တခြားသူတွေ မသိအောင် ကြောက်နေသကဲ့သို့ သူ့ကို အလွန်နီးကပ်စွာ မှီနေသည်။

လောင်မိုသည် ချူဖုန်းချင်ကို ကျီယွီကျင်းက ချီပိုးလာသည်ကို ကြည့်ပြီး သမား​တော်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံးက စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်။

ကျီယွီကျင်း တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်နေသည်။ ချူဖုန်းချင်၏ကိုယ်အလေးချိန်က သူ့အတွက် အလွန်ပေါ့ပါးသောကြောင့် သူတို့ အရှေ့ခြံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤအချိန်တွင် ချူဖုန်းချင်သည် ကျီယွီကျင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အမ်" ကျီယွီကျင်းသည် အဆွဲခံလိုက်ရသော နေရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ချူဖုန်းချင်၏မျက်လုံးထောင့်များ နီရဲလာသည်။ သူ လက်များဖြင့် အမူအရာအချို့ လုပ်ပြပြီးနောက် ခေါင်းကို အားကြိုးမာန်တက် ခါယမ်းလိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်း၏မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ ချူဖုန်းချင်၏စကားမပြောနိုင်သောအသွင်က တကယ်ကို သနားစရာကောင်းသည်။ သူ အချိန်မီ မရောက်ခဲ့ပါက ချူဖုန်းချင်သည် မည်မျှပင် ဆိုးရွားစွာ ခံစားရသည်ဖြစ်စေ အကူအညီတောင်းနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အော်ဟစ်နိုင်ခြင်းပင် မရှိနိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူသာ တကယ် နောက်ကျခဲ့မယ်ဆိုရင်...

ကျီယွီကျင်း ထပ်မတွေးရဲတော့ ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်လင်ကို ဤအတိုင်းထား၍မရတော့ပေ။

သူ စိတ်ပြန့်လွင့်နေသောကြောင့် ချူဖုန်းချင်၏လက်ဟန်များကို အနီးကပ် မကြည့်ခဲ့ပေ။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ အချိန်အကြာကြီး မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ နားမလည်ဘူးဟု ထင်သောကြောင့် ထပ်မံ အမူအရာလုပ်ပြလိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် "မင်းက ရှက်နေတဲ့အတွက် သမား​တော်ကို မတွေ့ချင်တာလား" ဟု နားလည်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။

ရှက်တာလား "ရှက်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သူ ဘယ်လိုမြင်သွားတာလဲ သူက သူ့ကိုယ်သူအဆင်ပြေနေတယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနေတာလေ။

ထားလိုက်ပါတော့၊ မတူတဲ့လမ်းကြောင်းတွေက အဆုံးသတ်မှာ တူညီတဲ့နေရာသို့ ဦးတည်နေတာပါပဲ၊ အဓိပ္ပာယ်က နောက်ဆုံးတော့ အတူတူပါပဲ...။

ချူဖုန်းချင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏အရောင်ဖျော့သောမျက်ဝန်းများတွင် မတည်ငြိမ်သော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် မဖော်ရွေသောအသွင်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းက မင်းရဲ့နေမကောင်းတာကိုတောင် ဖုံးကွယ်ပြီး သမား​တော်မတွေ့အောင် ရှောင်နေတာလား"

"မင်းရဲ့တခြားတောင်းဆိုချက်တွေကို ငါက မနှစ်မြို့ပေမယ့် သဘောတူနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း မနက်ဖြန်အထိ ပြောရင်တောင် သမား​တော်ကို မတွေ့ချင်တာကိုတော့ ငါ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုသူက ဤမျှအထိ အတွေးအခေါ်ရှေးကျနေပြီး ခင်ပွန်းသည်မှလွဲ၍ တခြားယောက်ျားများကို မတွေ့စေရဆိုသော ရှေးဟောင်းအယူအဆကို လိုက်နာနေမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ထိူသူ၏လှောင်အိမ်ထဲမှ အတွေးများကို ဖြိုခွဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထက် မည်သည်ကမှပို၍ အရေးမကြီးကြောင်း သူ့ကို သိစေချင်သည်။

ချူဖုန်းချင်: "......"

သူ စိတ်ထဲတွင် "ခွေးကောင်ကျီ" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်းချင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်လာသည့်အတိုင်း ရင်ဆိုင်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ချူဖုန်းချင်၏လက်ရှိအခြေအနေက ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် နံနက်ခင်းမြူများ ရှိနေသည်၊ ဆီးနှင်းစက်များ လှိမ့်ဆင်းနေကာ အဖူးများ ပွင့်တော့မည့်နှယ်။

လီယွီသည် ထောင့်တစ်နေရာမှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်မှုအချို့ မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာသော်လည်း အံ့အားသင့်မှုမှလွဲ၍ တခြားဘာမျှမရှိပေ။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် သတိရှိရှိဖြင့် ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက ကျီယွီကျင်း၏ စိတ်ထားကျဉ်းမြောင်းမှုအရ မနက်ဖြန်တွင် ရှီချန်း၌ ချောမောလှပပြီး လူတိုင်း၏ချစ်ခင်မှုကို ရရှိကာ သွားလေရာရာတွင် ပန်းများပွင့်သော... အချောအလှပဂေးများ အားလုံး၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ခံရနိုင်သော ကောင်လေးတစ်ယောက် ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။

ကျီယွီကျင်း ထိုလူကို ချပေးပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သမား​တော်ကို လက်ပြပြီး "လာပြီး ကြည့်ပါဦး၊ ဖြေရှင်းနည်း ရှိသလား ကြည့်ပါဦး..." ဟု ပြောလေသည်။

သူ၏စကားများ မဆုံးမီ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် ရုတ်တရက် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။ သူ အလစ်အငိုက်မိသွားပြီး ထိုအင်အားကြောင့် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။

လှပသောမျက်နှာတစ်ခုက သူ၏အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကျီယွီကျင်းသည် ပုံမှန်လူများထက် အရောင်တစ်ရောင် ပိုဖျော့သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

သူ သတိမဝင်သေးမီ ချူဖုန်းချင်၏ပိန်သွယ်သော လက်ချောင်းများက သူ၏မေးစေ့ကို ညှစ်လိုက်သည်။ ၎င်းက မင်္ဂလာဦးညတွင် သူ ထိုသူ့ကို လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။

လက်ချောင်းများက ထိုသူ၏နွေးထွေးမှုကို သူ့ဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးသည်။ ကျီယွီကျင်း သူ့ရှေ့ရှိ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ ထိုသူ့ထံမှ ပူပြင်းသောအသက်ရှူသံကိုပင် ခံစားနေရသည်။ ဤအချိန်တွင် အအေးကို ကြောက်တတ်သော ထိုလူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အေးမြသောအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှ မရှိတော့ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏နှုတ်ခမ်းများအပေါ်သို့ နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ်နွေးထွေးသော ထိတွေ့မှုတစ်ခုက ရောက်လာလေသည်။