MM Story Teller

Chapter 15

Viewers 2k

အပိုင်း (၁၅)

လောင်မိုသည် ကျီယွီကျင်းကိုလည်းကောင်း၊ ချူဖုန်းချင်ကိုလည်းကောင်း ကြည့်လိုက်၏။ ဤသို့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အရေးအကြောင်းများဖြင့်ပြည့်နေသော မျက်နှာအိုသည် အနည်းငယ်နီရဲလာလေသည်။ သူ၏ဘဝတစ်သက်တာတွင်

ဤသို့ကလေးဆန်သော အရာတစ်ခုကို တစ်ခါမျှပြုလုပ်ဖူးခြင်းမရှိသည့်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာပြီးနောက် ထိုနေရာမှထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် ပါးစပ်ကိုဖွင့်ဟလိုက်ပြီးနောက် ထိုအရာနှင့်ပတ်သက်၍ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထိုအရာနှင့်ပတ်သက်၍ မေးမြန်းခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲမှ ဆန်ပြုတ်ကိုပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ကျီယွီကျင်း: “အရသာရှိလား”

အဖြေကိုသိလျက်နှင့်ပင် မေးမြန်းလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ့ကို ဂရုစိုက်ချင်စိတ်မရှိသည့်တိုင်အောင် သူသည် ထိုသူ၏အိမ်အောက်တွင်

နေထိုင်နေသည်ဖြစ်၍ အေးစက်စက်ဖြင့်ဆို၏။ “ကောင်းတယ်၊ အရမ်းချိုတာလည်းမဟုတ်ဘူး၊

အရမ်းငန်တာလည်းမဟုတ်ဘူး”

ကျီယွီကျင်းသည် ကုတင်၏ခေါင်းရင်းကိုမှီပြီး ထိုအဖြေကိုကြားလိုက်သောအခါ ပါးစပ်ကိုဆူလိုက်ပြီး နောက်နောက်ပြောင်ပြောင်ပြုလုပ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီ၊ မစားနဲ့တော့။ ခဏနေရင် မင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဧည့်ခံဖို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်”

ထို့နောက် သူသည် ခဏမျှရပ်တန့်ပြီး “တစ်ချို့သောသူတွေလို ငါက စိတ်ကျဉ်းကျပ်မနေဘူး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

ချူဖုန်းချင်: “...”

ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကို လုံးဝမလိမ်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူသည် စကားဆုံးသည်နှင့် အစေခံသည် အစာများနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ မကြာမီတွင်ပင် စားပွဲတစ်ခုလုံးသည် ဟင်းပန်းကန်များနှင့်အပြည့်အဝဖြစ်နေလေသည်။

ပန်းကန်များစွာရှိသော်လည်း ပမာဏမှာမူ နည်းပါးသည်။ ထိုအရာများသည် လူတစ်ဦးတည်းအတွက်

လုံလောက်သည်။

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ပြုလုပ်လိုက်၏။ သူ၏ရှေ့တွင် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအကြောင်းများကြောင့် မမြည်းစမ်းဖူးသော ဟင်းပွဲများစွာရှိနေသည်ကို တွေ့မြင်ရ၏။ သူ၏ပန်းနာရောဂါသည် မြေပဲကိုထိမိလျှင်ပင် ဖျားနာစေသည်ဖြစ်၍ မြေပဲနှင့်ပတ်သက်သော အရာအားလုံးကို မစားနိုင်ပေ။ ကလေးဘဝကမသိဘဲ မြေပဲတစ်ခြမ်းစားမိရာ အသက်အန္တရာယ်ရှိလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့၏။ ထိုအချိန်ကစ၍ သူသည် မြေပဲကိုတစ်ခါမျှ မထိတွေ့တော့ပေ။

သူ၏မိခင်သည် အလွန်ဂရုတစိုက်ရှိသောသူဖြစ်၍ ထိုအချိန်ကစ၍ မြေပဲကိုသာမကပဲ အခြားသော အစေ့အဆန်အားလုံးသည်လည်း သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခွင့်မရှိပေ။ သူသည် သူ၏မိခင်စိုးရိမ်ပူပန်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ထိုအရာများကို ထပ်မံမထိတွေ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် အခြားသော အစေ့အဆန်များသည် အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟုသူထင်မြင်မိသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အစေ့အဆန်များဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းပွဲများစွာရှိနေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်အရောင်တောက်လာသည်။ လမ်းပေါ်ရှိ အစေ့အဆန်ဆိုင်များဘေးမှ ဖြတ်သွားတိုင်း သစ်သီးရနံ့များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်ကို ရရှိနေသော်လည်း အစေ့အဆန်၏အရသာကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးပေ။ သူသည် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြစ်မိသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် ကျီယွီကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ်ကွေးညွှတ်လာ၏။ ဤသို့ဖြစ်သည်မှာ ဆောင်းရာသီနှင်းများသည် နွေးထွေးသောနွေဥတု နေရောင်ခြည်ထဲတွင်အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် အစားအသောက်များကိုပြင်ဆင်ပေးနေသော အစေခံကိုကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် သေးငယ်သော အရွယ်အစားများဖြင့် သူ၏အစားအစာကို စားသုံးခြင်း စတင်လိုက်သည်။

ကုတင်ကိုမှီနေသော ကျီယွီကျင်းသည် ထိုအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် သူ၏နှာခေါင်းထိပ်ဖျားကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဦးခေါင်းကိုလှည့်၍ တိုးတိုးလေးညည်းတွားလိုက်သည်။ “တစ်နပ်စာလောက်နဲ့တင် သူ့ကိုစည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပြီ…”

ထိုအစေခံ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းနီရဲလာပြီး ချူဖုန်းချင်ကို တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည်

ဘာမှပြောနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ကျီယွီကျင်းသည် လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အစေခံအားဆို၏။ “ဆုတ်ခွာတော့။ သူ့မှာ လက်တွေမရှိတာမှမဟုတ်တာ။ အစားအစာတွေပြင်ဆင်ပေးဖို့ လိုအပ်သေးလို့လား”

ချူဖုန်းချင်သည်လည်း ခေါင်းညိတ်၏။ သူသည် ကျန်းနန်တွင် အတော်လေးကြမ်းတမ်းသောဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်ဖြစ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား အစားအစာပြင်ဆင်ပေးခြင်းကို အနည်းငယ်စိတ်မသက်မသာဖြစ်မိသည်။

အစေခံထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချူဖုန်းချင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာစားသောက်လေသည်။ ကျီယွီကျင်းသည် အေးစက်စက်မျက်နှာဖြင့်သာရှိနေသေးသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို စားလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် ပုံမှန်ထက်ပို၍ တောက်ပလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် ထိုအရာကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ယူဆလိုက်ရာ သူ၏ပန်းကန်ကို ချထားပြီးနောက် ခေါင်းကိုမော့၍ သူစားနေချိန်တွင် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ဤအရာကို သင် မည်သို့ခေါ်ဆိုမည်နည်း။ ဤအရာသည် သဘာဝ၏နိယာမ ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ထိုအရာကို ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်တွင် ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကိုစားသောက်ခွင့်မပေးဘဲ သူစားသည်ကို ကြည့်ရှုရန်

ပြောကြားခဲ့၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ စားသည်ကို ကြည့်ရှုရန် သူ့ကိုပြောကြားပြန်သည်။

ချူဖုန်းချင်သည် အလွန်ယဥ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ၊ တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် မည်သည့်အသံမှ မပြုလုပ်ဘဲ စားသောက်လေသည်။

သူစားသောက်ပြီးသွားသောအခါ စားပွဲပေါ်ရှိ ကျန်ရှိနေသော မြေပဲဟင်းချိုပန်းကန်ကို ကျီယွီကျင်းကြည့်လိုက်ပြီး “ဘာလို့ ကုန်အောင်မစားတာလဲ” ဟုမေး၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ရိုးရိုးလေးဆိုသည်။ “ငါ မြေပဲကိုမကြိုက်လို့ပါ”

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး “မင်းက အစားအသောက်တွေကိုပါ ရွေးချယ်တတ်သေးတာပဲ”

ချူဖုန်းချင်: “ရှင် စားချင်လား။ ရှင် ဒါကို စားလို့ရတယ်”

ကျီယွီကျင်း: “ချူယင်ယင်၊ မင်းက အခုပိုပြီး ရဲတင်းလာပြီ။ ငါ့ကို မင်းမစားတဲ့အရာတွေကို စားခိုင်းချင်တာလား”

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “ငါ မထိရသေးဘူး”

ကျီယွီကျင်း: “ငါလည်း စားမှာမဟုတ်ဘူး”

ချူဖုန်းချင်: “မင်းက တကယ့်ကိုနှစ်သက်ဖို့ခက်ခဲတယ်”

ကျီယွီကျင်းသည် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ကာ “ငါ့ကို နှစ်သက်ဖို့ခက်ခဲတယ်ဟုတ်လား။ မင်းက ဗိုက်ပြည့်ပြီးကျေနပ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ပဲစားရသေးတယ်။ ငါ့ပခုံးကိုတောင် မမြှောက်နိုင်ဘူး။ ဒီအရာကို မြစ်ကူးပြီးနောက် တံတားကိုဖျက်ဆီးပစ်တာလို့ ခေါ်တယ်”

ချူဖုန်းချင်။ “ရှင့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ပခုံးက အဆင်ပြေပါတယ်”

ကျီယွီကျင်း။ “မင်းက ငါမှမဟုတ်တာ၊ ဘယ်ဘက်ပခုံးက မနာကျင်ဘူးဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိလဲ။ ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံးက အခုနာကျင်နေတာ”

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးသို့လျှောက်လာကာ

လက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်၏။ “လက်ပေး”

ကျီယွီကျင်း: “မင်းက ငါ့လက်ကို ဘာလုပ်ချင်တာလဲ” သူသည် သူ့ကို ဆန်ပြုတ်ကျွေးရမည်မဟုတ်လား။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်၏။ “ရှင့်ရဲ့သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားကြည့်ပါရစေ။ ရှင့်မှာ ဒီလိုလက္ခဏာမျိုးမရှိသင့်ဘူး။ ရှင် တခြားနေရာမှာ ထိခိုက်မိလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဆိပ်က အာနိသင်ပြနေပြီလား”

သူ့ကို ဆန်ပြုတ်ကျွေးပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ပြောချင်ရုံသက်သက်ရှိသော ကျီယွီကျင်း: “...”

“မင်းက သမားတော်တစ်ယောက်မှမဟုတ်တာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းနိုင်မှာလဲ”

ကျီယွီကျင်းသည် ဆန်ပြုတ်ကိုကောက်ကိုင်ရင်းဆိုလေသည်။ သူသည် ဇွန်းကိုပင် မလိုအပ်ဘဲ ကောက်ကိုင်ပြီး သောက်လိုက်၏။ အနည်းငယ်သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာသည် အစိမ်းရောင်ဖြစ်လုနီးပါးဖြစ်သွား၏။ “ဒီအရာက အရသာသိပ်မရှိဘူး၊ စားလို့မကောင်းဘူး”

ထို့နောက် သူသည် စားပွဲကိုကြည့်လိုက်ပြီး “ဟေး၊ ငါ့ကို မြေပဲဟင်းချိုပေး” ဟုဆို၏။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ “တွေ့လား၊ ရှင်က နှစ်သက်ဖို့တကယ်ခက်ခဲတယ်” ဟုဆိုသော

အမူအရာဖြင့်ဖြစ်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏နာကျည်းပြီး လက်စားချေလိုသော မျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ရယ်မောလုနီးပါးဖြစ်၏။ သူသည် မြေပဲဟင်းချိုကို သောက်လိုက်ပြီး ပြုံးရယ်ကာဆို၏။ “မင်းက တကယ့်ကိုနှလုံးသားမရှိတဲ့သူပဲ။ ငါက မင်းကို အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့ သောက်စရာတွေ ပေးထားပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အစားအစာတောင် ကျွေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါသာ အသက်ခုနစ်ဆယ်ရှစ်ဆယ်အရွယ်ဖြစ်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ရင်တောင် မင်း ငါ့ကိုကြည့်မှာမဟုတ်ဘူးမလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းလိုဖျားနာနေတဲ့ပျိုးပင်တစ်ပင်အတွက်ကတော့ အဲဒီအချိန်အထိ အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာမေးခွန်းထုတ်စရာပဲ”

သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာစကားပြောဆိုသည်ဖြစ်၍ နှစ်ကြိမ်ပင်မစဥ်းစားနိုင်ပေ။ သူသည်

အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ပြောဆိုနေရသော်လည်း သူပြောပြီးနောက် အံ့အားသင့်နေသေးသည်။

သို့သော် စကားလုံးများမှာမူ သင်လိုချင်ရုံဖြင့် ပြန်ယူနိုင်သည့်အရာမဟုတ်ပေ။

ချူဖုန်းချင်သည် အမူအရာများစွာမပြသပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း ဤမျှလောက်ဥပေက္ခာပြုသည့်အနေအထားတွင်ရှိ၏။ မည်သည့်အရာမျှ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် အေးစက်မှုကို မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။

နှစ်ဦးသားသည် ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်စွာရှိနေပြီးနောက် ကျီယွီကျင်းက “မင်း အရင်ဆုံး ဆုတ်ခွာတော့”ဟုဆို၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ခေါင်းညိတ်၏။ သူသည် တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ ရုတ်တရက်

စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကျီယွီကျင်းဆိုလိုသည့်အရာသည် မည်သည့်အရာဖြစ်သနည်း။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အသက်ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် အတူတူရှိနေနိုင်သေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နှင်းများသည် လှုပ်ရှားနေ၏။ အစိမ်းရောင်အရိပ်တစ်ခုမှအပ အရာအားလုံးသည် အဖြူရောင်နှင့် ငွေရောင်ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် တောရိုင်းပန်းပင်ဖြစ်စေ၊ ပေါင်းပင်ဖြစ်စေ သူမသိပေ။ သို့သော် ၎င်းတွင် ထိုသို့ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ရှင်သန်မှုစွမ်းအားရှိသည့်အတွက် ဤအေးစက်သော ဆောင်းရာသီသို့ အစိမ်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို အောက်သို့ချလိုက်သောအခါ စဥ်းစားမိသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ကျီယွီကျင်းနဲ့ ငါ့ကံကြမ္မာက ကြာရှည်စွာတည်မြဲမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့အဖေဘက်မှာ တိုးတက်မှုရှိတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာရမယ်။

သူသည် ကျီယွီကျင်းကို တစ်စုံတစ်ရာအကြွေးတင်နေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။ အခြားနေရာတွင်သာ လျော်ကြေးပေးနိုင်မည်ဖြစ်၏။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လောင်မိုသည် ချူဖုန်းချင်ကို စိုးရိမ်ပူပန်စွာရှာဖွေရန် ရောက်ရှိလာ၏။

မည်သည့်အရာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ကြားသိရသောအခါ ကျီယွီကျင်းသည် ရုတ်တရက်

အဖျားကြီးလာသည်ကို သိရှိရသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် အံ့သြခြင်းမရှိပေ။ ထိုသို့ကြီးမားသောဒဏ်ရာသည် အာနိသင်မရှိခဲ့လျှင် အံ့သြစရာဖြစ်၏။

ကျီယွီကျင်း၏ကျန်းမာရေးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီးသားဖြစ်၏။ ထိုသို့ကြီးမားသောဒဏ်ရာဖြင့် ညက စားနိုင်သောက်နိုင်အိပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ အဖျားကြီးနေ၏။

သူ၏အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ကျီယွီကျင်းသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင်

လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ကျဉ်းမြောင်းသောနှုတ်ခမ်းများသည် နီရဲနေ၏။ သူ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကိုလည်း တင်းတင်းစေ့ထား၏။ ဖျားနာနေသည်ဖြစ်၍ ပုံမှန်ထက် ခံနိုင်ရည်နည်းပါးကာ သူ့ကိုပိုမို၍ ရင်းနှီးလွယ်အောင် ပြုလုပ်ထား၏။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏လက်ကိုဆန့်တန်းကာ ကျီယွီကျင်း၏နဖူးကိုထိရန်ပြု၏။ သို့သော်သူ၏လက်မထိမီတွင် ဆွဲကိုင်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ဖျားနာနေသော်လည်း သူ၏လက်များသည် သံချွန်များကဲ့သို့ဖြစ်သည့်အတွက် လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။ သူ၏လက်ကို ကိုင်ထားသည့်အတိုင်း ကျီယွီကျင်းသည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်လိုက်၏။

သူ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး သွေးနီဥများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည်

ချူဖုန်းချင်ဖြစ်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ပြီးနောက် သူ၏လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း

ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်းမှိတ်လိုက်၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ခဏတာမျှ အံ့သြသွား၏။ သူသည် ကျီယွီကျင်း ပြန်လည်အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းအတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏လက်ကို သူ၏နဖူးပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။

အပူချိန်သည် အလွန်မြင့်မားသောကြောင့် လက်ပင်ပူလောင်သွားရသည် ။ ၎င်းသည် အေးစေရန်လိုအပ်သည်။

ချူဖုန်းချင်သည် လောင်မိုကို ရေအေးဇလုံတစ်ခုယူခိုင်းပြီးနောက် အစေခံများကို ဆေးဝါးများယူ၍ ကျိုစေရန်ဆေးစာကို ရေးပေးလိုက်သည်။

သူ ထိုမျှလောက်လုပ်ပေးလျှင် လုံလောက်မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်သည့်အရာများကို အစေခံများက လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူတွေးထင်ခဲ့၏။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လောင်မိုကဆို၏ “သခင်လေးက သူစိမ်းတွေ ထိတွေ့တာကို

မကြိုက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မလုပ်ရဲကြဘူး”

ချူဖုန်းချင်။ “…” ငါကတော့ သူစိမ်းမဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။

Prev Next