Chapter 20

ချူဖုန်းချင် ရပ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ဦးဆောင်၍ သွားနေသော နန်းတွင်းအစေခံမိန်းကလေးက သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာပြီး "သခင်မ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ဟု မေးလေသည်။

ချူဖုန်းချင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေအတိုင်း အလိုက်သင့် ပြုမူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးရှိ လက်ရန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး အရက်မူးကာ အားနည်းနေသည့် ပုံစံဖြင့် "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း ကျီယွီကျင်းကို ခေါ်ပေးပါဦး..."

အစေခံမိန်းကလေး၏အမူအရာသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ကျီယွီကျင်း၏နာမည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်သွားရသည်။

သူမက မလုံမလဲဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး " ခန်းမက သိပ်မဝေးတော့ဘူး ကျွန်မတို့ရှေ့လေးတင်...ကျွန်မ သခင်မကို လမ်းလျှောက်ဖို့ ကူညီပေးပါရစေလား ဒီနေရာမှာ လေတိုက်နေတာဆိုတော့ သခင်မ ဒဏ်ရာရသွားရင် မကောင်းဘူး။ သခင်မကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ရှာဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်။ အဲ့လိုဆို အဆင်ပြေမယ်မလား..." ဟု ပြောလာသည်။

ချူဖုန်းချင် တွေဝေသွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများ အလွန်အေးစက်နေပြီး သူ့လက်ချောင်းများကမူ လက်ထဲရှိ ငွေအပ်ကို ထိလိုက်လေသည်။ သူ ယခင်က ကျီယွီကျင်းကို ခုခံရန် ၎င်းကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ယခုတော့ ၎င်းက အသုံးဝင်ပုံရသည်။ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အလုပ်ရှုပ်စေမိပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်"

နန်းတွင်းအစေခံသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ချူဖုန်းချင်ကို ရှေ့သို့ လမ်းဆက်လျှောက်ရန် ကူညီပေးလေသည်။ သူတို့ ရောက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် သူမ၏လည်ပင်းနောက်ဘက်၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငွေအပ်တစ်ချောင်း သူမ၏လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်သွားသည်။ သူမ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင် သတိလစ်သွားရတော့သည်။

နန်းတွင်းသုံးမီးအိမ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး မီးတောက်က တောက်ပလာသည်။ ခဏအကြာတွင် ၎င်းက ငြိမ်းသွားရတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်သွားပြီး ကိုယ့်လက်ကိုပင် မမြင်နိုင်တော့။

ချူဖုန်းချင် သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ့အသက်ရှုသံက လေးလံလာပြီး ဖိနှိပ်မထားနိုင်တော့ပေ။ သူ နန်းတွင်းအစေခံ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူ ယခုလေးတင် သောက်လိုက်သော ဆေးသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပုံမရ။ ဤမူးယစ်ဆေးဝါးက အလွန်ပြင်းထန်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ့ရင်ဘတ်ထဲရှိ ပူလောင်မှု မီးတောက်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ချူဖုန်းချင် သူ၏ခြေထောက်များကို မရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။ သူ ခြေနှစ်လှမ်းစာ ရှေ့သို့ယိုင်ကျသွားသည်။ ပုံမှန်အချိန်များတွင် ကြည်လင် ရှင်းလင်းသောစိတ်က ရှုပ်ထွေးလာသည်။ အမှောင်ထဲတွင် သူ လမ်းဦးတည်ရာများကိုပင် မပြောပြနိုင်တော့။ သူ အလင်းရောင်ရှိရာဆီသို့သာ လျှောက်သွားနိုင်သည်။ တွေးတောနိုင်ခြင်းမရှိသောခံစားချက်က အလွန်ဆိုးရွား၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျောက်လင်က အိပ်ခန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေလျက်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏စိတ်ရှည်မှုက တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားရသည်။ သူ အပြင်သို့ ကြည့်ပြီး ဘေးဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လင်ယင်ကို "လင်ယင်၊ သူမ ဘာလို့ ခုထိ မလာသေးတာလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်ယင်၏မျက်နှာတွင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့်သာ ။ သူ ကျောက်လင်၏အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ဒီအစေခံက မသိဘူး။ သခင်၊ ခဏလေး စောင့်ပေးပါ။ ဒီအစေခံ အပြင်ကို သွားပြီး ရှာလိုက်ပါ့မယ်။" ဟု ရိုသေစွာ ပြောလေသည်။

ကျောက်လင်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "မြန်မြန်သွား။" ဟု ပြော၏။

"ဟုတ်ကဲ့။"

လင်ယင် အပြင်ထွက်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများက မှေးမှိန်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ လူငယ်မိန်းမစိုးတစ်ဦးကို ခေါ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူ အမိန့်ပေးပြီးနောက် လူငယ်မိန်းမစိုးကို "သွားတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်မိန်းမစိုးက သူ့ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

အရာအားလုံးကို လုပ်ပြီးနောက် သူ့လက်အင်္ကျီပေါ်ရှိ မရှိသောဖုန်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားပြီး ချူဖုန်းချင် လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ သူပုံစံက လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံမပေါ်ဘဲ သူ၏အနည်းငယ် သာမန်ဆန်သော မျက်နှာက ညဘက်တွင် အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် မူလက ချူဖုန်းချင်ကို ရှာဖွေရန် အပြင်သို့ သွားလိုသော်လည်း သူ မထခင်တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူ့ကို ရှာရန် ရောက်လာသည်။ သူအိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ပုံစံကို မကြိုက်သော်လည်း နန်းတော်ဧည့်ခံပွဲမတိုင်မီ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူတို့အတွက် ပြောပေးခဲ့သောကြောင့် ထိုသူထံတွင် ကျေးဇူးကြွေးတစ်ခုရှိနေသည်။ နန်းတော်ထဲတွင် ချူဖုန်းချင် ဘာမှမဖြစ်လောက်ဟု သူ တွေးလိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ရင်ဆိုင်ရန် ထပ်မံထိုင်လိုက်ရသည်။

အရက်တစ်ဝက်သောက်ပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အနည်းငယ် အရက်မူးနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများတွင် မူးယစ်နေသည့်အရိပ်အယောင်မရှိ။ သို့သော် ချူဖုန်းချင်သည် နာရီဝက်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာသေးသောကြောင့် ကျီယွီကျင်း ထို့ထက်ပို၍ စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်းမရှိတော့။

သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ပထုတ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို တွေးနေစဉ် ရုတ်တရက် လီယွီသည် သတင်းတစ်ခုခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သကဲ့သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာလေသည်။

သူက ကျီယွီကျင်းကို တိုးတိုးလေးဖြင့် " မရီး တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ" ဟု ပြောလာသည်။

ကျီယွီကျင်း၏အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

အားလုံးထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက်ယီယွီသည် ချူဖုန်းချင် မူလက ထိုင်ခဲ့သောနေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူ့လက်ထဲရှိ သေရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ကျောက်ယီယွီ ထရပ်သည်ကို မြင်သောအခါ အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် သူ့ကိုကြည့်ပြီး "ဒုတိယညီလေး ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု ပြောလေသည်။

ကျောက်ယီယွီ: "အစ်ကိုတော်ကို ဖြေကြားပါတယ် ညီတော် ဒီည အရမ်းသောက်ခဲ့မိလို့ နည်းနည်းမူးနေသလို ခံစားရလို့ အရင်ဆုံး ထွက်သွားချင်ပါတယ် "

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား: "တကယ်လား မင်း တော်တော်လေး သောက်နိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ ငါ မင်းကို ကြင်ကြင်နာနာ အကြံပေးရရင် နောက်ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲထဲကို ဝင်မပါနဲ့။"

သူ့စကားများကို ကြားသောအခါ ကျောက်ယီယွီ ခဏမျှ ကြောင်သွားသော်လည်း မကြာမီပင် ပြန်ကောင်းလာသည်။ သူ ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး "အစ်ကိုတော်ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုက တကယ်ပဲ မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီတော် တကယ်ပဲ နည်းနည်းမူးနေလို့ အရင် သွားနှင့်ပါမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်ယင်သည် လမ်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော နန်းတွင်းအစေခံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို သူ၏ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး သူမက မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မှောင်လွန်နေပြီး နန်းတွင်းသုံးမီးအိမ်များက ဧရိယာသေးသေးလေးကိုသာ လင်းစေနိုင်သောကြောင့် သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်လင်ကလည်း "လင်ယင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?" ဟု နောက်မှ လိုက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

အချိန်ကုန်လွန်နေပြီး အစေခံက မရောက်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်သည် အခန်းထဲတွင် နောက်ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လင်ယင်၏ခြေလှမ်းများနောက်ကို လိုက်ကာ ရောက်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော နန်းတွင်းအစေခံကို သူ မြင်သောအခါ သူ၏အမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ "သူမ ဘယ်မှာလဲ ချူယင်ယင် ဘယ်မှာလဲ"

လင်ယင်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "သခင့်ကို ဖြေကြားပါတယ်။ ဒီအစေခံလည်း မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်လာတာနဲ့ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ သခင်မချူကိုတော့ မတွေ့လိုက်ရပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူမကို မတွေ့ဘူးလို့ ပြောတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... မင်းပဲ အမှားအယွင်းမရှိဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား..." ကျောက်လင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ ထပ်မံ၍ မအောင်မြင်တော့သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ လင်ယင်၏မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သည်။ ထိုရိုက်ချက်က သူ့ကို ယိုင်ထိုးသွားစေသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်"

လင်ယင်သည် သူ့ပါးစောင်အတွင်းရှိ ကွဲအက်သွားသောနေရာကို လျှာဖျားဖြင့် ထိလိုက်ရာ သံချေးနံ့က သူ၏ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ  ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည် "သခင်၊ စိတ်အေးအေးထားပါ။" 

"သခင်မချူ အဲဒီသေရည်တစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်တယ်၊ အခုဆိုရင် သူမ အဲ့ဒီဆေးဒဏ်ကို ခံနေရလောက်ပြီ။ ဝေးဝေး ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် အခုပဲ အစေခံတွေကို ရှာခိုင်းလိုက်ပါမယ်။"

ကျောက်လင် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်လိုက်ရာ ရေဖြင့် စိုစွတ်သွားပြီးနောက် သူ၏နှုတ်ခမ်းနီများက ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိလာ၏။ သူ လင်ယင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ၏သွားများကို ကြိတ်ကာ "အကောင်းဆုံးကတော့၊ မင်း ဒီတစ်ခါ ထပ်မအောင်မြင်ရင်...  မင်းကိုယ်မင်း အပြစ်ပေးသင့်တယ်၊ နောက်ဆို ငါ့ရှေ့မှာ ပေါ်မလာနဲ့တော့။ ငါက အသုံးမကျတဲ့လူတွေကို ငါ့ဘေးမှာ မထားဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်ယင်၏မျက်ဆံများသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး မျက်လုံးများက နီရဲသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်။" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ကျီယွီကျင်းနှင့် သူ၏အဖော်များ လမ်းသို့ ရောက်သောအခါ သတိလစ်မေ့လဲနေသော နန်းတွင်းအစေခံက ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကျီယွီကျင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "နန်းတွင်းအစေခံကို တွေ့ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယွီ: "မတွေ့သေးဘူး။"

ကျီယွီကျင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ့ပုံက ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လေလေ ပို၍ တည်ငြိမ်လေလေပင်။ "ဘယ်သူက မင်းကို သတင်းပေးတာလဲ"

လီယွီ: "လူငယ်မိန်းမစိုးတစ်ဦးပဲ။ အဲဒီမိန်းမစိုးက ရှီချန်းက မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို ဒုန်ချန်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူ ဘယ်နန်းတော်ကလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။"

ကျီယွီကျင်း လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "အဲဒီလူငယ်မိန်းမစိုးကို ရှီချန်းကို ခေါ်သွားလိုက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ့အကြောင်း အားလုံးပြောပြခိုင်းလိုက်။" ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

သူ ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် "နောက်ပြီး ရှီချန်းက အစောင့်တွေအားလုံးကို အပြင်ထွက်ပြီး အဲဒီလူကို ရှာဖို့ ပြောလိုက်။ မင်းတို့ တစ်ခုခု တွေ့ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အသိပေး..." ဟု ပြော၏။

လီယွီသည် ခေတ္တရပ်ပြီး "ဒုန်ချန်နဲ့ အစောင့်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို တားဆီးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေးလာသည်။

ကျီယွီကျင်း၏မျက်နှာက မှောင်မဲနေပြီး သူ၏မြေခွေးမျက်လုံးများသည် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် လူအများကို သူ့ကို ချဉ်းကပ်ရန် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သူ လီယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လေသံမာမာဖြင့် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ငါက သင်ပေးရဦးမှာလား..."