Chapter 35

အပိုင်း (၃၅)

ချူဖုန်းချင် သူ့လက်များကို အနည်းငယ် တင်းကျပ်လိုက်ပြီး ထိုသူ၏စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကျီယွီကျင်း နှုတ်​ဆိတ်သွားပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာရသည်။

မြင်းက သူတို့ကို သစ်တောများထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ထင်းရှူးပင်များစွာ ရှိနေသည်။

သူတို့၏ဝင်ရောက်မှုက ရေခဲနှင့် နှင်းနိုင်ငံတော်၏ တည်ငြိမ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး နှင်းများက ထင်းရှူးပင်၏ အကိုင်းအခက်များမှ ကျဆင်းလာကာ တရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်စေသည်။

ကျီယွီကျင်း မြင်းကို ရိုက်လိုက်သောအခါ မြင်းက ပို၍မြန်မြန် ပြေးတော့သည်။ သူက “မင်းလည်း ပြေးလွှားရမယ်။ မင်းရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာက အရမ်းအားနည်းတယ်။ ဆောင်းတွင်းအမဲလိုက်ပွဲပြီးရင် ငါ မင်းကို မြင်းစီးနည်း သင်ပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချူဖုန်းချင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာပြီး သူ၏အသံက ထင်းရှူးပင်များကြားမှ နှင်းများကဲ့သို့ ကြည်လင်အေးစက်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တစ်စွန်းတစ်စ ပါဝင်နေလျက် “အတည်နော်”

သူတို့ နေရာတစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျီယွီကျင်း မြင်းပေါ်မှ ဦးစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ချူဖုန်းချင် အောက်သို့ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်နှင့် အတော်လေးမြင့်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်းစီးဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး မည်သို့ဆင်းရမည်ကို မသိပေ။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျီယွီကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မဆင်းတတ်သည့် အဓိပ္ပါယ်မှာ ထင်ထင်ရှားရှားပင်။

ကျီယွီကျင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ငြိမ်စွာ လိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏တောင်းဆိုနေသောအကြည့်များကို သတိမထားမိသည့်နှယ်။ ခဏအကြာတွင် သူ တုံ့ပြန်လိုက်သည် “ဟေး၊ မင်း ဘာလို့ မဆင်းလာသေးတာလဲ...”

ချူဖုန်းချင် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည် “ရှင်သာ စင်ပေါ်မှာ ဖျော်ဖြေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ လာကြည့်မှာမဟုတ်ဘူး၊ လက်မှတ်တွေလည်း ရောင်းကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သရုပ်ဆောင်တာ အရမ်း ညံ့တယ်” 

“ဟားဟားဟား” 

ကျီယွီကျင်း အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ဤသို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းမျိုး သူ မဖြစ်ချင်စေချင်သည့်နှယ်။ 

“ဖျော်ဖြေမယ်ဆိုရင် ငါ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး လူကြိုက်များမှာ သေချာတယ်”

သူ ခဏရပ်ပြီး “ငါတို့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ကြမလား။ မင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောရင် ငါ မင်းကို ချီပြီး အောက်ချပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချူဖုန်းချင်: “လူယုတ်မာကြီး...” သူ့ကို မြင်းပေါ်သို့ တင်ခဲ့သူက ထိုသူကိုယ်တိုင်ပင်။

ကျီယွီကျင်းက ငြင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ အလွယ်တကူ ဝန်ခံလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ငါ လူယုတ်မာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ ပြောနေရင်း မြင်း မလှုပ်ရှားနိုင်ရန် မြင်းရှေ့တွင် သူ၏လက်များကို ထားလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ့လို လူယုတ်မာကို တောင်းဆိုချင်လား၊ မတောင်းဆိုချင်ဘူးလားဆိုတာ ပြောလိုက်”

ချူဖုန်းချင် နှုတ်ခမ်းများကို ဖြောင့်တန်းသောမျဉ်းတန်းသဖွယ် စေ့လိုက်သည်။ ကျီယွီကျင်းက ဤမျှလောက် အရှက်မဲ့သည်ကို သူ မျှော်လင့်မထားပေ။ သူ ထိုသူနှင့် စကားအခြေအတင်ပြောရာတွင် ဘယ်သောအခါမျှ အနိုင်မရနိုင်ကြောင်း  တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါလည်း အရည်အချင်းတစ်မျိုးပဲလား...

ထားလိုက်တော့...

သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူ့လေသံက ပုံမှန်ထက် ပို၍ အသက်ဝင်နေသည်။ 

“အရှင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ရှင်က ကြီးမြတ်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာ ဂုဏ်သတင်းရှိသူပါ။ ကျွန်မလို ဂုဏ်သတင်း မကျော်ဇောတဲ့ လူတစ်ယောက် လုပ်တဲ့ ပြစ်မှုတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့”

ကျီယွီကျင်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး “မင်းကို ချီပြီး အောက်ချပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ဖိနပ်တွေက နှင်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ခဏလေးအတွင်းမှာ ရေစိုသွားလိမ့်မယ်။ မင်း မြင်းပေါ်မှာပဲ ထိုင်နေသင့်တယ်။ ငါက ဦးဆောင်ပေးမယ်၊ မင်းက ကြိုးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရုံပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းရတာလဲ... ဒီလူက အရင်တည်းက အစီအစဉ်တွေ ဆွဲထားတာပဲ... ဒီလူ အရင်က လုပ်ခဲ့တာတွေက သူ့ကို စနောက်နေတာပဲ...

ချူဖုန်းချင် အသံတိုးတိုးဖြင့် မကျေမနပ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည် “ခွေးကောင်ကျီ”

ကျီယွီကျင်း ထိုအရာကို ကြားပြီး နှစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “အကြင်နာတရား ခေါင်းပါးလိုက်တာနော်”

သူ ပြောလိုက်သည် “ကြိုးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထား၊ မြင်းပေါ်က ပြုတ်မကျစေနဲ့” 

ထိုအရာကို ကြားပြီးနောက် ချူဖုန်းချင်က ကြိုးများကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး လေအေးများ တိုးမဝင်လာစေရန် သူ၏အပေါ်ဝတ်ရုံကို ခပ်တင်းတင်းဆွဲကာ ခြုံထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျီယွီကျင်း အမဲလိုက်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

ချူဖုန်းချင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသောအခါ သူ့တွင် ပို၍ကျယ်ပြန့်သော အမြင်အာရုံရှိသင့်သော်လည်း သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမပြုမီ ကျီယွီကျင်း၏မြှားက ပစ်ပြီးသွားပြီးဖြစ်၏။

သူက ပစ်မှတ်ကို တစ်ချက်မှ မလွဲခဲ့ဘဲ မကြာမီတွင် သားကောင်များစွာကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။

ချူဖုန်းချင် တိတ်တဆိတ် သူ၏နှာခေါင်းကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သာားကောင်များ များလာလေလေ သွေးနံ့က ပို၍ပြင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို မြင်ပြီးနောက် ကျီယွီကျင်း မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာနှင့် အဝတ်အစားများသည် သားကောင်များ၏သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေမည်မှာ မလွဲဧကန်။ ချူဖုန်းချင် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရှေ့သို့ ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ တွန့်ဆုတ်ဆုတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ရှင်... မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ ဒီလောက်အများကြီး သယ်ရတာ မြင်းအတွက် ပင်ပန်းလွန်းတယ်” 

ကျီယွီကျင်း ဒေါသကြောင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းအတွက် ဆုရဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို ရွံပြနေတယ်ပေါ့။”

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်၊ ဒါက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့အရာလားဆိုတာ...” ၎င်းက အနည်းငယ် မယဉ်ကျေးပုံရသည်။

သူ၏မကျေမနပ်ပြောဆိုသံကို ကြားသောအခါ ချူဖုန်းချင် မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ 

“သိက္ခာရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကလည်း သဘောထား သေးသိမ်လိုက်တာ"

ကျီယွီကျင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး “သိက္ခာရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကတော်ကလည်း အကြင်နာတရား ကင်းမဲ့လိုက်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုသူ့ထံမှ ကြွေးမြီအချို့ကို ကောက်ခံရန် စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ မည်သည့်လုပ်ရပ်မှ မလုပ်ရသေးမီ သူမျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားရသည်။

ရုတ်တရက် သစ်တောအုပ်ထဲတွင် ငှက်အုပ်စုတစ်စု လန့်သွားကြသည်။ ထိုငှက်များ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကျီးအာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။