Chapter 11

လီယွီ - "???"

သူသည် ကျီယွီကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ 'ဟုတ်လောက်တယ် သူ့လက်ပေါ်က ဒဏ်ရာက သူ့ဦးနှောက်ကို ထိခိုက်စေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်' ဟု သူ တွေးလိုက်၏။ လီယွီသည် သူ၏ ကလေးဆန်သော မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်၏။ သူ မေးချင်စိတ်ပင်မရှိတော့ဘဲ လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်။ ခင်ဗျား ဆက်လုပ်ပါ။"

သူ ထပ်နေပါက သူ့နားနား ကပ်၍ "ဒီအလှပိုင်ရှင်ကြီး ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိတာလဲ။ သူက ခင်ဗျားလို မိန်းမစိုးကို လိုချင်တာလား။ ပြီးတော့ သူက ခင်ဗျားကို အရမ်းချစ်တာတဲ့လား။ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့စကားတွေက ဘာတွေလဲ။ သူ ရူးနေတာလား" ဟု အော်ဟစ်တော့မည်ကို သူ ကြောက်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့ပေမဲ့ သူ မရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှီချန်တွင် ချောမောပြေပြစ်သော အစေခံတစ်ဦး ထပ်တိုးလာမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့ပြီး ၎င်းသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော မိန်းကလေးများအတွက် ကြီးမားသည့် ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တွေးမိခဲ့သည်။

သူ ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ လက်အောက်ရှိ နန်းတွင်းအမှုထမ်းများကိုလည်း တိတိကျကျ မှာကြားခဲ့သည်။

"မင်းတို့သခင်က ဒီနေ့ ဦးနှောက်ဒဏ်ရာရထားတယ်၊ ဒါကြောင့် သွားပြီး ကစဉ့်ကလျား မလုပ်ကြနဲ့၊ သူ ပြောတာတွေကိုလည်း အများကြီး အာရုံမစိုက်ကြနဲ့"

နန်းတွင်းအမှုထမ်းငယ်များ - "..."

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး "အင်း" ဟု တစ်ချက်ညည်းတွားလိုက်သည်။ အမှန်တရားက မကြာခဏဆိုသလို နာကျင်စေတယ်။

ညဘက်တွင် ကျီယွီကျင်း ပြန်လာသောအခါ ချူဖုန်းချင်၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများ စကားလုံးများနှင့် အချစ်များဖြင့် ပြည့်နေသည်ကို သူ နားလည်ခဲ့သည်။

ချူဖုန်းချင် ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်ပြီး သူ အခန်းထဲဝင်သည်နှင့် ကျီယွီကျင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ခဏမျှ မှင်တက်သွား၏။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီ​လောက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပြန်လာရတာလဲ။ ထို့နောက် သူ နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းခံကို မသိစိတ်ဖြင့် ဖုံးလိုက်၏။

သူ၏ အဝတ်အစားများ မပြီးသေးသလို အရင်တစ်ခုလည်း မခြောက်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျီယွီကျင်း၏ ဗီရိုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် သွားကာ အတွင်းခံတစ်စုံ ထပ်ယူလိုက်၏။ 'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်တစ်ခါ ဝတ်ဖူးပြီးသားမို့ ဒုတိယအကြိမ် ဝတ်ရတာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ပထမအကြိမ်တုန်းက ကျီယွီကျင်း အတင်းအကြပ် ဝတ်ခိုင်းခဲ့တာ' ဟု သူ တွေးလိုက်၏။

သို့သော် ကျီယွီကျင်း သိသွားပါက သူ မလွဲမသွေ စနောက်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ဒါ့အပြင် သူများ၏ အတွင်းခံကို ခိုးဝတ်သည့် လုပ်ရပ်သည်... နည်းနည်း ပြောရခက်ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျီယွီကျင်း မသိစေရန် သူ မျှော်လင့်သည်။

သူ ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရလေလေ၊ သူ ပို၍ပင် ခက်ထန်စွာ ပြုမူလေလေ ဖြစ်၏။ သူ ဘာမှ ထူးဆန်းသည်ကို မလုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြသရန် သူ၏ မျက်လုံးများ ကျီယွီကျင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားကာ ခေါင်းကိုက်သလို ခံစားရသည်။

သူသည် ချူဖုန်းချင်၏ ရေစိုနေသော ဆံပင်နက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းခံကို အနည်းငယ် စိုစွတ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းတွင် အနီရောင်ဖဲကြိုးလေးတစ်ချောင်းကို ချည်နှောင်ထားပြီး မှေးမှိန်စွာ မြင်နေရသည်။ သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်ရာ သူ၏ မြေခွေးကဲ့သို့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကော့ညွတ်နေပြီး သူ အသံတိုးတိုးဖြင့် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"အင်း... ငါ ဧည့်ခန်းမှာ အိပ်ပါ့မယ်။"

ချူဖုန်းချင် မှင်တက်သွား၏။ ဒီလို ကောင်းပေးတာမျိုး ရှိလို့လား။

သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယွီကျင်းက ပြော၏။

"အင်း၊ ဘာမှကောင်းတာမဟုတ်ဘူး။ မင်း အမြန်ဆုံး လက်လျှော့သင့်တယ်။"

ချူဖုန်းချင်: "..." 

ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လက်လျှော့ရမှာလား။

ချူဖုန်းချင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘာပြောလိုက်သည်ကို သိပ်နားမလည်ပုံရပေ။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ နားလည်သွားသည်။ 'ကျီယွီကျင်း တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်' ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် နေစရာရှာရန် လက်ထပ်ခြင်းကို တကယ်ပင် အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်ကို နန်းချခဲ့သူတွေက သူ့ကို လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ မြို့တော်မှာ အခြားအသုံးပြုစရာလူလည်း မရှိတာကြောင့် သူ ဒီလိုအစားထိုးလက်ထပ်ခြင်းကို မတတ်သာဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတာ။

သူသည် ကျီယွီကျင်း၏ ဇနီးအဖြစ်ဖြင့် အချက်အလက်အချို့ကို ရှာဖွေရန်လည်း ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကျီယွီကျင်းကို အသုံးချနေသည်ဟု တကယ်ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိနေသည်။ သူ့ဖခင်ကို ကယ်တင်ပြီးနောက် သူ၏ မိသားစုအား မြို့တော်မှ လုံးဝ လွတ်မြောက်စေရန် အသေဟန်ဆောင်ရန် မူလကစီစဉ်ခဲ့ပြီး သူသည် ကျီအိမ်တော်တွင် ယာယီနေထိုင်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားပြီး သူ အဆိုးဆုံးကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်ငြား...

ချူဖုန်းချင် မျက်လုံးများကို မြှောက်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ ဒီလူက ကောလဟာလတွေနဲ့ ကွဲပြားနေပြီး ကြောက်စရာမကောင်းဘူး။ ငါ..ငါ့ဖခင်ကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ရမယ်။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အေးစက်သောအသံသည် ကျီယွီကျင်းကို နှာခေါင်းတွန့်စေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာရတာလဲ။"

"ဒါဆို မင်းသဘော။ အချိန်တန်ရင် မငိုနဲ့။"

ကျီယွီကျင်း ပြောရင်း တံခါးဝမှ ထွက်သွား၏။ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမပြုမိပုံရပေ။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ 'သူ့ဖခင်ကိစ္စက တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီး ကျီယွီကျင်းကြောင့် ခက်ခဲနေတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ ပြီးတော့ ကျီယွီကျင်း သူ့လှည့်စားမှုလေးကို ရှာတွေ့သွားရင် သူ လှည့်ပြီး သူ့ကို ကိုင်တွယ်မလား မ​သေချာဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ အသုံးချခံချင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး' လို့ သူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ နားထင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်၏။

အတိတ်က သူသည် ဆေးစာအုပ်များကိုသာ လေ့လာခဲ့ပြီး သူ၏ဘဝသည် ပျင်းရိဖွယ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဤနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ကျီယွီကျင်းသည် အိပ်ခန်းမှ ထွက်လာပြီး အစောင့်နှစ်ဦး ခုန်ပေါက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က ပြောကြ၏။

"ဒီရာသီဥတုက တကယ်ပဲ အရမ်းအေးတယ်။ အပြင်မှာ မီးဖို မရှိရင် ငါ မရှင်သန်နိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။"

'မီးဖိုလား' ဟု ကျီယွီကျင်း တွေးလိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူသည် ကျန်းမာပြီး အအေးဒဏ်ကို မကြောက်ပေ။ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် အဝတ်တစ်ထည်တည်းဖြင့်ပင် အသက်ရှင်နိုင်သဖြင့် အိမ်တွင် အပူပေးစက်များ မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖျားနာနေတဲ့ ပျိုးပင်ငယ်လေးတွေကတော့ အအေးဒဏ်ကို တကယ်ကြောက်ပုံရတယ်။ သူ့လက်တွေက မြေခွေးသားမွေးဝတ်ရုံ ဝတ်ထားပေမဲ့ ရေခဲလို အေးခဲနေတုန်းပဲ။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး အပြင်ဘက်ခြံဝန်းသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွား၏။ သူက အရှေ့ခြံဝန်းကို အတော်လေး နှစ်သက်တယ်။ ဒီဖျားနာနေတဲ့ ပျိုးပင်လေး အေးခဲပြီး သေသွားရင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။

မိုအိမ်တော်ထိန်းသည် ကျီယွီကျင်း သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လာရှာသည်ကို မြင်သောအခါ ကိစ္စကြီးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်ဟု ထင်ကာ သူ့ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

"သခင်၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။"

ကျီယွီကျင်း: "အပူပေးစရာ ဘာတွေရှိသေးလဲ။ ဆောင်းတွင်းမှာ မင်းတို့အားလုံး ဘာတွေသုံးပြီး အပူပေးကြတာလဲ။"

မိုအိမ်တော်ထိန်း မှင်တက်သွားပြီး သူ ဘာကြောင့် ၎င်းကို မေးသည်ကို နားမလည်သော်လည်း သူက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"အိမ်ထဲမှာဆိုရင်တော့ မီးဖိုနဲ့ အိပ်ယာခင်းတွေက အပူပေးဖို့ ပိုသင့်တော်ပါတယ်။ အိမ်အပြင်မှာဆိုရင်တော့ လက်အပူပေးစက်၊ ရေနွေးပုလင်း စတာတွေက အများဆုံး တွေ့ရပါတယ်။"

ကျီယွီကျင်းက "အင်း" ဟု တစ်ချက်ညည်းတွားလိုက်ပြီး ရက်ရောသောအသံဖြင့် "အားလုံး တစ်စုံစီ ပြင်ဆင်ပြီး အရှေ့ခြံဝန်းက တန်ဆာ... အဟမ်း၊ သခင်မရဲ့ အခန်းထဲကို ပို့လိုက်" ဟု ပြော၏။

ချူဖုန်းချင်သည် အဝတ်ခြောက်တစ်ထည်ကို ရှာဖွေပြီး သူ၏ ဆံပင်ကို သုတ်လိုက်သည်။

ချမ်းအေးသော ဆောင်းရာသီတွင် ရေစိုနေသော ဆံပင်များသည် ရေခဲဓားများကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကပ်နေပြီး နာကျင်စွာ ထိုးဆွခဲ့သည်။ ၎င်းကို ခြောက်အောင် သုတ်ရန်လည်း ခက်ခဲ့သည်။

ရေနွေးပူထဲတွင် စိမ်ထားပြီးနောက် အနည်းငယ်နီရဲသွားသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထပ်မံ၍ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲရှိ ပြတင်းပေါက်များ ပိတ်ထားသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ အခန်းတွင်း အပူချိန်သည် အပြင်ဘက်ထက် မကောင်းဟု သူ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။

ဤအချိန်တွင် အိပ်ခန်းတံခါးကို ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

မိုအိမ်တော်ထိန်းသည် အစေခံအုပ်စုတစ်စုနှင့်အတူ ဝင်လာပြီး တစ်ယောက်စီက မီးဖို၊ ရေနွေးပုလင်း၊ လက်အပူပေးစက် စသည်ဖြင့် အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်နိုင်သည့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ယူလာကြ၏။

ချူဖုန်းချင်၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်အောက်တွင် မိုအိမ်တော်ထိန်းက "ဒါတွေအားလုံး သခင် စီစဉ်ထားတာပါ။ ပိုးသားစောင်လည်း ရှိတယ်။ အပူပေးဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ။"

မီးသွေးကို မီးညှိလိုက်သည်နှင့် အခန်း ချက်ချင်း နွေးထွေးလာသည်။ ပစ္စည်းများ ချထားပြီးနောက် မိုအိမ်တော်ထိန်း ထွက်ခွာသွား၏။

ချူဖုန်းချင်သည် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အသေးစားကုတင်ပေါ်တွင် မှီကာ သူ၏ ဆံပင်ကို အနည်းငယ် သုတ်ပြီးမှ ရပ်လိုက်၏။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ၏ဆံပင်ကို လိမ်ရသည်ကို မကြိုက်ခဲ့ပေ။ အတိတ်က ချန်းဝမ်က သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့သည်။

ယခု ချန်းဝမ် မရှိတော့သဖြင့် သူ လုပ်ရန် ပျင်းရိနေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မီးဖို ရှိနေပြီဘဲ ခဏလောက်နေရင် သူ့ဘာသာ ခြောက်သွားမှာပါ။

မီးဖိုက အရမ်းပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ချူဖုန်းချင်သည် အိပ်ငိုက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အတင်းအကြပ် ဖတ်ခဲ့သော်လည်း မတော်တဆ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူ အချိန်အနည်းငယ်သာ အိပ်ပြီးမှ နိုးလာခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ရာ ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် ကျီယွီကျင်းသည် အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဆံပင်ကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် သုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဝက်လား။ မနက်ဖြန် မင်းထပ်အအေးမိရင် ငါက မင်းကို သေအောင် ရယ်မှာ။"

ကျီယွီကျင်း၏ လက်ဖဝါးများတွင် ထူထဲသော အရေပြားမာကျောမှုများ ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မတော်တဆ သူ၏ အရေပြားကို ပွတ်မိသောအခါ အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သော်လည်း အလွန်နွေးထွေးခဲ့သည်။

တစ်နည်းနည်းဖြင့် ချူဖုန်းချင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ကျီယွီကျင်းသည် သူ့အတွက် ကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှု ဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုအခါ ဤသတ်ဖြတ်သူနတ်ဘုရားသည် အနည်းငယ်... နူးညံ့သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ၏ တည်ငြိမ်မှု ပျက်သွားသည်။ ကျီယွီကျင်းက သူ၏ အတွင်းခံကို ဆွဲလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြော၏။

"ငါ ဘာလို့ အဝတ်အစားတွေ နည်းလာတာလဲလို့ အံ့ဩနေတာ။ အိမ်တော်ထဲမှာ သူခိုးလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။"

ချူဖုန်းချင် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး ပြောင်လှောင်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်များ ချက်ချင်း သွေးရောင် သမ်းသွားခဲ့သည်။

ကျီယွီကျင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ သူသည် ရှီချန်၏ အကြီးအကဲ နန်းတွင်းအမှုထမ်း မိန်းမစိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လူသတ်ခြင်းတို့အတွက် မွေးဖွားလာသည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူသည် ချူဖုန်းချင်၏ အသက်ရှူနှုန်းတွင် အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိပြီး သူ နိုးလာပြီကို သိခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ပါးကို လျှာဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး ကြည်နူးနေပုံရကာ သူ၏ စကားလုံးများ မာကျောခဲ့သည်။

"ဘာလဲ။ မင်း ငါ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်တာကို စွဲလန်းနေတာလား။"

ချူဖုန်းချင်သည် သွားများကို ကြိတ်ပြီး "မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ဆီက ချေးဝတ်တာ။"

ကျီယွီကျင်း: "မင်း မနေ့က သေအောင် ရိုက်ရင်တောင် မဝတ်ဘူးလို့ ငြင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ချူဖုန်းချင်သည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ၏ နားရွက်ဖျားများ နီရဲနေသော်လည်း သူ၏ အသံ ကြည်လင်အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီတစ်ခုက ညစ်ပတ်နေတယ်၊ အစားထိုး ဝတ်စရာလည်း မရှိဘူး။"

"ညစ်ပတ်လေး၊ ညစ်ပတ်မှာကိုတောင် ကြောက်နေတာလား။"

ချူဖုန်းချင်သည် အေးစက်လွန်းပြီး ဝေးကွာလွန်းသောကြောင့် လူများက သူ့ကို ချဉ်းကပ်ဝံ့ခြင်း မရှိသည်မှအပ သူ၏ ရုပ်ရည်တွင် ဘာမှ အပြစ်အနာအဆာ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူ လုံးဝ ကွဲပြားနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်ဖွယ် တောက်ပနေသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မှီနေရာ... ကျီယွီကျင်း၏ အတွင်းခံက သူ့အတွက် အများကြီး ကြီးနေသည်။ သူ ရင်ဘတ်ရှိ အဝတ်များကို ဆွဲလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့ အနည်းငယ် လျှောကျသွားပြီး သူ၏ အသားအရေသည် ရေဆေးပန်းချီအလား လှပလွန်းရာ သူ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ပန်းရောင်သမ်းစေခဲ့သည်။ ကျီယွီကျင်းသည် ဤလူသည် မြို့တော်၏ ပထမဆုံးအလှပိုင်ရှင်ဘွဲ့ကို မည်သို့ရခဲ့သည်ကို နားလည်သွားတော့၏။

'အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာပဲ' ဟု ကျီယွီကျင်း တွေးလိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားပြီး အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ နှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားပြီး ချူဖုန်းချင်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွား၏။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ ကျောပြင်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော လက်ကိုင်ပဝါကို ကြည့်လိုက်၏။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ လက်လှမ်းကာ ကောက်ယူလိုက်သည်။ လက်ကိုင်ပဝါတွင် ပန်းထိုးထားခြင်း မရှိပေ၊ ထောင့်တွင် သေးငယ်သော စာလုံးတစ်လုံးသာ ပန်းထိုးထားသည် - ကျီ။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဤကိစ္စကို တိတ်တဆိတ် မပြောဆိုကြပေ။

သို့သော် ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ သူ ရုတ်တရက် သူ့ကို အေးစက်စွာ ပြောဆိုပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားပြီး ဘာမှ ရုတ်တရက် မပြောပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တိတ်တဆိတ် မနက်စာ စားကြ၏။

ကျီယွီကျင်း ထွက်ခွာတော့မည့်ချိန်တွင် ချူဖုန်းချင်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်သဘောဖြင့် "ကျွန်မ အပြင်ခဏထွက်ချင်တယ် ရမလား" ဟု မေး၏။

ကျီယွီကျင်း အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ့ကို လုံးဝမကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ "အင်း" ဟု ပြော၏။ မနေ့က ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်က မြင်ကွင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သူက ကွဲပြားနေတယ် လို့ ချူဖုန်းချင် တွေးလိုက်သည်။

ချူဖုန်းချင် အံ့ဩသွားသော်လည်း အရေးမကြီးပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုးက ပုံမှန်ပါပဲ။

တော်ဝင်အဝတ်အထည်ဌာနက မူလက သုံးရက်ကြာမည်ဟု ပြောခဲ့သော အဝတ်အစားများကို မနက်စာစားပြီး မကြာမီတွင် နောက်ဆုံးတော့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ အတွင်းခံ၊ ဝတ်စုံများနှင့် ဝတ်ရုံများအားလုံး ကောင်းမွန်သောအခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး အရောင်များမှာ အများအားဖြင့် ဖျော့တော့နေသည်။ ချူဖုန်းချင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ကျီယွီကျင်း၏ အဝတ်များကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဝတ်ဆင်ရတော့မည်မဟုတ်ချေ။ ထိုမင်္ဂလာဝတ်စုံကိုလည်း အမြဲဝတ်ဆင်ရတော့မည် မဟုတ်တော့ပေ။

ချူဖုန်းချင်သည် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး မြေခွေးသားမွေးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြေခွေးသားမွေးအင်္ကျီသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံကဲ့သို့ မပေါ်လွင်ပေ။

အိမ်စေမလေးက သူ့ဆံပင်ကို စည်းပေး၏။ သူမ မူလက လက်ဝတ်ရတနာတချို့ ယူလာချင်ခဲ့သော်လည်း နားကပ်များကို ကောက်ယူလိုက်သောအခါ သခင်မတွင် နားဖောက်ထားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မှန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သခင်မက သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။