Chapter 12

သူ၏လက်မှ နားကပ်လေးသည် ချော်ထွက်သွား၏။ ချူဖုန်းချင်က လက်ကို အမြန်ဆန့်တန်းပြီး ဖမ်းလိုက်သည်။ ထိုအစေခံမလေး ဘာတွေးနေသည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိပြီး "ကျွန်မ ကလေးဘဝတုန်းက တခြားလူတွေ နားဖောက်တာကို မြင်ဖူးတယ်။ သွေးတွေအများကြီး ထွက်လို့ ကျွန်မကြောက်ပြီး အမေကို နားဖောက်ခွင့်ကို မပေးခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းကျတော့ ကြီးလာတော့မှ လူတိုင်းနားဖောက်ထားတာကို မြင်ရပြီး ကျွန်မဝတ်ဖို့ နားကပ်လှလှလေးတွေ မရှိတော့ သူတို့ကို ပြန်အားကျမိပြန်ရော။" ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။

ထိုအစေခံမက ရယ်လိုက်ပြီး "အထက်တန်းလွှာမျိုးရိုးက သခင်မလေးတစ်ယောက်က နားမဖောက်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ရှိနိုင်မှာလဲ။" ဟု ဆို၏။ "အဘွားအိုကြီးက သခင်မလေးကို တကယ်ချစ်တာပါ။ ကျွန်မလည်း ငယ်ငယ်က အရမ်းကြောက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုခဲ့ပေမယ့် လူကြီးတွေက ဂရုမစိုက်ဘဲ အပ်နဲ့ ဖောက်လိုက်တာပါပဲ။"

သူမ ပြောနေရင်းနှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေးမိသည့်နှယ် တုန်ယင်သွား၏။

လူနှစ်ဦး စကားပြောနေကြသည်။ ချူဖုန်းချင်၏ မျက်နှာသည် အလှပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်သည်ဖြစ်၍ သူလည်း လျင်မြန်စွာ ၀တ်ဆင်လိုက်သည်။ အစေခံမက သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး "သခင်မ၊ သခင်မက အရမ်းလှတာပဲ။" ဟု မပြောဘဲမနေနိုင်အောင် ဆိုလေသည်။

သူသည် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သော ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထား၏။ မည်သည့်အလှပြင်ဆင်မှုမှမရှိဘဲ ခေါင်းတွင် ရိုးရှင်းသော ပုလဲဆံထိုးတစ်ခုသာ ထိုးထားသည်။ ရေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် ကြာပန်းတစ်ပွင့်နှယ် သူသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။ ရွှံ့နွံထဲမှ ထွက်လာသော်လည်း မညစ်နွမ်းဘဲ၊ ကြည်လင်သောရေ၌ ဆေးကြောသော်လည်း မညိုးနွမ်းပေ။ မြင့်မားစွာနှင့် သန့်စင်စွာ ရပ်တည်နေ၏။ အဝေးမှနေ၍ လေးစားရုံသာ၊ ဆော့ကစားဖို့အတွက်မူ မဟုတ်ပေ။

ဤမျှပင် သဘာဝကျပြီး လောကကြီးနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

ချူဖုန်းချင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ရာ မိုအိမ်တော်ထိန်းက အစေခံအချို့ကို နောက်မှလိုက်ပါစေရမလားဟု သူ့ကို မေးလေ၏။ သို့သော် သူကတော့ သူစိမ်းများ နောက်ကလိုက်သည်ကို မကြိုက်သောကြောင့်ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သူသည် အစ်ကိုကြီး၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်ပြီး မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် သိသူနည်းလေလေ ကောင်းလေလေဖြစ်သည်။

မိုအိမ်တော်ထိန်းသည်လည်း သူ့ကို အတင်းအကျပ် မစေခိုင်းတော့ပေ။ ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးကိုသာ ခန့်အပ်ပေးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချူဖုန်းချင်က သဘောတူလိုက်၏။ သူ သွားလိုသည့်နေရာမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

အစ်ကိုကြီး၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် လုံခြုံရေးအတွက် လူရှင်းသောနေရာကို ရှာဖွေလိုခဲ့ကြ၏။ သို့သော် ချူဖုန်းချင်က လူစည်ကားလေလေ ပိုလုံခြုံလေလေဟု ခံစားရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်ရှိအနေအထားနှင့်ဆိုပါက တစ်ဦးတည်းတွေ့ဆုံရန် မသင့်တော်သောကြောင့် တွေ့ဆုံမည့်နေရာကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦးရှိ၏။ သူသည် သွားရည်များ ပျံနှံ့လျက် ပုံပြင်ပြောနေပြီး အောက်ရှိလူများက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေကြသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန် အပြင်ထွက်သောအခါ မျက်နှာဖုံးကို ၀တ်ဆင်သွား၏။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ၀င်သွားသည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲတွင် အမျိုးသမီးအများအပြားမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ၀င်ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလေသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ အာရုံစိုက်ခံရသည့် ခံစားချက်ကို သူက အသားမကျပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စားပွဲထိုးက အလွန် စဉ်းစားပေးတတ်ပြီး သူ့ထံသို့ ချက်ချင်းချဉ်းကပ်လာ၏။ လမ်းညွှန်ချက်များကို မေးမြန်းပြီးနောက် သူ့ကို ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

အခန်းတွင်း၌ လူတစ်ဦးက စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ စားပွဲထိုး ထွက်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ဝါးဦးထုပ်ဆောင်းထားသောလူက ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ "နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ် ဒုတိယသခင်လေး။" ဟု ဆိုလေသည်။

ချူဖုန်းချင်: "ဦးလေးကျန်း၊ ဒီလောက် ရိုသေဖို့ မလိုပါဘူး။ မြန်မြန်ထပါ။"

ကျန်းကျန်းသည် သူ၏ဝါးဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်၏။ မုတ်ဆိတ်မွေးများဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ပေါ်လာ၏။ ချူဖုန်းချင်၏ ၀တ်စုံကို တွေ့သောအခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် ၀မ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး "ဒုတိယသခင်လေး၊ ခင်ဗျား ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပါပြီ။" ဟု ဆို၏။

ဒုတိယသခင်လေးကို သခင်မလေး၏အစား လက်ထပ်ပေးခဲ့သည်ဟူသော သတင်းကို သူ ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကြားရခြင်းက တစ်မျိုး၊ မြင်ရခြင်းက တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ချောမောလှပသော ဒုတိယသခင်လေးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးလို လက်ထပ်ပေးခဲ့ရသည်ကို သူ မည်သို့မှ မတွေးတောနိုင်တော့ပေ။

ချူဖုန်းချင်သည်လည်း သူ၏မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီး "ထိုင်ပါဦး၊ ဘာတွေရှာတွေ့ခဲ့လဲ ပြောပြပါဦး။" ဟု ဆို၏။

ကျန်းကျန်း: "ဟုတ်ကဲ့။"

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ချူဖုန်းချင်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်၏။ လက်ဖက်ရည်ကို သူ့ထံ ပေးလိုက်သောအခါ သူသည် ချူဖုန်းချင်ကို ကြည့်၏။ ထို့နောက် သူ၏မေးစေ့ပေါ်ရှိ လက်ဗွေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာက တင်းမာလာပြီး သူ၏လက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူ၏လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွား၏။

ချူဖုန်းချင်သည် မွေးရာပါဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသူဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ မိဘများနှင့် အစ်ကိုကြီးတို့၏ လက်ဖ၀ါးများပေါ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရ၏။ သူက ကလေးဘ၀ကတည်းက ကြီးလာသည်အထိ ကြည့်ရှုခဲ့သူဖြစ်သည်။ ချူဖုန်းချင်သည် ငယ်စဉ်က ကိုယ်ခန္ဓာအားနည်းပြီး လူတိုင်းက အသက်မရှင်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အခက်အခဲများက မည်မျှပင် ခက်ခဲပါစေ၊ နတ်သမားတော်ကတောင် အသက်မရှင်နိုင်ဟု ပြောခဲ့သည့်အချိန်တွင်တောင် သူသည် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့၏။ ယခု...

သူသည် မိန်းမစိုးတစ်ယောက်နှင့်အတူ နေရသည်တကား။

ကျန်းကျန်းသည် ဤအရာကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်၏။ သူ ပြောရမည့် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ အပိုင်းအစများကို လွှင့်ပစ်ကာ "ဖုန်းချင်၊ မင်းက ငါ့ကို ဦးလေးကျန်းလို့ပဲ ခေါ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီပြဿနာတွေထဲမှာ ပါဝင်မနေတော့နဲ့။ အခုပဲ ကျန်းနန်ကိုသွားပြီး မင်းအမေနဲ့တွေ့၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို ဖျောက်ပြီး ဘယ်သူမှ မသိတဲ့နေရာကို သွားတော့။" ဟု ဆိုလေသည်။

ချူဖုန်းချင်: "..."

ကျန်းကျန်းက "မင်းအဖေ၊ မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့ ငါတို့အတွက်တော့ ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။" ဟု ဆက်၍ ပြော၏။

ချူဖုန်းချင်သည် အစပိုင်းတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူ၏မျက်လုံးများက သူ့မေးစေ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသည့်အချိန်မှ သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ စိတ်ထဲမှ "ခွေးကောင်ကျီ။" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ရှင်းပြရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်၏။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများကို မြှင့်လိုက်သောအခါ ကျန်းကျန်း၏ ၀မ်းနည်းဖွယ်မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် စကားဆက်မပြောတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာပြောပြော အသုံးဝင်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျီယွီကျင်းက သူ့ကို နှိပ်စက်ခဲ့သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။ သူက ရှင်းပြခဲ့ပါက ဦးလေးကျန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်ဟု တွေးတောမိနိုင်၏။

သို့သော်လည်း ဤသည်က အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ကျီယွီကျင်းမှာ အပြင်ဘက်လောကတွင် အလွန်ပင် နာမည်ဆိုးဖြင့်ကျော်ကြားပြီး သူက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြပေ။ သူသည် ကျီအိမ်တော်တွင် ဤမျှကြာအောင်နေပြီး အပြင်ဘက်က လူတွေက သူ့အလောင်းကို အပြင်သို့ သယ်ဆောင်လာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ဆိုစေ ဧကရာဇ်၊ မိုအိမ်တော်ထိန်းနှင့် မင်းသားများပင် ထိုသို့ထင်ကြသည်မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် ဦးလေးကျန်းတစ်ဦး ပိုလာသည်က အရေးမကြီးတော့ပေ။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီး "ဦးလေးကျန်း၊ အခုတော့ ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် နှိပ်စက်ခံရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အစ်ကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို အရင်ပြောပြပေးပါ။ ဘာလို့များ ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ?" ဟု ဆို၏။

ကျန်းကျန်းသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ခဏအကြာတွင် "အေ့။" ဟု သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်သည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာကို ချူဖုန်းချင်ကို ပြောပြသင့်၊ မပြောပြသင့် မသိတော့ပေ။

ချူဖုန်းချင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောသည်ကို တွေ့သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူသည် ဦးလေးကျန်း၏ ရှက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာ၏။ "ဒီကိစ္စက ကျီယွီကျင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"

ဦးလေးကျန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တောင့်တင်းသွား၏။ ချူဖုန်းချင်က အမြဲတမ်း ဉာဏ်ကောင်းပြီး ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်... ယခု ဒုတိယသခင်လေးသည် ကျီယွီကျင်းကို မိမိကိုယ်မိမိ ပေးအပ်လိုက်ပြီးမှ ကျီယွီကျင်းသည် ဤအရာအားလုံး၏ တရားခံဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ကြားသိရပါက သူ မည်သို့ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မည်နည်း။ ဤသည်က သိုးတစ်ကောင်က ကျားပါးစပ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသကဲ့သို့ မဟုတ်ပါလော။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ရန်သူ၏လက်ထဲသို့ ပို့ဆောင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ချူဖုန်းချင်၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဦးလေးကျန်း၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက သူ့ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

သူသည် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် "ဦးလေးကျန်း၊ အသေးစိတ်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါ။" ဟု ဆို၏။

ကျန်းကျန်းသည် သွားများကို ကြိတ်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချူဖုန်းချင်၏ တည်ငြိမ်သောမျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိ၏။ သူသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွား၏။ သူသည် ဤမျှများပြားသော နှစ်များစွာ နေထိုင်လာခဲ့ရသော်လည်း ၁၈ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လောက်ပင် တည်ငြိမ်မှုမရှိသေးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက "ဗိုလ်ချုပ်ချူက Liangchen မှာ တပ်စွဲထားခဲ့ပါတယ်။ Liangchen က တာတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မင်မင်းဆက်ကြားက နယ်နိမိတ်ပဲ။ Liangchen ဆုံးရှုံးသွားပါက တာတာတွေက မြေလတ်ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်။" ဟု စကားပြောဆိုလေသည်။

"ဒါ့ကြောင့် ဒီနေရာက အမြဲတမ်း နယ်နိမိတ်ခံတပ်အဖြစ် ရှိနေခဲ့ပြီး ပဋိပက္ခလေးတွေက အချိန်တိုင်း ဖြစ်ပွားနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့လက တာတာတွေက သူတို့တပ်တွေကို ရုတ်တရက် စုစည်းပြီး Liangchen ကို ကြီးမားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု စတင်ခဲ့တယ်။ စစ်ပွဲက ရုတ်တရက် ရောက်လာတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က နန်းတော်ကို အဲဒီနေ့မှာပဲ အကြောင်းကြားခဲ့ပါတယ်။ Liangchen မှာ တပ်နဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေ နည်းနည်းပဲရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့က တစ်လခွဲလောက်ကြာတဲ့အထိ ထိန်းထားခဲ့ပေမယ့် အားဖြည့်တပ်တွေနဲ့ အစားအစာတွေ မရခဲ့ဘူး။ မြို့ထဲကလူတွေနဲ့ စစ်သားတွေက အရမ်းခံစားနေရပြီး သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကိုတောင် စားရလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။"

"နောက်ပိုင်းမှာ ဗိုလ်ချုပ်က ဒီထက်ပိုပြီး မစောင့်နိုင်တော့တဲ့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်က မြို့တွေကို စစ်သည်တွေနဲ့ အစားအစာတွေအတွက် တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့သတင်းတွေက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အပြင်ကို မရောက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဗိုလ်ချုပ်က မခံနိုင်တော့တဲ့အတွက် ညဘက်မှာ တာတာတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့အစားအစာတွေကို ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။"

"တာတာတွေက ဒီအရာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီး ထောင်ချောက်ကို အကြာကြီးကတည်းက ဆင်ထားပုံရပါတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်က ထောင်ချောက်ထဲ ကျရောက်သွားပြီး အဖမ်းခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခက်အခဲများစွာနဲ့ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သဲကန္တာရထဲကို အရောက်လိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်က သဲကန္တာရမှာ သဲမုန်တိုင်းထန်တဲ့ ရာသီပဲ၊ အမှောင်လည်း အရမ်းထုထည်ကြီးတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်က ဒီလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။"

လူနှစ်ဦးလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။ သဲကန္တာရထဲတွင် ရေ၊ အစားအသောက်လည်း မရှိသလို သူက ဒဏ်ရာလည်းရထားသည်။ ဤသည်က အဆုံးသတ်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ နောက်က လိုက်လံသူတွေရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူ အပြင်သို့ ထွက်နိုင်ခြေမရှိပေ။

ကျန်းကျန်း၏ မျက်လုံးများက သွေးရောင်ရဲနေ၏။ သူသည် ခဏရပ်နားပြီးနောက် "ဗိုလ်ချုပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှ အားဖြည့်တပ်တွေ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ တာတာတပ်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို တစ်လခွဲလောက်ကြာအောင် တိုက်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ခုနကလို အားမကောင်းတော့ဘူး။ အားဖြည့်တပ်တွေ ရောက်လာတာနဲ့ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒါကို လက်မခံချင်ဘူး။ အချိန်နှောင့်နှေးမှုတစ်ခုကြောင့်ပဲ ဗိုလ်ချုပ်... ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းရင်း ဗိုလ်ချုပ်ကို ရှာဖွေနေခဲ့တယ်။ စုံစမ်းကြည့်တော့ ကျွန်တော်တို့ စစ်သားအချို့ကို သွားချေးယူခိုင်းခဲ့တဲ့သူတွေက လမ်းမှာ သေဆုံးခဲ့ကြပြီး မြှားနဲ့ အားလုံးကို အသတ်ခံခဲ့ရတာကို ကျွန်တော် တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ မြှားတစ်စင်းစီမှာ ရှီချန်းအမှတ်အသားတွေ ပါရှိနေတယ်။ ဒါက Liangchen ကလူတွေကို သေစေချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူတစ်ဦးက လုပ်တာပဲ။" ဟု ဆက်၍ ပြော၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ကျန်းကျန်းက "မင်း ဒါက ဖန်တီးထားတာလို့ သံသယဝင်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သိလား? တာတာတွေ တိုက်ခိုက်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ နန်းတော်ကို တင်သွင်းခဲ့တဲ့ အားဖြည့်တပ်တွေ တောင်းဆိုတဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာအစီရင်ခံစာကို ကျီယွီကျင်းဆီ ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ဗိုလ်ချုပ် ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့တပြိုင်နက် အားဖြည့်တပ်တွေ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု အရမ်းများနေတယ်။" ဟု ဆက်၍ ပြော၏။

"နောက်ပြီး ကျီယွီကျင်းရဲ့ စရိုက်ကို ကြည့်ပါဦး။ သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ခဲ့ဖူးလဲ? ဘယ်သူ့ဆီက ပုန်းခဲ့ဖူးလဲ? သူက အမြဲတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ သတ်ပစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါကြောင့် ရှီချန်းအမှတ်အသားတွေက ကျီယွီကျင်း မဖျက်ချင်လို့ ထားခဲ့တာပဲ။"

ကျန်းကျန်း ပြောနေရင်းနှင့်ပင် ကွဲနေသောမြှားကို ထုတ်လိုက်သည်။ ချူဖုန်းချင်သည် မြှားအမြီးကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ မြှား၏အမြီးတွင် ထွင်းထားသော အမှတ်အသားကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိလေ၏။ ထိုအမှတ်အသားသည် ရှီချန်းမှ ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ။

"ဒါကြောင့်..." ကျန်းကျန်းသည် နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ပြီး အခက်အခဲအချို့နှင့် "ဖုန်းချင်၊ မင်း ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ အခုပဲ ကျန်းနန်ကို သွားလိုက်တော့။" ဟု ဆို၏။

ချူဖုန်းချင်သည် လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တရပ်လိုက်၏။ လက်ကိုင်ပဝါအောက်တွင် 'ကျီ' ဟူသော စာလုံးလေးတစ်လုံး ထိုးထားသည်။ ထိုသည်က သူ မနေ့က မြေပြင်ပေါ်မှ ကောက်ရခဲ့သော လက်ကိုင်ပဝါပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် ယနေ့ အပြင်ထွက်ဖို့ အလျင်လိုနေပြီး သူ၏လက်ကိုင်ပဝါကိုပင် ယူလာခဲ့လေ၏။

ချူဖုန်းချင်သည် လက်ကိုင်ပဝါကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကွဲနေသောမြှားကို သူ၏လက်မောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ "ဦးလေးကျန်း၊ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းပါ့မယ်။ အကယ်၍ ကျီယွီကျင်းက ဒီကိစ္စတွေရဲ့ နောက်ကွယ်ကလူသာ အမှန်တကယ်ဖြစ်နေခဲ့ရင်တော့..."

သူ ပြောနေရင်းနှင့် ခေတ္တရပ်လိုက်၏။

သူ၏မျက်လုံးများက နိမ့်ကျသွားပြီး သူ၏ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် သူ၏မျက်လုံးများမှ အမူအရာကို လုံးဝဖုံးအုပ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် "ကျွန်တော် ဒီအကြွေးကို သေချာပေါက် ပြန်ယူပါ့မယ်။" ဟု ဆို၏။

ဤစကားကို ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏အသံသည် အလွန်နူးညံ့နေသော်လည်း လူများကို သူတို့၏စိတ်နှလုံးထဲအထိ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ကျန်းကျန်း: "သခင်ကြီးအတွက်တော့... ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနကို အသစ်ခန့်အပ်ထားတဲ့ ဝန်ကြီးက လီလူး - လီယွီရဲ့အဖေ။ ကျင်းယိဝေ့ ရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး သူက ရှီချန်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်။ လီယွီကလည်း ကျီယွီကျင်းရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းပဲ။"

ကျန်းကျန်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောသော်လည်း ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ဖခင်၏ကိစ္စနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေနိုင်သည်ကို သူ့ကို ပြောပြပြီးဖြစ်သည်။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး "အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စက ကျွန်တော့်အဖေကို အရင်ကယ်တင်ဖို့ပါပဲ။ ကျွန်တော် ထောင်ကို တစ်ခါသွားခဲ့ပြီး ထောင်ရဲ့မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မြေပုံကို ရေးဆွဲခဲ့တယ်။" ဟု ဆို၏။

သူသည် သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် ဒီနေရာတွေကိုပဲ ရောက်နိုင်ခဲ့တာကြောင့် မြေပုံက မပြည့်စုံဘူး။ ကျွန်တော် နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ချင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ဒီနောက်ကွယ်မှာ ချူမိသားစုရဲ့အသက်တွေကို လိုချင်နေတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ ဒါကြောင့် ဦးလေးကျန်း၊ ကျွန်တော် မြေပုံကို ဦးလေးကျန်းကို ပေးပါ့မယ်။ ဦးလေးကျန်း အလွတ်ရပြီးနောက် မီးရှို့လိုက်ပါ။ အကယ်၍ တကယ်ကို အမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်လို့မရနိုင်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်က ဦးလေးကျန်းနဲ့ ဦးလေးရဲ့အစ်ကိုတွေကို အခက်အခဲပေးလိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။" ဟု ပြောလေသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် ကလေးဘ၀ကတည်းက ဓာတ်ပုံရိုက်မှတ်ဉာဏ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သူက တစ်စုံတစ်ရာကို တစ်ခါမြင်လိုက်ပါက တိကျစွာ ကူးယူနိုင်စွမ်းရှိ၏။ သူ၏အမေက သူ၏လွန်ကဲသော ဉာဏ်ပညာသည် အန္တရာယ်ကိုဖြစ်စေမည်ဟု မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ဤမျှလောက် အားနည်းနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျန်းသည် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မြေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းအတွက်ရော?" ဟု စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေး၏။

ချူဖုန်းချင်: "ကျွန်တော့်အတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်မှာ ကျွန်တော်လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။"

ကျန်းကျန်းသည် မြေပုံကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော့်အစ်ကိုတွေနဲ့ ကျွန်တော်က ခဏတာတော့ မြို့တော်မှာ ရှိနေဦးမှာပါ၊ မင်း အမိန့်ပေးတာနဲ့ရပါပြီ။" ဟု ဆို၏။

ချူဖုန်းချင်: "ဟုတ်ပြီ။"

ကျန်းကျန်းက ကျီယွီကျင်းဖြစ်သည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်နေသော်လည်း ချူဖုန်းချင်ကတော့ သံသယများရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ ကျီယွီကျင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးရာထူးကိုသာ လိုချင်ခဲ့ပါက ဤသို့ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ယခု ဧကရာဇ်က အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်၍ မင်းသားများက အာဏာလုကြလိမ့်မည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ သူ၏ဖခင်သည် ဧကရာဇ်ကိုသာ သစ္စာစောင့်သိသောကြောင့် ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်းက အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏နားလည်မှုအရ ကျီယွီကျင်းသည် မည်သည့်မင်းသားကိုမျှ အားမကိုးပေ။ ပြီးတော့ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးရာထူးကိုလည်း သူ မလိုအပ်ပေ။

သူသည် လျှို့ဝှက်စွာ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ပူးပေါင်းထားသော်လည်း သူက မသိခြင်းသာဖြစ်မည်၊ သို့မဟုတ်... သူကိုယ်တိုင်က ထိုရာထူးကို လိုချင်နေခြင်းဖြစ်မည်။

ချူဖုန်းချင်သည် ခေါင်းကိုက်နေ၏။ မြို့တော်သည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာရှိသော သစ်ပင်၏အမြစ်များကဲ့သို့ လိမ်ယှက်နေ၏။ ဤဆက်ဆံရေးများကို အချိန်တိုအတွင်း ရှင်းလင်းရန် ခက်ခဲသည်။

သူ၏အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေ၏။ သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် လက်ဖက်ရည်အချို့ကိုတို့ကာ စားပွဲပေါ်တွင် ဆက်ဆံရေးပုံစံကို ဆွဲလေသည်။ ကျန်းကျန်းက ဘာမှမပြောဆိုဘဲ အခန်းက တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အခန်းက ပိုမိုတိတ်ဆိတ်လာသည်နှင့်အမျှ ပုံပြင်ပြောသူ၏အသံက ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် အစပိုင်းတွင် အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ရုတ်တရက် စားပွဲတစ်ခုလုံးကို လက်ဖက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းကျန်းသည် နောက်ထပ်ခွက်တစ်ခွက်ကို ချေမှုန်းထားသည်ကို တွေ့မြင်လေ၏။ သူက သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်၏။ ကျန်းကျန်း၏ မျက်လုံးများက အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဤအရာအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။

ပုံပြင်ပြောသူ: "ချူမိသားစုရဲ့ တတိယအမျိုးသမီးလေး ကျီအိမ်တော်ကို လက်ထပ်တဲ့ မင်္ဂလာဦးညအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့၊ အခန်းထဲက အဝတ်အစားတွေ ဆွဲဖြဲတဲ့အသံကိုပဲ ကြားရပြီး ချူမိသားစုရဲ့ တတိယအမျိုးသမီးလေးက 'ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ' ဆိုပြီး အသံအကျယ်ကြီး အော်လိုက်တယ်..."

ချူဖုန်းချင်: "..."

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျီယွီကျင်းနှင့် သူ၏မင်္ဂလာဦးညအကြောင်းကို ပြောနေသည်။

သူသည် သူ့နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ဦးလေးနှင့်အတူ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင် နွေဦးနန်းတော်အကြောင်းကို နားထောင်နေသည်။

"ဒုန်း" တတိယခွက်ကို ကျန်းကျန်းက ချေမှုန်းလိုက်ပြီး ဖန်အပိုင်းအစများက နေရာအနှံ့သို့ ပျံထွက်သွား၏။

ချူဖုန်းချင်ကဲ့သို့ပင် သူလည်း ပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေပြီ။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ စိတ်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်၏။ သူသည် သူ၏အသံကို တည်ငြိမ်စေရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး "ဦးလေးကျန်း၊ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုခု ရှာဖွေပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။" ဟု ဆို၏။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းကျန်း၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွား၏။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဖြစ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ရှာဖွေပေးပါ့မယ်။"

"ဟုတ်ပြီ။" ချူဖုန်းချင်က သူ၏မျက်နှာဖုံးစွပ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး "ဦးလေးကျန်း၊ ကျွန်တော် အရင်သွားတော့မယ်။" ဟု ဆို၏။

သူသည် ဤနေရာတွင် တစ်ခဏမျှပင် မနေချင်တော့ပေ။

ကျန်းကျန်းက ၀မ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို လိုက်ပို့လေ၏။ ချူဖုန်းချင်က သူနှင့် ကျီယွီကျင်းတို့သည် ဤဘဝတွင် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို မည်သည့်အခါမျှ ရှင်းလင်းနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက်ပင် နားလည်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏မြင်းကို စီး၍ တောင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ သွားနေ၏။

နားနေချိန်တွင် သူ့မျက်နှာသည် မဲ့နေ၏။ ဤအရာကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကံမကောင်းခြင်း မဖြစ်စေရန် သူ့နှင့်ဝေးဝေးနေကြသည်။ သို့သော်လည်း လီယွီကဲ့သို့သော သူ၏ပုံစံကို နားမလည်သူများလည်း ရှိနေသည်။

လီယွီသည် ပြုံးလျက် ကျီယွီကျင်းထံသို့ လျှောက်သွား၏။ "အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဘဝကို မပျော်ဘူးလား?"

သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် နောက်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျီယွီကျင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တောင့်တင်းသွားသည်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လီယွီ၏အပြုံးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် "မင်း၊ မင်း၊ မင်း၊ ငါ ခန့်မှန်းမိတာ မှန်နေတယ်လို့ မပြောနဲ့နော်?" ဟု ကြည့်လေ၏။

သူသည် ဤအရာကို မသိချင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာကို သိရှိခြင်းက သူ၏မိသားစုမျိုးရိုးကို ပျက်စီးစေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် ပျင်းရိစွာ မျက်ခွံများကို ပင့်လိုက်ပြီး "ထွက်သွား။" ဟု ဆို၏။

"ကောင်းပြီ" လီယွီသည် ဤနေရာမှ ထွက်သွားရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သူသည် တစ်ဖက်သို့ လိမ့်၍ တွားသွားပြီး သူ၏လူများကို "ဒီနေ့ အဲဒီလူကို မရှုပ်နဲ့ မဟုတ်ရင် ငါတောင် မင်းတို့ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

ပန်းသေနေတာက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။ အထူးသဖြင့် အဲဒီလူက မိန်းမစိုးဖြစ်သောအခါ၊ သူက လိုချင်တာတောင်မှ မထောင်မတ်နိုင်ဘူး။ စဉ်းစားကြည့်ဖို့တောင် သနားစရာပဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဇနီးမရှိသေးပေ။ ဒါပေမဲ့ သူက မိန်းမစိုး မဟုတ်ဘူး။ သူလိုချင်တဲ့အချိန်မှာ ထောင်မတ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့ ငါ့မှာ ဇနီးမရှိရတာလဲ?

ရက်အနည်းငယ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် ဤရက်များတွင် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်နေပုံရပြီး ချူဖုန်းချင်သည် ကျီအိမ်တော်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် အစပိုင်းတွင် ထောင်သို့ သွားလိုခဲ့သော်လည်း ထောင်ကို လုံခြုံရေးတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချထားပြီး အစောင့်များက အမှတ်အသားများကိုသာ အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ဤအထောက်အထားဖြင့်ပင် သူသည် အတွင်းသို့ မဝင်နိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် နေ့လည်ခင်းတစ်ရက်၌ ကျီယွီကျင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။

အနီရောင်အဝတ်အစားများက သွေးရောင်အဝတ်အစားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်သည့် လီယွီသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အေးစက်သွားပြီး သမားတော်များကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါ်၏။

ကျီယွီကျင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ သူ၏ပခုံးကို ဓားဖြင့် ထိုးနှက်ခံခဲ့ရ၏။ အကယ်၍ ဘေးဘက်သို့ အနည်းငယ်ပိုရောက်သွားပါက သို့မဟုတ် အနည်းငယ်ပိုအားပါပါ ထိုးခဲ့ပါက သူ၏ပခုံးတစ်ဝက် ပြတ်ထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

လူတိုင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဒဏ်ရာကို ကြည့်နေကြသော်လည်း ကျီယွီကျင်းကတော့ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ တည်ငြိမ်နေ၏။ သူ့မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများစွာ မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ တောက်ပသောနှုတ်ခမ်းနီများက ဖြူဖျော့သွားပြီး အမြဲတမ်းပင့်ထားသော မျက်ခုံးများက နိမ့်ကျသွား၏။ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် သမားတော်၏အသိစိတ်ဖြင့် သဘာဝအတိုင်းပင် ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် ရှေ့သို့ လျှောက်သွား၏။ သူ၏လက်က ဒဏ်ရာကို မထိမီ၊ လက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ခွန်အားသည် ယခင်ကလောက် အားမကောင်းတော့ပေ။ ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်တွန်းထုတ်ကာ သူ့အသံက အများကြီး ပိုအားနည်းလာ၏။ "ဘာလို့ လာရှုပ်နေတာလဲ တခြားအခန်းကို သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး။ ဒီသွေးတွေက ဘာများကြည့်လို့ကောင်းနေလို့လဲ မင်းကိုယ်မင်း မကြောက်စေနဲ့ဦး။"

ချူဖုန်းချင်၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ လင်းလက်လာ၏။ သူ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယွီကျင်းက လွဲမှားစွာ နားလည်သွား၏။ သူသည် ပြုံးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက သာမန်ဒဏ်ရာလေးပါ။ ငါ မသေပါဘူး။" ဟု ဆို၏။

သမားတော်များသည် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ရောက်လာကြပြီး ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျီယွီကျင်း၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ကြ၏။ သို့သော် ကျီယွီကျင်းသည် ချူဖုန်းချင် ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ သူ၏ဒဏ်ရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ဓားဒဏ်ရာက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အသားနှင့်သွေးများက နှစ်ဖက်စလုံးမှ စိမ့်ထွက်နေ၏။ သွေးများသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်လုံးတွင် စီးဆင်းနေသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးက ဤအရာကို မခံနိုင်ပေ။ သမားတော်အကြီးအကဲပင် ဤအရာကို မြင်သောအခါ ခေါင်းခါသွားသည်။

လီယွီသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ "ကျီယွီကျင်း၊ ငါ့ရဲ့ဦးလေး။ ဒါက သာမန်ဒဏ်ရာလေးလား? မင်းက မင်းရဲ့မျက်နှာကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ဒုက္ခခံရတာ ပိုကောင်းတယ်ပေါ့။" ဟု ဆို၏။

ချူဖုန်းချင်သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း အစေခံမက ဇလုံတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး သွေးထွက်နေသော ရေများဖြင့် သယ်ထုတ်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်၏။ 'ကျီယွီကျင်းက သူ ကြောက်မှာကို ကြောက်နေတာလား'

သူသည် မြေခွေးသားမွေးဝတ်ရုံကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်၏။ မိုအိမ်တော်ထိန်းက သူ ဝတ်ဆင်ထားသော မြေခွေးသားမွေးဝတ်ရုံကို ကျီယွီကျင်းကိုယ်တိုင် မုဆိုးလုပ်ပြီး ဖမ်းဆီးခဲ့ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရှားပါးသော မြေခွေးဖြူတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး စျေးပေါသောပစ္စည်းကဲ့သို့ပင် ၎င်းကို သူ့အား ပေးခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။

ချူဖုန်းချင်သည် ခဏမျှ ဆင်ခြင်တွေးတောပြီးနောက် သူသည် ကျီယွီကျင်းကို တကယ်ကို နားမလည်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤလူသည် ထူးဆန်းသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် အခန်းထဲမှ သမားတော်နှစ်ဦး၏ အငြင်းပွားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျီယွီကျင်း၏ ဒဏ်ရာက အလွန်ကြီးမားပြီး အရိုးကို မြင်ရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသောကြောင့် ၎င်းသည် သူ့ဘာသာသူ ပြန်ကောင်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း သူ့ဘာသာသူ ပြန်မကောင်းပါက ဘာလုပ်ရမည်ကို နှစ်ဦးသားလုံး မသိကြပေ။

သမားတော်များက ချုပ်ရိုးချုပ်ခြင်းနည်းပညာကို အကြံပြုကြ၏။ သို့သော်လည်း လူတိုင်းသည် ဤချုပ်ရိုးချုပ်နည်းပညာအကြောင်းကိုသာ ကြားဖူးကြပြီး ၎င်းကို တစ်ခါမျှ လေ့ကျင့်ဖူးခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ကို မသိကြပေ။

ချူဖုန်းချင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူက ချုပ်ရိုးချုပ်နည်းပညာကို သိရှိသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ဆေးဘက်ဆိုင်ရာစွမ်းရည်များကို လူတိုင်းရှေ့တွင် ဖော်ပြလိုက်ပါက သူက အခြားသူများထံမှ သင်ယူခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြနိုင်သော်လည်း မလိုအပ်သော သံသယအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ ဤသည်က ဉာဏ်ပညာရှိသော လုပ်ဆောင်မှု မဟုတ်ပေ။

သို့သော်... သူသည် ကျီယွီကျင်း ခုနက ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရလိုက်သည်။ ထို့အပြင် သမားတော်တစ်ဦးက ကရုဏာစိတ်ရှိသင့်သည်...

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ကောက်ချက်ချမှု မရှိသေးပေ။ ကျီယွီကျင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "အရေးမကြီးပါဘူး။ ဖြစ်သင့်သလိုပဲ ကုသလိုက်။ ငါ သေသွားရင်တောင်မှ မင်းတို့ ပေးစရာမလိုဘူး။"

လူတိုင်း: "..."

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အသက်တွေတော့ ပေးရမှာလေ

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြချိန်တွင် အသံအေးအေးလေးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ကျီယွီကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်မကို လုပ်ခွင့်ပေးပါ။" ဟု ဆိုလေသည်။