Chapter 9

နှစ်ယောက်သား ထိုအရပ်မျက်နှာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ခဏတာမျှ မှင်တက်မိသွားကြ၏။

ချူဖုန်းချင် သူတို့ကို ပြုံးပြ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်သော ရေကန်အလားပင် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ညင်သာစွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်မိသောအခါ ရှက်ရွံ့သလို ခံစားရပြီး "သူမ" ဘေးတွင် ရပ်နေပါက အမြဲတမ်း အရောင်မှိန်နေမည်ဟု မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ချေ။

ချူဖုန်းချင် သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ အိမ်စေမလေး ရှောင်ဟွမ်မှာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မာနထောင်လွှားဝံ့တော့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကျီယွီလန်နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။ 

ချူဖုန်းချင်သည် ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားမျိုးကို တကယ်ပင် အကျွမ်းတဝင် မရှိပေ။ သူသည် အမျိုးသမီးဧည့်သည်ကို တစ်ခါမျှ ဧည့်ခံဖူးခြင်း မရှိသလို မည်သို့ပြောရမည်၊ မည်သို့ပြုမူရမည်ကိုလည်း မသိချေ။ သူသည် အဓိကထိုင်ခုံသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဇီယွီလန်ကိုလည်း ထိုင်ရန် တောင်းဆိုလိုက်၏။

အိမ်စေမလေးက လက်ဖက်ရည်လာချပေးပြီး နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ချူဖုန်းချင်က လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ကာ ဇီယွီလန်ကို ငဲ့ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ဇီယွီလန် - ဒီလူက ဘာလို့ ဇီအိမ်တော်ကို သူ့ကိုရှာဖို့ ရောက်လာပြီး ဘာမှ မပြောဘဲနေနေတာလဲ။ သူ့ကို ဘာကိစ္စအတွက် လာရှာတာလဲ။

သူသည် အိမ်တွင် ဧည့်သည် ဧည့်ခံလေ့ မရှိချေ။ သူသည် မွေးရာပါ တိတ်ဆိတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့မိဘများသည် သူ့ကို နာမည်ဂုဏ်ရှိန်နှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှာဖွေရန် မတောင်းဆိုကြပေ။ သူတို့သည် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ရန်သာ မျှော်လင့်သဖြင့် သူ့ကိုအတင်းအကျပ် မပြုလုပ်ကြပေ။ ကာလကြာလာတော့ သူသည် ဧည့်သည် ဧည့်ခံပုံကိုပင် မေ့လျော့သွားတော့သည်။ သူ့အိမ်သို့ လာသူများသည် အမြဲတမ်း အရေးတကြီး ကိစ္စရှိသူများ သို့မဟုတ် ခင်မင်ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအနည်းငယ်သာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အမြဲတမ်း ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ကိစ္စရပ်များကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုကြ၏။ ဤလူကဲ့သို့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အကြာကြီး ထိုင်နေတတ်သူများ မဟုတ်ကြပေ။

ချူဖုန်းချင် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လူများတွင် မပြောနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိတတ်ကြသည်။

သူမ အခွင့်အရေးယူဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါ​ပေမဲ့ ဇီအိမ်တော်က ငွေကြေးတွေက သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိသလို ဘဏ္ဍာတိုက်သော့လည်း သူ့လက်ထဲမှာ မရှိဘူး။ ဒါ့ကြောင့် သူ့ကို လာရှာတာ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ 

ချူဖုန်းချင်က မိုအိမ်တော်ထိန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး 'သူတို့ စကားမပြောကြဘူးလား' ဟု တွေးလိုက်၏။ သူသည် မနေ့က ဖျားခဲ့သော အအေးဒဏ်မှ မသက်သာသေးသလို အပြင်ဘက်တွင်လည်း အလွန်အေးနေသဖြင့် သူသည် အိပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားချင်နေမိသည်။ 

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဇီယွီလန်က အချိန်မီ စကားစလာသည်။ သူမသည် ချူဖုန်းချင်အား ဦးညွှတ်ပြီး "သခင်မလေး ချူ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး၊ အဲ့ကြောင့် လာရောက်လည်ပတ်တာမျိုး မရှိခဲ့တာ။ ဒါက ယွီလန်ရဲ့ အမှားပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလည်း မှားပါတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြိုတင်မပြောပြခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မ ဒေါသထွက်မှာကို ကြောက်ပုံရတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်မလေး ချူ စိတ်ထဲမထားနဲ့​နော်" ဟု ပြောဆို၏။ 

ချူဖုန်းချင်သည် သူ့မျက်လုံးများကို ပျင်းရိစွာ ချလိုက်ပြီး "ပြဿနာမရှိပါ" ဟု ပြောဆိုလေသည်။ 

ဇီယွီလန် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။ ချူဖုန်းချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယအရိပ်အမြွက်တစ်ချို့ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ဆက်လက်၍ "သခင်မလေး ချူ၊ သခင်မလေးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဘယ်လိုသိခဲ့ကြတာလဲ" ဟု မေးမြန်း၏။ "ဪ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်္ဂလာပွဲမတိုင်ခင်ကတည်းက သင်တို့နှစ်ဦး မတွေ့ဆုံဖူးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မေ့သွားတယ် ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာ သတို့သမီးကို သွားကြိုဖို့ မသွားသလို သင်တို့နှစ်ဦးက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို မပူဇော်ခဲ့ဘူးလို့လဲ ကြားရတယ်။" 

သူမသည် လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး အလွန်ရှက်ရွံ့နေပုံရ၏။ "သခင်မလေး ချူ၊ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျွန်မမရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မ အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာမို့ သူ့ကို အသိဆုံးလေ။ သူက ရုံးကိစ္စတွေနဲ့ အရမ်းအလုပ်များတတ်လို့ ဒီလိုမျိုး ပြုမူခဲ့တာ ဖြစ်မယ်" 

ချူဖုန်းချင်: "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အလုပ်ရှုပ်သက်သာစေတယ်" သူ တကယ်ပင် ပြန်မလာဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ဇီယွီလန်: "..." 

အိမ်စေမလေး ရှောင်ဟွမ်က စကားစလာသည်။ "သခင်မလေး၊ အဲ့လိုလည်း ပြောလို့မရဘူး။ ဒါက သခင်လေးရဲ့ အမှားပါ။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ပူဇော်တာလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ရတာလဲ။ အများစုကတော့ သူ အရေးမကြီးဘူးလို့ ယူဆခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း လူပေါ် မူတည်တယ် တစ်ခါတုန်းက နှင်းတွေ အရမ်းကျပြီး သခင်လေးက ခရီးထွက်နေတုန်း သခင်မလေးက သူ့ကို အဲ့နေ့မှာ ပန်းတွေ ကြည့်ဖို့ ချိန်းထားတာကို ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။ သူက ခွင့်ယူမယ်ဟု ပြောပြီး တကယ်ကို ခွင့်ယူခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သခင်မလေးနဲ့အတူ နှင်းထဲမှာ ပန်းတွေကို နာရီပေါင်းများစွာ ကြည့်ရှုခဲ့တာ။ သူက သခင်မလေးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးပြီးမှ သူ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ခဲ့သေးတာ" 

ဇီယွီလန်က သူမ စကားပြောပြီးသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ တားလိုက်သည်။ "ရှောင်ဟွမ်၊ ပေါက်ကရတွေ မပြောနဲ့ သခင်မလေး ချူ နားလည်မှုလွဲရင် မကောင်းဘူး။" 

ချူဖုန်းချင်က ဇီယွီလန်၏ မျက်လုံးများကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မှင်တက်သွားသည်။ နားလည်မှုလွဲတာလား။ ဘာနားလည်မှုလွဲတာလဲ။ သူတို့က စကားတွေ အများကြီး ပြောထားပြီးသားဆိုတော့ သူလည်း ယဉ်ကျေးအောင် စကားအနည်းငယ် ပြန်ပြောရမည် ထင်သောကြောင့် "နှင်းထဲမှာ ပန်းကြည့်ရတာ နည်းနည်းအေးတယ် နွေဦးရာသီကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်။" ဟု ပြောဆိုလေသည်။ 

ရှောင်ဟွမ်နှင့် ဇီယွီလန်: "..." 

ဒါ အဓိက အချက်လား။ အဓိက အချက်က သခင်လေးက သခင်မလေးအပေါ် ဘယ်​လောက်ကောင်းပြီး သူတို့ ငယ်စဥ်ကတည်းက ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ် အဲတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တတိယသခင်မလေး ချူက ဒေါသထွက်ပြီး အသရေဖျက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သခင်မလေး ချူက နည်းနည်းလေး ငြီးငွေ့စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်းမြင့်မားနေလို့လား။

မိုအိမ်တော်ထိန်းက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်နေကာ အသံထွက်ရယ်တော့မလိုပင်။ ရှောင်ဟွမ်က ချူဖုန်းချင် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ဝဲလည်သွားပြီး "သခင်မလေး ချူ၊ သခင်မလေးရဲ့ အဝတ်အစားတွေက တကယ်လှတာပဲ။ ဘယ်မှာ ချုပ်ထားတာလဲ" ဟု ပြောဆို၏။ 

ချူဖုန်းချင်က ဤရိုးရိုးရှင်းရှင်း "မင်္ဂလာဝတ်စုံ" ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လှသလား။ သူ မည်သည့်နေရာတွင် ချုပ်ထားသည်ကို တကယ် မသိပေ။ ဇီအိမ်တော်က ပြင်ဆင်ထားပုံရသောကြောင့် "ကျွန်မ မသိဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ပြင်ဆင်ထားတာ။ ရှင် သူ့ကို ဒါမှမဟုတ် မိုအိမ်တော်ထိန်းကို မေးလို့ရတယ်" ဟု ပြောဆို၏။ 

ရှောင်ဟွမ်က အဆင်မပြေစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး။" 

ဇီယွီလန်က သူ့အဝတ်အစားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့၏ အတွင်းခံသည် ထင်ရှားစွာ မကိုက်ညီပေ။ လက်အင်္ကျီအစွန်းလေး နည်းနည်း ပေါ်နေပြီး သူ့လက်တစ်ဝက်ကို ဖုံးနေသည်။ လည်ပင်းကလည်း နည်းနည်း ချောင်နေသည်။ သူမသည် ချူမိသားစုဝင်အားလုံးကို ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံထားရသည်ကို မှတ်မိသည်။ ဒါက မြို့တော်တွင် အသစ်အဆန်း ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်း သိထားကြသည်။ သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး "သခင်မလေး ချူ၊ ကျွန်မအိမ်မှာ အဝတ်အစားတချို့ ကျန်သေးတယ်။ အဲဒါတွေက ကျွန်မ တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးသေးတဲ့ ဆောင်းရာသီအဝတ်အစား အသစ်တွေချည်းပဲ။ တချို့ဟာတွေက အလျင်စလို ချုပ်ထားတုန်းက အရမ်းကြီးသွားတယ်။ သခင်မလေးနဲ့တော့ အတိအကျ ကိုက်ညီလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ တကယ်လို့ မကန့်ကွက်ရင် ကျွန်မ အိမ်စေမလေးကို ခေါ်ပြီး နောက်မှ သခင်မလေးဆီကို ပို့ခိုင်းပါ့မယ်" ဟု ပြောဆို၏။

ချူဖုန်းချင်က သူမက သူ့လက်အင်္ကျီကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တော့ သူမ နားလည်မှုလွဲနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ဤဝမ်းကွဲညီအစ်မက ကောင်းသည့်လူဟု သူ တွေးလိုက်ပေမဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အစားလို ပစ္စည်းမျိုးကိုတော့ သူ လုံးဝ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ဒါကြောင့် သူက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ဒီအဝတ်အစားတွေက ကျွန်မရဲ့ဟာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျီယွီကျင်းရဲ့အဝတ်တွေပါ။"

"အဟမ်း..." ဇီယွီလန်သည် လက်ကိုင်ပဝါကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ခက်ခဲစွာ မေး၏။

"ဘာကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားတာလဲ" အတွင်းခံပင် ဖြစ်နေသေးသည်။ ဒါက ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းပင်။ ချူဖုန်းချင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။ "သူက ကျွန်မကို ဝတ်ခိုင်းတာ"