Chapter 4

အပိုင်း ၄

ချူဖုန်းချင်။ "........."

ဘေးနားတွင် လုပ်ကျွေးနေသော အစေခံမိန်းကလေးသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်၍ ရယ်လေ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် ဤကျီယွီကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဤသူကား အလွန်မဆင်မခြင် ပြုမူသူပင်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ နှမသည် ဤသူနှင့် အမှန်တကယ် လက်မထပ်ခဲ့သည်ပင်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ နှမသည် မျက်နှာပူထူ၍ မည်မျှငိုရမည်ကိုပင် မသိနိုင်ချေ။

သူ စကား မပြောသည်ကို မြင်၍ ကျီယွီကျင်းသည်လည်း စိတ်မဆိုးချေ။ သူသည် လက်လှမ်း၍ သူ့လက်ကို ဆွဲယူကာ ဆွဲထူလိုက်၏။

လှည်းပေါ်သို့ ရောက်သည့်နောက် ကျီယွီကျင်း သူ၏လက်ကို လွှတ်မပေးချေ။ ထို့အစား သူ၏ လက်ဖဝါးကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ဖိထား၏။ ချူဖုန်းချင်၏ လက်ချောင်းများက ရှည်သွယ်ကာ လက်ကောက်ဝတ်များမှာ ပိန်လှီ၏။ ယင်းသည် မိန်းမတစ်ယောက်၏ လက်ကောက်ဝတ်ထက်ပင် ပို၍လှ၏။

ကျီယွီကျင်း၏ လက်ချောင်းထိပ်များ၌ ထူထဲသော အသားမာများ ရှိ၏။ ယင်းက သူ့ကို အနည်းငယ် နာကျင်စေသည်။ ဤသို့ ထိတွေ့ခြင်းမျိုးက သူ့ကို အလွန်အဆင်မပြေဖြစ်စေ၏။ သူသည် လက်ကို ပြန်ရုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ခွန်အားသည် ကျီယွီကျင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုံးဝမလုံလောက်ချေ။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ ကမ္ပည်းထိုးကျင့်စဉ်ကြောင့် ကျန်ခဲ့သော အသားမာကို ထိလိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် မေး၏။ "မင်းက ကမ္ပည်းထိုးရတာ ကြိုက်လား။"

ချူဖုန်းချင်သည် ဤအရာက သူ့အတွက် နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိ၏။ သူသည် ခေါင်းငြိမ့်၍ ပြော၏။ "အင်း၊ ချူအိမ်တော်မှာ ယောကျ်ားလေးရော၊ မိန်းကလေးရော ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စာရေးစာဖတ်သင်ရတယ်။ ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ကျန်နန်မှာ နေခဲ့တာ။ ဘာမှမလုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ အချိန်တွေကို ကမ္ပည်းထိုးကျင့်တာနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့တာ။"

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ မျက်မှောင်များကို ပင့်၍ မျက်လုံးများကို ချကာ ချူဖုန်းချင်၏ နီရဲနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို မြင်၏။ သူသည် အနည်းငယ် တအံ့တဩ ဖြစ်၏။ တစ်ချက်ထိရုံဖြင့် ဤသို့ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြော၏။ "မင်းက တို့ဖူးနဲ့ လုပ်ထားတာလား။"

ဤစာကြောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့ရာ ချူဖုန်းချင်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရချေ။ သူ မေး၏။ "ဘာ။"

ကျီယွီကျင်းသည် ခေါင်းခါ၏။ "ဘာမှမဟုတ်ဘူး။"

လှည်းတွင် နေရာကျယ်ဝန်းသည်၊ သို့သော် အတွင်းပိုင်းက အလွန်ရိုးရှင်းသည်။ ကျီယွီကျင်း၏ အိပ်ခန်းနှင့် အတူပင်။ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် အရာများမှလွဲ၍ အခြားဘာမျှ မရှိချေ။ လှည်း၏ လိုက်ကာများပင် လေဒဏ် ခံနိုင်ရည် မရှိချေ။ အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းတိုက်ပါက အလွယ်တကူ လွင့်သွားမည်ဖြစ်၏။

ချူဖုန်းချင်သည် အအေးကို ကြောက်သောကြောင့် သူ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို သူ၏ဝတ်ရုံထဲသို့ မြှုပ်ထားရလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူသည် အေးခဲသောလေကို ဆေးထိုးအပ်ကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ ယင်းက သူ၏ဝတ်ရုံမှတစ်ဆင့် အရိုးများထဲသို့ တစ်စစ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေ၏။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျီယွီကျင်းသည် အအေးကို လုံးဝမကြောက်ပုံရ၏။ ဤအေးခဲသော ဆောင်းရာသီတွင် သူသည် သူ၏ အရာရှိ ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ထား၏။ အခန်းထဲတွင် မီးသွေးဖို မရှိချေ။ လှည်းထဲတွင်လည်း အနွေးဓာတ်ပေးသည့် ပစ္စည်းဘာမျှ မရှိချေ။ သူတို့နှစ်ဦး လက်ချင်း ထိထားစဉ်ကပင် ကျီယွီကျင်း၏ လက်မှာလည်း ပူနွေးနေ၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ရှားပါးစွာဖြင့် မနာလိုစိတ်ကို ခံစားရ၏။ လူတို့သည် မတူညီကြချေ။

လှည်းသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လောင်မိုသည် လှည်းလိုက်ကာကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ကာ ရေနွေးဗူးတစ်လုံးကို ကမ်းပေး၏။ "သခင်မ၊ အကျိုးဆောင်အိုက ပေါ့ဆမိပါသည်။ သခင်က အအေးဓာတ်ကို သဘောကျတာကြောင့် ယခင်နှစ်များက စံအိမ်တွင် ဆောင်းရာသီအတွက် ဘာမှ မပြင်ဆင်ထားခဲ့မိပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ သခင့်ရဲံ သတိပေးမှုကြောင့်ပဲ အကျိုးဆောင်အို ဒီကိစ္စကို သတိရမိသွားတာပါ။"

ချူဖုန်းချင်သည် ခဏတာမျှ တအံ့တဩဖြစ်သွားပြီးမှ ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ရေနွေးဗူးကို ယူလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ကျီယွီကျင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့သည် ရှင်းလင်းစွာ အတူရှိကြသည်ပင်။ သူသည် လောင်မိုအား မည်သည့်အချိန်က အမိန့်ပေးခဲ့သနည်း။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်၍ ချူဖုန်းချင်ကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်ကာ ပြော၏။ "မင်းက သူ့ကိုတောင် ကျေးဇူးတင်သေးတာပဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ကျေးဇူးမတင်တာလဲ။"

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြော၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျီယွီကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွား၏။ "မှန်တယ်။"

သူ ပြောရင်း သန်းဝေလိုက်၏။ သူ ညက ဘာလုပ်ခဲ့သည်၊ မည်သည့်အချိန်က အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ညိုမည်းနေပြီး အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေဟန် ရ၏။

ကျီယွီကျင်းသည် မူလက သူ့ကို စနောက်လိုသော်လည်း အနည်းငယ် ပျင်းရိနေ၏။ လှည်းက မသေးသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်ဝေးကွာနေ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် လှည်းပေါ်ရောက်သည်နှင့် သူ့နှင့် အဝေးဆုံးနေရာတွင် ထိုင်လေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ကာ ချူဖုန်းချင်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းလက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်လွှာချ၍ သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်၏။

"ပို နီးနီး တိုးလာခဲ့။" ကျီယွီကျင်း ပြော၏။

ချူဖုန်းချင်။ "........."

သူ မလိုလားသော်လည်း သူတစ်ပါးအိမ်တွင် နေထိုင်သည့်အခါ အခြေအနေကို သိရန် လိုအပ်၏။

သူ ထရပ်ကာ ပို၍နီးအောင် ထိုင်လိုက်၏။ သို့သော် ကျီယွီကျင်းမှာ ကျေနပ်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ပို၍ပင် နီးအောင် လာရန် တောင်းဆို၏။

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်၏။ ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကို စောင့်ရန် အလွန် ပျင်းရိပုံရ၏။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ဆွဲယူလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သူသည် မသက်မသာဖြင့် နောက်သို့ မှီလိုက်၏။ ကျီယွီကျင်းသည် ထပ်၍ သန်းဝေကာ ချူဖုန်းချင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ၏ခေါင်းကို သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။

ချူဖုန်းချင်သည် နောက်သို့ ပြန်ရွှေ့လိုသော်လည်း ကျီယွီကျင်းမှာ သူ့ကို ဖိထားကာ ပြောလာသည်။ "လိမ္မာ၊ မလှုပ်နဲ့။ ခဏလောက် အိပ်ပါရစေဦး။"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူဓာတ်သည် ပါးလွှာသော မင်္ဂလာဝတ်စုံမှတစ်ဆင့် ရှင်းလင်းစွာ ကူးစက်လာ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စိတ်ရှည်သည်းခံစွာ ခေါင်းကို လွှဲထား၏။ အတန်ကြာသော် သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားသော ထိုသူ၏ အသက်ရှူသံသည် တဖြည်းဖြည်း မှန်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်မှ ချူဖုန်းချင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ သူ့ကို ကြည့်၏။ ကျီယွီကျင်း၌ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများနှင့် သဘာဝအတိုင်း နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများ ရှိ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ လူများကို ကြည့်သောအခါ သူ၏ အမူအရာတွင် အနည်းနှင့်အများ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် မာနထောင်လွှားခြင်းများ ပါဝင်၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်သောအခါ သူ၏ ကြမ်းတမ်းမှုသည် လျော့နည်းသွားပြီး သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ပင် ပို၍ နူးညံ့လာပုံရကာ ကြည့်၍ ပို၍ နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်း၏။

လှည်းသည် လမ်းပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေ၏။ ယနေ့ နှင်းကျနေ၍ လမ်းပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာ များများစားစား မရှိခြင်းကြောင့်လော သို့မဟုတ် လှည်းပေါ်တွင် ကျီယွီကျင်း၏ အမှတ်အသား ရှိသောကြောင့်လော မသိချေ။ သို့သော် လူတိုင်းသည် ယင်းနှင့် ဝေးရာတွင် နေကြပြီး ခရီးစဉ်က အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်လွန်း၏။

ချူဖုန်းချင်သည် လိုက်ကာကို ဖယ်၍ အပြင်သို့ ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အအေးဓာတ်ရှိသော အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရ၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း၌ပင် အပြင်ဘက်တွင် အအေးဓာတ်ရှိသော အရာများ တိုက်မိသံကို ကြားရ၏။

ဤအရာက… လုပ်ကြံမှုလော။

သူသည် ပြန်၍ ငုံ့ကြည့်သောအခါ ကျီယွီကျင်း၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လျက်ရှိပြီး ၎င်းတို့တွင် သွေးကြောနီများ အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။

အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ဦးသည် လိုက်ကာနားသို့ ရောက်လာပြီး အတွင်းဘက်သို့ ပြော၏။ "ဘုရင်ခံ၊ လူ ဆယ်ဦးမှ နှစ်ဆယ်ဦးခန့် ရှိပါတယ်။"

"အင်း။" ကျီယွီကျင်း ပြန်ဖြေပြီး ချူဖုန်းချင်ကိုပင် မျက်လုံးပင့်၍ ကြည့်၏။ "မင်း ကြောက်လား။"

ချူဖုန်းချင်သည် ခေါင်းခါရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

ကျီယွီကျင်း ရယ်လိုက်သည်။ ချူဖုန်းချင်သည် သူ အဘယ်အရာကို ရယ်နေသည်ကို မသိချေ။ နောက်တစ်ခဏ၌ မြှားတစ်စင်းမှာ လိုက်ကာကို ထုတ်ချင်းပေါက် ဖောက်၍ သူတို့ဘက်သို့ လာ၏။ ကျီယွီကျင်း မလှုပ်ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ချူဖုန်းချင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။ မြှားက သူတို့နောက်မှ လှည်းကို ထိပြီးမှသာ ကျီယွီကျင်း ပြောလာသည်။ "လူလိမ်လေး။"

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်၏။ သူ၏မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြော၏။ "ရှင် ဒီမှာရှိနေသရွေ့ ကျွန်မ မကြောက်ဘူး။"

သူသည် ဤစကားများက ကျီယွီကျင်း၏ သြတ္တပ္ပစိတ်ကို နှိုးဆွနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်၏။ ထို့ကြောင့် သူက သူ့ကို အပြစ်ခံရန် ထုတ်မပစ်လွှတ်နိုင်ချေ။

ကျီယွီကျင်းသည် ခေတ္တရပ်နားကာ အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ တင်ကာ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာသော နှင်းမှုန်များကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သာမန်လင်မယားတစ်စုံကဲ့သို့ပင် ပုံပေါ်နေပြီး ပုံစံအရတော့ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။

အပြင်ဘက်မှ ဓားများတိုက်ခိုက်သံ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည့် နောက်မှသာ ကျီယွီကျင်း ပြောလာသည်။ "ငါ ဒီမှာရှိနေလို့ မင်း ပိုကြောက်သင့်တယ်။"

ချူဖုန်းချင်။ "..." သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့ သိသေးသားပဲ။

လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီးနောက် ချူဖုန်းချင်၏ မျက်ဆံများပင် ကျုံ့သွား၏။ နှင်းများကို ရေတွက်မရသော ခြေရာများဖြင့် နင်းမိ၍ ရွှံ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွား၏။ ရုပ်အလောင်း အတော်များများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ပွစွာ လဲလျောင်းနေ၏။ သွေးတို့သည် ဖြူဖွေးသော နှင်းဖြူများကို တစ်စစ နီရဲစေပြီး အလွန်ပင် တောက်ပနေ၏။

ပျံလွှားနှင့်ငါး ဝတ်စုံအား ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ယီဝေ အစောင့်အချို့သည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်မသိဘဲ လုပ်ကြံသူများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူအုပ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်၏။ ဤအရာများသည် သူနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်နေ့သုံးကြိမ်စားသောက်ခြင်းနှင့် အတူပင်ဖြစ်၏။ နေ့စဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များ ဖြစ်၏။ "ဘယ်သူက ဒီနောက်ကွယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာ ပြောပါ။ မင်းတို့ အသက်တွေကို ငါချမ်းသာပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။"

လုပ်ကြံသူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိုက်ခိုက်၏။ ကျီယွီကျင်းသည် မည်သည့် နေရာက ထုတ်လိုက်မှန်းပင် မသိလိုက် နူးညံ့သော ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ရာ ယင်းက အေးစက်စွာ တောက်ပနေ၏။ "သေလမ်း ရှာနေတာပဲ။"

ချူဖုန်းချင်သည် သူ့ဘာသာသူ မထင်ရှားသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရန် အသိစိတ်ဖြင့် ရှာဖွေ၏။ သူသည် ဒုက္ခထဲသို့ မဝင်လိုသော်လည်း ဒုက္ခက သူ့ကို လွှတ်မပေးချေ။ တမင်သက်သက်လား သို့မဟုတ် မတော်တဆလားတော့ မသိချေ။ ကျီယွီကျင်းသည် တိုက်ခိုက်နေစဉ် သူ့ထံ ပို၍နီးကပ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနံ့ဆိုးထွက်သော သွေးများပင် ပက်ဖျန်းခံရနိုင်ချေရှိ၏။

ကျီယွီကျင်းသည် လူအုပ်စု၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံရ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ခြင်းဖြင့်ပင် သူ့ကို ဂရုစိုက်နိုင်၏။ ချူဖုန်းချင်ကို တိုက်ခိုက်သောသူများလည်း ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးကို ကျင့်ယီဝေတို့က ရှင်းလင်းခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့တွင် ကျီယွီကျင်းဟူသော ပစ်မှတ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်မှာ ရှင်းလင်း၏။

လူနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသည်ဖြစ်ရာ လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းနိုင်သည်ဟု ၎င်းတို့ ထင်ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် လုပ်ကြံသူ အရေအတွက်သည် ဆက်တိုက် တိုးလာပြီး ယခုအခါ ထိုအရေအတွက်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်၏။ လမ်းပေါ်မှ လူများသည် ၎င်းတို့၏ အိမ်များထဲသို့ ပုန်းအောင်းနေကြပြီဖြစ်၏။

ကျီယွီကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးစွန်းထင်းမှု အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ သူ၏ မူလက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် ဆိုးသွမ်းနေပုံရ၏။ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ မောပန်းခြင်း မရှိပုံရဘဲ ပို၍ ပို၍ တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်နေ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကိုပင် တွေ့နိုင်၏။ ယင်းသည် သွေးဆာသော ပျော်ရွှင်မှုပင်ဖြစ်၏။

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သေခြင်းတရားကို တောင်းဆိုနေကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်၏။ လူ့အသက်သည် ကျီယွီကျင်းအတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိနိုင်ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျီယွီကျင်း၏ နောက်ဘက်မှ လူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျီယွီကျင်း၏ ကျောဘက်တစ်ခုလုံး ပေါ်သွား၏။ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချူဖုန်းချင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်၏။ သူသည် သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီး အတွေးများစွာက တစ်ခဏချင်း သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသော်လည်း အရှင်းလင်းဆုံး အတွေးက ကျီယွီကျင်း သေ၍ မရချေဟူ၍ ဖြစ်၏။

သူ သေသွားပါက သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ပင် ပို၍ နည်းပါးသွားမည်ဖြစ်၏။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာဖြင့် သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် "ကျီယွီကျင်း!" ဟုသာ အော်ခေါ်လိုက်၏။

သို့သော် ဓားများတွင် မျက်စိမရှိချေ။ တိုက်ခိုက်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ကျီယွီကျင်းကို ခေါ်လိုက်ပြီးနောက်၌ပင် သူသည် ထိုတိုက်ပွဲမှ ထိုမျှလျင်မြန်စွာ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ကျလွန်းနေပြီဟု မြင်သောအခါ သူသည် မစဉ်းစားဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွား၏။

သူ ပြေးထွက်သွားသည့် ခဏ၌ပင် ကျီယွီကျင်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သောဓားကို ထိုသူ၏ လည်ပင်းပတ်၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိုက်ရာ ထိုသူသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ချူဖုန်းချင်သည် သွေးနံ့အေးစက်စက်ကြောင့် မသက်မသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများသည် ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွား၏။ ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်ပြီးမှ လှည့်၍ တိုက်ပွဲထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်သွား၏။

ထိုနေရာတွင် ရပ်ထားသော မြင်းများက ဓားသံများကြောင့် လန့်သွားပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် ဤအရာကို သတိပြုမိပြီး ဝေးဝေးနေရန် ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မိခင်နှင့် သမီးတစ်ဦး နောက်ဘက်မှ ထွက်လာသည်ကို မြင်၏။ ထိုကလေးမလေးက သုံးလေးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး ဤနေရာကို လက်ညှိုးထိုး၍ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြော၏။ "မေမေ၊ အရှေ့မှာ ဦးလေးတွေ အများကြီး ကစားနေကြတယ်။"

သူမ၏ မိခင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမသည် ကလေးမလေးကို ဆွဲခေါ်ပြီး ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်နေ၏။ ဤအချိန်တွင် လန့်နေသော လှည်းသည် မိခင်နှင့် သမီးရှိရာဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာ၏။

တစ်ခဏချင်း ချူဖုန်းချင်သည် မိခင်နှင့် သမီးကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် လှည်းတစ်စီးသည် ပြေးဝင်လာပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်ပြေးရန် အချိန်မရတော့ချေ။ ရုတ်တရက် သူ့ခါးတွင် ကြာပွတ်တစ်ချောင်း ရစ်ပတ်လိုက်ရာ သူ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

လှည်းက အရှိန်ဖြင့် ကျော်သွားရာ ထိုသူ အနည်းငယ် လန့်သွား၏။

ဘေးနားမှ ကလေးမလေးသည် ကြောက်လန့်တကြား ငိုချလိုက်၏။ ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ သကြားလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ ပေး၏။ "လိမ္မာ၊ မငိုနဲ့။"

ဤသကြားလုံးကို မနေ့က မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပူဇော်ရမည့် မနက်စာ မစားရသေးသောကြောင့် မီးလောင်ထားသော နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ဖယောင်းတိုင်များမှ ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ကလေးမလေး မျက်ရည်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ငိုခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးမှ သကြားလုံးကို သေသေချာချာ ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ပင့်၍ ကလေးမလေး၏ မိခင်အား ပြော၏။ "ဒီနေရာကနေ ကလေးကို ခေါ်သွားပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အခြားတစ်ဖက်တွင် တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီး ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ ဖိနပ်များတွင် သွေးနှင့်နှင်းများ စွန်းထင်းလျက် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာ၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ထရပ်ပြီး သူ့ကို ပြော၏။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကြာပွတ်သည် သူ၏လက်မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ထိုကြာပွတ်သာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ယခုအချိန်တွင် မြင်းနင်းခံရပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိ၏။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ထူးဆန်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေး၏။ "မင်း ဘာလို့ သူတို့ကို ကယ်ချင်တာလဲ။"

ချူဖုန်းချင်သည် နားမလည်ချေ။ သူ၏အသံက နှင်းကဲ့သို့ ရှင်းလင်း၍ အေးစက်၏။ "လူ့အသက်က အရေးကြီးတယ်။"

"လူ့အသက်က အရေးကြီးတယ်..."

ကျီယွီကျင်းသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရုပ်အလောင်းများကို ကြည့်ကာ ပြောင်မြောက်စွာ ပြုံး၏။ "ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ကယ်တာလဲ။"

ချူဖုန်းချင်သည် တိုးညှင်းစွာ ပြော၏။ "ကျွန်မ သူတို့ကို ကယ်တာ သူတို့ အသက်တွေက အရေးကြီးလို့ပဲ။ ရှင့်ကို ကယ်တာက အဲ့ဒီလူက ရှင် ဖြစ်နေလို့ပဲ။"

နှင်းများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျလာပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆံပင်များပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည် ကျီယွီကျင်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းပွင့်တစ်ပွင့်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ကျရောက်၏။ သူသည် နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ရာ ရေဓာတ်မှာ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို စိုစွတ်စေသည်။

ချူဖုန်းချင် ထပ်ပြော၏။ "ရှင်သာ သေသွားရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။"

ကျီယွီကျင်း သေပါက သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအနေဖြင့် ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ် ရှိမည်မဟုတ်ချေ။ သူ၌ ရန်သူများစွာ ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် သူ့ကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းလား မဟုတ်လားကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ၎င်းတို့သည် သူသည် ကျီယွီကျင်း၏ ဇနီးဖြစ်သည်ကိုသာ သိကြ၏။ သူ၏ ဖခင်အကြောင်းကိုပင် ဖော်ပြရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ကျီယွီကျင်းသည် ခဏတာမျှ တအံ့တဩ ဖြစ်သွား၏။ သူ သေသွားပါက ချူဖုန်းချင်သည် စားချင်စိတ်ပျောက်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်၏။

"ဟွန်း၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး။" ကျီယွီကျင်း ပြော၏။ သူသည် သူ၏ချစ်ခြင်းကို ထပ်မံ ဖော်ပြနေပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏အသက်ကိုပင် ပေးဆပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေ၏။ သူသည် ခေတ္တရပ်နားပြီး ပြော၏။ "မင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးနဲ့ ဘယ်သူ့ကို ကယ်နိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီဓားကို ထပ်မြင်ရင် ပုန်းဖို့ နေရာရှာ။ နားလည်လား။"

ချူဖုန်းချင်။ "........." သူလည်း အဲလို မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျီယွီကျင်းမှာ အရာရာကို သိချင်နေတဲ့ ပြဿနာရှိလား မသိဘူး။ ဘာလို့များ သူ ငါ့တူရဲ့ ကျူရှင်ဆရာနဲ့ တအားတူနေရတာလဲ။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိချေ။ "နားလည်တယ်။"

ထိုအခါမှ ကျီယွီကျင်း ကျေနပ်၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေပြီး ကျီယွီကျင်း၌ သွေးများ စွန်းထင်းနေ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် သူသည် စံအိမ်သို့ ပြန်၍ ရှေးဦးစွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် လူတစ်ဦးကို မြင်းတစ်ကောင် ခေါ်လာရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ချူဖုန်းချင်ကို လက်လှမ်း၍ "တက်" ဟု ပြောမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

ချူဖုန်းချင်။ "ဒါဆို ရှင် ဧကရာဇ်နဲ့ ဒီလိုပုံစံမျိုး တွေ့ချင်တာလား။"

ကျီယွီကျင်း။ "ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ငါ့ကို ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲခိုင်းဦးမလို့လား။"

ချူဖုန်းချင်။ "........."

ဤအရာသည် အလွန်ရဲတင်းသော ပြောဆိုချက်ဖြစ်၏။ ကျီယွီကျင်းသည် တကယ်ပင်...

ချူဖုန်းချင်သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ဖော်ပြရန် သင့်တော်သော စကားလုံးကို မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် ဆင်မခြင်ဘဲ၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ၊ အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ဘဝမျိုးကို နေထိုင်သည်ဟု အမြဲ ခံစားရပြီး သူသည်လည်း သူ၏ ဦးခေါင်းကို သူ၏ ခါးပတ်တွင် ချိတ်၍ သူ၏ ဘဝကို ရှင်သန်နေရ၏။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏လက်ကို ကျီယွီကျင်း၏လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ ကျီယွီကျင်းသည် ခဏတာမျှ တအံ့တဩဖြစ်သွား၏။ ချူဖုန်းချင်၏လက်က နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။ သူသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း တစ်ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍ သူ၏လူများအား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "လှည်းတစ်စီး ရှာပေး။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

လှည်းပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သားမွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး အပူပေးမီးဖိုလည်း ပါရှိ၏။ ယင်းက နွေးထွေး၍ သက်သောင့်သက်သာရှိ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ကျီယွီကျင်းသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာ၏။ ခုနက တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသော်လည်း သူသည် အိပ်ရန် စိတ်ကူးရှိနေဆဲပင်။ ချူဖုန်းချင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူသည် ခုနကပင် သူ၏အသက်ကို ကယ်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူသည် သည်းခံရမည်ဟု စဉ်းစား၏။

ကျီယွီကျင်းသည် ချူဖုန်းချင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် သူ၏ခေါင်းကို တင်၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထား၏။ ရုတ်တရက် သူသည် အနံ့ခံလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို သူ၏ခါးနှင့် ကပ်၍ ပြုံး၏။ "မင်းက မွှေးလိုက်တာ။"

ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်များကို သူ၏ခါးပတ်တွင် ရစ်ပတ်၍ ထပ်မံ ပြော၏။ "မင်းရဲ့ ခါးက ပိန်လိုက်တာ။ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့တောင် ကိုင်လို့ရတယ်။"

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဆံများသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ ကျီယွီကျင်း၏ အသက်ရှူသံသည် စိုစွတ်မှုနှင့်အတူ သူ၏ခါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာရာ သူ့ကို ယားယံစေပြီး ထုံကျင်စေ၏။ သူသည် သူ့ကို အားကုန် တွန်းဖယ်လိုက်၏။ "ကျီယွီကျင်း!"

စာ​ရေးသူမှ:

 ကျီယွီကျင်း - “ မင်းက ငါကလွဲပြီး ကျန်တဲ့သူ​ အကုန်လုံးကိုကယ်တယ်၊ ငါ့အ​ပေါ်ခံစားချက်​လေး​တောင်မရှိ​တော့ဘူးလား “

ချူဖုန်းချင် - “………”