Chapter 5

အပိုင်း ၅ 

ကျီယွီကျင်းသည် တွန်းဖယ်ခြင်း ခံလိုက်ရသော်လည်း ဒေါသမထွက်ချေ။ သူသည် ပြုံးရယ်လျက် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေ၏။ "အင်း ဘာဖြစ်လဲ? မင်း ငါ့ကို ကြိုက်တယ်လို့ မပြောဘူးလား " 

ဟမ် သူ ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့တာလဲ?! 

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံကြရာ ကျီယွီကျင်းသည် ရှင်းလင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ကြည့်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်ကို ဖော်ပြနေ၏။ ချူဖုန်းချင် အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး သူ၏ ယခင်ခံစားချက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားကာ မျက်လွှာချ၍ သူ၏ စကားအတိုင်း လိုက်နာ၏။ "ကျွန်မ ရှက်တယ် " 

မိန်းမစိုးတစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရတာ ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ သူ တကယ်မထင်ခဲ့ဘူး.. 

ချူဖုန်းချင် တိုးတိုးလေး ပြော၏။ "ခုက နေ့ခင်းဘက်ကြီးလေ၊ ပြီးတော့ အပြင်မှာလေ။ " 

ကျီယွီကျင်း "အို" ဟု တစ်ချက် ပြောပြီး "ရှက်စရာ ဘာရှိလဲ? အရမ်းကို ပါးနပ်တာပဲ။ အဲ့ဒါဆို ညဘက် အိပ်ခန်းထဲမှာ လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။" 

ချူဖုန်းချင်:  "..." 

သူ စကားလုံးများဖြင့် ဆို့နင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယွီကျင်း "ဟားဟား"ဟု နှစ်ကြိမ် ရယ်လိုက်သည်။ လူများကို စနောက်ရသည်မှာ ဤမျှ ပျော်စရာကောင်းသည်ကို သူ အရင်က အဘယ်ကြောင့် မသိခဲ့ရသနည်း၊ အထူးသဖြင့် နောက်ကွယ်တွင် လှည့်ကွက်များ ရှိသောသူများကို စနောက်ရသည်မှာ ပို၍ ပျော်စရာကောင်း၏။ 

ချူဖုန်းချင် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်၏။ စိတ်ထဲတွင် "ခွေးရူး" ဟု တိတ်တဆိတ် ဆဲဆိုနေ၏။ 

လှည်းဘီးများသည် လမ်းပေါ်သို့ ဖိမိကာ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှည်းအတွင်းမှ အပူချိန်သည် လူများကို ငိုက်မျဉ်းစေ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် ညက အအေးမိခဲ့ပြီး အစကတော့ ပြင်းထန်ခြင်းမရှိချေ။ ခုနက လုပ်ကြံခံရမှုနှင့် လှည်းကို ရှောင်တိမ်းခဲ့ရပြီး သူ၏အဝတ်များက နှင်းများကြောင့် စိုစွတ်နေသော်လည်း တစ်ထည်မျှပင်မလဲဘဲ သည်းခံခဲ့ရ၏။ ယခုမူ သူ၏ အအေးမိခြင်းမှာ ပို၍ ဆိုးရွားနေသည်မှာ သိသာသည်။ 

သူ ခေါင်းမူး၊ ကိုယ်လက်ကိုက်ခဲပြီး အားအင်မရှိသလို ခံစားရ၏။ သူ၏ မူလက ဖျော့တော့နေသော နှုတ်ခမ်းများမှာ ယခုအခါ ယခုအခါ နီရဲတောက်ပနေပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်နေ၏။ 

ချူဖုန်းချင်သည် ကိုယ်တိုင် ဆရာဝန်ဖြစ်ရာ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်၏။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေအရ ဆေးမသောက်ပါက ဤအသေးအဖွဲ ဖျားနာမှုသည် ပြင်းထန်သော ရောဂါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်၏။ သူ၏ ချောင်းဆိုးခြင်းမှာ ပန်းနာရင်ကျပ်ကို လှုံ့ဆော်ပါက ဤဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်၏။ 

သို့သော်... သူသည် ကျီယွီကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ 

ပြန်ရောက်မှ ပြောရမည်။ 

နန်းတော်သို့ သွားသောလမ်းသည် သိပ်မရှည်သော်လည်း နှင်းများထဲတွင် မြင်းစီးရန် ခက်ခဲသောကြောင့် အနည်းငယ် အချိန်ပိုယူခဲ့ရ၏။ 

အနောက်ဘက်တံခါးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မိန်းမစိုးသည် သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို မြင်သောအခါ တအံ့တဩ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ချူဖုန်းချင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ပြီး သူတို့ကို ခါးညွတ်အရိုအသေပြု၏။ "ဘုရင်ခံ၊ သခင်မ။" 

ချူဖုန်းချင်သည် ထူးခြားသော စရိုက်လက္ခဏာဖြင့် မတ်မတ်ရပ်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်၏။ 

ထိုမိန်းမစိုး ထပ်မံ လန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာကာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပို၍ပင် နိမ့်အောင် ချလိုက်၏။ 

ကျီယွီကျင်းသည် "ဟွန်း" ဟု အသံတစ်ချက်ပြု၏။ "မင်း မျက်လုံးတွေ ကောင်းသေးလား လမ်းသေချာပြ" 

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။" ထိုမိန်းမစိုးသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ကုံးကုံးကွကွဖြင့် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေး၏။ "ကျွန်တော်မျိုးနောက်ကို လိုက်တော်မူပါ" 

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုမိန်းမစိုးနောက်မှ လိုက်၍ နန်းတော်သို့ ရောက်၏။ ကျီယွီကျင်းသည် နန်းတော်နှင့် ရင်းနှီးပုံရပြီး အတွင်းဘက်ရှိ နေရာတိုင်းကို သိ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နန်းတွင်းသူလေးများဖြစ်စေ၊ မိန်းမစိုးများဖြစ်စေ၊ သူ့ကို မြင်သည်နှင့် တလေးတစား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကြ၏။ သူတို့အားလုံး အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ကြ၏။ 

ချူဖုန်းချင် မျက်လွှာချထားသည်။ ကျီယွီကျင်း၏ အနက်ရောင် ဖိနပ်များပေါ်တွင် လူသွေးစွန်းကွက်များ အနည်းငယ် ရှိနေသေးသော်လည်း သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ 

နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံးဝကွဲပြားသော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသလိုပင်ဖြစ်၏။ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုသည် သူ၏နှာခေါင်းကို ရိုက်ခတ်၏။ သူ၏ ပန်းနာရင်ကျပ်ကြောင့်လော မသိချေ။ ချူဖုန်းချင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အနံ့အသက်များကို အထူးအဆန်း ခံစားနိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် ရနံ့ပြင်းသော အရာများနှင့် ဝေးဝေးနေတတ်၏။ 

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျီယွီကျင်းသည် အမွှေးအိတ်ကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းများကို အသုံးမပြုချေ။

"နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေတာလဲ။ နင်တို့ကြောင့် အရှင်မင်းကြီး အကြာကြီး စောင့်နေရပြီ။" အမျိုးသမီး၏ အသံနှင့် ရနံ့ နှစ်မျိုးစလုံးက ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်လှ၏။ 

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ အလယ်တွင် စွန်းထင်းသော ရွှေရောင်နဂါးဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသူမှာ ဧကရာဇ်ဖြစ်ကြောင်း မြင်၏။ သူသည် ကျန်းနန်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သဖြင့် ဧကရာဇ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။ ဧကရာဇ်၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များက ဖြူဖွေးနေပြီး သူ၏ အနည်းငယ် မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လူများကို ကြည့်သောအခါ အတန်အသင့် ဖိနှိပ်မှု ရှိ၏။ သူသည် ကြင်နာသော အဖိုးအိုတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ 

စကားပြောနေသော အမျိုးသမီးသည် လှပနူးညံ့ပြီး တကယ်ပင် အံ့မခန်း လှပသူဖြစ်၏။ 

စကားပြောနေသော အမျိုးသမီးအပြင် ဧည့်ခန်းမတွင် အမျိုးသမီးများစွာ ထိုင်နေသော ထိုင်ခုံများလည်း ရှိ၏။ အချို့က ရိုးရှင်းလှပပြီး အချို့က ခမ်းနားတောက်ပ၏။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့အားလုံး လှပသူများဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်၏။ ချူဖုန်းချင်သည် လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။ ၎င်းတို့အားလုံး နန်းတွင်းမိဖုရားများ ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူ တွေး၏။ 

ကျီယွီကျင်း : "ကွေ့ဖေးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ လမ်းမှာ ပြဿနာတချို့ ကြုံခဲ့ရလို့ ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်ယူလိုက်ရပါတယ်။" 

သူသည် ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် သိပ်ပြီး ရိုသေလေးစားဟန် မရှိချေ။ သို့သော် ကံကောင်းစွာဖြင့် ဧကရာဇ်သည် သူ့ကို အပြစ်မတင်ချေ။ သူသည် ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ပြော၏။ "ကိစ္စမရှိဘူး မင်္ဂလာဦးညပြီးရင် နောက်ကျမှ ထတာက ပုံမှန်ပဲ ဟားဟားဟား။" 

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?" လီကွေ့ဖေးသည် ဧကရာဇ်အား တင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုပြီး မကြာမီပင် သူမ၏ အာရုံကို ချူဖုန်းချင်ထံ လှည့်လိုက်၏။ "မိန်းမစိုးကျီရဲ့ ဇနီးအသစ်က မြို့တော်ရဲ့ နံပါတ်တစ်အလှပဂေးဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပါတယ်။ ဒီမိန်းမပျိုလေးကို ကျွန်မ မမြင်ဖူးတော့ အရမ်း စူးစမ်းချင်နေတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်လိုအလှပဂေးမျိုးလဲဆိုတာ လာကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ။" 

"နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်ရတာထက် သူများတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မျှဝေတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ် အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ နန်းတော်ထဲက ညီအစ်မတွေကိုလည်း လာကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ။" 

သူမသည် ကျီယွီကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြုံးလျက် ပြော၏။ "ဘုရင်ခံ စိတ်ထဲ ရှိရဲ့လား။" 

ကျီယွီကျင်းသည် မျက်လုံးများကို ပင့်၍ နန်းတွင်းမိဖုရားကို တစ်ချက်ကြည့်၏။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောဘဲ နေ၏။ နန်းတွင်းမိဖုရား၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်မှ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြော၏။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ စိတ်ထဲရှိပါတယ်။" 

နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကျီယွီကျင်း သူ့ကို နောက်ဘက်တွင် တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ ကာကွယ်ထား၏။ သူသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြော၏။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးက မျောက်မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်ဖို့အတွက် အသုံးပြုလို့ရလား ဒါမှမဟုတ် နန်းတွင်းမိဖုရားက ကျွန်တော်ကလည်း မျောက်လို့ ထင်နေတာလား။" 

လီကွေ့ဖေး၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး တစ်ခဏချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ 

"ကျွန်မ အဲ့လို မဆိုလိုပါဘူး။" 

ကျီယွီကျင်း : "ဒါဆို ကွေ့ဖေး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" 

လူတိုင်း လီကွေ့ဖေးကို ကြည့်ကြ၏။ သူမသည် သူမ၏ မာနကို မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး အော်ဟစ်၏။ "ကျီယွီကျင်း၊ နင် ရဲတင်းလိုက်တာ! ကျွန်မရှေ့မှာ ဒီလို မိုက်မဲစွာ ပြုမူရဲတယ်။" 

ကျီယွီကျင်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် စကားမပြောဘဲ ဧကရာဇ်အား ဦးညွှတ်၏။ 

ဧကရာဇ် မျက်မှောင်ကြုတ်၏။ နှစ်ဖက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ သူ ပြော၏။ "တော်ပြီ၊ ပြဿနာ မရှာကြနဲ့တော့။ ကျီချင်း၊ ဒီကိစ္စကို လီအာကို ကတိပေးခဲ့တာ မှန်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလောက် အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါနဲ့တော့။" 

ကျီယွီကျင်း: "အရှင်မင်းကြီး၊ မှန်ပါ။" 

ချူဖုန်းချင် ကျီယွီကျင်း၏ နောက်ကျောကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း "ကျွန်တော်မျိုး" ဟု ခေါ်နေသော်လည်း ဤခန်းမတွင် မိန်းမစိုးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူချေ။ ထို့အစား... သူသည် လီကွေ့ဖေးထက်ပင် သခင်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေ၏ 

သူသည် လီကွေ့ဖေးကို ထွက်ပေါက် မပေးရန် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ဘေးမှ ဧကရာဇ်နှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ ဧကရာဇ်မှ ကျီယွီကျင်းဘက်မှ ထင်ရှားစွာ ရပ်တည်ခဲ့၏။ ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်၏။ ကျီယွီကျင်းသည် အရာရာကို အစွမ်းထက်ပြီး ဧကရာဇ်က အထူးအခွင့်အာဏာများ ပေးအပ်ထားသည်ဟု လူတိုင်း ပြောကြ၏။ သို့သော် ဤအရာက အနည်းငယ် လွန်လွန်းနေ၏။ အမြဲတစေ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း မည်သည့်အရာက ထူးဆန်းသည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲ၏။

ဧကရာဇ်၏ စကားများသည် ခန်းမရှိ လေထုကို နွေးထွေးစေ၏။ သူသည် ပြုံးလျက် ပြော၏။ "ဘာလဲ? ဘာလို့ ဘေးကို မရွှေ့သေးတာလဲ? မင်းရဲ့ ဇနီးက ဒီလောက်တောင် အဖိုးတန်လား ငါ ကြည့်တောင် ကြည့်လို့ မရဘူးလား။" 

"ကျွန်တော်မျိုး မရဲဝံ့ပါဘူး" ထို့နောက် ကျီယွီကျင်း ဘေးသို့ ရပ်လိုက်၏ 

ချူဖုန်းချင်သည် ခေါင်းမော့၍ ခန်းမအပေါ်မှ လူနှစ်ဦးကို ကြည့်၏။ သူတို့သည် အနီရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖော်ပြ၍မရသော ဆွဲဆောင်မှုရှိ၏။ သူသည် ခန်းမရှိ လူတိုင်းအား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြု၏။ 

အဖိုးကြီး ဧကရာဇ်၏ မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး သူ ခေါင်းညိတ်၏။ "လှလိုက်တာ! တကယ်ကို လှတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ နန်းတွင်းမှာ နန်းတွင်းသူ အလှပဂေး သုံးထောင်တောင် ရှိတယ် ဒါပေမယ့် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဘူး။" 

နန်းတွင်းမိဖုရားများသည် လူတစ်သန်းမှ ရွေးချယ်ထားသော အလှပဂေးများဖြစ်ပါက ချူဖုန်းချင်မှာ ထိုတစ်သန်းမှ တစ်ဦးဖြစ်၏။ 

အဖိုးကြီး ဧကရာဇ်သည် သူ၏ ဖြူဆွတ်နေသော မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြော၏။ "ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလိုအလှမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ဘူး။ ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်တောင် ဒီအလှရဲ့ တစ်ဝက်ကိုတောင် မဆွဲနိုင်ဘူး။" 

ကွေ့ဖေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်များစွာ မှောင်ကျသွားပြီး သူမသည် ပို၍ မတ်မတ် ထိုင်ကာ ချူဖုန်းချင်ကို စိုက်ကြည့်၏။ ချူဖုန်းချင် မရောက်လာမီက သူမ စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူ ဘယ်လောက်တောင် လှနိုင်မှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက အပြင်လူတွေ ချဲ့ကားပြောတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူ့ကို မြင်ပြီးနောက် သူမ နားလည်သွား၏။ လူတချို့ဆိုတာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ မင်းရှေ့မှာ ရပ်နေရုံနဲ့တင် မင်းကို လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားစေနိုင်၏။ 

ကျီယွီကျင်း၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မှောင်ကျသွားပြီး သူသည် ချူဖုန်းချင်ကို ပိတ်ဆို့ရန် နောက်ထပ် တစ်လှမ်း တုံ့ပြန်လိုက်၏။ 

ချူဖုန်းချင် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြန်ဖြေ၏။ "အရှင်မင်းကြီးက သိပ်ပြီး ကြင်နာလွန်းပါတယ်။" 

ကွေ့ဖေး ရုတ်တရက် ပြန်ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နူးညံ့သွား၏။ သူမသည် ချူဖုန်းချင်၏ လည်ပင်းနှင့် မေးစေ့ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို ကြည့်ကာ ပြုံး၏။ "ကြည့်စမ်း၊ ဘုရင်ခံက ဒီဇနီးကို သိပ်ကျေနပ်ပုံရတယ်။ အရှင်မင်းကြီးကို အထူးတလည် တောင်းဆိုပြီး လက်ထပ်ခွင့် ပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ မိန်းမပျိုလေး ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ကြိုက်ရဲ့လား။" 

သူမ ဘယ်လောက် လှလှ၊ မိန်းမစိုးတစ်ဦး၏ မိဖုရား ဖြစ်နေဆဲပင်။ 

ချူဖုန်းချင် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်၏။ ဧကရာဇ်ကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုခဲ့သူက သူမလား? 

သူသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ပြော၏။ "ကြိုက်ပါတယ် ဘုရင်ခံက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ပါရမီလည်း ထူးချွန်တော့ သူ့ကို လက်ထပ်ရတာ ကျွန်မအတွက် ကောင်းချီးပါပဲ။" 

လူအများရှေ့တွင် သူ မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်၍မရချေ။ လူများက သူ့ကို စိတ်ထားမပြည့်ဝသူဟု ပြောကြမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူ တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်။ 

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျီယွီကျင်းသည် ချူဖုန်းချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေး၏။ သူက လုံးဝ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘူး လူအများရှေ့မှာ သူ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖော်ပြနေတာ။ သူ တကယ်ပဲ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘူး။ 

လီကွေ့ဖေးသည် သူ၏စကားများကို အလေးအနက် မထားချေ။ မိန်းမစိုးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရခြင်းကို မည်သူက ဝမ်းမြောက်မည်နည်း။ ယင်းက ယဉ်ကျေးသော စကားတစ်ခွန်းသာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိ၏။ ခန်းမရှိ လူတိုင်းလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် တွေးကြ၏။ ကျီယွီကျင်းတစ်ဦးတည်းသာ အလေးအနက်ထား၏။ 

ဆက်လက်၍ ချီးကျူးစကားများ ပလူပျံလာ၏။ အချို့က ကျီယွီကျင်း ကံကောင်းပုံကို ချီးကျူးကြပြီး အချို့က ချူဖုန်းချင် လှပပုံကို ချီးကျူးကြ၏။ ဧကရာဇ်မှယ သူ့ကို ပစ္စည်းများစွာပင် ပေးအပ်၏။ 

ဧကရာဇ်နှင့် ကျီယွီကျင်းတို့တွင် အရေးကြီးကိစ္စများ ဆွေးနွေးစရာရှိပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ခဏတာမျှသာ နေပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်သို့ သွား၍ အခြားကိစ္စများကို ဆွေးနွေးကြ၏။ 

ကျီယွီကျင်း ထွက်ခွာစဉ်က ချူဖုန်းချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြော၏။ "ငါ ပြန်လာမယ်။" 

ချူဖုန်းချင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤသူက သူ့ကို ဘာကြောင့် ထပ်မံ ညွှန်ကြားချက် ပေးရသနည်း။ သို့သော် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ 

ကျီယွီကျင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ မည်မျှ ဆိုးရွားကြောင်း သူ သဘောပေါက်၏။ အခန်းထဲရှိ အမျိုးသမီးများသည် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာကို စိုက်ကြည့်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အနည်းငယ်မျှသာ ကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကြ၏။ သူသည် ယခုအခါ အမျိုးသမီးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယောကျ်ားတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် နေရန် သူနှင့် မသင့်တော်ချေ။ 

သူသည် ခန်းမမှ ထွက်ခွာရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကိုသာ ရှာရမည်။

အပြင်ဘက် လေမှာ အတွင်းဘက်ထက် များစွာ လတ်ဆတ်သည်။ သူသည် အသက်ရှူကျပ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ညစ်နွမ်းသောလေကို ရှူထုတ်လိုက်၏။ သို့သော် အပြင်ဘက်မှာ အတွင်းဘက်ထက် များစွာ ပိုအေးသဖြင့် သူ မထွက်ခွာမီ သူ၏ဝတ်ရုံကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်၏။ သူ နန်းတော်သို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးဘဲ လုံးဝ ရင်းနှီးခြင်း မရှိချေ။ ကျီယွီကျင်းကို မည်သည့်နေရာတွင် စောင့်ရမည်ကိုပင် သူ မသိချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ထိုနန်းတော်သို့ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မသွားတော့ချေ။ 

သူသည် ယခုအခါ လေထဲတွင် ရပ်နေသဖြင့် မကြာမီပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွား၏။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ဧကရာဇ်ထံမှ သူ၏နှမနှင့် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုခဲ့သူက လီကွေ့ဖေးပင်။ သူမ ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသနည်း။ တမင်သက်သက်လား သို့မဟုတ် မတော်တဆလား။ သို့မဟုတ် သူမနောက်ကွယ်တွင် သူမကို ညွှန်ကြားနေသူ ရှိသလား။ 

ယခုမူ အရာရာတိုင်းသည် ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော ပြဿနာတစ်ခုလိုပင်ဖြစ်၏။ သူ မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင်ချေ။ 

ခဏအကြာတွင် သူ၏ဦးနှောက်မှာ ပို၍ပင် ထုံထိုင်းသွား၏။ ပူခြင်းနှင့် အေးခြင်း ပြောင်းလဲမှု၊ နှင့် ချိုမြိန်သော အရသာ၏ လှုံ့ဆော်မှုတို့ကြောင့် သူ၏ခေါင်းမှာ မူးနောက်နောက် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏သွေးခုန်နှုန်းကို မစမ်းဘဲနှင့်ပင် သူ၏ အအေးမိခြင်းသည် ပို၍ ဆိုးရွားလာကြောင်း သူ သိ၏။ သူသည် လေဒဏ်ခံနိုင်သော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာဖွေပြီး နံရံကို မှီလိုက်၏။ 

"အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ။ နန်းတော်တစ်ခုက နန်းတွင်းသူလေးလား။" 

"နန်းတွင်းသူလေးက အဲလို ဝတ်စုံမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဝတ်လို့ရမှာလဲ။" 

"သွားကြည့်ရအောင်။" 

ချူဖုန်းချင် အသံကြားသောအခါ သူ၏ရှေ့တွင် အနက်ရောင် တရားဝင် ဖိနပ်နှစ်ရံ ပေါ်လာနှင့်ပြီဖြစ်၏။ 

သတ္တမမင်းသားသည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်၍ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေ၏။ "မင်းက ဘယ်နန်းတော်ကလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်နန်းတော်က နန်းတွင်းမိဖုရားလဲ။" 

ချူဖုန်းချင်သည် လူများကို အလွန်အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်၏။ သတ္တမမင်းသား အနည်းငယ် တအံ့တဩဖြစ်သွားပြီး ပြုံး၏။ "မင်းက ငါ့ကို ဒီလိုကြည့်တာ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလို့လား။" 

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်၍ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်၏။ ချူဖုန်းချင်၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို သတ္တမမင်းသားမှ ပိတ်ထားသော်လည်း သူ၏မေးစေ့ပေါ်ရှိ လက်ဗွေရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မြင်နိုင်သေး၏။ ထို့နောက် သူသည် တောက်ပသော အနီရောင် ဂါဝန်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ရွံရှာစွာ မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။ "ရှန်ဇီ၊ ဒီလူ ဘယ်နန်းတော်ကလဲဆိုတာ သွားစစ်ပါ။ သူက နေ့ခင်းကြောင်တောင် နန်းတွင်းကို စော်ကားနေတယ်။" 

"မှန်ပါ့၊ အရှင်မင်းသား" 

ချူဖုန်းချင်။ "..." 

သူ ခဏနားချင်ရုံလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုနဲ့ တရားစွဲခံရတာလဲ။ 

"စောင့်ဦး" သတ္တမမင်းသားမှ ရယ်၏။ "အစ်ကို၊ အစ်ကို အရင် သွားနှင့်လေ။ အဖမင်းကြီးက အရေးကြီးကိစ္စ ဆွေးနွေးချင်တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို ရှင်းလိုက်မယ်။" 

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောင်မြောက်စွာ ရယ်၏။ "မင်းက အခြောက်ဆုံး၊ အကျိုးမဲ့ဆုံး ဝါးပင်တွေကို လိုချင်နေတယ် မင်းတကယ်ကို မရွေးချယ်တတ်ဘူး၊ သတ္တမအစ်ကို။" 

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ချူဖုန်းချင်သည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားများကို အနည်းငယ် နားလည်သွားပြီဖြစ်၏။ မင်းသားများကိုသာ အရှင်မင်းသားဟု ခေါ်ဝေါ်နိုင်၏။ 

သူ ပါးစပ်ဖွင့်၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နူးညံ့သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "သတ္တမအစ်ကို၊ ပြဿနာ မရှာပါနဲ့တော့။ အဖမင်းကြီးရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှုကို နောက်ကျမနေပါနဲ့။" 

သတ္တမမင်းသားသည် နှုတ်ခမ်းနီများ၊ သွားဖြူများဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံပေါ်၏။ ထိုသူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် နှုတ်ခမ်းများကို နောင်တရစွာ တွန့်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ နာခံစွာ ပြော၏။ "မှန်ပါ့၊ ဒုတိယအစ်ကိုတော်။" 

ဒုတိယအစ်ကိုတော်... ဒုတိယမင်းသားလား။ 

ကျောက်ယွီယွီလား။ 

သတ္တမမင်းသား ထရပ်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာ ပေါ်လာ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် ကျောက်ယွီယွီကို ကြည့်နေပြီး ကျောက်ယွီယွီကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေ၏။ သူ့ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ယွီယွီ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသော်လည်း မကြာမီ ပြန်ကောင်းလာ၏။ သူ ရယ်မော၍ ချူဖုန်းချင်အား ကြင်နာစွာ ခေါင်းညိတ်၏။ 

သို့သော် ချူဖုန်းချင်မှာ လုံးဝ ပြုံးမပြနိုင်ချေ။ သူ၏အမသည် ဒုတိယမင်းသား ကျောက်ယွီယွီနှင့် တကယ်ပင် စေ့စပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဘာမှမဖြစ်ပါက သူတို့သည် ဤနှစ်တွင် လက်ထပ်သင့်၏။ 

သို့သော် ချူမိသားစု ဒုက္ခကြုံတွေ့ပြီးနောက် ဤလက်ထပ်ပွဲမှာ နာမည်ခံသာ ဖြစ်နေ၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ချူယင်ယင်ကို ကျီယွီကျင်းနှင့် လက်ထပ်ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ စေ့စပ်ပွဲကို ပယ်ဖျက်ခဲ့၏။

ယခု ရုတ်တရက် သူ့ကို မြင်သောအခါ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူ၏နှမကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သူတစ်ဦးကို မြင်ရသောအခါ သူသည် အမှန်ပင် သွားရောက် ရိုက်နှက်လို၏။ 

သတ္တမမင်းသား ကျောက်လင် မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်၍ ပြော၏။ "အလှပဂေး၊ ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ သူ့ကို သိလား။" 

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်နှာအေးစက်စွာဖြင့် ပြော၏။ "မသိဘူး။" 

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား စိတ်မရှည်တော့ချေ။ "မင်းတို့ ဘာတွေ အချိန်ဖြုန်းနေကြသေးလဲ။ ဒီမှာ ရပ်ပြီး အခြောက် ပန်းတစ်ပွင့်ကို လေအေးတွေ တိုက်ခတ်နေတာက မညစ်ပတ်ဘူးလား။ သွားကြစို့။" 

ကျောက်လင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေ၏။ သူ အလွန်နှစ်သက်သော အလှပဂေးတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ရန် ရှားပါး၏။ သူမကို လွတ်သွားပါက သူ အလွန် နောင်တရမည်။ 

သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ မိန်းမစိုးအား ညွှန်ကြား၏။ "သူမရဲ့ နောက်ခံကို စုံစမ်းပါ။ သူမက ငါ့အဖေရဲ့ မိဖုရား မဟုတ်သရွေ့ ငါ့နန်းတော်ကို ပို့လိုက်ပါ။" 

သူ ပြောရင်း ချူဖုန်းချင်ဘက်သို့ လက်ကမ်းလာသည်။ ချူဖုန်းချင် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ ငွေအပ်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်ချောင်းများကို တင်လိုက်၏။ သူ လက်ကို အနည်းငယ် ပို၍ နီးကပ်စွာ ဆန့်လိုက်သည်နှင့်... 

ကျောက်လင် စကားဆုံးသည်နှင့် ဘေးဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "သတ္တမအရှင်မင်းသားက ကျွန်တော့်ရဲ့ဇနီးကို ဘယ်ပို့မလို့လဲ။"