Chapter 17

အပိုင်း (၁၇)

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချူဖုန်းချင်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဓားကဲ့သို့ ချွန်နေသော မျက်ခုံးများကို လှမ်းမြင်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

အပြန်အလှန် ချီးကျူးရန် တွေးကာ တိုးသောအသံဖြင့် "ရှင့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေလည်း မဆိုးပါဘူး။" ဟု သဘောတူလိုက်လေသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် အံ့ဩသွားလေ၏။ ဤသည်မှာ သူ့ကို သူ့ရှေ့တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ချီးကျူးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် မရယ်ဘဲမနေနိုင်ဘဲ "အဝတ်အစားတွေပဲလား လူကရော" ဟု ဆို၏။

ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများသည် စည်းမျဉ်းများကိုပင် မေ့လျော့သွားပြီး ကျီယွီကျင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း သတ်ဖြတ်နေသောနတ်ဘုရားအဖြစ်သာ သိသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လူတိုင်းက သူ၏ဤဘက်ခြမ်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှု အနည်းငယ်ရှိနေ၏။

ချူဖုန်းချင်၏ ကျီးအမွေးကဲ့သို့ မျက်တောင်များသည် တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင် အနီရောင်ဖူးအငုံလေးများ ပွင့်ပြီးဖြစ်သော အနီရောင်ဇီးပင်တစ်ပင်ရှိ၏။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏လျှာဖျားဖြင့် သူ၏မေးရိုးအထက်ကို ထိုးလိုက်ပြီး သူ စကားမပြောနိုင်မီပင် ကျေနပ်နေသည့်ပုံစံဖြင့် "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဘာမှပြောဖို့ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်က အမှန်တကယ် လူကြီးလူ​ကောင်းပဲလေ၊ သခင်မနဲ့ ကောင်းကောင်းလိုက်ဖက်တယ်။" ဟု ဆိုလေသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် ထိုသို့သောသူကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် အနောက်က အနီရောင်ဇီးပင်များမှ မျက်လုံးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်နှာမထောက်ဘဲ အေးဆေးစွာ "အရှက်မရှိဘူး။" ဟု ညင်သာစွာ ပြော၏။

သူ လှည့်ထွက်သွားသောအခါ သူကိုယ်တိုင်ကပင် သူ၏အေးစက်သောမျက်လုံးများတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ဆီးနှင်းများထဲမှ အနီရောင်ဇီးပန်းများက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည့်အလား မျက်လုံးများက နွေဦးနှင့် ပြည့်နေ၏။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ပခုံးပေါ်၌ အလေးချိန်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ နှင်းဖြူရောင်ဝတ်ရုံတစ်ထည်က သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူသည် သူ့နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းထားသည်ကို တွေ့မြင်ရ၏။ သူက အနည်းငယ် မထီလေးစားသော အမူအရာဖြင့် "ငါ့ဓားဒဏ်ရာတောင် သက်သာလုနီးပါး ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အအေးမိနေတုန်းပဲ။ ငါ မင်းကို တစ်ခါလောက် ဖျားနာနေတဲ့ပျိုးပင်လေးလို့ ခေါ်လိုက်တာ၊ မင်းက ငါ့ကို နာကြည်းနေတုန်းပဲ။"

"မင်းကို တခြားသူတွေက ဖျားနာနေတဲ့လူလို့ မခေါ်စေချင်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းကိုယ်မင်း ဂရုစိုက်ပါ။"

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွား၏။ သို့သော် သူသည် ခန့်ညားသောမြင်းရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြင်းရထားဘက်သို့ လှည့်သွား၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီး သူ့နောက်က ဘယ်သူမှ လိုက်မလာသည်ကို သဘောပေါက်သွားပုံရသောကြောင့် ချူဖုန်းချင်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်ပြီး "ဘာလဲ မင်းက အေးစက်တဲ့လေထဲမှာတောင် နှင်းတွေကို ခံစားချင်တဲ့ စိတ်ကူးရှိနေတာလား" ဟု မေးလေသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အလွန်ဖြူဖွေးသော သူ၏လက်များဖြင့် ပခုံးပေါ်တွင် ခြုံထားသော ဝတ်ရုံကို ပေါင်းစည်းလိုက်ကာ ညင်သာစွာဖြင့် "လာနေပါပြီ။" ဟု ပြန်ဖြေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြင်းရထားသည် အလွန်ခမ်းနားပြီး အတွင်းတွင် အပူပေးစက်ကို ကြိုတင်ဖွင့်ထားသောကြောင့် နွေးထွေးနေ၏။ ကျီအိမ်တော်မှ နန်းတော်သို့ ရောက်ရန် အချိန်အများကြီး မယူခဲ့ပေ။ မြင်းရထားများက နန်းတော်ထဲသို့ မ၀င်နိုင်သောကြောင့် နှစ်ဦးသားသည် ပင်မတံခါးရှေ့တွင် ဆင်းကြသည်။

နန်းတော်သို့ ရောက်ရန် လမ်းကတော့ အတော်ပင်ဝေးနေသေး၏။ ဤအချိန်တွင် နန်းတော်ဧည့်ခံပွဲအတွက် မြင်းရထားများစွာကို ပင်မတံခါး၌ ရပ်နားထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ၊ လူတိုင်းက ကျီအိမ်တော်မှ မြင်းရထားများကို အဝေး၌ ရပ်ထားသည်ကို တွေ့မြင်ကြရ၏။ ကျီယွီကျင်း မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် မူလက ပျားပန်းခပ်စည်ကားနေသော ပင်မတံခါးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် မည်သို့မျှ မသက်မသာ ခံစားရခြင်းမရှိပေ။ ထိုအစား သူသည် ရထားလိုက်ကာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖွင့်လိုက်ပြီး "ရောက်ပြီ၊ ဆင်းတော့။" ဟု ဆိုရင်း ချူဖုန်းချင်ထံသို့ သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

ချူဖုန်းချင်သည် သူ ဆန့်တန်းထားသောလက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ ဆန့်တန်းထားသောလက်သည် ဒဏ်ရာရထားသောလက် ဖြစ်သည်။ ချူဖုန်းချင်သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤလူသည် တကယ်ကို မှတ်ဉာဏ်မရှိပေ။

သူသည် ကျီယွီကျင်း၏လက်ကို တိုက်ရိုက်ရှောင်ရှားကာ မြင်းရထားတံခါးကို ကိုင်လျက် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကြောင့် လန့်သွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း သူ၏နှာခေါင်းက ချူဖုန်းချင်၏နဖူးကို ထိမိသွားပြီး နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သော ကျောက်စိမ်းက သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ၀င်ရောက်လာ၏။

နှစ်ဦးသားလုံး ခဏမျှ ကြောင်အသွားကြသည်။ သို့သော် ကျီယွီကျင်းက ပို၍မြန်မြန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ထိုသူကို လွှတ်ကာ ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုးသွား၏။

ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်လိုကြသော်လည်း မော့ကြည့်ရဲခြင်းတော့မရှိကြပေ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မည်သူမျှ မော့မကြည့်ကြသည်ကို တွေ့ရ၏။ လူနှစ်ဦး မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် လူငယ်မိန်းမစိုးတစ်ဦးက တဟုန်ထိုး ပြေးလာသည်။

လူငယ်မိန်းမစိုးက ပထမဦးစွာ ထိုလူနှစ်ဦးကို အရိုအသေပေးပြီးနောက် သူ့နောက်က ထမ်းစင်ထမ်းသူများကို ခေါ်လိုက်၏။

ကျီယွီကျင်း၏ မျက်နှာသည် ပြင်ပလူများကို မြင်သောအခါ အများကြီး ပိုအေးစက်သွား၏။

သူ၏မျက်နှာတွင် အမြဲတမ်းအပြုံးတစ်ခုရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို တည်ငြိမ်သောသူတစ်ဦးဟု မတွေးကြပေ။ သူသည် ထမ်းစင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ချူဖုန်းချင်ကို အတွင်းသို့ ၀င်ခိုင်း၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ထမ်းစင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းလှမ်းရန် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။ သူသည် မြို့တော်တွင် ရှားရှားပါးပါး နေထိုင်ရသော်လည်း ၎င်းသည် မိန်းမစိုးတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သင့်သည့် အာဏာမဟုတ်ကြောင်း နားလည်၏။ တော်ဝင်မိသားစုမှလွဲ၍ မည်သူမဆို နန်းတော်တွင် ထမ်းစင်ကို စီးနင်းခြင်းသည် အလွန်ကို ရိုသေမှုမရှိပေ။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏ရှုပ်ထွေးမှုကို သိလိုက်သည်နှင့်တူ၏။ သူ၏နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် "ငါက အာဏာကြီးတဲ့ အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နန်းတော်ထဲမှာဆို ကြီးမားသော အာဏာရှိ၏၊ ငါ၌ ဧကရာဇ်အာဏာရှိ၏။" ဟု ပြောလေသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် ထမ်းစင်ပေါ်သို့ ဦးစွာ၀င်ရောက်သွား၏။ ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ပြီး သူ့နောက်မှ လိုက်သွား၏။ ထမ်းစင်အပြင်ဘက်တွင် အလွန်အေးသော ဆောင်းရာသီတစ်ရက်ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သူ၏လက်ဖြင့် လိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်၏။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နန်းတွင်းအစေခံမများနှင့် အရာရှိမိသားစုများစွာရှိကြသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်၏။ ပိုးသားများ၊ ပုလဲများ၊ ကျောက်စိမ်းများနှင့် ဆံထိုးများကို လမ်း​တလျှောက် ခက်ခက်ခဲခဲ စျေး​ရောင်း​နေကြသည်ကိုတွေ့ရသည် ။သူ၏အမူအရာက အနည်းငယ် အေးစက်နေ၏။ ၎င်းတို့ကို ဖြတ်၍ တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများက ဝေးလံသွား၏။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး "အာဏာက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အရာပဲ။" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျီယွီကျင်း၏ဟန်ပန်သည် အမှန်တကယ်ပင် အလှဆင်လွန်းပြီး "ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း" ဟူသော စကားလုံးသည် သူ၏အဘိဓာန်တွင် ရှိမနေသည်နှင့်တူ၏။ ထမ်းစင် ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့်အမျှ လူများက သူ့ကို အရိုအသေပေးရန် လာကြသော်လည်း ကျီယွီကျင်းသည် နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြန်ဆိုရန်မဆိုထားနှင့် သူ၏မျက်နှာကိုပင် ဖော်ပြရန် စိတ်မ၀င်စားပေ။

ချူဖုန်းချင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကြည့်နေ၏။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ပြီး "ခင်ဗျားက ဒီလိုမျိုး ရန်သူတွေကို ဖန်တီးဖို့ အရမ်းလွယ်တာပဲ။" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် ထိုနေရာတွင် ပျင်းရိစွာ မှီနေသည် ။ သူ၏ပခုံးဒဏ်ရာကြောင့် သူ၏ဟန်ပန်က အနည်းငယ် ဆင်ခြင်ရန်လိုနေ၏။ သူ မည်သို့ထိုင်ထိုင် မသက်မသာ ခံစားရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် လက်လျှော့လိုက်ပြီး ချူဖုန်းချင်ကို မှီလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ မာကျောသော အရာကို မှီသည်ထက် နူးညံ့သောအရာကို မှီလိုက်ရသည်က ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချူဖုန်းချင်၏ ဆံပင်အချို့ကို ကစားနေသည်။ သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ သူ အလေးအနက် မထားပေ။ "တကယ်လို့များ ငါက တခြားလူတွေကို ချော့မော့ပြီး ရန်သူမဖြစ်အောင် ရှောင်နိုင်တယ်ဆိုရင်၊ ငါက ပင်မတံခါးကို နေ့တိုင်းစောင့်ပြီး ငါမြင်တဲ့လူတိုင်းကို ပြုံးပြပြီး ချီးကျူးနေလိုက်မှာ။"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။ ဒါက မဖြစ်နိုင်တဲ့အတွက်ကြောင့် ငါက ငါ့အတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိတာကိုပဲ လုပ်မယ်။ ကြည့်ပါဦး၊ အခု သူတို့က ငါ့ကို ကြောက်ကြပေမယ့် သူတို့အားလုံးက ငါ့ကို စည်းရုံးချင်ကြတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို မခံနိုင်ကြပေမယ့် ငါ့ကိုလည်း ဖယ်ရှားလို့မရကြဘူး။ ဒါက သက်တောင့်သက်သာရှိတာပဲ။"

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး ချူဖုန်းချင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ရိုးရိုးလေး အိပ်ချလိုက်၏။ သူ၏အောက်ရှိလူက ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားသည်ကို သူ ခံစားနိုင်သော်လည်း သူက သူ့ကို မတွန်းထုတ်ခဲ့ပေ။

သူ၏ရန်သူဖြစ်ရန် အရည်အချင်းရှိသောသူများမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာသာရှိ၏။ သူသည် အမုန်းပွားခြင်းအများအပြားကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အဆိုးဆုံး မကောင်းမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ထိုစွပ်စွဲခြင်းနှင့် နောက်ကွယ်မှ သေးငယ်သော ကြိုးကိုင်မှုပုံစံများသည် ကလေးများဆော့ကစားနေခြင်းနှင့်တူပေ၏။

သူသည် မျက်လုံးများအား ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရုတ်တရက် လေးလံလာကာ နွေးထွေးမှုသည် သူ့အပေါ်သို့ စိမ့်ဝင်လာ၏။ ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏ဝတ်ရုံတစ်ဝက်ကို သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများကို မဖွင့်ဘဲနှင့်ပင် သူသည် ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေရမည်ကို သိသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ကွေးညွတ်သွား၏။ ချူဖုန်းချင်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ အရောင်ဖျော့သောမျက်ဆံများသည် ပေါ့ပေါ့လျော့လျော့ရှိနေပုံရသော်လည်း လူများကို သူ့အပေါ်သို့ ချစ်ခင်သွားစေမည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို အမှတ်မထင် ဖော်ပြနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် သူသည် လီယွီက တစ်ကိုယ်​တော်ဖြစ်ပြီး အားနည်းချက်မရှိသောကြောင့် ရန်သူပြုခြင်း သို့မဟုတ် လက်တုံ့ပြန်ခြင်းကို မကြောက်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို တွေးမိ၏။ သူ၌ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိသွားပါက ကိစ္စများကို ပြုလုပ်ရာတွင် ပိုမိုထိန်းချုပ်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူသည် လီယွီက အဓိပ္ပါယ်မရှိသော စကားများ ပြောနေသည်ဟု အမြဲခံစားရ၏။ လီယွီကဲ့သို့သောသူထံမှ ထိုသို့သောအမှန်တရားသည် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုအချို့ကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏မျက်ခွံများကို ပင့်လိုက်ပြီး ချောမွေ့သောမေးစေ့တစ်ခုကို တွေ့လိုက်၏။

အားနည်းချက်လား၊ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိခဲ့ရင်တောင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့နဲ့အတူ မောက်မာဖို့ လိုက်ပါလာရင် ပိုပြီးပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်မဟုတ်လား။

နန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ နန်းတွင်းအစေခံမနှစ်ဦးက လမ်းပြရန် ရောက်လာကြသည်။ နန်းတွင်းအစေခံမတစ်ဦးက ချူဖုန်းချင်ကို ပံ့ပိုးပေးပြီး ဘေးဘက်ခန်းမသို့ သွားရန် သူ့ကို လက်ဆန့်တန်းဖိတ်ခေါ်၏။ ထိုအချိန်တွင် နောက်တစ်ဦးက သူ့ကို ပင်မခန်းမသို့ လမ်းပြပေးနေသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် ဤအရာကို သတိထားမိပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျီယွီကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး အပြုံးဖြင့် "ခဏလေးခွဲဖို့တောင် မင်းက စိတ်မပါဘူးလား ကောင်းပြီ၊ မင်း ဘယ်နေရာကို သွားချင်တာလဲ" ဟု ပြော၏။

ဘေးဘက်ခန်းမသည် အမျိုးသမီးဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ချူဖုန်းချင်သည် ခေါင်းကိုက်နေ၏။ သူသည် ကျီယွီကျင်း၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ပင်မခန်းမကို ချက်ချင်းလက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ သွားမယ်။" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း သွားကြမယ်။"

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသော နန်းတွင်းအစေခံမသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် "အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ဒါက ဓလေ့ထုံးတမ်းကို ဆန့်ကျင်နေပါတယ်။" ဟု ဆို၏။

ကျီယွီကျင်းသည် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ "အဆင်ပြေတယ်။ ကျွန်တော်က ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါ့မယ်။"

နန်းတွင်းအစေခံမများကလည်း သူတို့ကို ဆက်မတားရဲတော့ဘဲ ဘေးသို့သာ တိုးပေးလိုက်ကြသည်။ ထိုလူနှစ်ဦး ပင်မခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာသောအခါ ကျီယွီကျင်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲမှ မျက်နှာဖုံးစွပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ချူဖုန်းချင်ကို ပေးလိုက်သည်။ "မင်း မျက်နှာကို ဖုံးချင်လား?"

ချူဖုန်းချင်သည် ၎င်းကို တွေးတောကြည့်ပြီး သူသည် ယခုအခါ ချူယင်ယင်၏ အထောက်အထားကို ရယူထားသည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုမည့်လူများ ရှိနေနိုင်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မျက်နှာကို တတ်နိုင်သမျှ နည်းနည်းသာ ဖော်ပြလို၏။ သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျီယွီကျင်းထံမှ လက်ကိုင်ပဝါကို ယူလိုသော်လည်း သူက ရှောင်လိုက်၏။

ကျီယွီကျင်းသည် နန်းတွင်းအစေခံမကို မျက်နှာဖုံးကို ပြုပြင်နိုင်သည့် ဆံထိုးနှစ်ခုကို ရှာခိုင်းပြီး ချူဖုန်းချင်အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဆွဲထားလိုက်သည်။ သူ ဆွဲထားရင်းနှင့် "ဒီအရာကို ဝတ်ရတာက တကယ်ကို အဆင်မပြေတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါနဲ့အတူ ပင်မခန်းမကို သွားဖို့ အတင်းအကျပ်ပြောခဲ့တာ။ ဒါက အစက အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ မင်းရဲ့ရုပ်သွင်အပေါ် မှတ်ချက်ပေးမဲ့ ပွေလီရှုပ်ကောင်တွေအချို့ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ မင်းက အရမ်းရှက်တတ်မှာကို ငါကြောက်လို့ပဲ။" ဟု ပြောလေသည်။

ချူဖုန်းချင်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ ကျီယွီကျင်းသည် မည်သည့်ရွေးချယ်မှုကိုမဆို သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်စေပြီး သူတို့၏မင်္ဂလာဦးညမှလွဲ၍ မည်သည့်အခါမျှ အတင်းအကျပ်မပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်လိုက်သေးသည်။ သူသည် အမျိုးသားများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ့လောက် အမျိုးသမီးများကို လေးစားသောသူမှာ အလွန်နည်းပါးလေသည်။

သူ့၌ ထူးဆန်းသော အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ သူ၏အမသည် သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့လျှင်တောင် သူမ၏ဘဝ အလွန်ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုလူနှစ်ဦး ပင်မခန်းမထဲသို့ ၀င်ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် လူတိုင်း၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကြ၏။ ကျီယွီကျင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘယ်သူမှမရှိသကဲ့သို့ ပြုမူလေသည်။ "သူမ" မသက်မသာ ခံစားရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် ချူဖုန်းချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုသူသည် သူ့ထက်ပင် ပိုမိုတည်ငြိမ်နေသည်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ၌ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အပြုအမူရှိပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းသည် တိုင်းတာထားသည်နှင့်တူ၏။ ကျီယွီကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ်ကွေးညွတ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ကြွားချင်စိတ် ရုတ်တရက်ပေါ်လာ၏။ ဤထူးဆန်းသောခံစားချက်မျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးခဲ့ပေ။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် ပထမဆုံးထိုင်ခုံသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ ခန်းမ၏အလယ်တွင် ဧကရာဇ်၏နဂါးပလ္လင်ရှိ၏။ စားပွဲများနှင့် ထိုင်ခုံများကို နဂါးပလ္လင်၏ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ထားရှိသည်။ ညာဘက်ရှိ ပထမဆုံးထိုင်ခုံသည် အိမ်ရှေ့စံ၏ထိုင်ခုံဖြစ်သည်။ အခြားမင်းသားများကလည်း အစဉ်လိုက်ထိုင်ကြ၏။ ဘယ်ဘက်ရှိ ပထမဆုံးထိုင်ခုံသည် ကျီယွီကျင်း၏ထိုင်ခုံဖြစ်သည်။

သတ္တမမင်းသားသည် သူ၏မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဝိုင်ဖန်ခွက်များကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်နေသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးဆန်သော ရုပ်သွင်ရှိပြီး နှုတ်ခမ်းနီများ၊ ဖြူဖွေးသောသွားများရှိပြီး ဘေးခန်းမရှိ မိန်းကလေးများစွာထက် ပို၍လှ၏။ သူသည် နန်းတော်ဧည့်ခံပွဲက ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု မူလက တွေးတောမိပြီး လာရောက်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏မိခင်မိဖုရားက ဧကရာဇ်ဖခင်၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာနိုင်ရန်အတွက် လာရောက်ရန် အတင်းအကျပ်ဆိုခဲ့သည်။

သူသည် ၎င်းသည် အလွန်ပျင်းစရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသော်လည်း ချူဖုန်းချင်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများက တောက်ပလာ၏။ သူ မေးမြန်းခြင်းမပြုဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ "သခင်မချူ၊ ခင်ဗျား နေရာမှားလာတာလား? ဘာလို့ ပင်မခန်းမထဲမှာ ရှိနေတာလဲ?"

သူ ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် လူတိုင်း၏အာရုံက သူ့အပေါ်သို့ စုစည်းသွားသည်။ ချူဖုန်းချင်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို တွေးနေချိန်တွင် ကျီယွီကျင်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအသံက သူ၏နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ "သတ္တမမင်းသားက အလွန်ချစ်ကြတဲ့ ဇနီးမောင်နှံအသစ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား"

သတ္တမမင်းသားဖြစ်သော ကျောက်လင်သည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ဝိုင်ခွက်ကို ကစားနေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ချူဖုန်းချင်ထံမှ ကျီယွီကျင်းထံသို့ ပြောင်းရွှေ့သွား၏။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် ဤသို့ဝတ်စားဆင်ယင်လျက် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် လိုက်ဖက်နေ၏။ ၎င်းက အရည်အချင်းရှိသောယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်တူသော်လည်း ထိုယောက်ျားသည် ယောက်ျားတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ မိန်းမစိုးတစ်ဦးသာဖြစ်၏။ ထိုသူက သူ့ထံမှ အမျိုးသမီးကိုပင် လုယူရဲသည်။

သူသည် နန်းတော်တွင် ချူဖုန်းချင်နှင့် တစ်ခါတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်တော်ထဲရှိ အမျိုးသမီးများအားလုံးက အလှပြင်ပစ္စည်းများဖြင့် မပြင်ဆင်သင့်သော သာမန်အမျိုးသမီးများသာဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ချူဖုန်းချင်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းနှင့် ပြုံးခြင်းတို့က ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ကို နေ့ရောညပါ ယားယံစေ၏။ သူသည် ကျီအိမ်တော်သို့ သွားပြီး သူမကို ပြန်ပေးဆွဲရန်ပင် လုပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ကျီယွီကျင်းသည် သူ၏လက်အောက်၌ အရည်အချင်းရှိသောလူများ အလွန်များပြားသည်။ ကျီအိမ်တော်ထဲသို့ ၀င်ရောက်ပြီး ထိုသူကို ပြန်ပေးဆွဲရန်မဆိုထားနှင့် သူ စေလွှတ်လိုက်သောသူများက အိမ်တော်သို့ မ၀င်မီပင် အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

သူ၌ ဝါသနာများစွာ မရှိပေ။ သူသည် အာဏာ၊ ပိုက်ဆံ၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အလှအပနှင့် နာမည်ကြီးဝိုင်များသာ ကြိုက်နှစ်သက်၏။ သူ ပြုံးပြီး ဝိုင်ခွက်ထဲရှိ ဝိုင်ကို သောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း "အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလည်း ကျွန်ုပ်နဲ့ အကြိုက်ချင်းတူတယ်။ ကျွန်ုပ်လက်ထဲက နူးညံ့တဲ့ကျောက်စိမ်းနဲ့ နွေးထွေးတဲ့အမွှေးအကြိုင်တွေက ကျွန်ုပ်မြစ်ထဲ​ရောက်နေရင်တောင် အလဲအလှယ်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒါ​ပေမဲ့ အသင့် ဇနီးလိုအလှပဂေးတစ်ဦးကို ရှာဖို့ ခက်ခဲတယ်။ တကယ်လို့ အသင်က မကန့်ကွက်ရင် ကျွန်ုပ်ကို ပေးပါ။ မဟုတ်ရင်​တော့ ဒါက အချည်းနှီး ဖြစ်လိမ့်မယ်။" ဟု ပြော၏။

သူ ဤစကားကို ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် ချူဖုန်းချင်အပေါ်တွင် ထပ်မံ၍ စွဲမှတ်နေပြီး အလွန်ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပင် သူ့ကို တစ်လက်မချင်း စေ့စပ်စွာကြည့်နေ၏။ သူ ပြောလိုက်သောစကားသည်လည်း အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှ၏။ အောက်ရှိ အကြီးအကဲအမတ်များစွာက မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီးဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူသည် မင်းသားတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ အိမ်ရှေ့စံဖြစ်ခဲ့ပါက နောက်နေ့တွင် ၎င်း၏စွပ်စွဲချက်များသည် စားပွဲတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားနိုင်၏။

"ဟားဟားဟား၊ သတ္တမမင်းသားက ကျွန်ုပ်လို အစေခံတစ်ဦးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲကျွန်​တော်ရဲ့အကြီးမားဆုံးသော စိတ်ဝင်စားမှုက အလှအပမဟုတ်ဘဲ..."

"လူသတ်ခြင်းပဲ။" ကျီယွီကျင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် အခွံမာသီးတစ်လုံးကို ညှပ်လိုက်၏။ အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရာ အခွံမာသီးက ကျောက်လင်၏နေရာသို့ တည့်တည့်ပျံသန်းသွားသည်။ သူ၏စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်က ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသွားပြီး အပိုင်းအစများနှင့် ဝိုင်များက ပက်လက်ပျံသွားသည်။ ကျောက်လင်သည် ဝိုင်ဖြင့် လောင်းချခံလိုက်ရပြီး အသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဝိုင်ကို သုတ်ရန် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာထားက ကြမ်းတမ်းနေ၏။ "ကျီယွီကျင်း မင်းက အရမ်းရဲတင်းတာပဲ"

ကျီယွီကျင်းသည် ရှုပ်ထွေးဟန်ဆောင်ပြီး "အင်း ဘာလို့ သတ္တမမင်းသားက ဒီလိုပြောတာလဲ" ဟု ဆို၏။

"မင်း..." ကျောက်လင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "မင်းက တော်ဝင်မိသားစုကို မထီလေးစားပြုတာ၊ မင်း ခေါင်းဖြတ်ခံချင်တာလား"

"တော်ဝင်မိသားစုကို မထီလေးစားပြုတာလား သတ္တမမင်းသား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်ုပ်လို အစေခံတစ်ဦးပေါ်  ကြီးမားတဲ့ စွပ်စွဲချက်ကို မတင်ပါနဲ့။ ဒီအစေခံက အဲ့ဒါကို မခံနိုင်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သတ္တမမင်းသားက ဒီလိုသာ ဆက်ပြောရင် ကျွန်ုပ်ကို သက်သေပြပါ။ ကျွန်​တော်က ရွှံ့ထဲက ရွှံ့ရုပ်ဖြစ်​နေပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ကိုယ်ကျွန်ုပ်အတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေဖို့ ဒီနေ့ ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံမယ် ကျွန်ုပ်ရဲ့ခေါင်းကို အစွန့်ခံပါမယ်။"

ကျီယွီကျင်း၏အသံသည် ပျင်းရိနေပုံရပြီး သူ ပြောလိုက်သောစကားနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေ၏။

သတ္တမမင်းသားသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အမှုန့်ဖြစ်သွားသော အခွံမာသီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူစေ့စပ်သူအဖြစ် ဒုတိယမင်းသား ကျောက်ယွီယွီက ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ သတ္တမညီလေး၊ ပြဿနာဆက်မရှာပါနဲ့။ အဝတ်အစားမြန်မြန်သွားလဲလိုက်ပါ။ ခမည်း​တော်က မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။" သူသည် ခေတ္တရပ်ပြီး ကျီယွီကျင်းထံသို့ သူ၏ဖန်ခွက်ကို မြှင့်လိုက်သည်။ "သတ္တမညီလေးက အသိဉာဏ်မရှိဘူး၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကိုယ်စား အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို တောင်းပန်ပါတယ်။"

သို့သော် ကျောက်ယွီယွီ ထွက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် အောက်ရှိ အရာရှိများအားလုံးက တိုးတိုးတိတ်တိတ်ဖြင့် ပြန်လည်ဆွေးနွေးကြ၏။ ၎င်းသည် သူနှင့် ချူယင်ယင်တို့ မတိုင်မီက စေ့စပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့အများစုက သူ၏ဆင်ခြင်တုံတရားရှိမှုကို ချီးမွမ်းကြ၏။

ချူဖုန်းချင်သည် ကျောက်ယွီယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုံမှန်လူများ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ယွီယွီကဲ့သို့သောသူကို မြင်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားရ၏။

ကျီယွီကျင်းက သူ၏ဖန်ခွက်ကို မမြှင့်ပေ။ သူသည် သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "ဒီအစေခံက မရဲပါဘူး၊ ဒုတိယမင်းသားက အရမ်းယဉ်ကျေးလွန်းနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအစေခံက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို တောင်းပန်လို့ ရတယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။"

ကျောက်ယွီယွီ: "..."

ဤအချိန်တွင် လီယွီက စကားကို ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။ ကျင်းရိဝေ ၏အကြီးအကဲအနေဖြင့် သူ၌လည်း ရာထူးတစ်ခုရှိ၏။ "ကျွန်ုပ်က အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပေမဲ့ သတ္တမမင်းသားက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ဇနီးကို စော်ကားတာ ကြားခဲ့ရပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ဇနီးကို ဘယ်လိုလုပ် စော်ကားနိုင်မှာလဲ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသားတို့က ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူပေးပါလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် လူအများအပြားက ထရပ်လိုက်ကြသည်။

ဝန်ကြီးဌာနခြောက်ခုနှင့် အရာရှိကိုးဦးတို့က ထရပ်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်ပြီး "အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသားတို့က ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူပေးပါလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ဟု ဆိုကြ၏။

ကျောက်ယွီယွီသည် ဖန်ခွက်ပေါ်မှ သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို အနည်းငယ် တင်းကျပ်လိုက်၏။ ကျောက်လင်သည် သူ၏သွားများကို ကြိတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာနေ၏။ အရာရှိများအားလုံးသည် သူတို့၏နေရာများတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ပြီး ဖိအားပေးနေကြသည်။

ကျီယွီကျင်းသည် ထိုနေရာတွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်နေ၏။ သူသည် ကိတ်မုန့်တစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူပြီး ချူဖုန်းချင်၏ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ "ဒီလိုမျိုးကိတ်မုန့်က အရသာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစာမကြေဖြစ်ဖို့ လွယ်တယ်၊ အဲ့ကြောင့် အရမ်းအများကြီး မစားနဲ့။" ဟု ပြော၏။ သူ ဤစကားကို ပြောသောအခါ သူ၏အသံကို မနှိမ့်ချခဲ့ပေ။ နန်းတော်ရှိ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများအားလုံးနီးပါး ၎င်းကို ကြားခဲ့ကြရ၏။ လူတိုင်းသည် သူတို့၏မျက်လုံးများပြူးပြီး တအံ့တသြဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရှုပ်ထွေးမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် မည်သူမျှ ပြန်စကားပြောရန် မရဲတော့ပေ။

အခြေအနေက တင်းမာလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်းချင်သည် ရုတ်တရက် အသံအေးအေးဖြင့် "ကျွန်မ ဒါကို မကြိုက်ဘူး၊ အရမ်းချိုတယ်။" ဟု စကားပြောဆိုလိုက်သည်။