ဇာတ်လမ်းအကျဉ်း 👇👇

ဝမ်ချီရှူးတစ်ယောက် နိုးထလာချိန်မှာတော့ သူဟာ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲက ကမ္ဘာမှာ အသက်ရှင်နေထိုင်နေရမှန်း ရိပ်စားမိသွားတော့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်နှစ်ပတ်လုံး နာတာရှည်အသည်းအသန် ဖျားနာနေတတ်တာကလည်း တခြားကြောင့်မဟုတ်ပါ။ ဤစာအုပ်ကို ရေးသားထားသူက သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ထားရန် အစီအစဉ် လုံးဝမရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ့သားဖြစ်သူမှာ ဇာတ်ဆောင်နှစ်ယောက်၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ဖျက်ဆီးမည့် ချစ်ခြင်းအပေါ် ရူးသွပ်လွန်းသော ဗီလိန်ဒုတိယမင်းသား ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အမှန်တရားကို စတင်သိမြင်လိုက်ရသည့် ပထမဦးဆုံးနေ့မှာပင် သူ၏ အသက်ကိုးနှစ်အရွယ် ပြဿနာရှာတတ်သော သားဖြစ်သူ ပေါ်ယီမင်သည် အိမ်၌စတင်၍ ဂျောက်ဂျက်လုပ်ကာ သောင်းကျန်းလေတော့သည်။

“ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး... အဲဒီ အရည်အချင်းပြိုင်ပွဲကို သွားကိုသွားမှာ! ကျွန်တော်က ထိပ်တန်း အိုင်ဒေါတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ကံပါလာပြီးသား!”

ချောင်းတစ်ချက်ဆိုးရုံဖြင့် အသက်ရှူပင် မဝချင်တော့သော အားနည်းလှသည့် ဝမ်ချီရှူးက “အိမ်တော်ထိန်း... ဒယ်အိုးတစ်လုံးရယ်၊ သက်တော်စောင့် နှစ်ယောက်ရယ် ခေါ်လိုက်စမ်း” ဟု အားဖျော့စွာ ဆိုလေသည်။

သူ၏ ထက်မြက်လှသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းတစ်စုံက ဆိုးသွမ်းလှသော ထိုလူမိုက်ခဲလေးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် “လေးယောက် လုပ်လိုက်ပါ” ဟု ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

ပေါ်ယီမင်က ဆိုဖာပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အောက်က အမြဲဖျားနာနေတတ်သည့် သူ့ဖေဖေလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း “ဖေဖေလေး? ဖေဖေ တစ်ခုခု မှားနေပြီထင်တယ်... ကျွန်တော်က ပြိုင်ပွဲသွားပြိုင်မှာ၊ ရန်ပွဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး! သက်တော်စောင့်တွေ မလိုပါဘူးဗျာ!”

.........

ပေါ်ယီမင်၏ ဖေဖေကြီး ပေါ်ထင်ယွမ် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်မူ အိမ်တော်ကြီး၏ ဧည့်ခန်းမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

အရပ်ခြောက်ပေသုံးလက်မစီ ရှိကြသော သက်တော်စောင့်ကြီး လေးယောက်မှာ သူ့သားဖြစ်သူ၏ ခြေလက်တို့ကို မြေပြင်တွင် ချုပ်နှောင်ထားကြပြီး အမြဲတစေ နုနယ်အားနည်းနေတတ်သော သူ့ဇနီးသည် ဝမ်ချီရှူးမှာမူ လက်ထဲတွင် ဒယ်အိုးတစ်လုံးကိုကိုင်ကာ သားဖြစ်သူ၏ တင်ပါးကို အားနည်းလှစွာသော လက်တို့ဖြင့် လွှဲရိုက်နေလေသည်။

ဝမ်ချီရှူး၏ နားထင်စပ်တို့တွင် ချွေးစက်ကလေးများ စို့နေပြီး တုန်ရီနေသော လက်အစုံမှာ ဒယ်အိုးကိုပင် မနည်းမြဲအောင် ကိုင်ထားရရှာသည်။

ပေါ်ယီမင်က လည်ပင်းပုလျက် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းရှာ၏။ “ဖေဖေကြီး! မြန်မြန်လုပ်ပါ... ဖေဖေလေး ရူးသွားပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နေတယ်! သူ အပြင်မှာ တခြားသားတစ်ယောက် ရှိနေတာ သေချာတယ်! အား... ဝါး... နာတယ်!”

ဒယ်အိုးရိုက်ချက်က နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်သွားပြန်၏။

ပေါ်ထင်ယွမ်က အနားသို့ လှမ်းလျှောက်လာပြီး ဝမ်ချီရှူးကို ထိန်းမတ်ပေးရင်း နက်ရှိုင်းခန့်ညားသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံနေရတာလဲ?”

ပေါ်ယီမင်တစ်ယောက် သူ လွတ်မြောက်ပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ပေါ်ထင်ယွမ်က အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သခင်လေးကို ငြိမ်အောင် ချုပ်ထားစမ်း”

ထို့နောက် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူကို ဆိုဖာပေါ်တွင် အသာအယာ ထိုင်စေပြီး ရေတစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သားဖြစ်သူထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်၊ ဒယ်အိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး…

“အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပေါ်ယီမင်တစ်ယောက် ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရပေသည်။

သို့သော် သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည့် အိုင်ဒေါရွေးချယ်ပွဲမှတစ်ဆင့် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူ ရိုက်ကူးခဲ့ရသည်က “သူဌေးကြီးမိသားစုဝင်တို့၏ သားသမီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး” ဆိုသည့် Reality Show ပင် ဖြစ်သည်။

ပေါ်ယီမင် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော ဖျော်ဖြေရေးလောက အိပ်မက်ကမူ မိမိ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဂုဏ်သရေရှိ သခင်လေးဘဝကို ထုတ်ဖော်ပြသရင်း စင်ပေါ်တွင် စတိုင်ကျကျ ကကာ ပရိသတ်တွေကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်လျှင် ပရိသတ်များက သူ့ကို အရူးအမူး ဝိုင်းဝန်းချစ်ခင်ကြလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပေါ်ယီမင် ကြုံတွေ့ရသည့် တကယ့်လက်တွေ့ ဖျော်ဖြေရေးလောကဘဝမှာမူ ဖေဖေလေး၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ကင်မရာရှေ့၌ လယ်ထွန်၊ ပေါင်းသင်၊ ပိုးသတ်ဆေးဖျန်းရသည့် ဘဝပင်။

မှတ်ချက်ကဏ္ဍတွင် ပရိသတ်များက ရေးသားကြသည်။ “အိုးမိုင်ဂေါ့... ဝမ်ချီရှူးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှနေရတာလဲ! ပေါ်ယီမင်... မင်း လယ်ကွင်းထဲ သွားစမ်း၊ ငါတို့ ဖေဖေလေးကို ကြည့်နေတာ ကွယ်နေတယ်!”

ပေါ်ယီမင်: " ကျွန်တော့် စာအုပ်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ?! ဒီသခင်လေးက ချင်းဟွာတက္ကသိုလ်ကို ရအောင် တက်ပြမယ်!”

......

ဝမ်ချီရှူးသည် ပေါ်ထင်ယွမ်က သူ့ကို ယခင်က မိသားစုချင်း ပတ်သက်မှုများကြောင့် တာဝန်အရသာ လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု အမြဲတွေးထင်ကာ ရင်ထဲတွင် နာကျည်းနေခဲ့ရသည်။

အမှန်တရားကို သိမြင်နိုးထလာပြီးသည့် နောက်တွင်မှ ထိုအမြဲတစေ အေးစက်နေခဲ့သော ခင်ပွန်းသည်က သူ့ကို အစဉ်အမြဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်မြတ်နိုးခဲ့မှန်း သူ သိရှိသွားခဲ့ရသည်။

သူတို့ နှစ်ဦး နှစ်ပေါင်းများစွာ အခန်းခွဲအိပ်ခဲ့ကြခြင်းမှာ ပေါ်ထင်ယွမ်က သူ့၏ အားနည်းလှသော ကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို စိတ်ဖိစီးမှု မဖြစ်စေချင်၍ အလုပ်အကြောင်းအရာများကို အိမ်တွင် လုံးဝမပြောဘဲ ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

အားလပ်ရက်တိုင်းတွင် ရောက်လာတတ်သော ထိုခပ်တုံးတုံး အနီရောင်နှင်းဆီပန်းများကလည်း အတွင်းရေးမှူးကို မှာခိုင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပေါ်ထင်ယွမ် ကိုယ်တိုင် လက်ရွေးစင် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ချီရှူးတစ်ယောက် တွေးလိုက်မိသည်။ “ခင်ဗျားမှာ အဲဒီလို ဖွင့်ပြောရမယ့် ပါးစပ်ပါနေပြီး အသုံးမချဘူးဆိုရင်လဲ လိုအပ်တဲ့လူကို လှူပစ်လိုက်တော့!”