Chapter 19

Chapter ( 19 )

ကျိုးရွှီသည် ကျူးဝေ နောက်ပြောင်ခေါ်ဆိုသည့် "အချက်အပြုတ်ဆရာကြီး" ဟူသော ဘွဲ့အမည်နှင့် တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။ သူသည် ကြက်ဥခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို မတူညီသော အရသာငါးမျိုးရှိသည့် ဟင်းပွဲငါးပွဲအဖြစ် ဖန်တီးပစ်လိုက်လေသည် - ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်၊ ပဲငပိရည်ဖြင့် ပေါင်းထားသော ကြက်ဥပေါင်း၊ ကြက်သွန်မြိတ် ကြက်ဥကိတ်မုန့်၊ စပ်စပ်ကြက်ဥကြော်နှင့် ငရုတ်ပွစိမ်း ကြက်ဥကြော်တို့ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အပြင် ဆော့စ်အရသာအနှစ် ထည့်ထားသည့် အရှေ့မြောက်စတိုင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်သုံးမျိုးကြော်၊ သခွားသီးအေးသုပ်၊ ရွှေဖရုံသီးတုံးပေါင်းနှင့် ရိုးရိုးဟင်းနုနွယ်ကြော်တို့လည်း ရှိသေးပေသည်။

အသားဟင်းတစ်ပွဲမျှ မပါဝင်သော်လည်း ပါဝင်ပစ္စည်းများအားလုံးမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဆွတ်ခူးထားခြင်း ဖြစ်ကာ စားသောက်ဆိုင် ဟင်းပွဲများကဲ့သို့ သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် အရောင်အသွေး စုံလင်လှပြီး မွှေးကြိုင်လှကာ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဝမ်ချီရှူးက အားကျတုန်လှုပ်စွာဖြင့် "အစ်ကိုကျိုး... အစ်ကိုက တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

အရှင်းဆုံးသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဤမျှစုံလင်အောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အရည်အချင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှီက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒါက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အလုပ်

လေ"

"ဒါက အရမ်းကို ဆန်းပြားပေမယ့် အိမ်တွင်းမှုရနံ့လည်း အပြည့်ပဲ!"

"ငါ့ကို တူကောက်ပြီး ဝင်စားချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် လုပ်နေတာပဲ! ငါ့ရဲ့ပါဆယ် ဘယ်မှာလဲ?!"

"ကျိုးရွှီက ခပ်အေးအေးပဲ နေလာခဲ့တာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီ— သူ အိမ်မှာ ဟင်းချက်စွမ်းရည်တွေ လေ့ကျင့်နေခဲ့တာ ထင်တယ်"

ချူးဟန်က ကလေးများအတွက် ဟင်းများ ကူထည့်ပေးရင်း "အခုခေတ်မှာ အိမ်မှာတောင် ဒီလိုလတ်ဆတ်တာမျိုး စားရဖို့ ခက်တယ်။ အများကြီး စားကြနော်— လိုအပ်ရင် ထမင်းတောင် မစားနဲ့တော့"

ပေါ်ယီမင်သည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ပါးစပ်အပြည့် ငုံထားရင်း ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြနေသည်။

၎င်းတို့ကို မျိုချပြီးနောက် သူက "ဦးဦး... ဦးဦးက အိမ်မှာလည်း ရှောင်ချီအတွက် နေ့တိုင်း ဒီလို အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတွေ အများကြီး ချက်ပေးတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ့ဖခင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှောင်ချီက ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ လူကြီးလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နေ့တိုင်းပဲ..."

ကျိုးရွှီက သူ့ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း "ဖေဖေက မင်းအတွက် ချက်ပေးတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရှောင်ချီက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ဇွန်းလေးဖြင့် ကြက်ဥပေါင်းကို အနည်းငယ် ခပ်ယူကာ ဆံပင်ရှည်နှင့် ဦးဦးကို ကြည့်၍ မျက်တောင်လေးများ ခတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုနောက် ပါးစပ်ထဲတွင် အစာအပြည့်ဖြင့် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးလုပ်ကာ ချစ်စဖွယ် တွန့်လိမ်ပြနေတော့သည်။

ဝမ်ချီရှူးက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက် "လိမ္မာတယ်... အများကြီး စားနော်~"

ရှောင်ချီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှည့်ကာ သူ့ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။

ကျိုးရွှီက "ဟိုကြက်ခြံထဲက ကြက်တွေက စားချင်စရာပဲ။ ညစာစားပြီးရင် ငါ သွားဖမ်းလိုက်မယ်— ဒီညတော့ ကြက်စွပ်ပြုတ်က ငါတို့ရဲ့ မီနူးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုနောက် သူက ပေါ်ယီမင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း "ယီမင်... ကြက်ဖမ်းတဲ့နေရာမှာ ငါ့ကို ကူညီချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပေါ်ယီမင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ပြီးရင် ကြက်သား စားရမှာလား"

ကျိုးရွှီက ရယ်မောရင်း "သေချာပေါက်ပေါ့။ ငါ မတူညီတဲ့ နည်းလမ်းအချို့နဲ့ ချက်ကြည့်မယ်။ နှစ်ကောင်လောက် ဖမ်းမလား။ အဖွဲ့သားတွေက မဖမ်းရဘူးလို့ မပြောထားပါဘူး"

"ကောင်းပြီလေ!"

ရုတ်တရက် ရှောင်ချီက သူ၏လက်ကလေးကို မြှောက်ကာ ကလေးအသံလေးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မရဘူး! ကြက်ဖကြီးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာ~"

ရုံရုံကလည်း ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး ထောက်ခံသည်။ "ဦးဦး... ကြက်ဖကြီးကို မဖမ်းပါနဲ့၊ ဟုတ်ပြီလား"

သူမက အမြန်စဉ်းစားကာ ကြက်ဥပေါင်းကို ညွှန်ပြရင်း "မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် အရသာရှိတဲ့ ကြက်ဥတွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးလေး~"

"ဒီကလေးလေးတွေက အရမ်းကို အသည်းယားစရာကောင်းတာပဲ~ ငါ့နှလုံးသားလေး အရည်ပျော်သွားပြီ~ (ကြက်သားစားချင်နေတဲ့ ယီမင်ကိုတော့ မရေတွက်ဘူးနော်!)"

"ယီမင်ကို နားလည်ပေးလိုက်ပါ— သူက ကြက်သား စားချင်ရုံတင်ပါ"

ကျိုးရွှီ  ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် အာလူးဖတ်များကို တိတ်တဆိတ် ကောက်စားနေသည့် ရှင်းရှင်းက "ဒါဆိုရင် ဘဲတွေကိုပဲ ဖမ်းလိုက်လေ။ ဘဲတွေက ငါတို့ကို ကြက်ဥမပေးဘူး" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်" ရုံရုံနှင့် ရှောင်ချီတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထူးဆန်းသောအသံလေးများ ပြုလုပ်လိုက်ကြပြီး ကိုကိုရှင်းရှင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်လုံး၏ အသက်ကို ပေါင်းလျှင်ပင် ပေါ်ယီမင်၏ အသက်ကို မမီသော်လည်း အချင်းချင်း ကြည့်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ရုံရုံက ရွှင်လန်းစွာဖြင့် "ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဦးဦးနဲ့ ကိုကိုယီမင်က ဘဲတွေကိုပဲ သွားဖမ်းကြ!" ဟု ပြောသည်။

ရှောင်ချီကလည်း တစ်ခုခု မမှန်ကန်သလို ခံစားရသော်လည်းပဲ ရုံရုံလေးက ထိုသို့ပြောလာသဖြင့် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချီလည်း သွားမယ်~ ရှောင်ချီလည်း ဘဲလေးတွေ ဖမ်းမယ်~"

ဝမ်ချီရှူးသည် စားနေရင်းမှ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရသည်။

"ရုံရုံ! စောစောတင်ပဲ မမက သမီးကို ကလေးလိမ္မာလေးလို့ ပြောခဲ့တာ! သမီး လူလည်လေး!"

"ဘဲတွေက အသက်ရှင်ခွင့် မရှိတော့ဘူးပေါ့။ ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ?!"

"ကြက်ဖကြီး : နျာ့ နျာ့ နျာ့ နျာ့~~~"

"ဘဲလေး : ငါ ဥမဥတာက ငါ့အပြစ်လား?! ကွာ့—"

ညစာစားပြီးနောက် ဝမ်ချီရှူးနှင့် ချူးဟန်တို့က ပန်းကန်များကို အတူတူ ဆေးကြောကြသည်။

သူက ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးကြောစဉ်ကကဲ့သို့ ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းဆီသို လက်လှမ်းလိုက်စဉ် တစ်ခါသုံး ပန်းကန်ဆေးလက်အိတ်တစ်စုံကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလာ၏။

ချူးဟန်က သူမ၏လက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ရင်း "အိမ်ကနေ အလုပ်တွေလုပ်ရရင် လိုရမယ်ရ ယူလာခဲ့တာလေ။ မင်းရဲ့အသားအရည်က ငါ့ထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်— ပန်းကန်ဆေးဆပ်ပြာတွေကြောင့် မင်းရဲ့လက်တွေ မပျက်စီးပါစေနဲ့" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမချူး" ဝမ်ချီရှူးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဘေစင်တစ်ခုစီကို ယူလိုက်ကြပြီး ချူးဟန်က ဝမ်ချီရှူးကို ပထမအဆင့် ဆပ်ပြာတိုက်ခြင်းကို သူမ လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး သူက ဆပ်ပြာရည်များကိုသာ ဆေးကြောပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချီရှူးက သူမ ကမ်းပေးသော အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်ပြားကို ဂရုတစိုက်ယူကာ ဆပ်ပြာမြှုပ်များကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးကြောလိုက်သည်။

"ချူးဟန်က ရုပ်ရှင်မင်းသမီးမျက်နှာ ရှိတာကြောင့် နာမည်ကြီးတာ— ရုပ်ရှင်ထဲကအတိုင်းပဲ လက်ဖဝါးလေးထဲ ထည့်ထားလို့ရမယ့် ပုံစံမျိုး!ဖေဖေလေးကလည်း သူမထက် အရပ်ရှည်ပေမယ့် မျက်နှာကတော့ သူမလိုပဲ သေးသေးလေး!"

"နူးညံ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မ နှစ်ယောက်— ငါသာ တစ်ယောက်လောက်ကို ရနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ! (ငါက ဖေဖေလေးကိုပဲ လိုချင်တာ၊ အဓိကကတော့ ဒီလို ရင်သပ်ရှုမောစရာ အလှမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့ပဲ...)"

"ဖေဖေလေးနဲ့ ဆရာမချူး နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့အပိုင်ပဲ။ ဖေဖေလေးက အိမ်မှာ ငါနဲ့အတူ နေမယ်၊ ဆရာမချူးကတော့ အပြင်ထွက်ပြီး ရုပ်ရှင်ရိုက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်..."

"နင်တို့က တကယ်ပဲ ရွေးချယ်နေကြတာလား။ ရော့... 'အာ' လို့လုပ်လိုက်— ပိုးသတ်ဆေး သောက်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ"

ပန်းကန်ဆေးနေစဉ် ဝမ်ချီရှူးသည် အလွန် ရေငတ်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။ထိုကြောင့် မီးဖိုချောင်ကို ကူညီသိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူက ရေနွေးနွေးတစ်ဖန်ခွက်ကို ငှဲ့ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့၍ မော့သောက်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ အာသာမပြေသေးချေ။

အစောပိုင်းက ထမင်းစားနေစဉ် ဝမ်ချီရှူးသည် ဟင်းပွဲများမှာ သူ့အရသာအတွက် အနည်းငယ် "လေးလံ" နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ စားလေ့ရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့ လေးလံပြီး ဆီများသော ဟင်းပွဲများက သူ့အတွက် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်စေခဲ့၏။

သူသည် အရသာအပြင်းဆုံး ဟင်းပွဲများကို ရှောင်ကျဉ်ခဲ့သော်လည်း...

ဝမ်ချီရှူးသည် ခြောက်သွေ့နေဆဲဖြစ်သော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့်သပ်ကာ အခြားရေတစ်ခွက်ကို ထပ်မံငှဲ့လိုက်ပြီး စင်ကို မှီရင်း ဖြည်းညင်းစွာ သောက်နေမိသည်။ ကြည်လင်သော ရေစက်များက သူ့နှုတ်ခမ်းများကို စိုစွတ်စေပြီး တောက်ပသွားစေ၏။

"ဟူး... ဟူး... ငါ့မိန်းမရဲ့ ကြွေထည်လို ငန်းလည်ပင်းလေးနဲ့ အဲဒီ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ညှပ်ရိုးလေးတွေ— ပြွတ်စ် ပြွတ်စ်... အနမ်းအမှတ်အသားတွေအပြည့် ပေးချင်စရာပဲ~"

"အို... ဘုရားသခင်— ဒါက ဖေဖေလေးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလား။ ငါကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ပါဘူး"

"ဘာပျော်ရွှင်မှုလဲ။ နင်တို့ ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ။ ဒါက မိသားစု ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်လေ။ အငယ်ဆုံးကလေးက ၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ PG စတိုင်ပဲ ထိန်းကြစမ်းပါ!"

"PG စတိုင် ထိန်းရမယ်? လာမလုပ်စမ်းပါနဲ့ မမရယ်... နင်လည်း ရေငတ်နေတာကို ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

ကြက်ခြံအပြင်ဘက်၌ ပေါ်ယီမင်သည် ကျိုးရွှီနှင့်အတူ ဘဲများကို မည်ကဲ့သို့ ဖမ်းရမည်ကို အဖွဲ့ဖွဲ့ကာ စဉ်းစားနေလေသည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်ယီမင်က ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး "ခဏလေး ဦးလေး!" ဟု အော်လိုက်ကာ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ စာတိုအသစ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရလေသည်။သူ အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ဦးဦး... သားကို ခဏစောင့်နော်— သား ဖေဖေလေးကို သွားရှာရမယ်"

"သွားလေ" ကျိုးရွှီက မလောပါချေ။ သူက မည်သည့်ဘဲက အသားအိဆုံးဖြစ်မလဲဟူ၍ ရွေးချယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှီက ကန်ဘေးရှိ အိမ်ငယ်လေးအနားတွင် ရှင်းရှင်းနှင့် အခြားလူများ ငါးမျှားတံ ပစ်နေကြသည်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း "နှစ်ကောင်လောက် ဖမ်းတာ ကောင်းမယ်— တစ်ဝက်ကို စွပ်ပြုတ်လုပ်၊ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကို ဘီယာဘဲချက် လုပ်မယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ်တစ်ကောင်ကိုတော့ မနက်ဖြန်အတွက် အသားကြွပ်ဘဲကင် ဖြစ်အောင် တစ်ညလုံး အပူပေးထားမယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန် သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသဖြင့် ကျိုးရွှီက ရှောင်ချီ၏ နားများကို လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ပေးလိုက်ပြီး "ရှူး... ရှောင်ချီလေး၊ မင်း ဘာမှမကြားရဘူးနော်"