Chapter 12

Chapter ( 12 )

ညနေခင်း ရိုက်ကူးရေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဝမ်ချီရှူးက ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကို ညစာကျွေးရန်အတွက် အဲလ်ဘတ်ကို စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကားများထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လူတိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားတပြောပြော ရှိနေကြတော့၏။

ရှိုးအစီအစဉ်တွင် ဤမျှအထိ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော သားအဖအတွဲကို ရရှိခဲ့သည်ကို သူတို့ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြသည်။

"ကလေးက ကပြားရုပ်နဲ့ တကယ်ကို ချောနေပြီသား။ ဒါပေမယ့် မစ္စတာဝမ် ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူက လုံးဝကို အလင်းဖြာသွားတာပဲ"

လက်ထောက်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း သူမ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သူ ထီးအောက်မှာ ရပ်ပြီး အဝေးကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံကို ရိုက်ထားနိုင်ခဲ့တယ်—ကြည့်ရတာ ဟိုးအရင်ခေတ်က ဂန္ထဝင် ရုပ်ရှင်မင်းသား ပိုစတာတစ်ခုလိုပဲ"

သူမက အခြားလူများကို ပြသလိုက်ရာ ဓာတ်ပုံဆရာက ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ သဘာဝရိုက်ချက်ပဲ။ ငါတို့ ဒါကို ယူရမယ်—ဒါကို ပရိုမိုရှင်း အချက်အလက်အနေနဲ့ ဝေ့ပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့!" လက်ထောက်သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မစ္စတာဝမ်၏ ထူးခြားသော မျက်နှာဘေးတိုက်သွင်ပြင်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရန် ခေါင်းကို ထပ်မံငုံ့လိုက်သည်။

............

ဇိုင်ဇိုင်... စူပါမန်းလေး အစီအစဉ်သည် စုစုပေါင်း မိဘနှင့်ကလေး လေးတွဲကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သုံးတွဲမှာ သူတို့၏ နာမည်ကြီး ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်လာသည့် အနုပညာရှင် မိဘများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်ချီရှူးနှင့် ပေါ်ယီမင်တို့အတွဲသာလျှင် လုံးဝ လူသိမများသေးသည့် အတွဲ ဖြစ်သည်။

ရှိုးက ပရိုမိုဗီဒီယိုများကို တရားဝင် ထုတ်လွှင့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့သည် အချက်အလက်များကို ကလေးများနှင့် မိဘများအတွက် သီးခြားကဏ္ဍများအဖြစ် ခွဲထုတ်ခဲ့သည်။

ဝေ့ပေါ်ရှိ ကလေးများ၏ ဗီဒီယိုအောက်တွင် ပရိသတ်အများစုက မည်သည့်အနုပညာရှင်က မည်သည့်ကလေးနှင့် လိုက်ဖက်သည်ကို ငြင်းခုံနေကြသည်။

ပေါ်ယီမင်သည် သူ၏ ကပြားရုပ်ရည်ကြောင့် အင်တာနက်စာမျက်နှာကို အရင်ဆုံး တောက်လောင်စေခဲ့၏။

ဗီဒီယိုထဲတွင် ကိုးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးသည် မြင်းပေါ်တွင် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ စီးနင်းနေခဲ့သည်။လူငယ်လေးသည် သွက်လက်ပြီး အားအင်ပြည့်ဝနေပုံရသည်မှာ ပွင့်လင်းသော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးနှင့် သက်ဆိုင်နေသကဲ့သို့ သဘာဝကျသော ယုံကြည်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ကင်မရာက သူ့မျက်နှာဆီသို့ ချဲ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ငယ်ရွယ်သော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအရိုးတည်ဆောက်ပုံကို ပြသနေပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ မြင့်မားသော ပါးရိုးများနှင့် နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများက ပိုမိုပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများသည် နေရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် တွန့်ကောက်သွားရာ—ပုံဖော်ရလျှင် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းလေးများ ဖြစ်သည်။

အင်တာဗျူးအတွင်း သူသည် မိမိကိုယ်ကို လွယ်ကူသော ယုံကြည်မှုဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မိတ်ဆက်ထားခဲ့၏။

"ဒီကလေး ယီမင်က တကယ့်ကို အရမ်းချောတာပဲ! သူက တကယ်ပဲ ကိုးနှစ်ရှိပြီလား"

"အိုးမိုင်ဂေါ့! သူက ကလေးမော်ဒယ်လ် တန်းလုပ်လို့ရတယ်"

"တရုတ်-ပြင်သစ် ကပြား! အဲဒီမျက်နှာက အရာရာပဲ!"

"သူက အခုတင် ငါးပေရှိနေပြီ နောက်ကျရင် ခြောက်ပေအထိ ရောက်သွားမလား"

"အမလေး... ဒီကလေးကတော့ တကယ့်ကို တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ရှိတာပဲ! သူက နာမည်ကြီးရမယ်—မကြီးလို့မဖြစ်ဘူး!"

"နေဦး... ဒါက ဘယ်သူ့ကလေးလဲ"

"ဆောရီးပဲ... အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ သားလေး၊ ကျွန်မရဲ့သား!"

"ရှိုးက ထုတ်တောင်မလွှင့်ရသေးဘူး၊ လူတွေက သူ့ကို လုနေကြပြီလား"

မိဘများ၏ မိတ်ဆက်ဗီဒီယို ထွက်လာသည့်အခါ အင်တာနက်အသုံးပြုသူများက အရပ်သားမိဘကို ရှင်းလင်းစွာ မပြသထားဘဲ အလွန်ဝေဝါးသော အဝေးရိုက်ချက်တစ်ခုကိုသာ ပြသထားသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

"ဟင်... အရပ်သားမိဘက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ မျက်နှာကို သေသေချာချာ မပြတာလဲ"

"ဝါး... ကြည့်ရတာ ဆံပင်အရှည်နဲ့ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မေမေတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်—ဒါက အချောဆုံး ကလေးလေးရဲ့ မေမေ ဖြစ်မလား"

"နေဦး... မဟုတ်ဘူး—အရပ်က အနည်းဆုံး ခြောက်ပေလောက် ရှိပုံရတယ်? မေမေတစ်ယောက်က အဲလောက်တောင် အရပ်ရှည်တာလား"

"ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လျှို့ဝှက်နေရတာလဲ"

"သူတို့က အနုပညာရှင်တွေလည်း မဟုတ်ဘူးပဲ၊ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ တန်ဖိုးရှိပုံမရဘူး..."

လက်ထောက်က ပရိသတ်များ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို တင်ပြလာသောအခါ ထုတ်လုပ်သူက လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ "ဖူး! အဲဒီလို မျက်နှာမျိုးကို အလကား ကြည့်ခွင့်ပေးလို့မရဘူး!"

သူက စားပွဲကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး ပိုက်ဆံပေးရမယ်၊ သဘောပေါက်လား!"

လက်ထောက်က ခေါင်းကို အလောတကြီး ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... မစ္စတာဝမ်က ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူး။ သူ့လက်ထောက်က ပြောတာတော့ သူက ကိုယ်ပိုင်ဆရာဝန်နဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေ၊ တခြားပစ္စည်းတွေကို ယူလာလိမ့်မယ်တဲ့။ အဲဒါ ပြဿနာမရှိဘူးမလား"

ထုတ်လုပ်သူက သွားတုများကို ပေါ်လွင်စေရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက အဲဒါကို ပြဿနာလို့ ထင်လို့လား"

လက်ထောက်က တွေးမိသည်။ ဘောစ့်၏တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရလျှင် မစ္စတာဝမ်၏ လက်ထောက်က ကုတင်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ကူးရေးကွင်းထဲသို့ ယူလာရန် တောင်းဆိုလျှင်ပင် သူက ငြင်းပယ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

...........

မထွက်ခွာမီညတွင်........

ပေါ်ယီမင်၏ "ခရီးမထွက်ခင် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု" က စတင်လာလေသည်။ အိမ်အကူကို ခရီးဆောင်အိတ် ထုပ်ပိုးရာတွင် ကူညီပေးပြီးနောက် သူသည် သူ့ဖေဖေလေး၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်လာခဲ့၏။

ဝမ်ချီရှူးသည် ရေချိုးပြီးသားဖြစ်ပြီး နူးညံ့သော ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကာ စောင်ပေါ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်ထားလေသည်။

သူ့ကျောင်းတက်ရက်များတွင် စောစောထွက်ပြီး နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်တတ်သည်ကို ထားလိုက်လျှင် သူသည် တစ်သက်လုံး အိမ်မှာပဲ နေခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ဝမ်မိသားစုသည် ပညာတတ်မိသားစု ဖြစ်ကာ ဝမ်ချီရှူးသည် သူ့မိဘများ သို့မဟုတ် သူ့အစ်ကိုကြီး၏ အောင်မြင်မှုများကို မမှီနိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာခြင်းကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ စာအုပ်ဖတ်ရန် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပေါ်ယီမင်က မေးစေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လိုက်ကာ "ဖေဖေလေး... စိတ်လှုပ်ရှားနေလား"

ထိုနောက် သူက ချက်ချင်းပင် စကားကို ပြန်ပြင်လိုက်၏။ "အော်... နေဦး၊ ဖေဖေလေးက နှလုံးသိပ်မကောင်းဘူးပဲ။ ဒါကြောင့် အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားလို့ မဖြစ်ဘူး"

ဝမ်ချီရှူး နောက်ဆုံးအကြိမ် "စိတ်လှုပ်ရှား" ခဲ့ဖူးသည်မှာ ယီမင်က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဝမ်ချီရှူးက သူ့လည်ပင်းအနောက်ဘက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ကောင်လေးက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာသည်။

"အာ! ကျွန်တော် တစ်ခုခု မေ့သွားတယ်! အဘိုးရွှီကို သွားရှာရမယ်!"

ပေါ်ယီမင်သည် ကုတင်ပေါ်မှ လျှောဆင်းပြီး သူ့အိမ်စီးဖိနပ်ကို စွပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ချီရှူးက မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "မင်း ဘာယူသွားမလို့လဲ"

"ဖေဖေလေးကို မပြောပြဘူး" ပေါ်ယီမင်က သူ့မျက်ခုံးများကို ပင့်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စောစောအိပ်တော့နော်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် အချိန်မှန်ထမှာပါ"

ဝမ်ချီရှူးသည် ကောင်လေးက လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုလို ပြေးထွက်သွားသည်ကို မေတ္တာရှိစွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် သက်ပြင်းချရင်း မတတ်နိုင်ဘဲ ပြုံးမိတော့သည်။

စာဆက်မဖတ်နိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေသဖြင့် သူသည် မီးကို မှိန်လိုက်ပြီး စောင်ကို ပြင်ကာ လဲလျောင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပိုးသားမျက်နှာပြင်ပါရှိသော လျှောတံခါးက ညင်သာစွာ ပွင့်သွားသဖြင့် တိုးတိုးလေး အသံထွက်လာ၏။

ဝမ်ချီရှူး ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပေါ်ထင်ယွမ် လျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဒုတိယထပ်တွင် ကြီးမားသော အခန်းတစ်ခုကို အတူတူ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ သီးခြားစီ အိပ်စက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်းတစ်ခုချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ပေါက်ရှိပြီး အဆင်ပြေစေရန်အတွက် ရိုးရာ လျှောတံခါး အကန့်တစ်ခုဖြင့် ချိတ်ဆက်ထား၏။

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချီရှူး သိရှိထားသည်မှာ ပေါ်ထင်ယွမ်က သူ၏ ကျန်းမာရေးပြဿနာများကို စိုးရိမ်သဖြင့် သီးခြားကုတင်ဖြင့် အိပ်ရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အလုပ်တွေ ပြီးပြီလား"

ပေါ်ထင်ယွမ်သည် ရေချိုးပြီးသားဖြစ်ပြီး အပြာရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို လဲလှယ်ထားကာ လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလေသည်။

သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပုခုံးများနှင့် ခြေတံရှည်များကြောင့် ခါးပတ်ကို စည်းထားခြင်းက သူ့ခြေတံများကို ပိုမိုရှည်လျားပုံရစေ၏။

မှိုင်းညှို့နေသော ညနေခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် ပေါ်ထင်ယွမ်၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးများက သူ ချဉ်းကပ်လာစဉ် အနည်းငယ် တွန့်ကောက်သွားရာ ရုပ်ရှင်ထဲမှ စည်းကမ်းကြီးသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးနှင့် တူနေသဖြင့် ဝမ်ချီရှူး၏ နှလုံးခုန်သံက ခုန်တက်သွားရသည်။

အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားက ကုတင်ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်လိုက်သည့်အခါ ဝမ်ချီရှူးသည် မသိစိတ်မှ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားမိသည်။

သူသည် အကြည့်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်၏။ "ခင်များ... ကျွန်တော်နဲ့ ယီမင် ရှိုးကို သွားတာကို မလိုလားဘူးလား"

ပေါ်ထင်ယွမ်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏ နှိမ့်ချထားသော အကြည့်များက ထိုအချိန်တွင် ထူးထူးခြားခြား ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည့် ဝမ်ချီရှူး၏ မော့ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းများပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျရောက်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ချီရှူး မိမိဘာသာ တွေးမိသည်: သူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း အထက်စီးကနေ ကြည့်နေတာပဲ။ သူ တကယ်ပဲ ဘာကိုမြင်နေရတာလဲ။

သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ကောက်ဟန်ဖြင့် နောက်သို့ မှီလိုက်ရာ နူးညံ့သော ခေါင်းအုံးက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ အနက်ရောင် ဆံနွယ်များက ပိုးသားကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်ထင်ယွမ်က စကားဆိုလာသည်။ "ကိုယ်က မလိုလားဘူးလို့ ပြောရင်ကော"

ထိုနက်ရှိုင်းပြီး ကတ္တီပါကဲ့သို့ အသံက ဝမ်ချီရှူး၏ နားထဲတွင် နွေးထွေးသော လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖျောက်ဖျက်ရန်အတွက် ဝမ်ချီရှူးက တမင်တကာ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ပြီး စနောက်သော အပြုံးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ အခုအရမ်းနောက်ကျသွားပြီ"

သို့သော် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများ ဆုံတွေ့လိုက်သည့်ကာလတွင် ဝမ်ချီရှူးသည် ထူထဲသော မျက်ခုံးများအောက်ရှိ ထိုနက်ရှိုင်းသော မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းများထဲမှ စူးရှပြီး တုန်လှုပ်မှုမရှိသော ပြင်းထန်မှုကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

ပေါ်ထင်ယွမ်၏ အာရုံစိုက်ထားသော စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဝမ်ချီရှူးသည် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ အားလုံးကို အကြည့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးက မသိစိတ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ယောက်က လဲလျောင်းနေပြီး တစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ တစ်ယောက်က မော့ကြည့်နေပြီး တစ်ယောက်က ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။

မှိုင်းညှို့နေသော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူတို့ကြားရှိ လေထုက စကားမဆိုဘဲ တင်းမာမှုများဖြင့် ထုထည်ကြီးမားလာ၏။