နန်းတွင်းကြင်ယာတော်ရွေးချယ်ပွဲမှာ ခြေထောက်မသန်တဲ့ မင်းသားဟွေ့က ရှင်လျက်နဲ့သေနေသလို အသက်မဲ့တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ လွှမ်းခြုံထားတော့ ရွေးချယ်ခံမယ့် မိန်းမပျိုလေးတွေက သူ့ကို ကပ်ရောဂါဆိုးကြီးတစ်ခုလို ဝေးဝေးကနေ ရှောင်ကြတာပေါ့။

ယောင်ဟွမ် တစ်ယောက်တည်းကသာ သူ့ကို မနေနိုင်မထိုင်နိုင်နဲ့ ခိုးခိုးကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိတယ်။ "သူက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ လက်ထပ်ပြီးသွားရင်လည်း သိပ်ပြီး ပြဿနာရှာနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူးလေ" ဆိုပြီး။

မကြာပါဘူး၊ မင်းသားဟွေ့က လက်ထပ်ပြီးခါစ ကြင်ယာတော် ပူပူနွေးနွေးလေးကို ဒီလိုပြောလာတယ်။

"ကိုယ်ရတဲ့ လစာငွေက ငွေစ ငါးထောင်ရှိတယ်။ မင်း စိတ်ကြိုက် သုံးနိုင်ဖြုန်းနိုင်တယ်။"

"လတိုင်းရဲ့ ငါးရက်နေ့နဲ့ ဆယ်ရက်နေ့တွေမှာတော့ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ အိပ်မယ်။ ကျန်တဲ့ရက်တွေမှာတော့ ကိုယ်တို့ အခန်းခွဲအိပ်ကြမယ်" တဲ့။

ဒီတော့ ယောင်ဟွမ်တစ်ယောက် မဟားတရားတွေ ဝမ်းသာသွားတော့တာပေါ့။ ဒုက္ခပေးတာက နည်းနည်း၊ ရမယ့်ပိုက်ဆံက အများကြီးလေ။ ကဲ ဘာလိုသေးလဲ။ ကွက်တိပဲ ဟင်းဟင်း