ယူဇီ ရဲ့ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်အထိ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးဟာ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ၊ ပျော်ပါးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်၊ ခေါင်းမော့ရင်ကော့နေတတ်တဲ့ မောက်မာရိုင်းစိုင်းတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ့မိသားစုကြီး ရုတ်တရက် ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး လေလံတင် အသိမ်းခံလိုက်ရတော့တယ်။ မိသားစုဝင်အားလုံးက ပြည်ပကို ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြပေမယ့် သူ့ကိုတော့ တိုင်းပြည်ထဲမှာပဲ တစ်ကိုယ်တည်း ပစ်ထားခဲ့ကြတယ်။

မျှော်လင့်ချက်တွေ ကုန်ဆုံးပြီး လမ်းပျောက်နေရတဲ့ ညတစ်ညမှာပဲ သူ ရုတ်တရက် စာတိုတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့တယ် —

"အကယ်၍ သခင်လေးမှာ တည်းခိုစရာ နေရာမရှိရင်... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ခေတ္တခဏ လာနေလို့ရပါတယ်"

— လက်မှတ် : ရှဲ့တုန်းချန် 

ယူဇီကတော့ စိတ်ထဲ သိပ်မထားဘဲ ခနဲ့တဲ့တဲ့ပဲ တွေးလိုက်မိတယ် — 'ခုခေတ် ဖုန်းလိမ်ဂိုဏ်းတွေက ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေပြီလား? ဒါနဲ့... ဒါက ဘယ်သူလဲ?'

ရှဲ့တုန်းချန် : "ကျွန်တော်... သခင်လေးရဲ့ အိမ်စီးကားဒရိုင်ဘာဟောင်းပါ"

အစပိုင်းမှာတော့ ယူဇီက သူ့အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကပ်မှီခိုဖို့ စိတ်ကူးခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့... ရှဲ့တုန်းချန်ရဲ့ အကျီအောက်က မောက်ကြွပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းတဲ့ ယောက်ျားပီသတဲ့ ဗလတောင့်တောင့် ခန္ဓာကိုယ်အလှကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့... ယူဇီတစ်ယောက် စိတ်ကူးပြောင်းသွားပြီး ဒီထက်ပိုပြီး ကြာကြာလေး ဆက်နေချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာခဲ့တော့တယ်။

ရှဲ့တုန်းချန်ဟာ ယူဇီ ဘယ်သူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနေလဲဆိုတာကို အမြဲတစေ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်တတ်ပြီး၊ ရင်ထဲမှာ မနာလိုဝန်တိုပြီး စိတ်ကောက်နေတတ်ပေမယ့် နှုတ်ကတော့ ဘာမှ ထုတ်မပြောရှာဘူး။

သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် တစ်ညမှာတော့... ယူဇီတစ်ယောက် ရှဲ့တုန်းချန်ရဲ့ ကော်လာစကို ဆွဲကိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို ခွထိုင်လိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်မိတယ် —

"မင်း... ငါ့အပေါ် တကယ်ပဲ ဘာစိတ်မှ မရှိဘူးလို့

သေချာလို့လား !!!"