Ch 9

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၉

မကြာမီမှာပင် ဖရဲသီးလေးလုံးကို ရွေးချယ်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းကွေ့ဖန်း ရွေးချယ်ပေးသော အလုံးများမှာ ယခင်အသုတ်လောက် မကြီးမားပေ။ အတူတူ ချိန်တွယ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခုနစ်ဆယ်ကျင်း (၃၅ ကီလိုဂရမ်) ကျော်မျှသာ ရှိတော့သည်။

"အန်တီက အလုံးကြီးတာတွေကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ပေးထားတယ်၊ အလုံးအသေးလေးကိုတော့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ပြီး သယ်သွားလိုက်ပေါ့။" ဖရဲသီးများကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးရင်း ကျန်းကွေ့ဖန်းက ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ရွှီမုန့်သာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ မဟုတ်ပါက ဤဖရဲသီးခြင်းတောင်းကြီးကို ကျောပိုးရုံမျှဖြင့်တင် လူက ပြားချပ်သွားနိုင်သည်။

ရွှီမုန့်က မေးလိုက်သည်။ "အန်တီကျန်း၊ ကျွန်မ နောက်ထပ် အကူအညီတစ်ခုလောက် ထပ်တောင်းပါရစေ။ အန်တီ မနက်ဖြန်လည်း ဒီမှာပဲ ဖရဲသီး လာရောင်းမှာလားဟင်။"

ကျန်းကွေ့ဖန်းက တက်ကြွစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရောင်းမှာပေါ့အေ၊ အခုက ဖရဲသီးတွေ လှိုင်လှိုင်ထွက်တဲ့ ရာသီ စနေပြီဆိုတော့ ဒီလထဲမှာ အန်တီ နေ့တိုင်း ထွက်ဖြစ်မှာပါ။"

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်ကြရင် ကျွန်မအတွက် ဖရဲသီးတချို့ကို လာပို့ပေးလို့ ရမလား။ ဘယ်နှစ်လုံးလဲဆိုတာကိုတော့ အဲ့ဒီအချိန်ကြမှပဲ အတိအကျ သိရလိမ့်မယ်ရှင့်။" သူမသည် ကျန်းကွေ့ဖန်းအား ဖရဲသီးများကို သူမတို့ လက်ရှိနေထိုင်ရာအိမ်သို့ တိုက်ရိုက် လာရောက်ပို့ဆောင်ပေးစေရန် စီစဉ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းကွေ့ဖန်းက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူမတွင် ရောင်းချရမည့် ဖရဲသီး အရေအတွက် သတ်မှတ်ချက် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ မကုန်မချင်း သူမသည် အိမ်ပြန်နိုင်ရန်အတွက် တစ်အိမ်တက်တစ်အိမ်ဆင်း လိုက်လံရောင်းချရဦးမည် ဖြစ်သည်။ 

သူမသည် မနက်ခင်း ငါးနာရီ သို့မဟုတ် ခြောက်နာရီအချိန်တွင် ထကာ စိုက်ခင်းများသို့ သွားရောက်ရပြီး ညဘက် မည်သည့်အချိန်တွင် အိမ်ပြန်ရမည်ဆိုသည်မှာ အတိအကျ မရှိပေ။ လက်ကားဝယ်ယူမည့် ဖောက်သည်ကြီးများနှင့် ဆုံတွေ့ရသည့် အခါမျိုးတွင်မှသာ အိမ်သို့ အနည်းငယ် စောစီးစွာ ပြန်နိုင်သည်။

အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် အိမ်သို့ စောစောပြန်နိုင်ပါက စောစော အနားယူနိုင်မည် ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် သေချာပေါက် သဘောတူမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပို့ဆောင်ရမည့် နေရာကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး အရာအားလုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားသောအခါ ကျန်းကွေ့ဖန်းက ရွှီမုန့်၏ ခြင်းတောင်းကို သေချာအောင် ပြုပြင်ပေးပြီးနောက် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ရွှီမုန့်နှင့် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူတို့သည် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ဖရဲသီး ရှစ်လုံးအထိ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ယခုအခါ လှည်းပေါ်ရှိ ကုန်တင်ခန်းမှာ သိသိသာသာပင် အလွတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းကွေ့ဖန်းသည် ယနေ့တွင် အိမ်သို့ စောစောပြန်နိုင်တော့မည်ဟု တွေးမိကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သီချင်းတအေးအေး ညည်းညူနေခဲ့တော့သည်။ 

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အကယ်၍ ရွှီမုန့်အနေဖြင့် နေ့တိုင်း ဖရဲသီး ခုနစ်လုံး သို့မဟုတ် ရှစ်လုံးခန့် အမြဲတမ်း ယူဆောင်သွားနိုင်ပါက ၎င်းတို့ကို မည်ကဲ့သို့ ရောင်းချနေသည်ဆိုသည်ကို သူမအနေဖြင့် လိုက်လံစုံစမ်းနေတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း တွက်ချက်နေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် ဖရဲသီး လေးလုံးကို သယ်ဆောင်ထားရပြီး စစချင်းတွင်မူ သူမအနေဖြင့် ၎င်းကို သိပ်ပြီး အမှုမထားခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ယနေ့မနက်ကတင် သုံးလုံးကို သယ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လမ်းလျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ ကျောပေါ်ရှိ အလေးချိန်မှာ တစ်စတစ်စ ပိုလေးလံလာသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။ ဖရဲသီး တစ်လုံးမျှသာ ပိုလာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ သယ်ဆောင်ရ တော်တော်လေး ပိုခက်ခဲလာခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် ခေတ္တမျှ နားချင်သော်လည်း ကျောပိုးခြင်းတောင်းဟူသည်မှာ အခြားအရာများနှင့် မတူပေ။ ဘေးမှ ကူညီမည့်သူ မရှိပါက ၎င်းကို မြေပြင်မှ ကျောပေါ်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း ပြန်လည်မတင်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဖရဲသီးရောင်းချခြင်းမှ ရရှိမည့် အမြတ်အစွန်းများကိုသာ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် တွေးတောနေခဲ့ရတော့သည်။ 

မထွက်ခွာမီက ပိုက်ဆံများကို သေသေချာချာ မရေတွက်ရသေးသော်လည်း ကျန်းကွေ့ဖန်းအား ပေးရန်ရှိသည်များကို ပေးချေပြီးဖြစ်သည့်အပြင် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင်လည်း ငွေစက္ကူအမြောက်အမြား ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုအရာအားလုံးမှာ အမြတ်အစွန်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ထိုပိုက်ဆံများကို တွေးတောလိုက်ရုံမျှဖြင့် ရွှီမုန့်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အားအင်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် အသေးစား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ကိုင်ခြင်းထက် ပိုမြင့်မားသော အမြတ်အစွန်းနှင့် နည်းပါးသော စွန့်စားရမှုရှိသည့် အလုပ်မျိုး မည်သည့်အရာ ရှိပါဦးမည်နည်း။

သို့သော်လည်း လမ်းခရီးမှာ အဆုံးမရှိနိုင်တော့သကဲ့သို့ ရှည်လျားလွန်းလှသည်။ မိမိကိုယ်ကို မည်မျှပင် အားပေးနေပါစေဦးတော့၊ ရွှီမုန့်သည် အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။ သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။ "ရွှီမုန့်။"

လမ်းကွေ့အချို့ကို ချိုးကွေ့ပြီးနောက် ဟန်လင်လင်သည် သူမနှင့် ထပ်မံ၍ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစချင်းတွင် ဟန်လင်လင်သည် ရွှီမုန့်အား အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိသောအခါ သူမသည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှဆင်း၍ နောက်မှ လိုက်လံခေါ်ရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟန်ကျိမင်က တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူက ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှဆင်းကာ သူမအား ကူညီတွဲပေးရန် အလျင်အမြန်ပင် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက လျင်မြန်ခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဖရဲသီးများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျ ကွဲအက်ကုန်လိမ့်မည်။

ဟန်ကျိမင် ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချွေးများရွှဲနစ်နေသော ရွှီမုန့်၏ မျက်နှာနှင့် သူမ၏ အလွန်အမင်း ထင်ရှားလှပသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သက်ကြီးရွယ်အို မျိုးဆက်များ၏ စံနှုန်းအရဆိုလျှင် ရွှီမုန့်၏ ရုပ်ရည်မှာ အနည်းငယ် ပေါ်လွင်လွန်းပြီး စူးရှလွန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လူငယ်မျိုးဆက်များ၏ စံနှုန်းအရမူ သူမ၏ အလှအပမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နုနယ်ပြီး ဖြူစင်ဝင်းပနေကာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာမူ နေပူရှိန်ကြောင့် ပန်းရောင်သန်းလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ 

အစောပိုင်းက သူ လမ်းလျှောက်လာစဉ်တွင် သိပ်ပြီး အမှုမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခုခဏ၌မူ သူ၏ အသက်ရှူသံများပင် အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာခဲ့ရတော့သည်။ ဟန်လင်လင်၏ အဆက်မပြတ် စကားပြောဆိုသံများကသာ သူ့အား အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ပြန်လည်နိုးထလာစေခဲ့သည်။

"ဦးလေး၊ သူမ အပူလျှပ်နေတာလားဟင်။"

"သူမ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ နေပူထဲ အကြာကြီး လျှောက်လိုက်ရလို့ ထင်တယ်။" ဟန်ကျိမင်က ပြောလိုက်ရင်း ဆိုင်ကယ်၏ နောက်ထိုင်ခုံကို ဖွင့်ပေးကာ ရွှီမုန့်အား ထိုင်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဓာတ်ဘူးတစ်ဘူးကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခဏလောက် ထိုင်ပြီး နားလိုက်ဦး။ ရေလေး ဘာလေး သောက်လိုက်ဦးလေ။"

ရွှီမုန့်သည် ယခုအခါတွင်မူ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဓာတ်ဘူးကို ယူကာ အဖုံးကို လှည့်ဖွင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနောက်သို့ မော့လျက် ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် ဆားနှင့် သကြားအနည်းငယ် ရောစပ်ထားသော ဖျော်ရည် အပျော့စားလေး ပါရှိနေခဲ့သည်။

သောက်သုံးပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာခဲ့ပြီး မျက်နှာတွင်လည်း သွေးရောင် ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ဖျော့တော့သော ပုံစံမျိုး မရှိတော့ပေ။ ထိုအခါမှသာ သူမသည် မိမိ၏ ရှေ့ရှိ လူနှစ်ဦးကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုမိတော့သည်။

ဟန်လင်လင်က သူမအား ဖြူစင်ပြီး ညီညာသော သွားများကို ပေါ်လွင်စေလျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရွှီမုန့်၊ နင် ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ ငါ ဟန်လင်လင်လေ။ ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ဦးလေးပဲ။ နင် တကယ့်ကို တော်တာပဲနော်၊ ဒီလောက် အများကြီးကို တစ်ယောက်တည်း သယ်လာနိုင်တယ်။"

ဟန်ကျိမင်က သူမအား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အိမ်တွင် မွေးမြူထားသော ပါရှန်းကြောင်လေးကဲ့သို့ပင် ကြည်လင်တောက်ပကာ ကြီးမားဝိုင်းစက်နေပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရာ သူမ၏ အမူအရာလေးကို အနည်းငယ် သဘောကျမိသွားသဖြင့် သူ ပြုံးလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က မျက်နှာကို အသာအယာ လွှဲလိုက်ရင်း ဟန်လင်လင်အား မေးလိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှတ်မိတာလဲ။"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမသည် ဟန်လင်လင်နှင့် မဆုံတွေ့ရသည်မှာ ငါးနှစ်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အတော်အတန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကွဲကွာသွားခဲ့ကြသော်လည်း သူမ၏ အတန်းဖော် အမြောက်အမြားမှာ သူမအား လုံးဝ မမှတ်မိကြတော့ပေ။

"ငါက ဘာလို့ မမှတ်မိရမှာလဲဟာ။ ငါတို့တွေ အရင်တုန်းက တော်တော်လေး ရင်းနှီးခဲ့ကြတာပဲကို။" ဟန်လင်လင်က ပြောလိုက်ရင်း ရွှီမုန့်အား ဆိုင်ကယ်နောက်ခုံတွင် သေသေချာချာ ထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့် ဟန်ကျိမင်တို့သည် ဖရဲသီးများအားလုံးကို ဆိုင်ကယ်ဘေးတွဲကားထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ သယ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ 

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ သူမသည် ဟန်ကျိမင်၏ နောက်သို့ ခုန်တက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ။ ငါတို့တွေ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ၊ လမ်းမှာ စကားစမြည် ပြောရင်း သွားကြတာပေါ့။"

အစောပိုင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို အသည်းအသန် သယ်ဆောင်ခဲ့ရပြီးနောက်တွင်မူ ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ကျန်ရှိသော လမ်းခရီးကို ထိုဖရဲသီးများနှင့်အတူ ဆက်သယ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့အား လိပ်စာတစ်ခု ပေးလိုက်ရာ ဟန်ကျိမင်သည် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ ပြန်လည်တက်ရောက်ကာ ဘူတာရုံဘက်သို့ ဦးတည်၍ မောင်းနှင်ပေးခဲ့တော့သည်။

ဟန်လင်လင်သည် အမှန်တကယ်တော့ မူလတန်းကျောင်းတုန်းက သူမ၏ အတန်းဖော်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဟန်ကျိမင်မှာမူ သူမ၏ ဦးလေး ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မျိုးဆက်မတူကြသော်လည်း သူတို့အကြား အသက်ကွာခြားချက်မှာ လေးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ်ခန့်သာ ရှိလိမ့်မည်။ သူတို့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတုန်းက ဟန်ကျိမင်သည် မိန်းကလေးများကြားတွင် အမြဲတမ်း ရေပန်းစားသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက ချောမောလှပပြီး အမြဲတမ်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အခံရဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ 

ဆောင်းရာသီတွင် သူတို့ ရှီချာဟိုင်[၁] သို့ ရေခဲပြင်စကိတ် သွားစီးကြသည့် အခါမျိုး၌လည်း သူသည် ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း အတောက်ပဆုံးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေသည် ဆဋ္ဌမတန်းအထိ တည်ရှိခဲ့ပြီး ထိုနှစ်တွင် ရွှီမုန့်သည် စကိတ်စီးရင်း ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျကာ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့ရတော့သည်။ 

{[၁] ရှီချာဟိုင် ဆိုသည်မှာ ပေကျင်းမြို့ရှိ လူသိများသော သမိုင်းဝင် အိုင်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် လူအများ ရိုးရာအလိုက် ရေခဲပြင်စကိတ် သွားရောက်စီးလေ့ရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။}

သူမအနေဖြင့် လအနည်းငယ်ခန့် အနားယူခဲ့ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဟန်မိသားစုထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်သည့် အချိန်တွင်မူ ဟန်ကျိမင်သည် အခြားကျောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်း အလယ်တန်းကျောင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင်မူ သူတို့သည် မတူညီသော ကျောင်းများသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသဖြင့် ဟန်လင်လင်နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အဆက်အသွယ် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဟန်မိသားစုမှာ သာမန် အခြေခံလူတန်းစား မိသားစုမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ရှီကျားလမ်းကြား ဧရိယာတွင် နေထိုင်ကြပြီး ထိုနေရာမှာ မင်နှင့် ချင် မင်းဆက်များကတည်းက အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ နေထိုင်ခဲ့ကြသော နေရာဖြစ်သည်။ ချင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းတွင် ထိုနေရာရှိ နေအိမ်မှာ ထင်ရှားသော တရုတ်ပညာရှိကြီးတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

သမ္မတနိုင်ငံခေတ်တွင်လည်း ၎င်းသည် ပေဖင်းမှ လူသိများသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ နေအိမ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ လွတ်မြောက်ရေးရရှိပြီးနောက် ထိုလူများ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့ကြသဖြင့် အိမ်ခြံမြေများကို နိုင်ငံတော်က သိမ်းယူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ခွဲဝေပေးသောအခါ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများကို အခြားမိသားစုများထံသို့ ချထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်မိသားစု ခွဲဝေရရှိခဲ့သော နေရာမှာ ခြံဝင်းနှစ်ဆင့်ပါရှိသော စစ်ဟဲယွမ်[၂] ရိုးရာအိမ်ကြီး ဖြစ်သည်။

{[၂] စစ်ဟဲယွမ် ဆိုသည်မှာ အလယ်ဗဟို ခြံဝင်းတစ်ခုကို ပတ်ပတ်လည် လေးဘက်လေးတန်စလုံးမှ အဆောက်အဦးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ရိုးရာ တရုတ်လူနေအိမ်ပုံစံ ဖြစ်ပြီး သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဆွေမျိုးစုကြီးများ သို့မဟုတ် ချမ်းသာသောအသိုင်းအဝိုင်းများ နေထိုင်လေ့ရှိကြသည်။}

ရွှီမုန့် ငယ်စဉ်တုန်းကမူ အရာရာကို ထိုမျှအထိ နားမလည်ခဲ့သေးပေ။ သူမအနေဖြင့် ဟန်မိသားစု၏ အိမ်ကြီးမှာ ပန်းခြံတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး လှပလွန်းလှသည်ဟုသာ တွေးမိခဲ့ကာ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ဆော့ကစားရသည်ကို အလွန် နှစ်သက်ခဲ့သည်။ 

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟန်မိသားစုဝင် အားလုံးမှာလည်း သဘောကောင်းကြပြီး သူမအား အမြဲတမ်း ဖော်ရွေစွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမအနေဖြင့် ပိုအမြင်ကျယ်ပြီး သိတတ်လာသောအခါ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုမိသားစုနှစ်ခုကြားတွင် မမြင်နိုင်သော ကွာဟချက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူမအနေဖြင့် စက်ဘီးတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် အိပ်မက်မက်နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဟန်လင်လင်မှာမူ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို စီးနင်းလျက် လမ်းမများပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်နေနိုင်ပြီ ဖြစ်ခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်လင်လင် မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ နင်က ဘူတာရုံမှာ ဖရဲသီးတွေနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ရွှီမုန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီတိုင်း… ဟိုမှာ စီးပွားရေးအသေးစားလေးတစ်ခု သွားလုပ်နေတာပါ။"

ဟန်လင်လင်က "ဩော်..." ဟု ရေရွတ်လိုက်မိပြီး ရွှီမုန့်သည် အားအင်များ ပြည့်ဝနေပုံရသည်ဟု တွေးမိသွားသည်။ သူမ ရုတ်တရက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲနော်။ ငါလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ အမြဲတမ်း လုပ်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် အိမ်ကလူတွေက ငါ့ကို စားပွဲခုံ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာမျိုးတောင် ပေးမလုပ်ကြဘူး။ ဒါနဲ့ နင်က နောက်လာမယ့် စာသင်နှစ်ကြရင် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်ကို ရောက်တော့မှာ မဟုတ်လား။ အခုလို လုပ်နေတာက နင့်ရဲ့ စာလေ့လာမှုကို မထိခိုက်စေဘူးလား။" သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြင်နာမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ယှဉ်တွဲလျက် ရှိနေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "ဩော်၊ အခုက နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မို့လို့ပါဟာ။" ကျောင်းပြန်ဖွင့်သည်နှင့်အမျှ သူမအနေဖြင့် အရင်နေရာသို့ သေချာပေါက် ပြန်လည်ရောက်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

သူမအနေဖြင့် ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဟန်လင်လင်သည် သူမအား ကျောင်းထုတ်ခံလိုက်ရခြင်း သို့မဟုတ် ကျောင်းထွက်လိုက်ရခြင်းမျိုး ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကဲခတ်သည့် သဘောဖြင့် မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုပင် ဖြစ်သည်။

သူမ မှတ်မိသမျှအရဆိုလျှင် ဟန်လင်လင်သည် အမြဲတမ်း ယခုကဲ့သို့ပင် အခြားသူများအပေါ် စာနာထောက်ထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစု အခြေအနေမှာ ဟန်မိသားစုနှင့် မည်မျှပင် မထိုက်တန်ပါစေဦးတော့၊ ဟန်လင်လင်သည် သူမအပေါ် မောက်မာသော သို့မဟုတ် အထင်သေးသော လေသံမျိုးဖြင့် တစ်ခါမျှ စကားမပြောဆိုခဲ့ဖူးပေ။ 

ထိုအရာက သူတို့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတုန်းက အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသော အမှတ်တရအချို့ကို ပြန်လည်သတိရစေခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ မဆုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိမ်းသက်မှုများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူမသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် သဘာဝကျစွာပင် စကားဆိုလိုက်သည်။

"ငါနဲ့ ငါ့အမေက အသေးစား စီးပွားရေးလေးတစ်ခု စလုပ်ဖြစ်တာပါ။ ငါတို့တွေ ကျောင်းပိတ်ရက်အတောအတွင်းမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ရှာချင်လို့လေ။ ဒါနဲ့ နင်ကရော၊ ဘယ်ကျောင်းမှာ အထက်တန်း တက်နေတာလဲ။"

ဟန်လင်လင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လခြမ်းကွေးလေးသဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမက ဆက်ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ချင်းဟွာတက္ကသိုလ် တွဲဖက်အထက်တန်းကျောင်း [၄] မှာ တက်နေတာပါ။ အထက်တန်း ရောက်ကတည်းက စာတွေက နည်းနည်း ခက်လာလို့၊ ငါ ဝိဇ္ဇာဘာသာတွဲကို ရွေးလိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် ဝိဇ္ဇာဘာသာတွဲကလည်း အလွတ်ကျက်ရတာတွေ အများကြီးပဲဆိုတော့ ငါ့အတွက် တော်တော် ခက်ခဲတာပဲဟာ။ ငါ့ရဲ့ ဦးလေးကလည်း အခုမှ ကျောင်းပိတ်ရက် စတာဆိုတော့ လမ်းသရဲလုပ်ပြီး လျှောက်လည်ဖို့အတွက် သူ့ကို အတင်းဆွဲခေါ်လာခဲ့တာလေ။"

ရွှီမုန့်က ဟန်ကျိမင်ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ အမှတ်တရများထဲတွင်မူ၊ နောက်ပိုင်းခေတ်ကာလ၌ ဟန်ကျိမင်သည် လူသိများထင်ရှားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အောင်မြင်ကျော်ကြားသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုးကို အမြဲတမ်း ထုတ်လွှင့်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို အဝေးတစ်နေရာမှ တစ်ကြိမ်မျှ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း အနားသို့ သွားရောက်ကာ နှုတ်ဆက်ရန်ပင် မရဲခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ရွှီကျား၏ ကျောင်းတွင်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းများမှာ ဟန်မိသားစု၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုကြောင့် များစွာ အကျိုးကျေးဇူး ခံစားခဲ့ရကြောင်း သူမ ကြားသိခဲ့ရသော်လည်း ရွှီကျားအနေဖြင့် သူတို့နှင့် မည်သည့်အချိန်တွင် အဆက်အသွယ် ရရှိသွားခဲ့သည်ဆိုသည်ကိုမူ သူမ တစ်ခါမျှ အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။

သူမအနေဖြင့် ဟန်ကျိမင်ကိုလည်း ပြုံးပြလိုသော်လည်း သူက တကယ်ကိုပင် ထင်ရှားလွန်းပြီး စူးရှလွန်းလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ဘူတာရုံသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။