Ch 10

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၁၀

မွန်းတည့်ခါနီး အချိန်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် သူမတို့သားအမိနှစ်ဦးမှာ ယူဆောင်လာသော ပေါက်စီအခြောက်အချို့ကို ဝါးရင်း ရေအနည်းငယ် သောက်ကာ ဗိုက်ဖြည့်လိုက်ကြသည်။

ပိုက်ဆံရှာရခြင်းမှာ ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ကို ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခံစားမိသွားတော့သည်။

မိခင်နှင့်သမီးဖြစ်သူတို့သည် ယခင်အတိုင်းပင် လုပ်ငန်းတာဝန်များကို စနစ်တကျ ခွဲဝေလုပ်ကိုင်ကြသည်၊ တစ်ဦးက ဖရဲသီးများကို စိတ်၍ ဖောက်သည်ခေါ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးကမူ ငွေသိမ်းခြင်း၊ အမှိုက်သိမ်းခြင်းနှင့် အထွေထွေကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူသည်။ 

အလုပ်ရှုပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှာဖို့ကလွဲ၍ အခြားအရာများကို တွေးတောနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

 အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူကလည်း ပို၍ အလုပ်များလာကာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့ကြသည်။ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် ချွေးများရွှဲနစ်နေခဲ့သော်လည်း ဆီးသွားချင်စိတ်ပင် မရှိခဲ့ကြပေ။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ အရောင်းအဝယ်မှာ ပိုသွက်လာပြီး ညနေ သုံးနာရီခန့်တွင် ဖရဲသီးများအားလုံး ရောင်းထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ဖရဲသီးများ ထပ်သွားယူရန် မစီစဉ်ခဲ့ပေ။

ပထမအချက်မှာ ယခုအချိန်သည် တစ်နေ့တာတွင် အပူဆုံးအချိန်ဖြစ်သဖြင့် လမ်းခရီး အသွားအပြန်လုပ်ပါက လူက တကယ်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 

ဒုတိယအချက်မှာ အိမ်သို့ပြန်၍ ကူညီပေးမည့် ကိရိယာအချို့ကို ရှာဖွေလိုခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် ဖရဲသီးများကို မိမိတို့၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ပခုံးတို့ကိုသာ အမြဲတမ်း အားကိုးပြီး လိုက်လံရောင်းချနေ၍ မရနိုင်ပေ။

 ထို့ပြင် ယနေ့အတွက် မည်မျှအထိ အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့သည်ဆိုသည်ကိုလည်း အိမ်သို့ပြန်၍ စာရင်းသေသေချာချာ တွက်ချက်ကြည့်လိုကြသည်။

သားအမိနှစ်ဦးစလုံး အိမ်သို့ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လာခဲ့ကြရာ ထိုအချိန်တွင် ချန်ရှီးမှာလည်း အိမ်၌ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူတို့ စောစောစီးစီး ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကြိုဆိုရန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရခဲ့လား။"

ရွှီမုန့်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ငါ အထဲဝင်ပြီး စာရင်းလေး အရင်တွက်လိုက်ဦးမယ်နော်။"

"အိုကေလေ။" ချန်ရှီးသည်လည်း တီဗီ ဆက်ကြည့်ရှုရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

"မုန့်မုန့်ရေ၊ အမေတော့ တို့တွေ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ရလိုက်လဲဆိုတာကို သေသေချာချာ မမှတ်မိတော့ဘူးကွယ်။" စတင်ရောင်းချခါစတွင် ဖုန့်ယန်ဝမ်က စိတ်ထဲမှနေ၍ စာရင်းကို တိတ်တဆိတ် ရေတွက်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ လုံးဝ မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ အဆက်မပြတ် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 

နောက်ဆုံးတွင် ရွှီမုန့်တစ်ယောက် ဖောက်သည်များနှင့် လိုက်လံစကားပြောဆိုနေသည်ကို နားထောင်ရင်းဖြင့်ပင် အချိန်များ မည်မျှအထိ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်ကို မသိလိုက်ရပေ။

ရွှီမုန့်က ပစ္စည်းများကို အမြန်ပင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ယနေ့ခရီးစဉ်မှာ တကယ်ပင် ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။

"အမေ၊ သမီးတို့တွေ ပိုက်ဆံအကြောင်းကို လောလောဆယ် ခဏလောက် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရအောင်"

ယနေ့တွင် သူတို့အနေဖြင့် သေသေချာချာ ထည့်သွင်းမတွက်ချက်မိခဲ့သော ကိစ္စရပ်အချို့ ရှိနေသဖြင့် ညနေပိုင်းတွင် ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှာရခြင်းမှာ ဤမျှအထိ လွယ်ကူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့မိပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်မည်ဆိုပါက နွေရာသီကာလတစ်ခုလုံးသည် မြို့တော်၏ ခရီးသွားလုပ်ငန်း အစည်ကားဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။ 

ဩဂုတ်လကုန်တွင်လည်း ကလေးများကို ကျောင်းလာအပ်ကြမည့် မိဘပြည်သူများကြောင့် လူစုလူဝေးမှာ ပိုမိုများပြားလာဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကာလအတောအတွင်း ဘူတာရုံအနီးနားတွင် ဖရဲသီး ဆက်ရောင်းချရန် သူမ စိတ်ကူးထားသည်။

သားအမိနှစ်ဦးစလုံး ရိုးရှင်းသော သစ်သားအိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ပိုက်ဆံများကို စတင်ရေတွက်ကြသည်။ ငွေစက္ကူအကြွေလေးများမှာ အပုံလိုက် ရှိနေသဖြင့် သေသေချာချာ ရေတွက်ရန် တော်တော်လေး အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။ 

ဖရဲသီး ရှစ်လုံး၏ မူရင်းရင်းနှီးရရှိမှုတန်ဖိုးမှာ ၃၃.၆ ယွမ် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းကွေ့ဖန်းက အကြွေအနည်းငယ်ကို လျှော့ပေးခဲ့သဖြင့် ၃၃ ယွမ်သာ ကျသင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူတို့အနေဖြင့် ၆၁.၃ ယွမ်အထိ ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်ခဲ့သဖြင့် အသားတင်အမြတ်အစွန်းမှာ ၃၀ ယွမ်နီးပါးအထိ ရရှိခဲ့သည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် ၃၀ ယွမ်ဟူသော ပမာဏမှာ မည်မျှအထိ တန်ဖိုးရှိပါသနည်း။

သာမန် စက်ရုံအလုပ်သမားတစ်ဦး၏ တစ်လစာ လစာငွေမှာ သုံးစွဲရန် ၂၀၀ ယွမ်ကျော်မျှသာ ရှိသည်။ ဆရာ၊ ဆရာမများနှင့် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းများမှာမူ အနည်းငယ် ပိုတည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်နှင့် ခံစားခွင့်များ ရှိကြပြီး မိမိတို့ဌာနတွင်းရှိ ကိုယ်ပိုင်စီမံကိန်းအချို့မှ အပိုဝင်ငွေများအပါအဝင် တစ်လလျှင် စုစုပေါင်း ၃၀၀ မှ ၅၀၀ ယွမ်ခန့်အထိ ရရှိနိုင်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့သားအမိနှစ်ဦးမှာမူ တစ်ရက်တာ ဈေးရောင်းရုံမျှဖြင့်တင် ၃၀ ယွမ်နီးပါးအထိ ဝင်ငွေရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပမာဏမှာ ကျောင်းဆရာ နှစ်ဦး၏ တစ်ရက်စာ ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှနေသည်။

မိမိ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယခုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ပိုက်ဆံရှာနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း အတိုင်းထက်အလွန် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရတော့သည်။

ရွှီမုန့်သည်လည်း သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "အမေ၊ အခု သမီးတို့တွေမှာ ပိုက်ဆံရှိနေပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီအိမ်ကို ပြန်မသွားရအောင်နော်။ နောက်နောင်ကြရင် သမီးတို့နှစ်ယောက်တည်း ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်ပြီး ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းသွားရတာ ပိုကောင်းတာပေါ့။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိတော့သည်။

အကယ်၍ ယနေ့တွင် ဤကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုမျိုးကို ကိုယ်တိုင်မကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက သူမအနေဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ သဘောထားကို သေချာပေါက် သဘောတူရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ မရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ဖုန့်ယန်ဝမ်အတွက် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးအသေးစားလေးတစ်ခုကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စတင်ထိတွေ့ခွင့်ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ 

လူအများစုက မိမိတို့၏ အလုပ်အကိုင်များကို စွန့်လွှတ်ကာ စီးပွားရေးလောကထဲသို့ ဘာကြောင့် တိုးဝင်နေကြသည်ကို သူမ ယခုအခါတွင်မူ သေသေချာချာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအလုပ်က တကယ်ပင် ပိုက်ဆံရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယခင်က လီရှို့ကျစ်က သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်မရှိဟု ဆိုကာ အထင်သေးဆက်ဆံခဲ့စဉ်တုန်းက သူမအနေဖြင့် တကယ်ပင် အားကိုးရာမဲ့စွာ ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦး ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ထိုခေတ်ကာလတွင် အလုပ်အကိုင်ဟူသမျှကို နိုင်ငံတော်ကသာ တိုက်ရိုက်ခွဲဝေချထားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ 

အကယ်၍ ဌာနတွင်းရှိ အထက်လူကြီးများက သင့်ကို သဘောမကျပါက သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်ဦးဦးနှင့် အလွယ်တကူပင် အစားထိုးပစ်နိုင်ကြသည်။ ထိုအခြေအနေကို မည်သူမျှ တတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အလုပ်မှ အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ အခြားသော အလုပ်အကိုင်သစ်တစ်ခု ထပ်မံရှာဖွေရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည်တွေးတောကြည့်မည်ဆိုပါက ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ မိမိကိုယ်ကို အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော ကျဉ်းမြောင်းလှသည့် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင်သာ ပိတ်လှောင်ထားမိခဲ့ပါသနည်း။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး သမီးဖြစ်သူအတွက် ရေနွေးကြိုပြီးသား အအေးခံရေတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ခွက်ထဲရှိ ရေမျက်နှာပြင်လေး အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နက်ရှိုင်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ ကိန်းအောင်းလာခဲ့တော့သည်။

သူမ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ရွှီမုန့်မှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သဖြင့် အိပ်ရာထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း အိုက်စပ်လွန်းလှသဖြင့် သူမသည် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ခြင်းမရှိဘဲ ဒယ်အိုးပေါ်တွင် အကြော်ခံနေရသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစ်ဖက်သို့ လူးလှိမ့်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ထန်းရွက်ယပ်တောင်လေးကို ယူကာ ရွှီမုန့်အား အေးချမ်းစေရန် တစ်ချက်ချင်း အသာအယာ ယပ်ခတ်ပေးနေခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့်မူ ယနေ့ရရှိခဲ့သော ပိုက်ဆံများကို ထုတ်ယူကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်ရေတွက်နေမိရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်လည်း နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် ရှိနေခဲ့တော့သည်။

သူမ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် စီးမျောနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက် တံခါးဝဆီမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လှမ်းခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ချန်ရှီး၊ အိမ်မှာ ရှိလား။"

ချန်ရှီးသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမနှင့်အတူ ဝဝတုတ်တုတ်နှင့် ဖော်ရွေပုံရသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါရှိလာခဲ့သည်။

"အန်တီဖုန့်၊ ဒါက ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ရုံးက အစ်မလျိုလေ။"

ချန်ရှီးက လာရောက်သူကို အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီးပင် စတင်စကားပြောဆိုတော့သည်။ အစ်မလျိုသည် နေထိုင်စရာ အိမ်ကိစ္စအတွက် ကူညီပေးရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း အာရုံစိုက်၍ နားထောင်မိတော့သည်။ 

အမှန်တော့ အစ်မလျိုသည် ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိဘများအိမ်မှ ပြန်လာခါစတွင် ချန်ရှီး၏ အိမ်၌ အိမ်ငှားရန် ရှာဖွေနေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရှိနေကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် လာရောက်မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ စကားပြောဆိုရင်းဖြင့်ပင် တစ်ရွာတည်းသား၊ တစ်မြေတည်းသားချင်း ဖြစ်နေကြသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သိရှိသွားကြတော့သည်။

"အလို၊ ညီမကလည်း လောင်လျိုကျေးရွာကပဲလား။" အစ်မလျိုက ဝမ်းသာအားရဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ရင်း "အစ်မလည်း အဲ့ဒီကပဲလေ။ အစ်မက ၇၉ ခုနှစ်တုန်းက မြို့ပေါ်ကို အလုပ်နဲ့ ရောက်လာခဲ့ပြီး နောက်တော့ ဒီမြို့ကလူနဲ့ပဲ အိမ်ထောင်ကျသွားတာ။ ညီမကရော ဒီကို ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။"

တစ်မြေတည်းသားချင်း ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့် အခါမျိုးတွင် ဝမ်းသာမျက်ရည်ပင် ကျရတတ်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း စိတ်ထဲရှိသည်များကို ဖွင့်ဟကာ အားရပါးရ ပြောဆိုမိတော့သည်။ သူမ မြို့ပေါ်သို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြောင်းနှင့် ယခုအခါ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် အိမ်မှ ခွဲထွက်လာခဲ့ရကြောင်းတို့ကို အစ်မလျိုအား အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကြီးလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ကျွန်မတို့သားအမိ အခြေအနေက အမျိုးသားတွေ ရှိတဲ့အိမ်မျိုးမှာ သွားငှားနေရင် ပတ်ဝန်းကျင်က အတင်းအဖျင်း ပြောစရာ ဖြစ်လာနိုင်လို့ပါ။"

အစ်မလျိုက သူမ၏ ပေါင်ကို လက်ဝါးဖြင့် ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အကွက်တည့်လိုက်တာမှ အချိန်ကိုက်ပဲ ညီမရယ်၊ အစ်မကြီး အခု မိတ်ဆက်ပေးမယ့် အိမ်မှာက ကလေးသုံးယောက်ပဲ နေကြတာ။"

ထိုကလေးများ မိသားစုသည် ဤလမ်းကြားထဲတွင်ပင် နေထိုင်ကြပြီး ချန်ရှီးတို့အိမ်ကဲ့သို့ပင် ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းရှိသော ရိုးရာအိမ်လေး ဖြစ်သည်။ ကလေးများ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ မူလက မီးသတ်တပ်ဖွဲ့တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သောနှစ်က တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ရှာသည်။

 မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် ဝေဒနာခံစားရပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးများကို သူတို့၏ ဘိုးဘွားများ သို့မဟုတ် နီးစပ်ရာ ဆွေမျိုးများက ခေါ်ယူကျွေးမွေးရန် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း…

"သူတို့ရဲ့ အမေဘက်က ဦးလေးဖြစ်သူက ကလေးတွေကို ခေါ်သွားချင်ပေမယ့် အကြီးဆုံးကောင်လေးက တော်တော်လေး ခေါင်းမာပြီး လိုက်မသွားဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့တော်မှာပဲ ဆက်နေပြီး ပေကျင်းမြို့ခံအဖြစ်ပဲ ဆက်ရပ်တည်မယ်ဆိုပြီး အတင်းအကျပ် ငြင်းဆန်ခဲ့တာ။" 

အကြီးဆုံးသားမှာ အသက် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အရာရာကို ကောင်းမွန်စွာ နားလည်တတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများ၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး မြို့တော်တွင် ဆက်နေထိုင်လိုသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်မှာ အမှန်တကယ်တော့ အခြားသောအကြောင်းရင်းများကြောင့် ဖြစ်သည်ကို စိတ်ထဲမှ သိနေခဲ့သည်။

မီးသတ်တပ်ဖွဲ့က သူတို့အတွက် လစဉ် ထောက်ပံ့ကြေးပေးအပ်ပြီး ရပ်ကွက်ရုံးကလည်း ကလေးများကို ကူညီစောင့်ရှောက်ရန်နှင့် အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လူလွှတ်ပေးသော်လည်း မိဘရင်းများ ရှိနေသကဲ့သို့တော့ မည်သို့မျှ မပြည့်စုံနိုင်ပေ။

လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းကတင် ထိုအိမ်မှ အငယ်ဆုံးကလေးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့ဖူးသည်။ လူကြီးများ သိရှိသွားချိန်တွင် ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပူချိန် အလွန်မြင့်မားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ဒီကြားထဲ ညီမတို့သားအမိ အိမ်ငှားဖို့ ရှာနေတယ်ဆိုတာ ကြားရတာနဲ့ အစ်မလည်း လာကြည့်လိုက်တာပါ။ ပထမအချက်က အိမ်ငှားရရင် ကလေးတွေအတွက် စရိတ်စက နည်းနည်း ထောက်ပံ့ရာ ရောက်တာပေါ့။ ဒုတိယအချက်က အိမ်မှာ လူကြီးတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရင် တစ်ခုခုဖြစ်တဲ့အခါ ရုံးကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလို့ ရတာပေါ့ကွယ်။ ညီမလည်း အိမ်ကို အရင်သွားကြည့်လိုက်ဦးလေ၊ အဆင်ပြေမပြေပေါ့။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်တစ်ယောက် စဉ်းစားရခက်ကာ ငေးငိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အစ်မလျိုက ထပ်မံ၍ အားပေး စကားဆိုပြန်သည်။ "ညီမကို ကလေးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ပါဘူးကွယ်။ ဒီကလေးတွေက တော်တော်လေး သိတတ်ကြပါတယ်၊ ရပ်ကွက်ရုံးကလည်း အမြဲတမ်း လူလွှတ်ပြီး အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပါတယ်။ အဓိကကတော့ အိမ်မှာ လူကြီးတစ်ယောက် ရှိနေရင် အပြင်လူတွေကလည်း အနိုင်ကျင့်ရဲမှာ မဟုတ်သလို တစ်ခုခု အရေးပေါ်ကိစ္စရှိရင်လည်း လှမ်းပြောလို့ ရတာပေါ့။ ညီမ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။"

ထိုအခါမှသာ ဖုန့်ယန်ဝမ်လည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး အစ်မရယ်၊ ကျွန်မ စိုးရိမ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခြေအနေက ကျွန်မတို့အတွက် တကယ်ကို အဆင်ပြေလွန်းနေလို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရတာပါ။ ဒါဆိုရင် အခု အိမ်ကို သွားကြည့်လို့ ရမလား။"

"ရတာပေါ့ ညီမရဲ့။"

"ဒါဆို ကျွန်မတို့တွေ အခုပဲ သွားကြည့်ကြရအောင်လေ။"

ရွှီမုန့်သည်လည်း အိပ်ရာမှ နိုးလာခါစ ရှိသေးသော်လည်း အိမ်သွားကြည့်မည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွသွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီးကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်တက်ကြွစွာဖြင့် ငှားရမ်းမည့် အိမ်ဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ချန်ရှီး၏ နေအိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ရာ ခုနစ်ရာ သို့မဟုတ် ရှစ်ရာမီတာခန့်သာ ဝေးကွာသော နေရာတွင် တံခါးပွင့်နေသည့် ခြံဝင်းအသေးစားလေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခြံဝင်းထဲတွင် ကလေးသုံးဦး ဆော့ကစားနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယမြောက်ကလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြပြီး အသက် သုံးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးမည့် အငယ်ဆုံးကလေးလေးမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ လူးလှိမ့်ဆော့ကစားနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြေပြင်မှာ နေပူရှိန်ကြောင့် တော်တော်လေး ပူပြင်းနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်က မြင်မြင်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အနားသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်ကာ အငယ်ဆုံးကလေးလေးကို ပွေ့ချီလိုက်တော့သည်။ သူမက ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးလေးမှာမူ သူမအား ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အစ်မလျိုမှာမူ ဝဝတုတ်တုတ်ဖြစ်သဖြင့် လမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လျှောက်နိုင်ကာ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမက တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့သည်။ "အလိုလေး၊ ကလေးငယ်လေးကို မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ပေးလူးလှိမ့်ထားရလား။ အခုက မြေကြီးတွေ တော်တော်ပူနေတာကို။" 

ကလေးအချင်းချင်း ပြန်လည်စောင့်ရှောက်နေကြရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မူ အရာရာကို ပြည့်စုံကောင်းမွန်နေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်၍ မရနိုင်ပေ။

အကြီးဆုံးကောင်လေးမှာ သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အန်တီ။" ထို့နောက် သူက ဒုတိယမြောက်ကောင်လေးကို မျက်စတစ်ချက် ပစ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ဒုတိယမြောက်ကလေးသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်မှ ထလာခဲ့ပြီး ဧည့်သည်များကို အလိုက်သင့် နှုတ်ဆက်ရှာသည်။ ဤကလေးလေးမှာ ရုပ်ရည် တော်တော်လေး ချောမောလှပပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း အရောင်တောက်လျက် ဉာဏ်ကောင်းမည့် ပုံစံလေး ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

အငယ်ဆုံးကလေးလေးမှာမူ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် မရင်းနှီးသေးသဖြင့် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကြာရှည်စွာ မနေလိုပေ။ သူက အတင်းပင် ရုန်းကန်၍ အောက်သို့ဆင်းကာ အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ၏ အနားသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

အကြီးဆုံးကောင်လေးသည် လာရောက်သူများကို သံသယစိတ်ဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများမဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါမှသာ အစ်မလျိုဘက်သို့ ဇဝေဇဝါမျက်ဝန်းများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။