Ch 3

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၃

အဒေါ်ဖြစ်သူ လီရှို့ကျစ်သည် အပြင်မှ ပြန်လာပြီး ခနဲ့ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "နင်တို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးက ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှာနိုင်ဘဲနဲ့ ကျောင်းတက်ချင်တဲ့အကြောင်း ပြောဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။"

နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် စတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ရွှီမုန့်အား ကျောင်းသို့သွား၍ သူမ၏ သားဖြစ်သူ၏ အဆောင်ခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ရွှီမုန့် တစ်ခေါက်သွားခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကျောင်းတွင် တစ်နေကုန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးမှ ရွှီတဝေ့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်အတူ နိုက်ကလပ်တွင် ကခုန်ရန် ထွက်သွားကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ လီရှို့ကျစ်ကမူ ရွှီမုန့်သည် အလုပ်ရှောင်ရန်အတွက် အချိန်ဖြုန်းနေသည်ဟု ချက်ချင်းပင် ထင်မှတ်ကာ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဆဲဆိုတော့သည်။

သူမသည် ဘတ်စ်ကားစပယ်ယာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း အဓိကလုပ်သားကြီး ရှစ်ဦးထဲက တစ်ဦးကဲ့သို့ ဂုဏ်မောက်ပြီး မာနထောင်လွှားလျက် လူတိုင်းကို နှာခေါင်းရှုံ့ အထင်သေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းခေတ်က အိမ်ထောင်ရှင်မများကို အထင်သေးတတ်ကြသော အမျိုးသားများကဲ့သို့ပင် လီရှို့ကျစ်သည်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်အား "ပိုက်ဆံမရှာနိုင်သူ" အဖြစ် အထင်အမြင်သေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း ယခင်က အလုပ်ရှိခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဌာနမှ ဆိုင်းငံ့ခြင်းခံရပြီးနောက်တွင်ပင် သူမ၌ အခြေခံလူနေမှုဘဝ လုံခြုံမှု ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျောင်းက သူမအား လစဉ် လူနေမှုစရိတ် ထောက်ပံ့ကြေး ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အိမ်မှုကိစ္စများဟူသည်မှာ မည်သူမျှ တန်ဖိုးထား၍ မမြင်တတ်ကြသောအရာ ဖြစ်သည်။ သူမ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှကို မည်သူကမျှ အသိအမှတ်မပြုခဲ့ကြပေ။ အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဖုန့်ယန်ဝမ်နှင့် သူမ၏ သမီးသည် အလကားထိုင်စားနေကြသော ပျင်းရိသူ သားအမိနှစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်ကြတော့သည်။

အဘွားအိုရွှယ်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောသည်။ "ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူမ ငါတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို ဘယ်လောက်တောင် စားခဲ့ပြီလဲ။ အဲ့ဒီ အစားအသောက်တွေက ကြိုတင်ပေးချေမှုတွေပဲ။ ငါ နင့်ကို ဆယ့်ခုနစ်နှစ်လုံးလုံး ကျွေးမွေးလာတာ၊ ဒါကြောင့် နင် ငါ့ကို ဆယ့်ခုနစ်နှစ်စာ လုပ်အားခ ပြန်ပေးရမယ်။"

ထိုအဘွားအို၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားလုံးတိုင်းမှာ ပိုက်ဆံအကြောင်းချည်းသာ ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သမီးဖြစ်သူကို သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ထားပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ဒေါသကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေရှာသည်။

 "အရှက်မရှိလိုက်တာ။ အရင်တုန်းက ပိုက်ဆံနဲ့ အခုပိုက်ဆံက အတူတူပဲလို့ ထင်နေတာလား။ အဲတုန်းက အစားအသောက်ဆိုတာ ဘ၀အတွက်နဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် ဆုံးဖြတ်ပေးတာ၊ သူမ အဘွားကို ဘာမှပေးစရာ မလိုဘူး။"

ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်က သူမအား ဤကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် မည်မျှအထိ သတ္တိမွေးခဲ့ရသည်ကို သိရှိပေသည်။

"အမေ၊ သမီးအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ အဘွားက ပိုက်ဆံ ပြန်ရချင်တာ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါဆို ရပ်ကွက်ရုံးကိုသွားပြီး အဲ့ဒီမှာပဲ ရှင်းကြတာပေါ့။ စာရင်းကိုင်တတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး တွက်ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်။ အဲတုန်းက ကုန်ဈေးနှုန်းတွေအရ ဆိုရင် အဲ့ဒီတုန်းက ယွမ်နှစ်ရာက အခုခေတ်မှာ ဘယ်လောက်တန်ဖိုး ရှိမလဲ။ ပြီးတော့ ကောက်ပဲသီးနှံကူပွန် ကျင်းငါးရာကရော အခုဆို ဘယ်လောက်တန်ဖိုး ရှိမလဲ။ နောက်ပြီး ဦးလေး အလုပ်ရသွားတဲ့ ကိစ္စကရော ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို တကယ် ကြွေးတင်နေလဲဆိုတာ သေသေချာချာ တွက်ချက်ကြည့်ရအောင်။" ရွှီမုန့်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အာဏာပိုင်များကို ကြားထဲ ဆွဲထည့်ရန် ဝေခွဲမနေဘဲ ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ဤစကားလုံးများကို သူမ၏ ယခင်ဘဝကတည်းက ပြောချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစိုးရအကြောင်း ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အဘွားအိုရွှယ်သည် မူးလဲချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တော့သည်။

ရွှီမုန့်၏ ပါးစပ်မှ စကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီရှို့ကျစ်က အရင်ဆုံး ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒီကောင်မစုတ်၊ လူကြီးတွေကို ဒီလိုမျိုး စကားပြောရလား။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် စကားအချေအတင် ပြောဆိုခြင်း၌ မကျွမ်းကျင်သော်လည်း သမီးကိုမူ ပြင်းထန်စွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ "သူမကို ဆဲဆိုခွင့် မရှိဘူး။"

ရွှီမုန့်မှာမူ ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အိမ်ထဲသို့ တန်းစီပြီး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ထွက်လာသည့် အခါတွင်မူ သူမ၏ လက်ထဲ၌ ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အဘွားအိုရွှယ်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တကယ်ပင် မူးလဲတော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"အားးးးး" ဟူသော အော်ဟစ်သံက ကောင်းကင်သို့ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ "သူမ လူသတ်တော့မယ်။ ဒီကောင်မစုတ်က လူသတ်တော့မယ်။"

ရွှီမုန့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ယုတ္တိရှိရှိ စဉ်းစားတတ်တဲ့လူပါ။ ပြောစရာရှိရင်လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

ဒါက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောဆိုခြင်း ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသလား။ အဘွားအိုရွှယ်မှာ ကြောက်စိတ်ကြောင့် ထစ်ထစ်အအဖြင့် စကားထစ်နေခဲ့ရသည်။ "နင်... နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။ လူသတ်ရင် ထောင်ကျရမှာနော်။"

ရွှီမုန့်သည် သူမ၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခုတ်မလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဓားကို ကျွန်မဘာသာ ဝယ်ထားတာလေ။ လက်ထဲကိုင်ပြီး ဆော့ကစားလို့ မရဘူးလား။ တကယ်လို့ မျက်စိမပါတဲ့သူက လာတိုးလို့ ထိမိရင်လည်း အဲ့ဒါ အဲ့ဒီလူအပိုင်းပဲ၊ ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မက တကယ့်ကို အကျိုးအကြောင်း သိတတ်တဲ့သူပါ။ အားလုံးက ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေကြမှတော့ ကျွန်မပဲ အိမ်ပေါ်က ဆင်းပေးပါ့မယ်။ ကျွန်မဝယ်ထားတဲ့ ဓားဆိုတော့ ကျွန်မပဲ ယူသွားရမှာပေါ့။"

အိမ်ပေါ်က ဆင်းမယ်ဟုတ်လား။ သွားစရာ နေရာရော ရှိလို့လား။

သို့သော် သမီးဖြစ်သူက ဓားရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် ဖုန့်ယန်၀မ်သည်လည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ သမီးဖြစ်သူက သူမအား ကောင်းကောင်းမွန်မွန်သာ လာရောက်တိုင်ပင်ခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် အိမ်ကခွဲထွက်မည့် ကိစ္စကို သဘောတူခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရွှီမုန့်သည် သူမအတွက် ဒေါသပုံချရင်း တစ်စုံတစ်ဦးကို တကယ်ပဲ ခုတ်ပစ်မိမည်ကို ဖုန့်ယန်၀မ် စိုးရိမ်မိသွားသည်။ သူတို့ သေသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည်ဖြစ်စေ ဤလူဆိုးများနှင့်တော့ အမြန်ဆုံး ခွဲခွာရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန့်ယန်၀မ်သည် အံကြိတ်ကာ အိမ်ကထွက်ခွာရန် သဘောတူလိုက်တော့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ အမေတို့ ရွှေ့ကြတာပေါ့။ အိမ်ပေါ်က ဆင်းကြစို့။"

အဘွားအိုရွှယ်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုကောင်မလေးကို အနိုင်မကျင့်နိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ကောင်မလေးက ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ မည်သို့သော မိန်းမကောင်းမျိုးက အချိန်မရွေး ဓားကို တရမ်းရမ်း လုပ်ရဲသနည်း။ 

ဤကျိန်စာသင့်ကောင်မလေးက သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိခဲ့ပါ။ အဘွားအိုသည် အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ မိမိအသက်ကို ပို၍ တန်ဖိုးထားတတ်လာသဖြင့် ချက်ချင်းပင် လီရှို့ကျစ်၏ နောက်ကွယ်သို့ ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

လီရှို့ကျစ်မှာမူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုသေခါနီး အဘွားကြီးက သူမအား လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးချရဲသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် ရွှီမုန့်၏ ပြောင်းလဲမှုအပေါ် အံ့ဩမနေခဲ့ပါ။ ထိုကောင်မစုတ်က အစကတည်းက အယုံသွင်းရလွယ်သောသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ ယခုအခါတွင်မူ ယခင်ကထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသောသူအဖြစ် အဆင့်တက်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းပြီလေ။ အိမ်ပေါ်က ဆင်းချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဆင်းပါစေပေါ့။

လီရှို့ကျစ် ပြောလိုက်သည်။ "ဆင်းမယ်ဆိုရင်လည်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဆင်းသွား။ အပြင်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပြီး ဘဝက ခက်ခဲလွန်းလို့ဆိုပြီး ဒူးထောက် ပြန်မလာခဲ့နဲ့။"

ကောင်းတာပေါ့။ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားရင် အိမ်မှာ ထမင်းစားမယ့်သူ တစ်ယောက် လျော့သွားတာမို့ လီရှို့ကျစ်အနေဖြင့် ဤအခြေအနေကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်မိသည်။

ရွှီမုန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ၊ ရှင်တို့က လာတောင်းပန်ရင်တောင် ကျွန်မ လုံးဝ ပြန်မလာဘူး။"

ထိုဓားရှည်ကြီးနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမသည် တကယ်ပဲ လူသတ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဖရဲသီးလှီးရန်အတွက်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ အိမ်က ထွက်ခွာသွားမည်ဆိုလျှင် ဤဖရဲသီးကြီးကို ဤလူယုတ်မာတစ်သိုက် စားသုံးရန် ချန်ထားခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ဖုန့်ယန်၀မ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူကို ဤငရဲတွင်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ချန်ထားခဲ့ရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိပေ။

ဖုန့်ယန်၀မ် အံကိုကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ သမီးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘွားအိုရွှယ် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုကောင်မစုတ်လေး ထွက်သွားတာက ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဖုန့်ယန်ဝမ်ကပါ ဘာလို့ လိုက်သွားရမှာနည်း။ သူမအပေါ် မည်မျှပင် မုန်းတီးပါစေဦးတော့၊ သူမ ထွက်သွားလျှင် သူမ၏ တတိယမြောက် သားဖြစ်သူမှာ ဇနီးသည်မရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

"နင် သွားခွင့်မရှိဘူး။" အဘွားအိုရွှယ်၏ အော်ဟစ်သံက လေထုထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်က အဘွားအို၏ မျက်လုံးထဲမှ အကြည့်များကြောင့် ဒေါသအဆုံးစွန်အထိ ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ "ကျွန်မ သွားမယ်။ သွားမယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ။ ဘယ်သူက တားနိုင်မှာမို့လို့လဲ။"

သူမသည် ဤသို့ ပြုလုပ်ရန် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက အလိုရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က သူမတွင် မည်သူမျှမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့ရရှာသည်။

အဘွားအိုရွှယ်သည် သူတို့အား တားဆီး၍မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ မည်သည့်ပစ္စည်းမျှ ယူဆောင်မသွားနိုင်ရန် တားဆီးတော့သည်။ "သွားချင်ရင် သွား၊ ဒါပေမယ့် ဘာပစ္စည်းမှ ယူမသွားရဘူး။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုပဲ ယူသွားမှာပါ။"

ထိုအဝတ်အစားများမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို သိမ်းထားလျှင်လည်း ငွေရလိမ့်မည် မဟုတ်သဖြင့် အဘွားအိုရွှယ်က ထိုကိစ္စကို အငြင်းမပွားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် အိမ်ထဲရှိ အံဆွဲများကို ဖွင့်လှစ်ခွင့်ကိုမူ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ငွေကြေးများ ရှိနေရုံတင်မက သန်းခေါင်စာရင်းစာအုပ်လည်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖုန့်ယန်ဝမ်သာ ထိုအရာကို ရရှိသွားပါက မည်သည့် အစအနမျှမချန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် သန်းခေါင်စာရင်းစာအုပ်ကို ယူ၍မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမသည်လည်း ပျာယာခတ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက ရွှီမုန့်သည် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံအထောက်အထားများကို မရေတွက်နိုင်အောင် ပျောက်ဆုံးခဲ့ဖူးသည်။ ဘွဲ့လက်မှတ်နှင့်မတူဘဲ ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးမှာ ပျောက်ဆုံးသွားပါက ပြန်လည်လျှောက်ထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ မိခင်ဖြစ်သူက အဘွားအိုနှင့် ဆက်၍ စကားများနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်ကိုဆွဲ၍ တံခါးဝဆီသို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တော့သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်က တကယ်ပဲ အိမ်ကဆင်းသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အဘွားအိုရွှယ်သည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

လီရှို့ကျစ်ကမူ ဘေးကနေ မီးလောင်ရာလေပင့်ရင်း ကြည့်ကောင်းကောင်းနှင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ အခြေအနေမှာ ဆူပွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အဘွားအိုရွှယ်သည် စတင်နောင်တရနေမိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူတို့အား တားဆီးရန် သိက္ခာက ခွင့်မပြုတော့ပေ။

ရွှီမုန့်တွင် အထုတ်အပိုး အများကြီး မရှိပေ။ သူမသည် ရှိစုမဲ့စု ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို အမြန် ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ကျောင်းသုံးပစ္စည်းများကို ကျောတွင်လွယ်ကာ ဖရဲသီးလှီးရန် ဓားရှည်ကြီးကိုပါ ယူဆောင်လိုက်သည်။

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း အဝတ်အစား၊ ဘောင်းဘီနှင့် ဖိနပ်များကိုသာ စုဆောင်းယူဆောင်ခဲ့တော့သည်။

ရွှီမိသားစုဝင်များကမူ သူတို့၏ အရှက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အော်ဟစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

"သွား၊ သွားကြစမ်း။ နင်တို့ သားအမိနှစ်ယောက် အပြင်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

"အမေ၊ ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့။ အဲ့ဒီကောင်မ ထွက်သွားတော့လည်း မျက်စိနောက်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။"

"ဒါပေမယ့် တတိယမတ်လေး ပြန်လာရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ကျဲဖန့် ပြန်လာရင် သူမကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမလိုက်ရုံပဲ၊ ဒါဆို ငြိမ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီ သားအမိနှစ်ယောက်မှာ သွားစရာ နေရာမှ မရှိတာ။ ရက်နည်းနည်းလောက်ကြာရင် မခံနိုင်တော့ဘဲ အိမ်ကို ပြန်လာကြမှာပါ။"

ရွှီမုန့်က မိခင်ဖြစ်သူအား သတိပေးရန် မေ့မသွားခဲ့ပေ။ "အမေ၊ အမေ ကိုယ်တိုင်စုထားတဲ့ အမေ့ပိုက်ဆံတွေအကုန်လုံး ယူခဲ့နော်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်တွင် ကိုယ်ပိုင်စုငွေ မည်မျှအထိ ရှိနိုင်မည်နည်း။ သူမ အလုပ်နားကတည်းက မိသားစုသည် သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမျှ အသုံးပြုခွင့် မပေးကြပေ။ ကျောင်းကပေးသော လူနေမှုစရိတ် ထောက်ပံ့ကြေးကိုပင် ရွှီမိသားစု၏ အခြားသူများက ထုတ်ယူသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပိုက်ဆံ လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ရာ သူမ၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားခဲ့ရရှာသည်။ "တကယ်တော့ အမေ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး မရှိဘူး။"

ရွှီမုန့် - "..."

ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သို့သော် အိမ်ပေါ်က ဆင်းမည့်ကိစ္စကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ တစ်ဆက်တည်း ပြီးဆုံးအောင် ဆောင်ရွက်ရမည်။

ပိုက်ဆံမရှိရင်တောင် သူတို့ ထွက်သွားကြမည်။ အရင်ဘဝတုန်းက သူမသည် လက်ဗလာဖြင့် ရှန်ကျန့်သို့ပင် သွားခဲ့ဖူးသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု မြို့တော်တွင် နေထိုင်ရသည်ကို ဘာကို ကြောက်နေရဦးမည်နည်း။

"ရှိတာအကုန် ယူသွားရုံပဲပေါ့။" သူမက ပြောလိုက်သည်။

သားအမိနှစ်ဦးစလုံးတွင် အဝတ်အစား အများကြီးမရှိသဖြင့် အမြန်ပင် ထုပ်ပိုးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်တံခါးဝမှ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်၊ တစ်ယောက်က ဖရဲသီးကို သယ်ဆောင်လျက် အခြားတစ်ယောက်က ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုဝေးကွာရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပြီး လမ်းကြားလေး၏ အဆုံးတွင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

အဘွားအိုရွှယ်သည် သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လျက် အော်တော့သည်။ "အိုက်ယိုး၊ အဲ့ဒီ အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ ကောင်မစုတ်က ငါ့အတွက် ဖရဲသီးတောင် ချန်မထားခဲ့ဘူး။"

ယခုနှစ်တွင် ဖရဲသီးဈေးနှုန်းများက အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူမ ဖရဲသီးမစားရသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုဖရဲသီးတစ်လုံးကြောင့်သာ ထိုကောင်မလေးလည်း ထွက်သွားခဲ့ရသလို ချွေးမဖြစ်သူလည်း လိုက်သွားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမအနေဖြင့် ဖရဲသီးတစ်လုတ်မျှပင် ချိုချိုသာသာ စားမလိုက်ရပေ။

လမ်းကြားလေးအတွင်းရှိ လူများအားလုံးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အတင်းပြောနေကြတော့သည်။ သို့သော် လူတိုင်းက ရွှီမုန့်တွင် အပြစ်ရှိသည်ဟု မထင်ကြပေ။ အချို့သောသူများက ထိုစဉ်တုန်းက ရွှီမိသားစုသည် ဤကလေးငယ်ကို ခေါ်ဆောင်လာစဉ်က အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့ပုံကို ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"အဘွားအိုရွှယ်လည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းကတော့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း တဖွဖွ ပြောခဲ့တာပဲ။ အခုကြတော့ ကြည့်ဦး၊ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။"

"ဟုတ်ပါ့၊ ဆရာမဖုန့်ကို အမြဲတမ်း ဆဲဆိုနေတာပဲ။"

"ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ရွှီကျဲဖန့်ကလည်း ဆရာမဖုန့် သားသမီးမရနိုင်တာကိုပဲ အမြဲ အပြစ်တင်နေတာ။ သားသမီး အရမ်းလိုချင်နေရင်လည်း သားသမီးမွေးပေးနိုင်မယ့် တခြားတစ်ယောက်ကို သွားရှာပါလား။"

"ဒါကို ကျယ်ကျယ် မပြောနဲ့လေ။ ရွှီကျဲဖန့်၊ သူက…"

စကားပြောနေသောသူသည် စကားကို လမ်းခုလတ်၌ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထပ်မံပြောဆိုရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အချို့သောအရာများသည် ရွှီမိသားစုအတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြစ်ရာ ပြင်ပလူများအနေဖြင့် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

စကားပြောသူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကလည်း ဆက်၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ ခေါင်းစဉ်အား ရွှီမိသားစု၏ အခြားသော အတင်းအဖျင်းများဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ကြတော့သည်။

......

ရွှီမုန့်သည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသူများကို ရိုက်နှက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည်လည်း အမျိုးသမီးချင်း ဖြစ်ပါလျက် ရွှီကျဲဖန့်အား အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကျူးလွန်ရန် အမြဲတမ်း သွေးထိုးပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီကျဲဖန့်သည်လည်း ဦးနှောက်မရှိသူ ဖြစ်သည်။ အခြားသူများ၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့်ပင် ဖုန့်ယန်ဝမ် ဖောက်ပြန်နေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သည်။ ခေါင်းထဲတွင် ကြွက်သားမှတစ်ပါး ဘာဦးနှောက်မှမရှိသော အမျိုးသား၊ ဇနီးသည်ကို အမြဲတမ်း ရိုက်နှက်တတ်သော လူယုတ်မာ သက်သက်ပင် ဖြစ်နေသည်။

ကျွတ်… ကျွတ်… ကျွတ်။ နောင်အနာဂတ်မှာ ဤကဲ့သို့သော လူထူးလူဆန်းတစ်သိုက်နှင့် ဝေးဝေးမှာ နေထိုင်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။