Ch 4

၉၀ ခုနှစ် လမ်းကြားထဲက အလှပဂေးလေး

အပိုင်း ၄

"မုန့်အာ၊ အမေတို့ တကယ်ပဲ ထွက်သွားကြတော့မှာလား။ ဘယ်မှာ သွားနေကြမှာလဲ။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က မေးမြန်းသည်။

ရွှီမုန့်အနေဖြင့် ဤအချိန်သည် မိခင်ဖြစ်သူအား အတွေးအခေါ်သစ်များ ထည့်သွင်းပေးရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်။

"အမေ၊ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ သမီးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ လက်စုစုပေါင်း လေးဖက် ရှိတာပဲ။ အဲ့ဒီ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစု မရှိရင် အမေတို့ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။"

ရွှီမုန့်သည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ ဖရဲသီးကို လုယူ၍ သူမဘာသာ သယ်ဆောင်လိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးဆိုး အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ အတူတူနေရတာထက် ပိုဆိုးစရာ အကြောင်းရှိဦးမလား။ သမီးကို ယုံပါ၊ အမေ့ကို လမ်းဘေးမှာ အိပ်ရလောက်တဲ့အထိ လုံး၀ အဖြစ်မခံပါဘူး။"

ထိုစကားလုံးများသည် အမှန်တကယ်တော့ အနည်းငယ် လေကြီးရာကျနေသော်လည်း ရွှီမုန့်က အလွန်ပင် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောဆိုခဲ့သဖြင့် ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော သတ္တိများ စတင် နိုးထလာခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက သူမသည် ဤကဲ့သို့ပင် အိမ်ပေါ်မှ မောင်းချခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။ တစ်ယောက်တည်း တောင်ပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ရပြီး ငတ်မသေခဲ့ပေ။ ဤဘဝတွင်မူ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ လက်ထဲ၌ သစ်သီးလှီးဓားတစ်ချောင်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

သေချာတာပေါ့၊ သူမအနေဖြင့် ထိုဓားနှင့် တကယ်ကြီး တစ်ခုခု လုပ်ပစ်ရန်တော့ မဟုတ်ပါ။

"ဒါဆို အမေတို့ အခု ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ။" ဖုန့်ယန်ဝမ်က မေးလိုက်သည်။

ရွှီမုန့်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ရှီးထံသို့ သွားရောက်အကူအညီတောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှီးသည် သူမ၏ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော်ဖြစ်ပြီး သစ္စာရှိကာ ရက်ရောသောသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ နာရေးကိစ္စကို စီစဉ်ရန်အတွက် ချန်ရှီး၏ မိဘများက ငွေကြေး ထုတ်ချေးပေးခဲ့ကြပြီး သူမအား တောင်ပိုင်းသို့ပါ အတူတူ ခေါ်ဆောင်သွားပေးခဲ့ကြသည်။ 

ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင် အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရွှီမုန့် ပထမဆုံး သတိရမိသောသူမှာ ချန်ရှီး ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် ရက်အနည်းငယ်ခန့် ခေတ္တတည်းခိုရန် စီစဉ်ထားပြီးမှ ရေရှည်နေထိုင်မည့် နေရာကို ဆက်ရှာဖွေရန် စဉ်းစားထားသည်။

နေထိုင်စရိတ်နှင့် ပတ်သက်၍ စဉ်းစားနေမိရင်း ရွှီမုန့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ "အမေ၊ အမေ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ပါလဲ။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ မျက်နှာတွင် အားနာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားခဲ့ရသည်။ "ရှိသမျှ အကုန်တော့ ယူလာတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါးယွမ်ပဲ ရှိတယ်။"

ငါးယွမ်ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ပါးလေးများမှာ မတတ်သာဘဲ နီမြန်းသွားခဲ့ရရှာသည်။

သူမသည် အသက်လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလုံးမှာ ငါးယွမ်တည်းသာ ရှိသည်။ ဤအကြောင်းကို အပြင်လူများ ကြားသိပါက မည်သူက ယုံကြည်နိုင်ပါမည်နည်း။

ရွှီမုန့်သည်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ ဤမျှအထိ ဆင်းရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။ သို့သော် ကိစ္စမရှိပါ၊ ဤအချက်သည် ရွှီမိသားစုကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ "အမေ၊ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ကျောင်းက အမေ့ကို လစဉ် လူနေမှုစရိတ် ယွမ်အနည်းငယ် ပေးနေတာပဲကို၊ အဲ့ဒါတွေကို အဘွားက အကုန်ထုတ်ပြီး ရွှီတဝေ့ဆီ အပ်နှံခဲ့တာ။"

"ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး အဲ့ဒီပိုက်ဆံကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ခဲ့ရဘူး။ အခုမှပဲ ကျွန်မ သေသေချာချာ နားလည်တော့တယ်။ ကျွန်မတို့လို လူမျိုးတွေ အဲ့ဒီအိမ်မှာ နေထိုင်ရတာက ရွှီမိသားစုအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုပြီး သူတို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးဖို့ သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာ။"

ထိုစကားသည် ဖုန့်ယန်ဝမ်၏ နာကျင်နေသော အနာဟောင်းကို တည့်တည့်ကြီး ထိမှန်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံမရှိသည့် ကိစ္စကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

သူမသည် အံကိုကြိတ်လျက် ပြောလိုက်တော့သည်။ "သူတို့က လူကို လူလို လုံးဝ မဆက်ဆံကြတာပဲ။"

ရွှီမုန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မဆီမှာ ခုနစ်ယွမ် ကျန်သေးတယ်။ နှစ်ယောက်ပေါင်းရင် ဆယ့်နှစ်ယွမ် ရှိတာမို့ ငတ်မသေနိုင်ပါဘူး။ ချန်ရှီးကို ရှာတွေ့ပြီးတာနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်ရှာကြမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အမေ့ကို ဗိုက်ဆာအောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းဘေးမှာ အိပ်ရအောင် လုံးဝ မထားပါဘူး။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူအား ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ အကြည့်များသည် ယခင်က ရွှီမုန့်အပေါ် တစ်ခါမျှ မကြည့်ဖူးသော အကြည့်မျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မုန့်မုန့်အနေဖြင့် ဤမျှအထိ အဝေးကြီး ကြိုတင်တွေးတောနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိခဲ့ပါ။

"ဒါကြောင့် သမီးရဲ့ အတွေးက မှန်ပါတယ်။ အမေလည်း အခက်အခဲတွေကို မကြောက်ပါဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ရပါစေ၊ အဲ့ဒီအိမ်မှာ နေရတာထက်တော့ ပိုဆိုးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရွှီမုန့် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အမေ၊ နောက်ဆို အမေ့ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ဖြတ်သန်းခွင့်ရအောင် သမီး သေချာပေါက် ဖန်တီးပေးပါ့မယ်။"

ချန်ရှီး၏ အိမ်မှာ ရထားဘူတာရုံနှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိပြီး တဟွိုင်ရှု လမ်းကြားမှ သွားမည်ဆိုပါက ဘူတာရုံကို ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဘူတာရုံရှေ့က ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ ရွှီမုန့်တစ်ယောက် ဆက်ပြီး မသယ်နိုင်တော့ပေ။ ဖရဲသီးကြီးက အလွန်ပင် လေးလံလှပြီး နိုင်လွန်ကြိုးကလည်း သူမ၏ လက်ဖဝါးကို နာကျင်စွာ ဖိညှပ်ထားခဲ့သည်။

ကျင်း နှစ်ဆယ်ကျော် (၁၀ ကီလိုဂရမ်ခန့်) လေးသော ဖရဲသီးကြီးဖြစ်ရာ သားအမိနှစ်ဦး အလှည့်ကျ သယ်ဆောင်ခဲ့ကြသော်လည်း ခရီးစဉ်က အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။

ရွှီမုန့်သည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ခဏလောက် နားရအောင်။"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မောပန်းကာ ရေငတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန့်ယန်ဝမ်မှာမူ မည်မျှပင် လေးလံပါစေဦးတော့ ဤဖရဲသီးကြီးကို လက်လွှတ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ "အမေတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာပဲ ခွဲစားလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

ဒီနေရာမှာဟုတ်လား။ ရထားဘူတာရုံက ရင်ပြင်ကြီးရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာလေ…

ဘာလို့ မရရမှာလဲ။ ဒီဘက်ခေတ်က လူတွေက သိပ်ပြီး ဟန်ဆောင်မှု မရှိကြပါဘူး၊ ဒါ့အပြင် ရွှီမုန့်သည်လည်း ဖရဲသီးလှီးဓားကို ယူဆောင်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ လက်ဗလာနှင့် ခွဲပြနေစရာ မလိုတော့ပေ။ "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ။ ဟိုဘက်က လူနည်းနည်းရှင်းပြီး အရိပ်ရမယ့်နေရာကို သွားကြရအောင်။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်သော နေရာလေးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး လှေကားထစ်အနိမ့်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။ ရွှီမုန့်သည် ဓားကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အမြန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ဖရဲသီးကြီးပေါ်သို့ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လှီးချလိုက်တော့သည်။

တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဖရဲသီးပါပဲ။ အတွင်းသားက ရဲရဲနီနေပြီး အရည်ရွှမ်းလှသည်။

ရွှီမုန့်က ပထမဆုံး အပိုင်းကို ဖုန့်ယန်ဝမ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် မိမိအတွက် အပိုင်းအသေးလေးတစ်ခုကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီဘက်ခေတ်က ဖရဲသီးများသည် မည်သည့် ဆေးဝါးဓာတ်မြေဩဇာ အကူအညီမျှ မပါရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခူးဆွတ်ထားပြီး သဘာဝအတိုင်း မှည့်ဝင်းနေသောအရာများ ဖြစ်သည်။ ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖရဲသီး၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့က လေထုထဲသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့တော့သည်။

နီရဲနေသော အတွင်းသားနှင့် လန်းဆန်းစေသော ဖရဲသီးရနံ့တို့ကြောင့် သားအမိနှစ်ဦးစလုံး သွားရည်ကျမိကြသည်။ ပထမဆုံး တစ်လုတ်ကို ကိုက်စားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် လမ်းခရီးတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှသော အခက်အခဲများနှင့် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အငမ်းမရ ကြည့်ရဆိုးစွာ မစားရဲကြပေ။ သူတို့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ တစ်လုတ်ချင်း စားနေခဲ့ကြသည်။

ချိုလိုက်တာ။

အရမ်း ချိုတာပဲ။

မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို ချိုမြိန်လှသည်။

ကျွတ်ကျွတ်လေးနဲ့ ချိုနေတာပဲ…

ရာသီဥတုက အလွန်ပူပြင်းလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည်လည်း သူတို့စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် သွားရည် တမြုံ့မြုံ့ မြိုချနေကြရတော့သည်။

ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ပိုက်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လှမ်းမေးလိုက်တော့သည်။ "ဟို... ကောင်မလေး၊ အဲ့ဒီ ဖရဲသီးက ရောင်းဖို့လား။"

ရွှီမုန့်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ဤဖရဲသီးကို ဘယ်လိုဈေးနဲ့ ရောင်းရမလဲဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ခေတ်သစ်ကာလတွင် သစ်သီးများကို အချောင်းလိုက်စိတ်ကာ နေရာအနှံ့ လိုက်လံရောင်းချနေကြသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကုန်သွယ်မှုစီးပွားရေးသည် စတင်ဦးမော့လာခါစသာ ရှိသေးပြီး ဤကဲ့သို့သော စီးပွားရေးအိုင်ဒီယာအသေးစားလေးများ ရှိသူ အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ဖရဲသီးကို အစိတ်လိုက် ခွဲရောင်းသည့်သူမျိုးကိုလည်း သူမ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးပေ။

ဟုတ်သားပဲ၊ ဖရဲသီးကို အစိတ်လိုက် ခွဲရောင်းလို့ ဘာဖြစ်လို့ မရရမှာလဲ။

ရွှီမုန့်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးရွှင်သွားရင်းနှင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရောင်းပါတယ်၊ ရောင်းတာပေါ့။ ဒီဖရဲသီးအလုံးကြီးက တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန်စားဖို့ အများကြီးပဲဆိုတော့ အစိတ်လိုက် ခွဲရောင်းပေးပါ့မယ်။ တစ်စိတ်ကို ငါးမောက် (၀.၅ ယွမ်) ပါရှင်။"

"ငါးမောက် ဟုတ်လား..." ထိုအမျိုးသမီးက ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "နည်းနည်း မများလွန်းဘူးလား ကောင်မလေး။"

ရွှီမုန့်က ဓားဖြင့် အမြန်ပင် တစ်စိတ် လှီးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖရဲသီးအခွံကို လက်ဖြင့် ကိုင်ရုံစာလေးသာ ချန်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ နွှာပေးလိုက်သည်။ "မမလှလှရယ်၊ ကျွန်မတို့က ဒီဖရဲသီးကြီးကို အဝေးကြီးကနေ ပင်ပင်ပန်းပန်း သယ်လာရတာပါ။ ဒါ့အပြင် အစ်မက ရထားစီးရတော့မှာလေ၊ တကယ်လို့ ဖရဲသီးတစ်လုံးလုံး ဝယ်သွားရင်တောင် ဖရဲသီးက ရထားပေါ်ပါချင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အစ်မရဲ့ဓားကိုတော့ လုံခြုံရေးက သေချာပေါက် အသိမ်းခံရမှာ။ ဓားမပါရင် ရထားပေါ်ကြမှ ဘယ်လိုလှီးစားမလဲ။ ပြီးတော့ အခုလောလောဆယ် ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဖရဲသီးဝယ်လို့ရတဲ့နေရာလည်း မရှိဘူးလေနော်။"

"မမလှလှ" ဟု အခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားဖြစ်၍ မြူဆွယ်သံမျိုး လုံးဝမပေါက်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုကောင်မလေးကို ပို၍ပင် ချစ်ခင်မိသွားစေသည်။

ကလေးငယ်မှာမူ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဖရဲသီးတစ်စိတ်ကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်တန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး ဘာမှမပြောရသေးမီမှာပင် သူမ၏နောက်ကွယ်မှ ခရီးသွားတစ်ဦးပုံစံရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက်က တစ်ယွမ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ့ကိုလည်း အဲ့ဒီလိုမျိုး နှစ်စိတ် ဖြတ်ပေးပါ။ ကိုင်ရုံပဲချန်ပြီး အခွံကို သေချာလေး နွှာပေးနော်။ စားပြီးရင် အခွံတွေကိုရော သိမ်းပေးမှာလား။"

ရွှီမုန့်က ထိုသူ၏ လေယူလေသိမ်းကို ကြားလိုက်သဖြင့် ရထားပေါ်က ဆင်းလာခါစ ခရီးသွားတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိကာ စေတနာနှင့် သတိပေးလိုက်သည်။ 

"သိမ်းပေးပါတယ်၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အစ်ကို ဒီမှာပဲ ရပ်စားပြီးရင် အခွံကို ကျွန်မဆီ ပြန်ပေးခဲ့ပါ၊ ကျွန်မ အကုန်စုပြီး တစ်ခါတည်း သွားပစ်ပေးပါ့မယ်။ အခုဆို ကျွန်မတို့ မြို့တော်ကြီးက ယဉ်ကျေးမှု စံပြမြို့တော်ဖြစ်ဖို့ ဆောင်ရွက်နေတာဆိုတော့ အမှိုက်တွေကို စည်းကမ်းမဲ့ မပစ်ပါနဲ့။ လက်မောင်းပတ်အနီ ပတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးသမားတွေ မိသွားရင် ဒဏ်ငွေရိုက်ခံရလိမ့်မယ်။"

ဤနေရာသည် ရထားဘူတာရုံ၏ အတွင်းပိုင်း မဟုတ်သေးသော်လည်း ရထားစီးမည့်သူများနှင့် ရထားပေါ်က ဆင်းလာသူများဖြင့် အလွန် စည်ကားလှသော အဝင်အထွက်ပေါက်ဇုန် ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသား၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် မြို့သို့ အခုလေးတင် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူက သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဖရဲသီးကို စောင့်ဆိုင်းနေရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

ရွှီမုန့်သည် မြို့တော်တွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မိသားစုက သူမအား မုန့်ဖိုးအများကြီး မပေးသော်လည်း သူမသည် အပြင်ထွက်လည်ရသည်ကို အလွန် ဝါသနာပါခဲ့သည်။ သူမ မသိသော လည်ပတ်စရာနေရာ ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။ 

ထို့အပြင် သူမက အချက်အလက်ကျကျ စကားပြောကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် လိုက်နာရမည့် အချက်များနှင့် သတိပြုစရာများကို တရစပ် ရှင်းပြပေးရာ ထိုအမျိုးသားမှာ ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားသော ခရီးသွားအချို့ပါ သူတို့အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြတော့သည်။

အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သော ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း ပိုက်ဆံသိမ်းရန်အတွက် ဘေးနားသို့ အမြန် တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

ဖရဲသီးနှစ်စိတ်ကို လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်ပေးလိုက်ရာ ထိုခရီးသွားသည် ၎င်းတို့ကို ယူဆောင်၍ ဘေးတစ်ဖက်တွင် ရပ်စားနေခဲ့တော့သည်။

သူနှင့်အတူပါလာသော အဘွားအိုတစ်ဦးကလည်း တစ်လုတ်ကိုက်စားကြည့်ပြီးနောက် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်တော့သည်။ "ချိုလိုက်တာ။ ဒီဖရဲသီးက တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ။ အခုတင် ရထားပေါ်က ဆင်းလာတာဆိုတော့ အာတွေခြောက်နေတာ၊ အခုလို အချိန်မှာ ဖရဲသီးစားရတာ တကယ်ကို ကွက်တိပဲ။"

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့ အစိတ်လိုက် ခွဲရောင်းပေးမည့်သူသာ မရှိလျှင် ဤခရီးသွားများသည် ရေငတ်၍ သေလုမတတ် ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ ဖရဲသီးဝယ်စားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဖရဲသီးတစ်ခြမ်းစီကို လက်ကကိုင်ကာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ပြီး စားနေကြရန်မှာ မည်သို့မျှ အဆင်မပြေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီမုန့်က သွားလေးဖြဲကာ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနှစ် ဖရဲသီးဈေးက ပုံမှန်ထက် နည်းနည်းကြီးတယ်။ ကျွန်မတို့အိမ်မှာလည်း လူအများကြီးမရှိရင် တစ်လုံးလုံး ကုန်အောင် စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဖရဲသီးကြီးကို အဝေးကြီးကနေ ပင်ပင်ပန်းပန်း သယ်လာရတာပါ။ ငါးမောက်ဆိုတာ အရှုံးမရှိသလို ဈေးတင်ရောင်းတာလည်း မဟုတ်ပါဘူးနော်။ တစ်လုပ်လောက် စားလိုက်တာနဲ့ ရင်ထဲ အေးခနဲ ဖြစ်သွားမှာမို့ အားလုံးပဲ မြည်းစမ်းကြည့်ကြပါဦး။"

သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် သူမကဲ့သို့ စကားချိုချိုနှင့် အပြောအဆို ညက်ညောသော မိန်းကလေးများကို အလွန်သဘောကျတတ်ကြသဖြင့် သူမအား တဖွဖွ ချီးမွမ်းနေကြတော့သည်။

ငါးမောက် (၀.၅ ယွမ်) ဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားသော ပမာဏတော့ မဟုတ်ပေ။ ထိုငွေဖြင့် အသားမုန့် နှစ်လုံး၊ သီးစုံမုန့် သုံးလုံး သို့မဟုတ် ရေနွေးကြမ်း ငါးခွက်ခန့်သာ ဝယ်ယူနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုနှစ်တွင် ဖရဲသီးဈေးနှုန်းက တကယ်ပဲ ကောင်းလွန်းလှသည်။ လူအများစုမှာ ရာသီဝက်ကျိုးသည့်တိုင်အောင် ဖရဲသီးအရသာကို မမြည်းစမ်းရသေးပေ။

ထို့အပြင် မကြာသေးမီက ပူပြင်းလှသော ရာသီဥတုကြောင့် ရထားဘူတာသို့ ရောက်ရှိလာသူတိုင်းမှာ ခရီးပန်းကာ အာခြောက်နေကြသူများသာ ဖြစ်သည်။ လမ်းခရီးတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပင်ပန်းလာခဲ့ရသဖြင့် မည်သူက မမောပန်း၊ ရေမငတ်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။ စောစောက ကလေး၏ မိခင်ဖြစ်သူသည်လည်း ပိုက်ဆံအချို့ကို အမြန်ထုတ်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကလေးအတွက်လည်း တစ်စိတ် ဖြတ်ပေးပါဦး။"

ရွှီမုန့်က အဆင်သင့်ပင် လှီးဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ပိုက်ဆံရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခွံကို သေသေချာချာ နွှာပေးပြီး သန့်ရှင်းလှပသော ဖရဲသီးတစ်စိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှု၊ ဖရဲသီးအသားကို လက်နှင့် လုံးဝမထိတွေ့ဘဲ ကိုင်တွယ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန် သဘောကျသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖရဲသီးစိတ်ကို ယူဆောင်၍ သမီးဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

ကလေးမလေးမှာ စောစောက ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဖရဲသီး၏ အချိုဓာတ်ကြောင့် စိတ်ချမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။

တစ်လုတ်ကိုက်လိုက်သည်နှင့် ကြွပ်ရွပြီး အရည်ရွှမ်းသော အချိုဓာတ်က ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ၊ အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ။ တကယ် ကောင်းတာ။"

ထိုကလေးမလေး၏ အသံတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော မှော်ဆန်မှု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် ချက်ချင်းပင် သွားရည်များ မြိုချလိုက်ကြမိသည်။

အချို့မှာ လူအုပ်ကြီး ဘာလုပ်နေလဲဆိုသည်ကို လာရောက်ချောင်းကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်လှမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကိုလည်း တစ်စိတ်ပေးဦး။" လူတစ်ယောက်က ပိုက်ဆံထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သိပ်ပြီး အတုံးမသေးစေနဲ့နော်။"

ဖုန့်ယန်ဝမ်သည်လည်း မျက်စိလျင်သူ ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံကို လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူအား ပြောလိုက်သည်။ "သေသေချာချာ လှီးပေးလိုက်ပါ သမီး၊ သေးသေးလေးတွေ မဖြစ်စေနဲ့ဦး။"

ရွှီမုန့်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သိပါပြီ။ တကယ်လို့ သေးသွားရင် နောက်တစ်တုံး ထပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

ရွှီမိသားစုတွင် လူဦးရေ အလွန်များပြားလှသည်။ ဖရဲသီးလှီးရာတွင် မညီမညာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် အသေးဆုံးအပိုင်းမှာ အမြဲတမ်း သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဖရဲသီးလှီးသည့် အတတ်ပညာတွင် ဆရာကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အပြင်လူတစ်ယောက် အမြင်တွင် အတုံးများမှာ သိသိသာသာ ကွာခြားမှု မရှိပေ။

လူအုပ်ကြီး၏ သဘာဝအရ တစ်ဦးက စတင်လိုက်လျှင် ကျန်ရှိသူများကလည်း လိုက်လံ ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။ ဖရဲသီးမှာ အစကတည်းက သိပ်အကြီးကြီး မဟုတ်သည့်အပြင် အစိတ်လိုက် ခွဲရောင်းခြင်းဖြစ်၍ မကြာခင်မှာပင် ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရွှီမုန့် လှီးဖြတ်သမျှ အပိုင်းတိုင်း ရောင်းထွက်သွားခဲ့ရပြီး ခဏအတွင်းမှာတင် ဖရဲသီးကြီး တစ်လုံးလုံး ပြောင်သလင်းခါသွားခဲ့တော့သည်။