Chapter - 15

အခန်း - (၁၅)

ထိုညတွင် အိပ်ချိန်ရောက်သည့်တိုင် ယန်ကျင့်ချင်းမှာ ဟိုဘက်သည်ဘက် လူးလှိမ့်ကာ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း ချန်ထန်း၏ကြံစည်မှုများမှာ ဤကိစ္စအတွက် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယန်ကျင့်ချင်းမှာမူ ထိုကိစ္စကို ထိုသို့သောအမြင်ဖြင့် လုံးဝမကြည့်ပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်သည်ဆိုပါက အဘက်ဘက်မှ ထောက်ထားစာနာပေးသင့်သည်မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့သောအဆင်အခြင်မဲ့ပြီး ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်သည့်အပြုအမူမျိုးမှာ အတင်းအဓမ္မပြုကျင့်ခြင်းနှင့် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးခြင်းပင်မဟုတ်ပါလော။

ကျောက်ယန်၏ထိတ်လန့်သွားသောမျက်နှာပေးကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ချန်ထန်းသည် စည်းကမ်းလိုက်နာတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်လျှင် ရှင်းလင်းစွာ ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းဖြင့် အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားနိုင်သော်လည်း အကယ်၍ သူက ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပါလျှင်... သတင်းစကားဆိုသည်မှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လွယ်သည်။ တစ်ယောက်က ဆယ်ယောက်၊ ဆယ်ယောက်က ရာကျော်ဖြစ်သွားနိုင်၏။ အထူးသဖြင့် အတင်းအဖျင်းပြောရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည့်ကျေးလက်ဒေသမျိုးတွင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ ကျောက်ယန်သည် သူ၏အထောက်အထားကို အစကတည်းက ဖုံးကွယ်ထားချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤသည်ကား ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စသာဖြစ်သည်။

ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျင့်ချင်းသည် မနက်ဖြန်တွင် ချန်ထန်းနှင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ ထူးဆန်းသောတိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ယန်ကျင့်ချင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အားဖြစ်စေမည့်ဟင်းလျာအချို့ကို ပြင်ဆင်ပေးရာ ကျောက်ယန်က တော်တော်လေး မြိန်ယှက်စွာ စားခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏စားပုံသောက်ပုံမှာ ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနည်းငယ်စားရုံနှင့် ဝသွားတတ်သည်။

သို့သော် ယနေ့မှာမူ ချွင်းချက်ပင်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အနည်းငယ် ချဉ်စူးစူးအရသာရှိသောအအေးဟင်းလျာများက သူ၏ခံတွင်းနှင့် တွေ့သွား၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နေအနည်းငယ်မြင့်တက်လာသည်နှင့် ယန်ကျင့်ချင်းသည် ကြက်ခြံကို ခိုင်ခံ့အောင် သွားရောက်ပြင်ဆင်သည်။ ကြက်ပေါက်လေးများသည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကြီးထွားလာသည်ကိုမြင်ရသဖြင့် သူ ကျေနပ်မိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြက်အသိုက်ထဲ၌ ကြက်ဥနှစ်လုံးကိုလည်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူတို့ မွေးမြူလာခဲ့သည့်တစ်ကောင်တည်းသောကြက်မကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဥ,ဥလာပြီဖြစ်ကြောင်းကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်နေ့လျှင် တစ်လုံးဥလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ အိမ်ထောင်စုအတွက် လုံလောက်ပေသည်။ သူသည် ဤပျော်ရွှင်မှုလေးကို ခံစားနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်ခွေးလေးက ဟောင်သံပေးလာသည်။

စူးရှသောဟောင်သံအချို့ကြောင့် ယန်ကျင့်ချင်းလည်း နောက်ဖေးခြံထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရသည်။

သူ မျက်နှာမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မမျှော်လင့်ထားသောဧည့်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက သွားရှာရန်ပင် မပြင်ရသေးမီ ချန်ထန်းက သူ့အိမ်သို့ အရောက်လာခဲ့လေပြီ။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယန်ကျင့်ချင်းသည် ယဉ်ကျေးသောမျက်နှာပေးမျိုးအား မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူက ချန်ထန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ မနေ့က ထိတ်လန့်သွားတာ မလုံလောက်သေးလို့လား၊ ငါ့ရှေ့မှာတင် ထပ်ပြီး ကြိုးစားချင်သေးလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ယန်ကျင့်ချင်းသည် ကိစ္စအတော်များများကို ရိပ်မိနေပုံရသည်။

ထိုကိစ္စကို ပြီးစလွယ်နှင့် ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်ရန် မျှော်လင့်ထားသောချန်ထန်းမှာ ခဏတာမျှ တောင့်ခဲသွားပြီး အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် မည်သည့်နေရာမှ သတ္တိများ ရလာသည်မသိပေ။ သူသည် ကျောကို ဖြောင့်မတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျင့်ချင်း၏မျက်လုံးများကိုစိုက်ကြည့်ကာ ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုယန်... ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်၊ ကျွန်တော် နောက်နေတာမဟုတ်ဘူး”

“နောက်နေတာ” ယန်ကျင့်ချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရသည်။ “ငါ မင်းနဲ့ တစ်ခါမှ မနောက်ဖူးဘူး”

ချန်ထန်းက ရှေ့သို့လည်း မတိုးသလို စကားလည်း မပြောဘဲရှိနေသဖြင့် ဤကောင်လေး ဘာများပြောဦးမလဲဆိုသည်ကို သိရရန်အတွက် ယန်ကျင့်ချင်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအပြုအမူမှာ အတော်အတန် အားပါသွား၏။

ချန်ထန်းသည် သူ၏အစ်ကိုယန်ကို တော်တော်လေး ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း သူ မထွက်လာမီက သူ့မိခင်ဖြစ်သူ၏အဆက်မပြတ် နားပူနားဆာလုပ်ခဲ့မှုများကို သတိရလိုက်သောအခါ ကျောကို ပြန်လည်ဖြောင့်မတ်လိုက်မိသည်။

အမှန်စင်စစ် ယန်ကျင့်ချင်း နားလည်ထားသည်မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် ‘ရွှမ်းအာ’များ၏အဆင့်အတန်းမှာ မနိမ့်လှပေ။ အမှန်တကယ်တွင် အချို့သောဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများအတွက် သူတို့မှာ အသင့်တော်ဆုံး ရွေးချယ်မှုအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူတို့မှာ မျိုးဆက်ပြန့်ပွားမှုကို မထိခိုက်စေဘဲ လုပ်အားနှင့် ထုတ်လုပ်မှုများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အမျိုးသားများနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် သက်တမ်း ပိုရှည်လေ့ရှိကြသည်။

ဤအရူးမှာ စားပွဲတွင် အလေးအနက် ထိုင်နေသည်ကိုမြင်ရသဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းသည် သတိကြီးစွာ ထားကာ ကျောက်ယန်၏အခန်းတံခါးကို တမင်တကာ အလုံပိတ်လိုက်သည်။

ချန်ထန်းကို ကျောက်ယန်နှင့် ထပ်မံ၍ တိုက်ရိုက်မထိတွေ့စေချင်တော့ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် ကာမရမ္မက်ကြီးသောလူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထပ်မံပြုမူလာဦးမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ချန်ထန်းသည် သူ၏အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပုံရသော်လည်း ယန်ကျင့်ချင်း၏အကြည့်ကိုမူ ရင်မဆိုင်ဝံ့သေးပေ။ သူသည် ခေါင်းငုံ့လျှက် ပြောလိုက်သည်။ “မနေ့က ကျွန်တော် အရမ်း အဆင်အခြင်မဲ့ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်... တင့်တယ်တဲ့လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုဆိုတာ တရားဝင် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုတွေ လိုအပ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်အမေကို ပြောပြလိုက်တယ်၊ ကျွန်တော့်မိဘတွေက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ သဘောတူကြတယ်၊ ဒါကြောင့် အစ်ကိုယန်ကို အသိပေးဖို့ ဒီနေ့ ရောက်လာတာပါ၊ အစ်ကိုယန်က ကျောက်ယန်ရဲ့အရင်းနှီးဆုံးဆွေမျိုးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလို့ပါ”

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ယန်ကျင့်ချင်း၏ မျက်မှောင်များမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်သွားတော့သည်။

သူ ထိုစကားကို ယုံရခက်နေ၏။ “မင်းရဲ့မိဘတွေက မင်းကို တကယ်ပဲ အလိုလိုက်တာပဲ၊ မင်း မနေ့ကမှ ပြောတာကို သူတို့က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တယ်ပေါ့၊ သေသေချာချာတောင် မစဉ်းစားကြဘူးလား”

“ဒါက... ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောပြလို့ပါ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်မလုပ်ခင်မှာ မိသားစုတစ်ခု အရင်ထူထောင်သင့်တယ်လို့လေ” အမှန်စင်စစ် ချန်ထန်းသည် သူ၏မိခင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဤသည်မှာ လက်ရှိ သူ လိုချင်သည့်တစ်ခုတည်းသောဆန္ဒဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုဆန္ဒသာ ပြည့်စုံသွားပါက နောင်တွင် စာမေးပွဲများကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာ ဖြေဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြန်မမှတ်မိချင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းက သူ၏အပြုအမူများကို အပြစ်တင်နေပုံမရသည်ကိုမြင်သောအခါ ချန်ထန်းသည် အခွင့်အရေးရှိနိုင်သေးသည်ဟု ထင်ကာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယန်ကျင့်ချင်း၏အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်းမိဘတွေက သဘောတူရင်တောင်မှ မင်း သူ့ကို လက်ထပ်နိုင်၊ လက်မထပ်နိုင်ဆိုတာက မင်း ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါကလဲ ကျောက်ယန်ရဲ့အစ်ကိုအရင်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူ့ကို ကူညီချင်တဲ့စိတ်နဲ့ပဲ ခေါ်ထားတာ၊ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ကျွန်အဖြစ် စာချုပ်ချုပ်ထားတာလဲ မဟုတ်ဘူး၊

ငါ သူ့ကို ကူညီခဲ့တာမှန်ပေမဲ့ ကျောက်ယန်ရဲ့ အနာဂတ်က သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရမဲ့အရာပဲ၊ သူ့အတွက် အဲ့ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ မချပေးနိုင်ဘူး” သူ၏စကားလုံးများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားလှပြီး ချန်ထန်း၏နှလုံးသားထဲမှ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်အစအနများကို တစ်ခွန်းချင်းစီဖြင့် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

“ကျေးဇူးတရားဆိုတာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချည်နှောင်ဖို့ သံကြိုးတစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးချဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက စကားအနည်းငယ်နဲ့ ငါ့ကို သူ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးမဲ့သူအဖြစ် ထားဖို့ ကြိုးစားနေတာက လုံးဝမသင့်တော်ဘူး” ယန်ကျင့်ချင်းသည် မိမိအနေဖြင့် ချန်ထန်းလောက် စာအုပ်များစွာ မဖတ်ခဲ့ရမှန်း သိသော်လည်း ချန်ထန်းသည် စာအုပ်ပေါင်းရာချီ ဖတ်ခဲ့သည့်တိုင် ထိုစာအုပ်များထဲမှ တစ်အုပ်ကမျှ သူ့ကို အမှန်တကယ် အသုံးဝင်သော အရာတစ်ခုကိုမှ သင်ကြားမပေးခဲ့ဟု တစ်ခါတစ်ရံ ခံစားမိသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံသဲ့သဲ့လေးများကို မည်သူမျှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

ယန်ကျင့်ချင်းက ချန်ထန်း၏စကားများကို တစ်ခုချင်းစီ ဆက်လက် ပယ်ချနေခဲ့သည်။ “ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့ကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားဦး၊ မင်းရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါသာ သူ့ရဲ့အစ်ကိုအရင်းဖြစ်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို မင်းနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ လုံးဝခွင့်ပြုမှာမဟုတ်ဘူး”

ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ချန်ထန်း၏တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”

အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသောအမျိုးသားက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏စကားလုံးများမှာ ရင်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်သွား၏။ “မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက စာအုပ်ထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေတဲ့ စာဂျပိုးတစ်ယောက်ဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းလိုလူမျိုးက လူမှုကျင့်ဝတ်နဲ့ အရှက်တရားကို နားလည်လိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ချိန်က ထင်ခဲ့မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ယန်နဲ့ လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့အကြိမ်ရေလောက်ပဲ တွေ့ရသေးတယ်၊ မင်းက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီ၊ သူ့အပေါ် ပေါ့ပျက်ပျက်စကားတွေပြောပြီး အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားလာတယ်၊ မင်းက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်၊ ဒီနေ့ ကျောက်ယန်အပေါ် မင်း ဒီလိုပြုမူနိုင်တယ်ဆိုရင် နောင်အနာဂတ်မှာကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက်,ယောက်နဲ့ တွေ့တိုင်း မင်းကိုယ်မင်း ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးနေမှာလား” 

ထိုထက်ရှသောမေးခွန်းက ချန်ထန်း၏ကျန်ရှိနေသောခုခံမှုအားလုံးကို အပြီးတိုင် ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးလိုက်တော့သည်။

သူသည် ခေါင်းမဖော်ဝံ့တော့ဘဲ တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။

“ဝမ်ရှန့်က ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေကို မသင်ကြားခဲ့ရပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့... ရိုးသားဖြောင့်မတ်တာကလဲ မဆိုးလှပါဘူး” 

ထိုလှောင်ပြောင်သံပါသောမှတ်ချက်က နောက်ဆုံးလက်ကျန်သည်းခံမှုကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ချန်ထန်းလည်း ဆက်ပြီး အောင့်အီးမထားနိုင်တော့ဘဲ ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ တံခါးပြင်ပသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားသောပုံစံမှာ ပျာယာခတ်နေပြီး ဒေါသထွက်နေသလို အရှုံးမပေးချင်သလိုဖြင့် အနည်းငယ် တုန်ရင်နေသည်။ သို့သော် ပြန်လည်ချေပရန် စကားတစ်လုံးမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ယန်ကျင့်ချင်းက သူ ထွက်သွားသည်ကို ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် မိမိအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ငှဲ့လိုက်ပြီး “ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံနေတာပါလိမ့်...” ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ သက်ပြင်းနှစ်ခါမျှပင် မချရသေးမီ အခန်းထဲမှ အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သူထွက်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား”

ထိုစကားလုံးများထဲတွင် ရယ်မောသံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ ယန်ကျင့်ချင်း ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ကျောက်ယန်အတွက် တံခါးကို အမြန်သွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သေချာပါသည်။ ကျောက်ယန်မှာ တံခါးနောက်တွင် ရပ်နေပြီး သဘောကျစွာ ပြုံးနေသည်။ 

ယန်ကျင့်ချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း အကုန်လုံး ကြားလိုက်တာပေါ့”

“ကြားတာပေါ့” ကျောက်ယန်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေပြီး အလိုက်သင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကျင့်ချင်းရဲ့အသံက သြဇာပါပြီး စကားလုံးတိုင်းက ရှင်းနေတာပဲ၊ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မကြားဘဲနေမှာလဲ”

“ခုနက ငါပြောတာတွေက နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်” ဟု ယန်ကျင့်ချင်းက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ယန်က “အင်း” ဟု ခပ်တိုးတိုး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးလို့ကော အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးလို့ကော အစ်ကိုကျင့်ချင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုနဲ့ တွေ့ရတာ ကျွန်တော့်ဘဝ သုံးဆက်စာလောက် ကံကောင်းမှုတွေ စုနေလို့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်”

စကားဝိုင်း၏လေသံမှာ အနည်းငယ် ပို၍ လေးနက်လာပုံရသည်။ ယန်ကျင့်ချင်းက သူ့ကိုထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ဖက်ရည် အတူသောက်နေကြသည်။

ယန်ကျင့်ချင်းက အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းရဲ့အနာဂတ်အတွက် တကယ်ပဲ မစဉ်းစားရသေးဘူး၊ မင်းသွားချင်တဲ့နေရာရှိရင် သွားနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူပြောတာတစ်ခုတော့ မှန်တယ်၊ တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းချစ်ရမဲ့သူကိုရှာတွေ့ခဲ့ရင် ငါကတော့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်နေရာကနေ စိတ်မပါရင်တောင်... အဆုံးအထိ စောင့်ရှောက်ပေးရမှာပေါ့”

ထိုစကား၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ အကယ်၍ ကျောက်ယန်သာ တစ်သက်လုံး အတူနေသွားမည့်သူကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါက ယန်ကျင့်ချင်းက အုပ်ထိန်းသူတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်ဟူ၍ပင်။ သို့သော် ကျောက်ယန်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူက တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ကတော့... အဲ့ဒီလူကို ရှာတွေ့ထားပြီးပြီထင်တယ်”

-----