" ကြွေလွင့်သွားသော နန်းနံရံများအောက်က သံယောဇဉ် "_ အခန်း ၂၂

လုယုံကျန်း ရောက်လာပြီး စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပဲ ကျန်းထန်းလေးက မျောက်မင်းလေးတစ်ကောင်လို သွက်လက်ချက်ချာစွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးနောက်ကနေ တကောက်ကောက် လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။

 သို့သော် သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကျန်းရှောင်ရို့ တစ်ယောက် စိတ်အာရုံအနည်းငယ် လွင့်ပါးနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

"ရှောင်ရို့... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်မပါလက်မပါ ဖြစ်နေရတာလဲ"

"အစ်ကိုလု... အစ်မက ညက အိပ်မက်ဆိုးမက်လာတာ" ဟု ကျန်းထန်းလေးက မဆိုင်းမတွပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမနက် နိုးလာတော့ ငိုနေတာလေ... ဘာအိပ်မက်လဲတော့ မသိဘူး၊ တော်တော်လေး ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုရှာတာ။ ကျွန်တော် မေးကြည့်ပေမဲ့ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘူး။ အိပ်မက်ဆိုတာ လက်တွေ့နဲ့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်တတ်တာပဲလို့ ကျွန်တော်တော့ ချော့လိုက်တာပဲ"

လုယုံကျန်းက ကျန်းရှောင်ရို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အသံသည် အလိုလိုပင် နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။ "အိပ်မက်ဆိုးကနေ ရုတ်တရက် နိုးလာတဲ့အခါ အိပ်မက်နဲ့ လက်တွေ့ကို ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲတတ်တာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကြီးထဲကနေ နိုးထခွင့်ရလိုက်တာပဲ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပါ ရှောင်ရို့"

ကျန်းထန်းလေးက အစ်ကိုလုတစ်ယောက် သူ့အစ်မကို ချော့မြှူနေသည်ကို ဘေးစောင်းကြည့်ကာ တွန့်ကနဲ တစ်ချက် တုန်ပြလိုက်ရင်း ခြေလှမ်းများကို သွက်သွက်ပြင်လိုက်သည်။

 "ကျွန်တော် ကျောင်းသွားတော့မယ်" ဟု ကြေညာကာ လမ်းကြားအဆုံးရှိ အခြားလမ်းတစ်ခုဆီသို့ ခပ်မြန်မြန်ပင် ခွဲထွက်သွားတော့၏။

ဟိုင်ရှီမြို့၏ ရာသီဥတုက တရွေ့ရွေ့နှင့် အေးမြလာနေပြီဖြစ်ရာ လမ်းမထက်တွင်လည်း သစ်ရွက်ခြောက်များ ပိုမို ဖွေးဖွေးလှုပ် ကြွေကျနေသည်။ အချိန်မီ မလှည်းကျုံးရသေးသော လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းသည့်အခါ ခြေဖဝါးအောက်၌ သစ်ရွက်ခြောက်များ ညံစီစွာ ကြေမွသွားသော အသံတို့က တရှဲရှဲ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သစ်ရွက်ခြောက်များကို နင်းခြေသွားသည့် ခြေသံများကို နားစွင့်ရင်း ကျန်းရှောင်ရို့၏ ဂယောင်ခြောက်ခြား ဖြစ်နေသော စိတ်အာရုံများက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

 သို့သော်ငြားလည်း အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းများကမူ စိတ်ထဲတွင် ကပ်ငြိနေဆဲ၊ ဖျောက်ဖျက်မရဘဲ လွှမ်းမိုးနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

နံနက်စာ စားချိန်တုန်းက မိသားစုဝင်များကို တစ်ခွန်းတပါဒမျှ မဟချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုအကြောင်းအရာများကို ရင်ဖွင့်ပြချင်စိတ်က အလိုမကျစွာပင် တားမနိုင်ဆီးမရ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူမနှင့် ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လှမ်းနေသော လုယုံကျန်းကမူ ရံဖန်ရံခါ သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်လေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရှားရှားပါးပါး ရရှိသော စိတ်အေးချမ်းသာယာမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားနေမိသည်။ သူမနှင့် အတူရှိနေသည့် အချိန်မှသာလျှင် စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော လူမှုဆက်ဆံရေးကွန်ရက်များနှင့် အဆုံးမရှိသော အလုပ်ကိစ္စများကို ခေတ္တမေ့လျော့ထားပြီး ဘာကိုမျှ တွေးမနေဘဲ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီအတောအတွင်း သူ လျှို့ဝှက် စီစဉ်နေခဲ့သမျှ အရာရာတိုင်းသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ဖြစ်စေ၊ နှေးကွေးစွာ ဖြစ်စေ ပြီးပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

 သူမကို မပျော်မရွှင်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သူ အားလုံးနီးပါးကိုလည်း သူ ရှင်းလင်း အပြစ်ပေးပြီးပြီ ဖြစ်သလို၊ သူမ၏ ပညာရေးအတွက်လည်း အခြားနည်းလမ်းများကို ကြံဆနေခဲ့သည်။

 ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဖျော်ရည်စက်ရုံ စီမံကိန်းတွင် အပြည့်အဝ ပါဝင်ပတ်သက်ရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအလုပ်က အခြားသူများအတွက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများ ဖန်တီးပေးနိုင်ရုံသာမက သူမ၏ ပညာရေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းရာတွင်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

သူ ထုတ်ခဲ့ရသမျှ လုပ်အားနှင့် စိတ်ဆင်းရဲမှုအားလုံးသည် ထိုက်တန်လှသည်ဟု လုယုံကျန်း ခံစားရပြီး ယခုကဲ့သို့ ရှားပါးလှသော အပန်းဖြေချိန်လေးက သူ့အတွက် အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိနေတော့သည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းရှောင်ရို့ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကာ မိမိခြေဖျားလေးကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း— "ကျွန်မ... အစ်ကို့အကြောင်း အိပ်မက်မက်တယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

 "အိပ်မက်ထဲမှာ အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာ၊ နေရာတိုင်းမှာ မီးတွေ လောင်နေတာပဲ။ အစ်ကိုက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပြီး နှစ်ယောက်သား အသက်လုပြေးနေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..."

သူမ၏ အသံများ တုန်ရီလာပြီး ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကို ဆက်လက် ပုံဖော်ရန်ပင် မစွမ်းသာတော့ပေ။

သူမ၏ စကားလုံးများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကြားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ လုယုံကျန်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆတ်ကနဲ ဖမ်းဆွဲကာ မိမိရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်၏။

 အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နက်ရှိုင်းလှသော သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ကြီးများက ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထွက်သက်ဝင်သက်နှင့် အသံတို့ကပါ အလျင်စလို ဖြစ်သွားတော့သည်။ "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အဲဒါကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောစမ်း။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ရပ်နေကြပြီး ရှေ့တွင် မီးပွိုင့်စိမ်းပြနေသော်လည်း မည်သူမျှ ခြေလှမ်းမရွေ့ကြချေ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အချို့က သူတို့နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့် လုပ်လာကြသည်။

အတိတ်ကာလတုန်းကဆိုလျှင် လုယုံကျန်းသည် လူအများရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ စည်းကျော်သော အပြုအမူမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ ပြုလုပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ရင်ထဲက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုက သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စာပေတိုက်သို့ ဦးတည်သော လမ်းဘက်သို့ သူ့လက်ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းကူးပြီးသည့်တိုင်အောင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး စကားမဆိုဖြစ်ကြဘဲ လမ်းတစ်ဖက်သို့ ရောက်မှသာ သူမက သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

သူ့လက်ဖဝါးကြီးက ကျယ်ပြန့်ပြီး ခိုင်မာတောင့်တင်းလှကာ ထိုခဏတာ လက်ချင်းဆုပ်ကိုင်မိစဉ်အတွင်း လက်ဖဝါးထဲ၌ ချွေးစေးများ စိုစွတ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်ရို့၏ ပါးပြင်လေးများ သိသိသာသာ နီမြန်းသွားရ၏။

"တကယ်တော့... အစ်ကို့အကြောင်း အိပ်မက်မက်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မနေ့ညကတော့... အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မြင်ကွင်းတွေအများကြီး တွေ့ခဲ့ရတယ်" သူမသည် အိပ်မက်ထဲတွင် သူ လဲကျသွားသည့် ပုံရိပ်ကို ဝေဝေဆာဆာ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာပြီး ရင်ထဲက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် အသံများ တင်းကျပ်သွားရသည်။

 "အစ်ကိုက မီးတောက်တွေကြားထဲမှာ လဲကျနေတာ။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို 'မိဖုရားခေါင်ကြီး' လို့ ခေါ်ပြီး အရင်ပြေးနှင့်တော့လို့ ပြောတယ်... အဲဒါက အိပ်မက်နဲ့မတူဘဲ တကယ့်လက်တွေ့ ဖြစ်ပျက်နေသလိုမျိုးပဲ"

'အဲဒါ တကယ်ပဲလေ...' ဟူသော စကားလုံးတို့က လုယုံကျန်း၏ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။

သူမကို အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး လည်ချောင်းထဲက အောက်ဆို့ဆို့ ဝေဒနာကို မျိုချနေရသကဲ့သို့ သူ၏ လည်သီးက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားသည်။ အတန်ကြာ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက်— 

"အလုပ် အရင်သွားလိုက်ဦး။ အဲဒါတွေကို အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့တော့" ဟုသာ သူ အနိုင်နိုင် ပြောလိုက်တော့သည်။

"နားလည်ပါပြီ" မိမိပြောလိုက်သော စကားများသည် မဆီမဆိုင် ဆန်းကြယ်လွန်းနေသည်ကို ကျန်းရှောင်ရို့ ကိုယ်တိုင်လည်း သိနေပါသည်။

သူမ၏ ထူးခြားသော စိတ်အခြေအနေကို သတိပြုမိသည့် ဖုတုန်းယွင်ကလည်း ဘာကိုမျှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ သိပ်မလောလှသော စာပြင်သည့် အလုပ်အချို့ကိုသာ လွှဲအပ်ပေးလိုက်သည်။ အလုပ်ထဲတွင် စိတ်နှစ်မြှုပ်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှောင်ရို့တစ်ယောက် ထိုအိပ်မက်ဆိုး၏ ခြောက်လှန့်မှုမှ ခေတ္တမျှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ရုံးဆင်းချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လုယုံကျန်းနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရမည့်အချိန်ကို သူမ မသိမသာ မျှော်လင့်တောင့်တနေမိသည်။ ရုံးဆင်းလျှင် ညဈေးတန်း သွားကြစို့ဟူသော ရှောင်းယုကျွမ်း၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကိုလည်း ကျန်းရှောင်ရို့က ယဉ်ကျေးစွာပင် ငြင်းပယ်ခဲ့၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ ရုံးရှေ့က လမ်းကလေးအတိုင်း ထွက်လာခဲ့ချိန်တွင် လမ်းထောင့်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသော လုယုံကျန်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ 

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ကားသံများနှင့် လူတို့၏ စကားပြောသံများက ရုတ်တရက် ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမသည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးပန်းဆင်ကာ ခြေလှမ်းများကို သွက်သွက်ပြင်လိုက်မိသည်။

"ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အလုပ်တွေ အကုန်ပြီးသွားလို့။ နောင်ဆိုရင် ရုံးဆင်းချိန်တိုင်း ကိုယ် လာကြိုပါ့မယ်" လုယုံကျန်းက နှုတ်ခမ်းပါးကို တင်းတင်းစေ့ရင်း ရင်ထဲက စကားလုံးပေါင်းများစွာကို ဖိနှိပ်ထားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 "သွားကြရအောင်။ ဒီညတော့ နှစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာ ညစာစားကြမယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစုကိုလည်း လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားထားပြီးပြီ"

ထိုအချိန်တွင် ဆန်းကျူ့ကျန်းလမ်းကြားမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသော ဖန်ဖန်းကျီတစ်ယောက် နှာချေလိုက်မိလေသည်။

လုယုံကျန်းက ကျန်းရှောင်ရို့ကို ဝေ့ကျိကျဲ စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အပေါ်ထပ်ရှိ သီးသန့်ဝိုင်းတစ်ခုကို ကြိုတင်မှာယူထားခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်ရို့က စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီအနားစကို ဆွဲကိုင်ထားမိရာ လုယုံကျန်းက မဆိုင်းမတွပင် သူမ၏ လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သီးသန့်စားသောက်ခန်းတွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ ပြတင်းမှန်နံရံမှတစ်ဆင့် လမ်းမကို လှမ်းမြင်ရသော စားပွဲဝိုင်း နှစ်ဝိုင်း သုံးဝိုင်းခန့်တွင်သာ လူရှိနေပြီး လုယုံကျန်းကမူ လူအမြင်ကွယ်ရာ ထောင့်ကျကျ စားပွဲတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးမှသာ သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ချစ်သူစုံတွဲများ၏ ချိန်းတွေ့မှုကို မြင်တွေ့နေကျဖြစ်သော စားပွဲထိုးကလည်း သူတို့၏ အပြုအမူအပေါ် ထူးထူးခြားခြား အံ့ဩဟန်မပြဘဲ မီနူးကို ကမ်းပေးလာသည်။ 

မီနူးကို ကိုင်ထားရင်း လုယုံကျန်းက ကျန်းရှောင်ရို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဟင်းပွဲများကို တိုင်ပင်မှာယူလိုက်သည်။ "မင်းက ငါးအရိုးနွှင်ရတာ မကြိုက်ဘူးဆိုတော့ ငွေငါးစွပ်ပြုတ် မှာရအောင်။ အသားလုံးကတော့ နောက် ကိုယ့်အိမ်ကျမှ လုပ်စားကြတာပေါ့။ ဒီနေ့တော့ ဝက်သားသုံးထပ်သား အချိုချက်ရယ်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်ရယ်ပဲ မှာလိုက်မယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ကျန်းရှောင်ရို့၏ အံ့ဩမှင်တက်သွားသော မျက်နှာလေးကို မြင်မှသာ သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "မင်း အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို ကိုယ်လည်း မြင်ဖူးတယ်လေ" ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် သူမ၏ အကြိုက်များကို သူ မည်သို့သိနေကြောင်း ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိကြပြီးနောက် လုယုံကျန်းက သူမ၏လက်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

 "မင်းက မိဖုရားခေါင်ကြီး 'ကျန်းရှောင်ရို့' လေ... ပြီးတော့ ကိုယ်က... ကိုယ်က နန်းတွင်းမိန်းမစိုးချုပ် 'လုယုံကျန်း' ပေါ့။ မင်း မြင်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်ထဲက မီးတောက်တွေဆိုတာ ကောင်းကင်တံခါးတော်ကြီး ပျက်စီးသွားတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။ ဧကရာဇ်ရဲ့ တူတော်စပ်သူက နယ်စပ်က ပုန်ကန်တဲ့ စစ်တပ်တွေကို စုစည်းပြီး မြို့တော်အထိ ချီတက်လာခဲ့တာ။ ကောင်းကင်တံခါးကို သိမ်းပိုက်ပြီးတဲ့နောက် ထီးနန်းကို လုယူဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ နန်းတွင်းမိန်းမစိုးဟောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက သေခြင်းတရားပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မတူဘူး... မင်းသာ လွတ်အောင်ပြေးပြီး မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်ရင် အေးချမ်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရဦးမှာ..."

မိမိကိုယ်ကို မသိလိုက်ဘဲ လုယုံကျန်း၏ နှုတ်မှ စကားလုံးများ ပိုမို ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

 ထိုအိပ်မက်ထဲတွင်— သို့မဟုတ် အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမ တကယ်ပဲ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့ရဲ့လားဆိုသည်ကို သူ အလွန်ပင် သိချင်နေမိသည်။

အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာဟု သတ်မှတ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ရို့သည် နားထောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် လေးလံဆို့နင့်လာခဲ့သည်။ မနက်က မက်ခဲ့သော အိပ်မက်က ပုံရိပ်များက သူမ၏ ရင်ဝကို အသက်ရှူရကျပ်မတတ် ဖိနှိပ်ထားဆဲပင်။ 

"အေးချမ်းတဲ့ ဘဝဆိုတာ မရှိခဲ့ပါဘူး... အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်မလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရတာပဲ"

ကျန်းထန်းလေးက သူမကို နှိုးလိုက်သည့် အချိန်၌ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် မြင်းပေါ်ကနေ လုယုံကျန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမဆီသို့ ဦးတည်လာသော လှံဖျားကိုလည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ မြင်လိုက်ရပြီး ဖြစ်၏။ အကယ်၍သာ ထိုအချိန်တွင် နိုးမလာခဲ့ပါက အိပ်မက်ထဲ၌ သူမ ဧကန်မုချ သေဆုံးသွားရမည် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘယ်လို သေဆုံးသွားတာလဲ" လုယုံကျန်း၏ လက်ဖဝါးများက ပိုမို တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် သူ ပြောသကဲ့သို့ အတိတ်က အထောက်အထားများကို လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်အဖြစ် နာမ်စားမသုံးရဲသေးသဖြင့် ဤသို့သာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

 "သူမက မြင်းပေါ်ကနေ လဲကျပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ လုယုံကျန်းရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်သွားတာ။ အဲဒီနောက်မှာ ပုန်ကန်တဲ့ စစ်တပ်တွေက တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြတယ်... အဲဒီမှာတင် အားလုံး ဆုံးခန်းတိုင်သွားတာပဲ" သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မမြင်လိုက်ရသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲအလယ်တွင် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိခဲ့သည်မှာ အသေအချာပင်။

လုယုံကျန်းက စကားမဆိုဘဲ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရင်ထဲက ဒေါသတရားများကို ခက်ခဲစွာ ဖိနှိပ်ထားရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟင်းပွဲများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဟင်းပွဲများ စုံလင်သွားသည့်အခါ ကျန်းရှောင်ရို့က သူ့ကို မေးလိုက်၏။ "အစ်ကို... ဒီအိပ်မက်ကို တကယ်ပဲ ယုံကြည်သလား"

သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံး၏ နောက်ကွယ်က နက်ရှိုင်းလှသော ဝမ်းနည်းရိပ်ကို ကျန်းရှောင်ရို့ အာရုံခံမိနေသည်။ 

"ရှောင်ရို့... မင်းကော လူတွေမှာ အတိတ်ဘဝနဲ့ အနာဂတ်ဘဝဆိုတာ တကယ်ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်လား" အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် သူသည် နက္ခတ်ဗေဒင်ဌာနက လူများ၏ ဆန်းကြယ်လှသော စကားများကို လူအများ၏ စိတ်ကို လှည့်စားရန် လုပ်ဆောင်နေသည့် လှည့်ကွက်များသာဖြစ်သည်ဟု ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခဲ့ဖူးသည်။ 

ထိုသူတို့၏ စွမ်းပကားဆိုသည်မှာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုသက်သက်သာဟု သတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန် နှစ်ဘဝလုံးကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့လာရသည့်အခါ၌ ထိုအရာများကို သူ မငြင်းပယ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းရှောင်ရို့သည်လည်း ဒီအတောအတွင်း တစ်ချက်တစ်ချက် မက်တတ်သော အိပ်မက်အပိုင်းအစများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ဒွန်တွဲနေမိသည်။ "ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်"

လုယုံကျန်းက သူမအတွက် ဟင်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ဆင်ပေးနေပြီး သူ၏ တရုတ်တူစုံကို ကိုင်တွယ်ပုံက အလွန်ပင် သေသပ်လှပလှသည်။ ဝက်သားသုံးထပ်သားထဲမှ အဆီများနှင့် အရေခွံများကို သီးသန့်ခွဲထုတ်ကာ အသားသန့်သန့်လေးများကိုသာ ဖယ်ပေးနေ၏။

 ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်ထဲကလည်း အလယ်က နုဖတ်နေသော အသည်းတိုင်လေးများကိုသာ ရွေးထုတ်ပေးသဖြင့် ပန်းကန်ပြားထက်တွင် အနီ၊ အစိမ်း၊ အဝါနုရောင်တို့ဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လက်လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင်ရို့က တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို အရင်ကလည်း ဒီလိုတွေ လုပ်ပေးခဲ့ဖူးတာလား"

"ဒါက အခြေခံအရည်အချင်းတစ်ခုပဲလေ။ ကိုယ်က နန်းတွင်း စာပေလေ့လာဆောင်အတွက် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုပေမဲ့ အခြား အငယ်တန်းမိန်းမစိုးလေးတွေလိုပဲ အစေခံတစ်ယောက် တတ်အပ်တဲ့ ပညာရပ်အားလုံးကို အသေးစိတ် သင်ယူခဲ့ရတာ။ ဘာတစ်ခုမှ လျှော့တွက်လို့ မရဘူး။ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး... ဒီဆိုင်က ဟင်းတွေက လက်ရာ မဆိုးပါဘူး" လုယုံကျန်းက ဟင်းကို နှစ်လုတ်ခန့် စားလိုက်ပြီးနောက် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောပြသည်။

 "မင်းရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကို ကိုယ် ပြောပြမယ်။ မင်းက နန်းတွင်း အပျိုတော်ရွေးပွဲကနေတစ်ဆင့် နန်းတွင်းဝတ်လဲတော်ဌာနမှာ အမှုထမ်းဖို့ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရတာ။ တကယ်တော့ မင်းရဲ့ စိတ်ကူးက အသက် (၂၅) နှစ်ပြည့်ရင် နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်ခွာဖို့အတွက် ငွေစအချို့ စုဆောင်းချင်ရုံသက်သက်ပဲ။ ကိုယ်ကလည်း စိတ်ထဲမှာ တွေးထားခဲ့တာ... အကယ်၍ အသက် (၂၅) နှစ်အထိ မင်းမှာ လက်တွဲဖော်ကောင်းတစ်ယောက် မရှိသေးဘူးဆိုရင် ကိုယ်ပါ နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်ခွာပြီး မင်းနဲ့အတူ လိုက်ပါ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်လို့ပေါ့"

သို့သော်... နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာများကို မည်သူက ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပါ့မည်နည်း။

"နောက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ" ကျန်းရှောင်ရို့သည် မိမိတစ်ခါမျှ မမက်ဖူးသေးသော သူပြောပြသည့် ထိုအတိတ်ဇာတ်လမ်းထဲသို့ မသိမသာ စိတ်အာရုံ မျောပါသွားခဲ့ရသည်။

အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လုယုံကျန်းက ခက်ခဲပင်ပန်းစွာဖြင့် စကားကို ဆက်လိုက်သည်။ "တစ်ခါက... မယ်တော်ကြီးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲတုန်းက မယ်တော်ကြီးရဲ့ နန်းဆောင်ကို ခါးပတ်ထိုးကွင်း ရွှေချည်ထိုးဖို့အတွက် မင်း ရုတ်တရက် ခေါ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ စတုတ္ထမင်းသားက အရက်မူးပြီး ဘေးဆောင်မှာ လာနားရင်း မင်းကို အဓမ္မ သိမ်းပိုက်ခဲ့တယ်"

"မကြာခင်မှာပဲ မင်းဟာ နန်းတွင်းအဆောင်အယောင်တွေထဲကို သွတ်သွင်းခံလိုက်ရပြီး တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အောက်ခြေအဆင့် မောင်းမတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရတယ်။ မင်းရဲ့ ဖခင်ကတော့ သမီးဖြစ်သူကြောင့် ရာထူးတစ်ဆင့် တိုးသွားလို့ အရမ်း ဝမ်းသာနေခဲ့တာ။ အဲဒီကနေစပြီး ကျန်းမိသားစုဟာ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် တဖြည်းဖြည်း နာမည်ကျော်ကြားလာပြီး အစိုးရထဲမှာ အခွင့်ထူးခံ ရာထူးနေရာကောင်းတွေကို ရရှိခဲ့ကြတယ်" သူသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် အတိတ်ဆိုးတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာက ပိုမို ညှိုးမှိန်သွားရသည်။

 "စတုတ္ထမင်းသားက တစ်သက်လုံး ဘာမှအသုံးမကျတဲ့ ဖြုန်းတီးသူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တခြားမင်းသားတွေ ထီးနန်းလုပွဲမှာ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ပြီး သေဆုံးကုန်ကြတော့ သူကပဲ ထီးနန်းအာဏာကို ဆက်ခံခွင့် ရသွားခဲ့တယ်။ မင်းကတော့ သူ့ဘေးနားမှာ အင်အားကြီးတဲ့ မိခင်ဘက်တော်သား မိသားစု နောက်ခံမရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး ဖြစ်နေခဲ့လို့ အလိုလိုပဲ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ရတာပေါ့"

တကယ်တော့ ထိုအရာက အလိုလို ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုယုံကျန်း ကိုယ်တိုင် နောက်ကွယ်ကနေ အကွက်ချ စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ထိုအကြောင်းအရာများကို မမှတ်မိတော့သဖြင့် သူမကို ထပ်ပြီး အသိပေးရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

"ဒီလိုနဲ့ပဲ ကိုယ်က မိန်းမစိုးချုပ် ဖြစ်လာပြီး မင်းက မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အသက် (၂၅) နှစ်မှာ နန်းတော်က ထွက်ခွာမယ့် အိပ်မက်လည်း ပျက်ပြယ်သွားပြီး နန်းနံရံ မြင့်မြင့်ကြီးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာပဲ တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတွေကို စတေးခဲ့ကြရတာပေါ့" သူက မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ တစ်ချက် ညည်းတွားလိုက်သည်။

 "အဆန်းပြားဆုံးနဲ့ အစွန်းထွက်ဆုံးကတော့... ထူးဆန်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ရရှိလာခဲ့တဲ့ ထီးနန်းအာဏာဟာ ပျက်စီးသွားတဲ့ အချိန်မှာလည်း ဘာမှ မရေမရာဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး မင်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုပါ တစ်ပါတည်း မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်တာပဲ"

ထိုစကားများကို ကြားရပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ရို့၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုကြီးက စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။ ထိုအရာများကို မယုံကြည်ချင်သော်လည်း စိတ်ထဲက နက်ရှိုင်းသောအသံတစ်ခုကမူ ဤအရာများသည် အမှန်တရားသာဖြစ်သည်ဟု လက်ခံရန် တိုက်တွန်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ထိုဆန်းပြားလှသော အိပ်မက်များသည် လုယုံကျန်းနှင့် ဆုံတွေ့ပြီးမှသာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

"အစ်ကို ပြောချင်တာက... ကျွန်မ မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေက တကယ်ပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်... အားလုံး တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ" 

သူက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း မိမိ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်မိသည်။ 

အတိတ်က နာကျင်မှု ဝေဒနာများက ယခုထက်တိုင် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ဟန်တူ၏။

ရင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးက ရုတ်တရက် ပွင့်အံထွက်လာခဲ့သော်လည်း လုယုံကျန်းအတွက်မူ မည်သည့် သက်သာရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူသည် အရာရာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင် လုပ်ရသည်ကိုသာ အသားကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

 ထို့ပြင် ယခုကဲ့သို့ ဖွင့်ဟလိုက်ခြင်းက သူ၏ အနာဂတ် အစီအစဉ်များအတွက် ပိုမို၍ပင် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ဒါတွေကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ထားကြရအောင်။ မင်းရဲ့ စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်တာ ဘယ်လိုလဲ" လုယုံကျန်းက စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပင် လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့၏ မျက်နှာလေး ညှိုးငယ်သွားရကာ— "အဆင်မပြေပါဘူး။ ဒီနှစ်တော့ စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးထင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အခြေခံ အသိပညာက ငါးဖမ်းပိုက်ကွန်လိုပဲ၊ နေရာတိုင်းမှာ အပေါက်တွေချည်းပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် သူ၏ စာရွက်စာတမ်းအိတ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါက ကိုယ် ရှာဖွေထားတဲ့ အခြေခံ မေးခွန်းဟောင်း စာအုပ်ပဲ။ အသုံးဝင်မလားလို့ ဖတ်ကြည့်လိုက်ဦး"

 ထို့နောက် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ်က ဥပမာအနေနဲ့ ပြောတာပါ... အကယ်၍ အခြားနေရာတစ်ခုမှာ စာဆက်သင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလာမယ်ဆိုရင် မင်း အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားမလား"