" အတိတ်က သွေးရိပ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန် က ကတိကဝတ် "_ အခန်း ၂၁

ယုလျန်ကျန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက်တွင်မှ "မင်းတို့လို လူငယ်တွေက သတ္တိလည်းရှိတယ်၊ လုပ်ရဲကိုင်ရဲလည်း ရှိတာပဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ပံ့ပိုးပေးပါ့မယ်" ဟု အဆုံးတွင် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လျက် "ဒါပေမဲ့ အဲဒီယွန်းသေတ္တာကတော့ ချွင်းချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။

ထိုသို့ပြောခဲ့သော်ငြားလည်း အဖိုးအိုသည် ထမင်းစားပွဲသို့ ပြန်လာကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သက်တော်စောင့်များအား လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်စေပြီး ဟောက်ယွမ်ရှင်း ၏ အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လုယုံကျန်းအား တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ လုပေါ်ရှီကို မေးမြန်းလိုက်သည် — "ရှောင်းလု... မင်းရဲ့သားက တော်တော်လေး အလားအလာရှိတာပဲ။ သူမှာ ရည်းစားရှိပြီလား။ မရှိသေးရင် ငါ့ရဲ့ မြေးအကြီးမနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမလား။"

ဆူညံနေသော ထမင်းစားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ယုမိသားစုသည် မြို့တော်တွင် အခြေစိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းထဲ၌ ဩဇာအာဏာ အကြီးမားဆုံးနှင့် အထွန်းကားဆုံး ဖြစ်သည်။ ယုလျန်ကျန်း၏ မြေးအကြီးမသည် ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့၏ နာမည်ကျော် စင်တင်မင်းသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စာပေအရေးအသားတွင်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်ကြောင်း လူတိုင်းက သိကြသည်။

 ခေါင်းဆောင်အတော်များများကပင် ၎င်းတို့နှင့် အမျိုးတော်စပ်ရန် မျက်စိကျနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယုလျန်ကျန်း၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပြဿနာဝေးဝေး နေတတ်သော လုပေါ်ရှီပင်လျှင် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရသည်။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ချေ။

ထိုစဉ် လုယုံကျန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည် -

"အဘိုးယုရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ထဲရှိပြီးသား ချစ်ရသူတစ်ဦး ရှိနေပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း တည်ငြိမ်မှု ရှိပါတယ်။ လက်ရှိမှာတော့ သူမကို လက်ထပ်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော် ကြိုးစားနေပါတယ်"

ယုလျန်ကျန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းတာပေါ့... အလုပ်အကိုင် မထူထောင်ခင် မိသားစု အရင်ဆောက်တည်တာလည်း ဖြစ်သင့်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်ရိပ် တစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိဘဲ လုံးဝ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖြစ်နေပြီး ထမင်းစားပွဲရှိ အခြားလူများကလည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိကာ လိုက်လံရယ်မောကြလေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ယုလျန်ကျန်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ နှမြောတသမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

 သူ အကဲခတ်မမှားပါက ဤလူငယ်သည် ဟောက်ယွမ်ရှင်းနှင့် တစ်စုံတရားသော ပတ်သက်မှု ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

 စောစောက အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိနားလည်ပြီး ချောမွေ့စွာ တုံ့ပြန်သွားပုံအရ သူ၏ အနာဂတ်သည် အကန့်အသတ်မဲ့ တောက်ပနေမည် ဖြစ်သည်။

စကားဝိုင်းအကြောင်းအရာ ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် လုပေါ်ရှီသည် အရက်ခွက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူအား မတတ်သာသလို ကြည့်လိုက်သည်။ 

သူက စနောက်သလိုလို၊ စပ်စုချင်သလိုလိုဖြင့် "မင်းက သူမကို တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာလား။ တခြားလူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတာကိုတောင် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူးပေါ့?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လုယုံကျန်း၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးများ ရုတ်ချည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လုပေါ်ရှီအား စိမ်းသက်မှုကို ခံစားရစေကာ ထိတ်လန့်သွားစေသည့် ဖိအားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက ပြောဖူးပါတယ်။ ဒီဘဝမှာ ကျွန်တော် သူမတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လက်ထပ်မှာပါ"

လုပေါ်ရှီ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အဆုံးတွင် မတတ်သာသည့်အဆုံး "ဒါဆိုရင်လည်း အချိန်တစ်ခုလောက် ရှာပြီး သူမကို အိမ်မှာ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်လိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုရတော့သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် အဖေနဲ့အမေကို တိုင်ပင်ချင်နေတဲ့ အချက်ပါပဲ။ အိမ်မှာ အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ထားပေးပါဦး။ သူမလာမယ့် အချိန်ကို ကျွန်တော် သတ်မှတ်လိုက်ပါ့မယ်။ ပြီးတော့... စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းဖို့အတွက် ဘယ်လို ဓလေ့ထမ်းတမ်းတွေ ရှိလဲ..."

လုယုံကျန်းသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေတ္တမျှ စကားရပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဖျော့တော့သော ရှက်သွေးဖြာမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "အဖေနဲ့ အမေကိုလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးစေချင်ပါတယ်"

လုပေါ်ရှီသည်လည်း လူငယ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသူပီပီ သားဖြစ်သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ခန့်မှန်းမိလေသည်။ သူသည် အိုးတိုးအမ်းတ ဖြစ်သွားကာ သားဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လျက် "စည်းကမ်းဘောင်ကိုတော့ သတိထားပါ... ပြီးတော့ ဘေးကင်းအောင်လည်း နေဦး" ဟု ဆိုသည်။

အနှစ်နှစ်အလလ ဝေးကွာခဲ့ရသော အတိတ်ကာလများကြောင့် ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လမ်းညွှန်ပြသရမည့် အကြောင်းအရာများကို ရှေ့ဆက်ပြောရန် သူ ခက်ခဲနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖေ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လုယုံကျန်းက အဝေးမှ ဟောက်ယွမ်ရှင်း၏ အချက်ပြမှုကို လှမ်းမြင်လိုက်သဖြင့် အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ထိုဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုပေါ်ရှီသည် သားဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စကားများထဲတွင် ပြတ်သားမှုနှင့်အတူ... အိုးတိုးအမ်းတ ဖြစ်နေသော ရှက်ရွံ့မှုများ ရောပြွမ်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းက အလွန် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

 အရွယ်ရောက်ပြီး မိမိကို အမြဲ အံ့အားသင့်အောင် လုပ်နိုင်သော သားဖြစ်သူတွင် ဤကဲ့သို့ ရှက်တတ်သည့် အမူအရာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

လုယုံကျန်းသည် ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဟောက်ယွမ်ရှင်း နှင့် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သီးသန့်ခန်း၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် သွားရောက် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ 

သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများမှာ ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း အရက်ခွက်ချင်း တိုက်ကာ စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခွက်ချင်း ခပ်ဖွဖွ တိုက်လိုက်ကြပြီး ထိုအချိန်တွင် လုယုံကျန်းက သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်မှုမျှ မပြဘဲ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထိုင်နေလေသည်။

ဟောက်ယွမ်ရှင်းမှာမူ ကာလရှည်ကြာ မျှော်လင့်ခဲ့ရသော အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ တစ်ကိုယ်လုံး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားနေရသည်။ အရက်အနည်းငယ် ဝင်သွားပြီးနောက် သူသည် ပိုမို စိတ်လက်ပေါ့ပါးလာကာ အရက်ခွက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် လျှာလေးအာလေးဖြင့် မေးလိုက်သည် — "မင်း ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကြိုသိနေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။"

လုယုံကျန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရင်း "အစ်ကိုဟောက်... လော့ရှင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အစ်ကိုက အလှဆင်မထားတဲ့ အသားတုံးတစ်တုံးမျှသာပဲ။ သူ အသားတစ်စစီ လှီးဖြတ်တာကို ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကယ်တင်မှုကို လက်ခံမလားဆိုတာက အစ်ကို့ဘာသာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်တဲ့ ရွေးချယ်စရာ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် မဟုတ်ဘူးလား"

စကားဝိုင်းက အခြားတစ်ဖက်သို့ လွယ်ကူစွာ လည်ပတ်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့မှောက်တွင် အာရုံစိုက်စရာ အသစ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသဖြင့် ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည်လည်း စကားလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည် — "ဒါနဲ့... ဦးလေးယုဆီကနေ ငါ ဘာလိုချင်နေလဲဆိုတာကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

လုယုံကျန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ ကြေးဒင်္ဂါးပြားကို အသာအယာ မြှောက်ကစားလိုက်ပြီးနောက် အခြားသူ မြင်နိုင်ရန် လက်ဝါးဖြန့်ပြလိုက်သည် — "ဒါကတော့ ဗေဒင်တွက်ချက်ထားတာပေါ့" ဟု သူက ဆိုသည်။

သူ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းထောက်လှမ်းခဲ့သော အရာများနှင့် အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းများသည် ယုံနိုင်ဖွယ်မရှိလောက်အောင် ဆန်းကြယ်လွန်းလှရာ ရှင်းပြခဲ့လျှင်ပင် မည်သူမျှ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို နက်နဲလှသော လောကီပညာရပ်များအဖြစ် ပုံချလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည် လက္ခဏာနှင့် ဗေဒင်နိမိတ် အယူအဆများအပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားကာ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံး ထိုဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လုယုံကျန်းထံမှ လမ်းညွှန်မှုများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်းခံတော့သည်။

လုယုံကျန်းက အခြေခံ ဗဟုသုတအချို့ကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြပေးရာ ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည် ၎င်းကို ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ တန်ဖိုးထား စွဲလမ်းသွားလေသည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် လုယုံကျန်းအား ရွယ်တူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မဟုတ်တော့ဘဲ ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ဆက်ဆံလာတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော လုပေါ်ရှီသည် ရင်ထဲ၌ များစွာ ပီတိဖြစ်မိလေသည်။

 ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များဘက်သို့ လှည့်ကာ အပူအပင်မရှိ အရက်ခွက် မြှောက်လျက် ဝိုင်းဖွဲ့ပြောဆိုတော့သည်။

 သို့သော် သူ၏ အရည်အချင်းရှိလှသော သားဖြစ်သူသည် စကားအနည်းငယ် ပြောရုံမျှဖြင့် ဟောက်ယွမ်ရှင်းထံမှ ဟောင်ကောင်ရှိ ဖျော်ရည်စက်ရုံ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပုံစံနှင့် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု ပမာဏတစ်ခုလုံးကို စစ်ထုတ်မေးမြန်း ရယူနိုင်ခဲ့သည်ကိုမူ လုပေါ်ရှီတစ်ယောက် ရိပ်မိခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

လုယုံကျန်းသည် ထိုည ကိုးနာရီထိုးခါနီးမှ ဆန်းကျူမြို့ငယ်လေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူသည် အလေ့အထအတိုင်း မိမိဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ လိုက်ကာစွန်းကို အသာအယာ မလိုက်သော ကျန်းရှောင်ရို့ကို မျှော်လင့်မထားဘဲ လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။

လရောင်အောက်တွင် သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်ချည်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။

စောစောက သောက်ခဲ့သော အရက်ကြောင့် သူ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးနေ၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် အခြားဘာကိုမျှ မစဉ်းစားမိတော့ဘဲ သူမကို တွေ့ချင်သည့် စိတ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

သူသည် လက်ဆွဲအိတ်ကို အသာချကာ နံရံရှိ ဖောင်းကြွအလှဆင်နံရံအတိုင်း တွယ်တက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ပြတင်းပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် သူ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်သွားကာ ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်မိသည်။

ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက် — မှန်ပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်လိုက်သော ညင်သာသည့် အသံသုံးချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာသော ထိုမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောပြွမ်းကာ မုန်တိုင်းထန်နေတော့သည်။ 

သို့သော် အချက်တစ်ခုကတော့ ထင်ရှားနေပါသည် ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ပတ်လုံး သူမသည် သူ့အကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

 ဤခံစားချက်သည် အလွန် ဆန်းကြယ်လှပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခလုတ်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည့်အလား ချစ်ခြင်း၊ စိတ်ဆိုးခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်း ခံစားချက်များအကြား လွယ်ကူစွာ ကူးပြောင်းနေမိသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုမျက်မှောက်အချိန်တွင် သူမသည် သွားလေးခဲကာ ပြတင်းမှန်မှတစ်ဆင့် သူ၏မျက်နှာကို ကြည့်နေမိစဉ် ရင်ထဲ၌ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လှိုင်းဂယက်များ ထန်လာရပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည့် ဝမ်းနည်းရိပ်များလည်း စွက်ဖက်နေသည်။

သူတို့ မဆုံဖြစ်သည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူကမူ နုံးချိပင်ပန်းသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင်မရှိဘဲ ခွန်အားအပြည့်နှင့် တက်ကြွနေဆဲပင်။

လုယုံကျန်းသည် သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသော်လည်း မှန်ချပ်နောက်ကွယ်မှ ငေးကြည့်နေရုံမျှဖြင့် အားမရနိုင်သေးချေ။ သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို ထပ်မံခေါက်လိုက်သည်။

ဂျုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ အခြားတစ်ဖက်ခန်းတွင် အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းထန်းလေးက တစ်ကိုယ်လုံး အိပ်ရာပြောင်းလဲရင်း သစ်သားကာရံကို ကန်မိလိုက်သည့်အလား အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤဆောင်ခန်းလေးတွင် ဒီပြတင်းပေါက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး အလယ်တွင် သစ်သားပြားဖြင့် ပိုင်းခြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လုယုံကျန်းသာ ဆက်လက်ခေါက်နေပါက ကျန်းထန်းလေးကို အသေအချာ နိုးသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းထန်းလေးကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်အိမ်နီးနားချင်းများကလည်း သိပ်မဝေးလှချေ။

ထိုအရာများကို တွေးတောမိရင်း ကျန်းရှောင်ရို့သည် ပြတင်းပေါက်ကို အသာအယာ ဟပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်—"

"ငါ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ" လုယုံကျန်းက သူမစကားကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် သူ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ လင်းလက်နေတော့သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ကျန်းရှောင်ရို့၏ ရင်ထဲ၌ လိပ်ခဲတည်းလည်း ဖြစ်နေသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ခံစားချက်များအားလုံး အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ရသည်။

 သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချိုမြိန်ဆန်းပြားပြီး နူးညံ့လှသော လေထုတစ်ခု စတင်ရစ်ဝိုင်းလာကာ အေးမြသော ညဉ့်လေညင်းထဲ၌ တစ်ဦးတည်း၏ ရနံ့များကို တစ်ဦးက ခံစားမိနေကြသည်။ သူမသည် သူ၏ထံမှ အရက်နံ့သင်းသင်းကို ရလိုက်သဖြင့် "မင်း အရက်သောက်လာတာလား" ဟု တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

လုယုံကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် တောက်ပသော အပြုံးများ ပြည့်လျှံသွားသည် — "လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမို့လို့ အရက်နည်းနည်း သောက်ဖြစ်သွားတာ။ ရှောင်ရို့... ငါ တကယ်ကို ပျော်နေတာ။ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ မင်းကိုတွေ့ဖို့ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ မင်း အခုထိ မအိပ်သေးဘဲ ငါ့ကို လှမ်းကြည့်နေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး။"

သူသည် လက်ကို ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ် တင်ထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်မှုန်ကြယ်မွှားများ ပြည့်နှက်နေသည့်အလား တဖိတ်ဖိတ်တောက်ပြောင်နေကာ သူ၏ အပြုံးသည်လည်း ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးသည့် ထိန်ထိန်လင်းသော အလှတရားတို့ဖြင့် ဝေဆာနေသည်။

"မင်း အရက်တွေ အများကြီး သောက်လာတာပဲ" ကျန်းရှောင်ရို့က ခပ်တိုးတိုး တီးတိုးဆိုရင်း ပြတင်းပေါက် မင်းတုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည် — "ပြန်ပြီးတော့ အနားယူလိုက်တော့နော်။"

"မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မင်းကို အလုပ်လိုက်ပို့မယ်နော် ရှောင်ရို့။ ဒီနေ့ ငါ တကယ်ကို ပျော်နေတာ" 

လုယုံကျန်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများသည် လျော့နည်းမသွားဘဲ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် တွေ့ရခဲသော ထူးခြားသည့် ပြတ်သားမှုမျိုး စွဲထင်နေသည် — 

"ရှောင်ရို့... ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ၊ နောက်ပိုင်းကျရင် အရာအားလုံးက ပိုပြီးတော့ ကောင်းမွန်လာတော့မှာပါ။"

ထိုကဲ့သို့ စစ်မှန်လှသော စိတ်အားထက်သန်မှုသည် ကျန်းရှောင်ရို့၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသဖြင့် မူလက သူ့ကို မောင်းထုတ်ရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း တွန်းထုတ်ရန် ခက်ခဲသွားရသည်။ သူမသည် ခပ်တိုးတိုး "အင်း" ဟု ဆိုကာ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် ...

 "မနက်ဖြန်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် အရိပ်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ဝေးကွာသော လမ်းမမီးတိုင်မှ ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်က သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို အသာအယာ ထင်ဟပ်စေပြီး ကျော့ရှင်းကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အလှတရားကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။

ရုတ်တရက် လုယုံကျန်းသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လက်ကို လှမ်းသွင်းကာ သူမ၏လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးကို အပေါ်သို့ လှန်လျက် လက်မကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

 ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး ကလေးဆိုးဆိုး အမူအရာဖြင့် "အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံပါ့မယ် ဘုရား" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူမ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လည်တွယ်ဆင်းကာ မိမိအခန်းသို့ ပြန်သွားလေသည်။

အုတ်ခဲများ ပြုတ်ကျခဲ့သည့် ထိုကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်း ဆုံဆည်းမှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးကတည်းက ကျန်းရှောင်ရို့အနေဖြင့် သူ၏ ဤကဲ့သို့ ကလေးဆန်ပြီး နောက်ပြောင်တတ်သော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောမိလိုက်တော့သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ တံခါးပိတ်သွားပြီး သူ၏ အခန်းထဲတွင် မီးလင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်မှ သူမသည် စိတ်အေးသွားကာ လိုက်ကာကို ပြန်ချလိုက်လေသည်။

အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ ပြန်လည်စိုးမိုးသွားသော်လည်း ကျန်းရှောင်ရို့မှာမူ အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် ခေါင်းအုံးအောက်သို့ လက်လျှိုကာ ကတ္တီပါအိတ်ငယ်လေးကို နှိုက်ယူလိုက်ပြီး အထဲမှ ကြံ့ချိုခွက်ကလေးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အဟလေးမှတစ်ဆင့် ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းလေးတစ်ခု စီးဝင်နေသည်။ ကျန်းရှောင်ရို့၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်ခြင်း၌ ကျင့်သားရသွားချိန်တွင် သူမသည် ကြံ့ချိုခွက်ကို အလင်းရောင်ရှိရာသို့ မြှောက်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုခွက်တစ်စုံမှာ မည်သည့် ပန်းနွယ်ပန်းခက် ထုဆစ်မှုမျှ မရှိဘဲ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း ခွက်တစ်ခုစီ၏ အောက်ခြေတွင်မူ "ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဇနီးသည် ကျမ်းဝမ် သို့" ဟူသော စာသားလေးကိုသာ ထွင်းထုထားလေသည်။

လုယုံကျန်း ဤခွက်များကို ပေးစဉ်က ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားရသည်။ ဤယောက်ျားသည် "ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားချင်းက တစ်ထပ်တည်း ကျနေတာပဲ" ဟူသော ရင်ခုန်စရာ စကားလုံးကို ဤမျှအထိ လှပဆန်းကြယ်စွာ မည်သို့များ ပြောထွက်နိုင်ရသနည်း။

သို့သော် ထိုစကားများသည် သူမ၏ ရင်တွင်းခံစားချက်များကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့ပြီး နှလုံးသားကို ဘယ်တုန်းကမှ မရှိဖူးလောက်အောင် ဂယက်ထစေခဲ့သည်မှာ ငြင်းမရပေ။

ထိုစဉ် ကျန်းထန်းလေးက သစ်သားကာရံကို ထပ်မံကန်မိပြန်သဖြင့် ကျန်းရှောင်ရို့ လန့်ဖျတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ လက်ချော်သွားကာ ခွက်ကလေးသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ခွက်ကလေးမှာ ပေါ့ပါးလှသဖြင့် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ သူမသည် မိမိ၏ လက်ဗွေရာ ညစ်ပေမှုများကို သုတ်သင်ပြီးနောက် ခွက်ကို အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ပြန်ထည့်ကာ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် သေသပ်စွာ ဝှက်ထားလိုက်သည်။

အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်တွင်မှ ကျန်းရှောင်ရို့သည် အိပ်ရာထဲ လဲလျောင်းကာ မကြာမီမှာပင် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။

သို့သော် ဤည၏ အိပ်မက်သည် ယခင်က အိပ်မက်များနှင့် မတူကွဲပြားနေသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က မရေမရာ မပြတ်မသား မက်ခဲ့ဖူးသော အိပ်မက်အပိုင်းအစများကို စုစည်းထားသည့် ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကဲ့သို့ ဆက်စပ်နေလေသည်။

စောစောက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သော ထိုလူသားသည် ယခုအခါ ရင်းနှီးလှသော ပန်းထိုးဝတ်ရုံကြီးကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လျက် သူမ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်ထားကာ — 

"မိဖုရားခေါင်ကြီး... ခြေလှမ်းကို သတိထားတော်မူပါ" ဟု တိုးညင်းစွာ လျှောက်တင်နေသည်။

သူမသည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိမိကိုယ်ကို မြင့်မားလှသော စင်မြင့်ထက်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ 

တောက်ပသော ရွှေဝါရောင်ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်မြန်းထားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူမအား စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား လှည့်ကြည့်လာသည်။

စင်မြင့်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် နန်းတွင်းအခြွေအရံများနှင့် မှူးမတ်များက သူမကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြနေကြသည်။

သူမ၏ ခြေဖဝါးများမှာ မြေပြင်တွင် သံရိုက်ထားသည့်အလား ရွေ့မရဘဲ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေမိသည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် မိမိ၏ လက်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် တွေးမိသည်မှာ — 'ဒါက စောစောက လုယုံကျန်း ငါ့လက်ကို ကိုင်ခဲ့တဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ မဟုတ်လား။'

ကော်ဇောနီ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စုရုံးနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင်ရို့၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရသည်။

 မိမိကိုယ်ကို အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု အပြည့်

အဝ အသိစိတ်ရှိနေခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။

မိမိကိုယ်တိုင်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် "အစ်ကိုယုံ... ကျွန်မ သွားတော့မယ်" ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လုယုံကျန်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲဖြစ်ကာ မော့မကြည့်ဘဲ — "မိဖုရားခေါင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုး လမ်းပြပါ့မယ်" ဟု တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

သူသည် လက်ကို အနည်းငယ် အားထည့်ကာ ကျန်းရှောင်ရို့ကို မြင့်မားသော စင်မြင့်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း အတူတူ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများသည် နှေးကွေးလှပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တူရိယာသမားများက ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ခမ်းနားလှသော တေးသွားကို တီးမှုတ်နေကြသည်။ စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူမ ရောက်ရှိလာခြင်းကို စောင့်ကြိုနေသည့်အလား လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားလေသည်။

စင်မြင့်၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လုယုံကျန်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက မကြားတကြား သာသာလေးဖြင့် "မိဖုရားခေါင်ကြီး... ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ပါ။ နောက်ကို ပြန်မကြည့်ပါနဲ့၊ ပြီးတော့ မကြောက်ပါနဲ့" ဟု တီးတိုးဆိုခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့သည် မိမိကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှေ့မှောက်က ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ခိုင်မာစွာ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိကာ အောက်ခြေရှိ လူအပေါင်း၏ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်မှုကို ခံယူနေစဉ်၊ သူမ၏ အကြည့်များသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူ၏ ကျောပြင်သည် ဖြောင့်စင်းနေပြီး မတ်မတ်ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လေပြေညင်းက ခပ်ဖွဖွ တိုက်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ ပါးပြင်ထက်သို့ စီးကျလာရသည်။

ဘေးနားရှိ အခြွေအရံက ၎င်းကို သတိပြုမိသွားပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ဆိုသည် — "မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျတော်မူတာပဲ။"

"အရှင်မ..." ထိုအခြွေအရံက ဆက်လက်၍ ပြုံးလျက် လျှောက်တင်သည် — "နက္ခတ်တာရာဗေဒင်ကျောင်းတော်က ဟောကိန်းထုတ်ထားတဲ့ ကံကောင်းခြင်း နက္ခတ်ကြယ်ပွင့် ဖြစ်တာမို့ ဤအရာအားလုံးဟာ အရှင်မ ပိုင်ဆိုင်ထိုက်တဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ။"

ကျန်းရှောင်ရို့သည် ထို "အမျိုးသမီး" ၏ အတိုင်းအဆမဲ့လှသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို အလွယ်တကူပင် ခံစားမိနေသည်။ ၎င်းကို မိမိက အိပ်မက်မက်နေမှန်း သိသိကြီးဖြင့် အသိစိတ်ရှိရှိ ခံစားနေရခြင်းမှာ အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသဖြင့် သူမ ခေါင်းကို ယမ်းမိလိုက်သည်။

ရုတ်ချည်းပင် သူမ၏ မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီး စင်မြင့်ထက်တွင် မဟုတ်တော့ဘဲ မြို့တံခါးဝ၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် မီးတောက်မီးလျှံများက ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသည်။ လုယုံကျန်းသည် နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံအမည်းကြီးတစ်ထည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများကိုပင် မမြင်ရတော့အောင် တစ်ကိုယ်လုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ခြုံပေးလိုက်ပြီး — "မိဖုရားခေါင်ကြီး... သွားပါတော့။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါတော့။"

"အစ်ကိုယုံ... ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း မသွားနိုင်ဘူး" ကျန်းရှောင်ရို့သည် ဝတ်ရုံထဲမှနေ၍ အနောက်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မမြင်ရဘဲ ငိုကြွေးအော်ဟစ်လိုက်မိသည် — "အစ်ကိုလည်း ကျွန်မနဲ့ အတူတူလိုက်ခဲ့ရမယ်။"

ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ကြီးက သူတို့၏ ကျောပြင်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်ရင်း ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် နောက်ကျောမှ ပြင်းထန်သော တွန်းထုတ်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်နှာပေါ်မှ ဝတ်ရုံကို ဖယ်ရှားကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ... မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းလျက် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်စွာဖြင့် မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသော လုယုံကျန်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းရှောင်ရို့၏ ပါးစပ်မှ နာကျင်ပူဆွေးမှုနှင့် သောကဗျာပါဒများ ပြည့်နှက်နေသော အူလှိုက်သည်းလှိုက် ငိုကြွေးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အစ်မ... အစ်မ... နိုးတော့။"

ကျန်းရှောင်ရို့ နိုးလာချိန်တွင် မိမိ၏ ခေါင်းအုံးမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲစိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းထန်းလေးသည် သူမ၏ဘေးတွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူမကို အသည်းအသန် လှုပ်နှိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

 အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကြားတွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်ရာ ကျန်းရှောင်ရို့သည် စောစောက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အရာများမှ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးဘဲ ခံစားချက်များ ပြည့်လျှံကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိလေတော့သည်။