အပိုင်း ၂၂၇ ( Educated Youth 12 )

စက်တင်ဘာလ ၁၉၇၇၊ ရှန်းမူကျေးရွာ။

မျက်စိတမှိတ်အတွင်း ယန်ကျင်းဇီ ရှန်းမူကျေးရွာသို့ ကူးပြောင်းလာသည်မှာ နှစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် ရှန်းမူကျေးရွာ၏ ဝါးထွက်ကုန်များကိုလည်း ရောင်းချခဲ့သည်။ မြို့တွင်းရှိ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရောင်းဝယ်ရေးသမဝါယမများတွင် ရှန်းမူကျေးရွာမှ ဝါးထွက်ကုန်များစွာ ရှိသည်။

ဝါးထွက်ကုန်များ၏ ဈေးနှုန်းသည် ဈေးမကြီးသော်ငြား ရှန်းမူကျေးရွာကို ဝင်ငွေတိုးစေခြင်းကြောင့် ရွာသားများအား နှစ်နှစ်အတွင်း နှစ်ကုန်ငွေခွဲဝေပေးသည့်အခါတွင် ငွေပိုမိုရရှိစေခဲ့သည်။

ရွာသားများက ဝင်ငွေပိုရပြီး သူတို့၏ ယန်ကျင်းဇီနှင့် ကုမိသားစုအပေါ် သဘောထားမှာ ပိုကောင်းလာကြပြီး ကုမိသားစု၏ ဘဝက ပို၍ပင် ကောင်းလာခဲ့သည်။

ထိုမနက်စောစောတွင် ယန်ကျင်းဇီသည် အိပ်ရာမှ ထကာ သူ့ဘေးနားရှိ ကုမင်ရှိူ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ နမ်းပြီးနောက် သူသည် မလုံလောက်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဒုတိယတစ်ခါနှင့် တတိယတစ်ခါ ထပ်နမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ကုမင်ရှိူ့က တကယ်ကို ပိုပိုပြီး ကောင်းလာတယ်!

ကုမင်ရှိူ့၏ ဖခင်ရင်းသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဗီဇတိုးတက်ကောင်းမွန်လာပြီးသော မြေရှင်မိသားစု၏ ချောမောသည့် သား ဖြစ်သည်။ ကုမင်ရှိူ့၏ မိခင်သည် နောက်ကျပြီးမှ အိမ်ထောင်ကျခဲ့သော ရွာသူလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ(မ)သည် ရွာတွင် အလှဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တေ့ာ ကုမင်ရှိူ့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် အလွန်ချောမောထင်ရှားသည်။

သို့သော် သူသည် ယခင်က အာဟာရချို့တဲ့ခဲ့ပြီး လယ်ကွင်းတွင် တနေကုန် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရကာ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် အသွင်အပြင် နှစ်ခုစလုံးမှာ အလွန်လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်ကြာ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးနောက် ကုမင်ရှိူ့သည် များစွာပိုမိုအသားဖြူလာပြီး အနည်းငယ်ပင် အရပ်ပိုရှည်လာကာ သူ့ကျောမှာ ဖြောင့်စင်း၍ သူက နေ့တိုင်း ယန်ကျင်းဇီနောက်မှ စာလိုက်ကျက်ခဲ့လေသည်... ယခုအခါ သူသည် မြို့သားတစ်ဦးနှင့် အတူတူပင်။

ကုမင်ရှိူ့သည် သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ယန်ကျင်းဇီကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နေလေသည်။

ယန်ကျင်းဇီနှင့် တွေ့ရသည်မှာ သူ တကယ်ကို ကံကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

ဤနှစ်နှစ်တာ ဘဝသည် သူ မှတ်မိသမျှကာလမှစ၍ သူ နေထိုင်ဖူးသော အပျော်ဆုံးနှစ်နှစ် ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခင်က အမြဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသော်ငြား ယခုအခါ သူသည် မိသားစုထဲတွင် အချစ်ခံရဆုံးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်ရာထချိန်တွင် ထုံးစံအတိုင်း မနက်စာမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကုယွီလန်နှင့် ကုယွီရှန်းက နေ့တိုင်း ထမင်းချက်ရန် စောစောထသော်ငြား ယန်ကျင်းဇီနှင့် ကုမင်ရှိူ့က အိပ်ရာထနောက်ကျသည်... ယင်းကား သူတို့က ပျင်း၍မဟုတ်ဘဲ နောက်ကျမှ အိပ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် ကုမင်ရှိူ့အတွက် ညတိုင်း မီးဖိုငယ်လေး ဖွင့်ပြီး ကုမင်ရှိူ့ကို အချို့အရာများကို ပြုပြင်နည်းအား သင်ပေးသည်။ ထို့အပြင်… သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ညဘဝ ရှိသေးတယ်!

ကျန်လူများ အားလုံးက စောကြပြီး ခုနစ်နာရီ၊ ရှစ်နာရီတွင် အိပ်ရာဝင်သော်ငြား သူတို့က ကိုးနာရီ၊ ဆယ်နာရီတွင် အိပ်ရာဝင်သည်မို့ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့က စောစောမထနိုင်ကြပေ။

ယန်ကျင်းဇီသည် နိုးလာပြီးနောက် သမ်းဝေကာ ရေဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ယူ၍ သွားတိုက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ကုမိသားစုသည် သွားတိုက်လေ့မရှိခဲ့ပေ။ ရှန်းမူကျေးရွာမှ လူအနည်းငယ်သာ သူတို့၏ သွားများကို တိုက်ရန် သိကြသော်လည်း ယန်ကျင်းဇီ ကုမိသားစုထံသို့ ရောက်လာပြီးနောက်တွင် သူသည် သူတို့ သွားတိုက်သည်ကို စတင်စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် ကုမိသားစု၏ သွားများသည် ယခုအခါ ရွာတွင် အဖြူဆုံး ဖြစ်လာသည်။

ယန်ကျင်းဇီ သွားတိုက်နေစဉ် ကုယွီလန်သည် မိသားစုရှိ ကြက်လေးကောင်ကို အစာကျွေးနေသည်။

ရွာရှိ အိမ်ထောင်စုတိုင်းတွင် မွေးမြူထားသော ကြက်အရေအတွက်ကို တစ်ယောက်နှုန်းဖြင့် တွက်ချက်ပြီး တစ်ဦးစီသည် ကြက်တစ်ဝက်သာ မွေးမြူနိုင်သည်။ အမှန်ပင်၊ လူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိလျှင် တစ်ကောင်ကို မွေးနိုင်၏။

ကုမိသားစုမှ မိသားစုဝင်ငါးဦးသည် ကြက်သုံးကောင်ကို မွေးမြူခဲ့ပြီး တစ်ဦးတည်းဖြစ်သော ယန်ကျင်းဇီတွင် တစ်ကောင် ရှိသည်။ သူတို့တွင် စုစုပေါင်း ကြက်လေးကောင် ရှိပေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းတွင် မိသားစု၏ အခြေအနေ တိုးတက်လာပြီး ကြက်များက ကောင်းစွာ စားသုံးနိုင်ခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီ မဟုတ်သရွေ့ မနက်မိုးလင်းလျှင် ကြက်ခြံကို သွားကြည့်သောအခါ အခြေခံအားဖြင့် ဥနှစ်လုံး သို့မဟုတ် သုံးလုံး တွေ့နိုင်သည်။

ကုမိသားစုသည် ပုံမှန်အတိုင်း မနက်ခင်းတွင် ဆန်ပြုတ်ကို ဆက်လက်သောက်နေကြသည်။

ယခု စက်တင်ဘာလ ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ လယ်ကွင်းထဲမှ ကန်စွန်းဥများကို မကောက်ရသေးချေ။ သူတို့မိသားစု၏ စားစရာမှာ စားဖို့သောက်ဖို့ လုံလောက်ပြီး သူတို့တွင် ထမင်းဖြူဆန်ပြုတ် ရှိသည်။ ပေါင်းခံခွက်ထဲတွင်လည်း မနေ့ညက ဟင်းရွက်အချဥ်ပေါင်းနှင့်၊ ပဲပိစပ်နှင့် ချက်ထားသော ဝက်သားအရေခွံကျန်များ ရှိသည်။

ပဲပိစပ်ကို နူးအိအောင် စိမ်ထားပြီး အရိုးနှင့် ဝက်အရေခွံ အနည်းငယ်တို့ဖြင့် နှပ်ထားသည်။ စျေးမကြီးသောကြောင့် ကုမိသားစု မကြာခဏ စားလေ့ရှိသော ဟင်းပွဲကြီး ဖြစ်သည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ပြီး စားပွဲပေါ်၌ မာနေအောင် ပြုတ်ထားသည့် ကြက်ဥပြုတ်နှစ်လုံးကို တွေ့လိုက်သည်။

သူသည် ၎င်းကို အခွံခွာပြီး တစ်လုံးကို သူ့ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်နှင့် နောက်တစ်လုံးကို ကုမင်ရှိူ့၏ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူနှင့် ကုမင်ရှိူ့တို့ဟာ မနက်တိုင်း ကြက်ဥတစ်လုံး စားကြသည်။ အခြားလူများသည် မိသားစုရှိ ကြက်များ ဥများ ထပ်ဥပါက၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ပစ္စည်းတစ်ခုခုအတွက် ကြက်ဥလဲလှယ်မှသာ ကြက်ဥစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မိထွေးယန်ကျင်းဇီက ဤသည်ကို အမြဲတမ်း တရားမျှတစွာ ပြုလုပ်သည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် အစပိုင်းတွင် ရှက်ရွံ့သကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်ငြား နောက်ပိုင်းတွင် သူ့မွေးချင်းအငယ်များ ပိုပိုဝလာကာ သူတို့၏ အဝါရောင်ဆံပင်များ မည်းနက်လာပြီး ထူလာသဖြင့် သူ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

သူတို့က ကြက်ဥစားပေမယ့် တခြားသူတွေကလည်း ဝက်အရေခွံနဲ့ ချက်ထားတဲ့ ပဲပိစပ်တွေ စားကြတာပဲမလား?

ယခင်ကဆိုလျှင် သူတို့ ဤအရာများကို မစားနိုင်ခဲ့ချေ။

ကုမင်ရှိူ့သည် ဆန်ပြုတ်သောက်ပြီး ယန်ကျင်းဇီက ပဲပိစပ်ကို ခွဲဝေနေချိန်တွင် ဝက်အရေခွံတစ်ပိုင်းကို သူ့ထံသို့ ပေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် : “ ငါ မလိုပါဘူး… “  

“ မင်း လိုအပ်တယ်၊ မင်း များများစား။ “ ယန်ကျင်းဇီက ထိုသို့ပြောပြီး ဝက်အရေခွံနောက်တစ်ပိုင်းကို သူ့အတွက် ယူလိုက်သည်။

ဒီခေတ်မှာ ဝက်အရေခွံစားရဖို့ မလွယ်ဘူး!

သူတို့မြို့တွင် အသားဆိုင်တစ်ဆိုင်သာ ရှိသည်။ ဝါးထုတ်ကုန်များ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ပရိဘောဂလုပ်နည်းကို သူဘာသာသူ သင်ယူခဲ့ပြီး လူတို့အား ပစ္စည်းအများအပြား ပေးဝေခဲ့ကာ သူတို့က သူ့ကို လက်မှတ်မပါဘဲ ဖြတ်တောက်မှု အပိုင်းအစများ အမျိုးမျိုးကို ရောင်းချရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ကြသည်။

သူ့ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ကုမိသားစုဟာ ဝက်ရိုး၊ ဝက်သားနှင့် ဝက်အရေခွံများကို ရံဖန်ရံခါ စားခွင့်ရမည်ပင် မဟုတ်ချေ။

ယန်ကျင်းဇီက ထိုသို့တွေးပြီး ဝက်အရေခွံမပါသော ပဲပိစပ်တစ်ပိုင်းကို ကုယွီပေါင်အား ပေးလိုက်သည်။ သူသည် မနေ့ညက ကုယွီပေါင်ကို ဝက်အရေခွံ ပေးခဲ့သောကြောင့် ယနေ့တွင် မလိုတော့ပေ။

ကုယွီပေါင်က သူ့မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်သော်ငြား ၎င်းကို အလေးအနက်မထားခဲ့ချေ။

သူ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

ကြမ်းတမ်းပြီး မည်းမှောင်နေသော ကုယွီပေါင်သည် သူ၏ ပဲပိစပ်ဝေစုကို ဆန်ပြုတ်ထဲသို့ လောင်းချပြီး အမြန်စားလိုက်သည်။

ကုမင်ရှိူ့သည် နှစ်နှစ်အတွင်း အပြင်သိပ်မထွက်ခဲ့ချေ။ သူသည် နေ့တိုင်း အိမ်တွင် စာကျက်သည့်အပြင် ယန်ကျင်းဇီကို ဝါးထွက်ကုန်များ ဖန်တီးရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး အသားဖြူလာခဲ့သော်ငြား ကုယွီပေါင်ကမူ ပိုမည်းမှောင်လာပြီး ပိုသန်မာလာသည်။ ယခု သူ အပြင်သွားသောအခါ လူတိုင်းက သူ့ကို ကုမင်ရှိူ့၏ အကိုကြီးဟု ထင်နေကြသည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်ကုန်ကြသည်။

မနေ့က ယန်ကျင်းဇီသည် သူ လုပ်သော ဝါးထွက်ကုန်များကို တံခါးနားတွင် ချထားသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် ရွာရှိ အိမ်ထောင်စုအများအပြားက သူတို့ လုပ်သော ဝါးထွက်ကုန်အချို့ကို ပို့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ယန်ကျင်းဇီသည် အခြားသူများအား ဝါးထွက်ကုန်များ ပြုလုပ်ရန် သင်ပေးရာတွင် တွန့်တိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ရွာမှ လူတော်တော်များများဟာ ဝါးကုလားထိုင်နှင့် ခြင်းတောင်းများ လုပ်တတ်အောင် သင်ယူခဲ့ကြသော်ငြား သူတို့၏ လက်ရာက ယန်ကျင်းဇီလောက်တော့ မကောင်းချေ။

ယန်ကျင်းဇီသည် ဝါးထွက်ကုန်အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကုယွီပေါင်သည် ထမ်းပိုးကို ယူကာ ဤပစ္စည်းများကို ရွာဝင်ပေါက်သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး လှေပေါ် တင်ပေး၍ လွှတ်လိုက်သည်။

ကုယွီပေါင်သည် ပစ္စည်းများကို ပို့ပြီးနောက် ပြန်လာသောအခါတွင် လက်အိတ်ဝတ်လျက် ဝါးခုတ်နေသော သူ့အစ်ကိုအကြီးဆုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်တော့မှ မဖုံးကွယ်ထားချေ။ နှစ်နှစ်အကြာတွင် သူတို့သည် လက်မှုပညာအချို့ကို သင်ယူခဲ့ကြပြီး ကုမင်ရှိူ့လည်း ၎င်းကို လေ့လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယန်ကျင်းဇီသည် များသောအားဖြင့် ကုမင်ရှိူ့ကို အလုပ်လုပ်ရန် ခွင့်မပြုဘဲ သူ့အနားတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ခိုင်းထားသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ကုမင်ရှိူ့က အလုပ်လုပ်သော်လည်း ယန်ကျင်းဇီက ကုမင်ရှိူ့၏ လက်များ ဒဏ်ရာရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် လက်အိတ်များ ဝတ်ဆင်ခိုင်းသည်။

စကားမစပ်၊ ယန်ကျင်းဇီက သူ အလုပ်လုပ်သောအခါတွင်လည်း လက်အိတ်ဝတ်သည်။

“ ယန်ကျင်းဇီ ဘယ်မှာလဲ? “ ကုယွီပေါင်က မေးသည်။

“ သူ မြို့ကို သွားပြီ။ “ ကုမင်ရှိူ့က ယန်ကျင်းဇီအကြောင်းကို ပြောသောအခါ သူ့မျက်လုံးများမှာ နူးညံ့နေသည်။

ယန်ကျင်းဇီသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သည်။ အခြားသူများက သူ့လိုအပ်ချက်အရ ဝါးကို ပြင်ဆင်နေသရွေ့ သူ တစ်နေ့တည်းနဲ့ ဝါးထွက်ကုန်များစွာကို ဖန်တီးနိုင်တယ်!

ရလဒ်ကမူ သူသည် မြို့နှင့် ခရိုင်ရုံးများသို့ပင် သွားရန် မကြာခဏ အချိန်ရှိလေသည်။

ထိုကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူတို့မိသားစုဘဝမှာ သိပ်ကောင်းလာမည်မဟုတ်ချေ။

“ မြို့ထဲကို သူ ဘာသွားလုပ်ပြန်ပြီလဲ? “ ကုယွီပေါင် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။

“ သူ တစ်ယောက်ယောက်အတွက် တီဗီပြင်ပေးဖို့ သွားတာ။ “ ကုမင်ရှိူ့က ဆက်ပြောသည် : “ ယွီပေါင်၊ သူက တီဗီတွေကို ပြင်တတ်တယ်! နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က သူ လူတစ်ယောက်အတွက် တီဗီပြင်ပေးတုန်းက သူတို့က ယွမ်နှစ်ဆယ်နှင့် လက်မှတ်တွေ အများကြီး ပေးခဲ့တယ်။ “  

ကုမင်ရှိူ့၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူမှု အပြည့်ရှိသည်။

ကုယွီပေါင်က စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပင်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကုမင်ရှိူ့သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးအနည်းငယ်ကို ထုတ်ပြီး ကုယွီပေါင်အား တစ်လုံးပေးလိုက်သည် : “ ဒါ မနေ့က မြို့ကနေ ကျင်းဇီ ယူလာတဲ့ သကြားလုံး။ “ ယန်ကျင်းဇီသည် သူ့အတွက် သေးငယ်သော ပစ္စည်းအချို့ကို မကြာမကြာ ဝယ်ပေးတတ်သည်။ တချို့က သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် ဖြစ်ပြီး အချို့က သူ အခြားသူများအား စားရန် ပေးဖို့ဖြစ်သည်။

ဤသကြားမှာ ယန်ကျင်းဇီက သူ့ကို ခွဲဝေပေးခိုင်းထားသော အရာ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျင်းဇီ၏ အပြောအရ မိသားစုတစ်စုတွင် မျက်နှာဖြူ သီချင်းဆိုသူတစ်ယောက်နှင့် မျက်နှာနီ သီချင်းဆိုသူတစ်ယောက် အမြဲရှိလေ့ရှိသည်။ ယန်ကျင်းဇီက ဗီလိန်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ထားပြီးဖြစ်၍ သူက သူ့ကို လူကောင်းအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခွင့်ပေးထားသည်။

ကုယွီပေါင်က အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကာ သကြားလုံးကို ကိုင်လိုက်သည်။

သကြားသည် အဖိုးတန်အရာ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သစ်သီးသကြားလုံးမျိုးသည် စျေးမပေါဘဲ သူတို့၏ ဘဝ ပိုကောင်းနေလျှင်ပင် သူတို့တွင် ထိုအရာကို စားရန် အခွင့်အရေး မရှိချေ။

ယန်ကျင်းဇီက သူ့အစ်ကို သဘောကျဖို့ အနည်းငယ် ဝယ်ခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ သို့သော်ငြား သူ့အစ်ကိုက သူတို့ကို မျှဝေပေးခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကိုက သူတို့အကြောင်း အမြဲတွေးသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းတွင် သူတို့မိသားစု၏ ဘဝသည် များစွာတိုးတက်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း သူ့အစ်ကို... နောင်မှာ သူ့အစ်ကိုက သားစဉ်မြေးဆက် မကျန်ရစ်နိုင်တော့ဘူးလား?

သူ့အစ်ကိုအတွက် သူ့နှလုံးသား နာကျင်မိတယ်!

“ အစ်ကို၊ ယန်ကျင်းဇီ ပြောတာတွေကို နားမထောင်နဲ့။ သူ့ကို နည်းနည်းတော့ သတိထား… “ ကုယွီပေါင်က ပြောသည်။

ကုမင်ရှိူ့ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည် : “ ယွီပေါင်! “  

ကုယွီပေါင် စကားရပ်သွားသည်။

ကုမင်ရှိူ့က ဆက်ပြောသည် : “ ယွီပေါင်၊ ဒီနှစ်နှစ်မှာ ယန်ကျင်းဇီရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ငါတို့ အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းနေထိုင်နိုင်ခဲ့တာ။ သူ့ကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်မနေနဲ့။ “  

“ အစ်ကို၊ ငါက သူ့ကို ဆန့်ကျင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နေတာ! “ ကုယွီပေါင်က ပြောသည်။

“ သူကလည်း မင်းကို ကောင်းစေချင်လို့ပါ။ “ ကုမင်ရှိူ့သည် ယန်ကျင်းဇီက ကုယွီပေါင်အပေါ် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသည်ကို သိထားသော်ငြား ၎င်းမှာ ကုယွီပေါင်၏ ကောင်းကျိုးအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်လေ၊ နှစ်နှစ်အကြာတွင် ကုယွီပေါင်သည် အတတ်ပညာတစ်ခုကို သင်ယူခဲ့ပြီး ၎င်းအပြင် အထက်တန်းကျောင်းပညာအားလုံးကိုလည်း သင်ယူခဲ့သည်။

ကုယွီပေါင် အရမ်းစိတ်ဆိုးသွားသည်။

သူ့အစ်ကိုက သူ့ပုံစံမဟုတ်ဘဲ ဟန်ဆောင်နေတဲ့ အဲ့ယန်ကျင်းဇီကို အရမ်းသဘောကျနေတယ်!

သူ တားချင်သော်ငြား ထိုသို့မဖြစ်လာချေ... ကုယွီပေါင် အံကြိတ်ပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို သူ့ဘေးတွင် ချသည်။ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိပြီး သူသည် စာဖတ်နေစဉ် ဝါးခုတ်တော့သည်။

သူ ပိုလေ့လာချင်တယ်!

ထိုလူ ယန်ကျင်းဇီက ဘယ်တော့မှ စာမဖတ်ဘူး။ သူက ပိုကြိုးစားသည်။ တစ်နေ့မှာ သူ ယန်ကျင်းဇီကို ကျော်နိုင်လောက်မယ်!

လိပ်နဲ့ ယုန်တို့ရဲ့ အပြေးပြိုင်ပွဲမှာ နောက်ဆုံး အနိုင်ရခဲ့တာက လိပ်ပဲ!

အမှန်ပင်၊ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ အနာဂတ်တွင် တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ဖို့ ဖြစ်သည် — ယန်ကျင်းဇီက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အနှေးနှင့် အမြန် နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်စတော့မည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သည်။

တွေးပြီး ကုယွီပေါင်၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲနှင့်ပတ်သက်ပြီး ယန်ကျင်းဇီက ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောခဲ့သည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ ဘာကို ယုံခဲ့တာလဲ? သူ ယခုထိ ယုံကြည်နေဆဲပင်။

ကုမင်ရှိူ့လည်း စာဖတ်နေရင်း အလုပ်လုပ်သည်။

နည်းနည်းထူးဆန်းသည်ဟု သူ ထင်မိသည် - နှစ်နှစ်လောက် လေ့လာပြီးနောက် သူ့လေ့လာမှု၏ တိုးတက်မှုက ကုယွီပေါင်ကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

မနက်ခင်းတွင် ကုမင်ရှိူ့နှင့် ကုယွီပေါင်က အလုပ်များ အများကြီး လုပ်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထမင်းနံ့ ထွက်လာသောအခါ ယန်ကျင်းဇီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျင်းဇီက အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ၀တ်ဆင်ထားသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူတို့အတွက် သူက အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသားနှင့် တူနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အဝေးမှ လျှောက်လာသည်။

ကုယွီပေါင်သည် အံကြိတ်ကာ ယန်ကျင်းဇီဟာ သိုးအရေခြုံထားသော ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံခံစားလိုက်ရသည်။

ယနေ့တွင်တော့ သိုးအရေခြုံထားသော ဝံပုလွေ၊ ယန်ကျင်းဇီက ဝက်သ

ားတစ်ပိုင်းကို ပြန်ယူလာပြီး ခြံထဲသို့ ဝင်လာကာ ပြောလာသည် : “ ငါ ဝက်သားငါးကတ်တီ ဝယ်လာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ငါတို့ အောင်ပွဲခံကြမယ်... ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွေ ပြန်စတော့မယ်တဲ့။ “

____