ချန်ချန်းသည် လက်မှတ်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားမိသည်။ သူ့အထက်လူကြီးက လေးနက်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် အတန်တန် မှာကြားနေလေသည်။
“ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ လက်မှတ်ပေါ်မှာ နံပါတ်တွေ မှတ်ပုံတင်ထားပြီးသားဗျ။ မင်းလက်ထဲက လက်မှတ်နှစ်စောင်လုံးရဲ့ နံပါတ်က စာရင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ငါ မင်းကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဘယ်သူ့ဆီကမှ တိုင်စာ တက်လာတာမျိုး ငါ တကယ် မလိုချင်ဘူး။
စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတယ် မဟုတ်လား။ မင်းက အထက်လူကြီးတွေ မျက်စိကျနေတဲ့လူပဲ၊ ငါလည်း ဘာပြဿနာမှ မတက်ချင်ဘူး။ ကဲ... သွားတော့၊ သွားပြီး ဖြေရှင်းစရာ ရှိတာ ဖြေရှင်းလိုက်ဦး။”
ချန်ချန်းက စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ရင်း လက်မှတ်များကို ကိုင်ကာ ရုပ်ရှင်ပြသရေးခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုလက်မှတ်နှစ်စောင် မည်သည့်အချိန်က ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သူမသိသလို၊ မည်သူက ကောက်ရပြီး တိုင်တန်းလိုက်သည်ကိုလည်း ဝေခွဲမရတော့ပါ။
“ရှောင်ချန်း... မင်းရဲ့ ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးရေးပုံစံစာရွက်” စီနီယာက သူ့ထံ စာရွက်တစ်ရွက် လှမ်းပေးလိုက်သည်။ “အမြန်လေး ဖြည့်လိုက်ဦး။
‘ကိုယ်တိုင်ပြုပြင်မှု’ ဆိုတဲ့ အကွက်ထဲမှာတော့ ရုပ်ရှင်ပြသမယ့် အချိန်ဇယားကို သေချာမစီစဉ်မိလို့ပါဆိုပြီး ရေးလိုက်ပေါ့။ အား... နောက်နောင် ဒါမျိုး အမှားတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့ကွာ၊ ငါလည်း မျက်နှာပူလွန်းလို့ သေတော့မယ်။”
မနေ့ကတင် ချန်ချန်းတစ်ယောက် အတွေးလွန်နေရင်း ရုပ်ရှင်ပြသမည့် ဒီဗီဒီခွေများကို မှားယွင်းထည့်သွင်းမိခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်အဖွင့်သီချင်း လာတော့မှသာ ခွေကို အပြောင်းအလဲ လုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပရိသတ်များ၏ ကန့်ကွက်သံများ ဆူညံသွားခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က စီနီယာဖြစ်သူကသာ ရှေ့ကနေ တောင်းပန် တိုးလျှိုးပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အရာရာ တပြိုင်နက်တည်း ပုံကျလာသောအခါ ချန်ချန်းတစ်ယောက် မိမိကိုယ်မိမိ အလွန်ကံဆိုးလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
စာရွက်စာတမ်းများ ဖြည့်စွက်ပြီး ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်ဆန်းစစ်ချက် ရေးသားပြီးသောအခါ ရုံးဆင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ စာရွက်စာတမ်းများ သွားရောက်အပ်နှံရန် စီနီယာ့ရုံးခန်းဘက်သို့ အသွား၊ ရုံးခန်းအတွင်းမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသော စကားသံများကို သူ အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရသည်။
“အကျင့်စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“ဝန်ထမ်းလက်မှတ်ကိစ္စလေ နှစ်ခါတောင် ရှိပြီ။ ဒီကောင်လေးက မတူညီတဲ့ အမျိုးသမီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ရုပ်ရှင်သွားကြည့်တယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တိုင်ထားတာ။ တစ်ခါတုန်းက ‘ပိုင်ယွင်ကျောင်းတော်’ ရုပ်ရှင်ကို အတူကြည့်ကြတယ်၊ ဒီနေ့ကျတော့ စာပေထုတ်ဝေရေးဌာနက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဖို့ ဒီလက်မှတ်နှစ်စောင်နဲ့ ကြံစည်နေတာတဲ့။ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ အလုပ်ပြင်ပ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ငါတို့ ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း ဒါက ကြည့်လို့တော့ သိပ်မကောင်းဘူး မဟုတ်လား။”
“အဓိက ပြဿနာက တိုင်စာတက်လာရင် အရေးယူပေးရမယ်လေ။ အခုပဲ အထက်က ညွှန်ကြားချက် ကျလာတာ၊ ငါတို့ဘက်ကလည်း တစ်ခုခုတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြဖို့လိုတယ် မဟုတ်လား။”
ချန်ချန်း၏ ရင်ထဲ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့ ပြောနေကြသည်မှာ သူ့အကြောင်းလော။ သူ့ကို နမူနာပြ အရေးယူရန်အတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ် လုပ်တော့မှာလား။
သူသည် မိန်းမောတွေဝေစွာဖြင့် ရုံးခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး၊ မျက်ဝန်းများကမူ အောက်ထပ်ရှိ စာပေထုတ်ဝေရေး အဆောက်အအုံဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ဝေ့ဝဲကြည့်မိသွားသည်။
ရှောင်းယုကျွမ်း ကတော့ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။
မွန်းလွဲပိုင်းက သူမသည် ကျန်းရှောင်ရို့ ကို စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး ပြန်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း နေ့လယ်စာစားချိန်နှင့် ကွက်တိတိုးနေသဖြင့် အတူတူ စားသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထျန်းရှောင်အော် သည်လည်း မိမိကိုယ်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို သဘောမထားဘဲ ထမင်းဗန်းကို ကိုင်ကာ ထိုနှစ်ယောက်အနီးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့ပြီး၊ အားနာမှုမရှိဘဲ အတင်းအဖျင်းများကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေလေသည်။
ရှောင်းယုကျွမ်းသည် ချန်ချန်းကို မည်သို့ မောင်ပိုင်စီး ဆုံးမခဲ့ကြောင်းကို ပြန်ပြောင်းတွေးတောရင်း အလွန်ကျေနပ်အားရနေပြီး၊ သူတို့နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်လေးအတွင်းမှ နောက်ဆုံးရ သတင်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြနေသည်။
သူမက အသံကို နှိမ့်ကာ “ငါတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ တကယ့်ကို ပွဲကြမ်းသွားတာအေ၊ ရဲတွေက လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို ဖမ်းသွားတယ်။ အဲဒီကောင်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်အကြောင်း မဟုတ်မတရား ကောလာဟလတွေ လျှောက်ဖြန့်လို့ တိုင်ခံလိုက်ရတာ။ အခုတော့ ထောင်ထဲမှာ နှစ်ချီပြီး အကျဉ်းကျတော့မှာ၊ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။”
ထျန်းရှောင်အော်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် “သူ့ကို ဘယ်လို ဖမ်းမိတာလဲ။ အဲဒီလူယုတ်မာက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဟင်။”
“ငါ မြင်လိုက်ရတုန်းကတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝက်ခေါင်းလို ဖူးယောင်နေတာပဲ။ မနေ့ညကလည်း အရိုက်ခံရသေးတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒီလောက် အရပ်အမောင်း ကောင်းကောင်းနဲ့ လူတစ်ယောက်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အလုပ်မလုပ်ဘဲနဲ့ဟာ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ ညီမလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်၊ ဘယ်လိုတောင် အသည်းနှလုံး မရှိရတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ညီမကို အဲဒီလို ကောလာဟလ ဖြန့်ရင် သူ ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။”
“တကယ် ယုတ်မာတဲ့လူပဲ။” ထျန်းရှောင်အော်က ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒီလို တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်မိတယ်၊ တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့အလုပ် လုပ်ခဲ့တာပဲ။”
ကျန်းရှောင်ရို့သည် နားထောင်နေရင်း ရင်ထဲ တုန်လှုပ်မှုများ ပိုမိုများပြားလာသည်။ ဤအခြေအနေများသည် ယနေ့နံနက်က သူမထံ လာရောက်တောင်းပန်ခဲ့သော လူ၏ ပုံစံနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ တူညီနေရပါသနည်း။
သူမက ဝေခွဲမရသည့် လေသံဖြင့် “အဲဒီလူက အရိုက်ခံထားရတာလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါ့အေ။ တကယ်ကို အသေအလဲ အရိုက်ခံထားရတာ၊ နည်းနည်းမှ မညှာဘူး။” ရှောင်းယုကျွမ်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ယောင်ကိုင်းနေပြီး ပါးစပ်ကလည်း သွေးတွေ ထွက်လို့၊ အဲဒီဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆို အိမ်မှာ အကြာကြီး နားနေရဦးမှာ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းရှောင်ရို့၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
“မင်း တွေးကြည့်လေ၊ ဒါမျိုး လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကိုသာ ထိထိရောက်ရောက် နှိမ်နင်းပြလိုက်ရင် နောက်ဆို တခြားလူတွေလည်း ဒါမျိုးအလုပ် လုပ်ဖို့ တွေးရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
ကျန်းရှောင်ရို့သည် ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်သွားပြီး မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ပူနွေးလာခဲ့သည်။ “ဒီမနေ့မနက်က... လူတစ်ယောက် ငါ့ဆီလာပြီး တောင်းပန်တယ်၊ သူ့မျက်နှာမှာလည်း ဒဏ်ရာတွေ အပြည့်ပဲ။”
ရှောင်းယုကျွမ်းက ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားကာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ရင်း၊ သူတို့နှစ်ဦးသာ နားလည်နိုင်သော အကြည့်မျိုးဖြင့် “တကယ်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းရှောင်ရို့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သူက အဲဒီလူကို ထပ်ပြီး ဆုံးမပေးခဲ့တာပဲ။”
နံနက်ခင်းက မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရင်ခုန်သံများ လှုပ်ရှားသွားရဆဲ ဖြစ်သည်။ လုယုံကျန်း ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နှေးကွေးသော ရုပ်ရှင်ပြကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ အားမာန်၊ လုံခြုံမှု၊ တင်းမာမှုနှင့် အလှတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းယုကျွမ်းက စနောက်လိုသော အကြည့်ဖြင့် “အို... မင်းပြောတဲ့ ‘သူ’ ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ။” ဟု ရိုးမယ်ဖွဲ့ မေးလိုက်လေသည်။
သူမသည် နောက်ဆုံးစကားလုံးကို တမင်သက်သက် အသံဆွဲကာ ဆိုလိုက်သဖြင့် အဓိပ္ပာယ်များစွာ သက်ရောက်သွားစေသည်။
ဘေးတွင်ရှိသော ထျန်းရှောင်အော်၏ မျက်ဝန်းများကလည်း စုစုစိုက်စိုက်ဖြင့် စပ်စုချင်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ကျန်းရှောင်ရို့၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက် ရဲခနဲ နီမြန်းသွားကာ “ငါ... ငါပြောတာ လုယုံကျန်း ကို ပြောတာပါ” ဟု ဖြေလိုက်ရတော့သည်။
သူမ မျှော်လင့်ထားသည့် နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထျန်းရှောင်အော်က “ဒါဆို အဲဒီ လူမိုက်တွေကို လိုက်ဆုံးမပေးနေတဲ့သူက မင်းရဲ့ ရည်းစားပေါ့လေ။” ဟု ရေရွတ်ရင်း လျှာတသပ်သပ်ဖြင့် ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်တော့သည်။ “သူ့ကြည့်တော့ အေးအေးလူလူပုံစံနဲ့၊ ဒီလောက်အထိ တိုက်ခိုက်ရေး တော်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။”
“သူက လျှောက်ပြီး ရန်ဖြစ်တတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။” ကျန်းရှောင်ရို့က အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပြောဆိုမိသည်။
“ဩော်...” ထျန်းရှောင်အော်က မျက်ဝန်းများ တောက်ပစွာဖြင့် သဘောကျကာ အသံရှည်ဆွဲလိုက်လေသည်။
နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ရို့သည် ရှောင်းယုကျွမ်းကို ဆွဲကာ နောက်ဖေးဥယျာဉ်ရှိ ရေကန်အနီးမှ နားနေဆောင်သို့ သွားရောက်ကာ မိန်းကလေးအချင်းချင်း လျှို့ဝှက်ချက်များ ပြောဆိုကြတော့သည်။
ထျန်းရှောင်အော်မှာမူ လူပိုဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် နောက်တံခါးဝတွင် ပစ္စည်းသွားဝယ်စရာ ရှိသည်ဟု အကြောင်းပြကာ လမ်းခွဲခဲ့သော်လည်း၊ သူမတို့နှစ်ဦး နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်နေကြသည်ကို လည်ပြန်ကြည့်ရင်း နှမြောတသစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
နားနေဆောင်လေးအတွင်း တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေပြီး မွန်းတည့်ချိန် နေရောင်ခြည်သည် နွေးထွေးတောက်ပလျက် ရှိကာ၊ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော အင်းဆက်ငယ်လေးများပင်လျှင် ချစ်စနိုးဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။
မြို့ပြသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက ကျန်းရှောင်ရို့သည် ယနေ့ကို အပူအပင် အကင်းဆုံးနေ့အဖြစ် ခံစားရပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် တိမ်တိုက်များကိုပင် ပြန်လည်ငေးမောကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အရာအားလုံးက တကယ်ကို ကောင်းမွန်သွားပြီလို့ ငါ ခံစားရတယ်။” သူမက ရှောင်းယုကျွမ်း၏ ပခုံးကို မှီရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
“အခုကျတော့ ဘာပြောဦးမလဲ။ ပြဿနာတွေလည်း ပြေလည်သွားပြီ၊ အလုပ်လည်း ရနေပြီ။ ဟင်းဟင်း... ဒါကို ဘာခေါ်လဲ သိလား၊ နွေဦးလေညင်းကို စီးနင်းလိုက်ပါရသလိုပဲ မဟုတ်လား။” ရှောင်းယုကျွမ်းက စနောက်လိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားမိသည်။
ကျန်းရှောင်ရို့က လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကို ငေးမောရင်း သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွချကာ “ယုကျွမ်း... ငါ တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေချင်တယ်အေ။ မင်းလည်း ငါနဲ့အတူတူ ဖြေပါလား။ အခု ငါ့မောင်လေးနဲ့အတူ စာကျက်နေတာ၊ မင်းပါ ငါနဲ့အတူ စာကျက်ရင် အဖော်ရတာပေါ့။”
“မင်းပဲ စောစောက စာမေးပွဲမဖြေချင်ဘူး ဆို။ မင်းအဖေက လုံးဝ ထောက်ပံ့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့။ ဘာကိစ္စကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ။ ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရမလား... ဟင်း၊ ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ကူညီပေးလိုက်လို့ မင်းရဲ့ နှလုံးသားလေး လှုပ်ခတ်သွားတာမလား။”
ရှောင်းယုကျွမ်းက သူမ ငြင်းဆိုမည့် စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း မည်မျှပင် စောင့်ဆိုင်းပါစေ ငြင်းဆိုသံ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။
ကျန်းရှောင်ရို့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “ငါ ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်။ အဲဒါက နည်းနည်း အရှက်မရှိရာ ကျမလားဟင်။”
“ဘယ်သူက အဲဒီလို ပြောလဲ။ ဟမ်... ဘယ်သူပြောလဲ။” ရှောင်းယုကျွမ်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဘေးမှ ကွန်ကရစ်လက်ရန်းကို ပုတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မင်းက အိမ်ထောင်မရှိသေးတဲ့ မိန်းကလေး၊ သူကလည်း လူပျိုကြီး။ အရွယ်ချင်းလည်း ကွဲပြားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရုပ်ချင်းလည်း လိုက်ဖက်ညီကြတာပဲ။ သင့်တော်လွန်းလို့ ဘာမှပြောစရာမရှိဘူး။ မင်း နောက်ဆုံးတော့ အမှန်တရားကို မြင်သွားပြီပေါ့လေ။”
“ငါ နားလည်သွားပါပြီ၊ ငါ ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်။” ကျန်းရှောင်ရို့က ရယ်မောလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့အစ်ကိုနဲ့ သူ့ကို တွေ့ပေးရမယ်။”
“မင်းအတွက် တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်။ အာ... ငါလည်း အမြန်ဆုံး အလုပ်တစ်ခု ရပါစေလို့ မျှော်လင့်မိတယ်။”
ကျန်းရှောင်ရို့သည် တစ်ခါမှမရှိဖူးသေးသော တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြီး စာအုပ်ကို နောက်ထပ် နှစ်မျက်နှာခန့် ပိုမိုဖတ်ရှုသော်လည်း မောပန်းခြင်း မရှိတော့ပေ။
တစ်ဖက်တွင်မူ လုယုံကျန်းသည် အသစ်ပြုစုထားသော စာမူများကို ကိုင်ဆောင်ကာ စာတည်းဌာနသို့ ဦးတည်နေရင်း၊ ရှန်ပေ့လမ်းရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အရောင်းလမ်းမဘက်သို့ လမ်းကြုံဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလမ်းမဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်မူ ရောင်းချသူများက မြေပြင်တွင် ဆိုင်ခန်းငယ်များခင်းကာ အစစ်နှင့် အတု ရောနှောရောင်းချနေသော လမ်းဘေးဈေးသည်မျှသာ ဖြစ်သည်။ တကယ့် ရတနာအစစ်အမှန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသူ အလွန်နည်းပါးပြီး၊ အများစုမှာမူ ပိုက်ဆံသုံးရန်ထက် ပွဲကြည့်ရန်အတွက်သာ လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူစောင့်ဆိုင်းနေသော လူသည် ယနေ့တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် လှည်းငယ်တစ်စီးကို ရွေးချယ်ကာ ဘေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြေးဒင်္ဂါးသုံးပြားကို ထုတ်ယူကာ လက်ဖဝါးထဲတွင် လှိမ့်ကစားနေမိသည်။
သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော သူသည် အခြားသော လမ်းဘေးဈေးသည်များနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသဖြင့် ဘေးနားရှိ ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။
လုယုံကျန်းက ထိုသူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ခါကာ ကြေးဒင်္ဂါးသုံးပြားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ဘေးနားရှိ ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ အမည်မှာ လော့ရှင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကတုံးတုံးထားပြီး၊ နဂိုအရောင်ပင် မခွဲခြားနိုင်တော့လောက်အောင် ဖာထေးမှုများစွာ ရှိနေသော စုတ်ပြတ်သတ်နေသည့် အကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူသည် အညတရတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ့မိသားစုသည် ယခင်က ပန်ကျားယွမ်တွင် ဆိုင်ခန်းပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပြီး၊ မြို့တော်ရှိ နာမည်ကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်များ၏ ထက်ဝက်ခန့်သည် လော့မျိုးရိုးအမည်ကို ခံယူထားကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အောက်ခြေသို့ လျှောကျသွားခဲ့ပြီး အတုအယောင်များ ရောင်းချသူများနှင့်အတူ ဆိုင်ခန်းငယ်တစ်ခုကို မျှဝေသုံးစွဲနေရရှာသည်။
လော့ရှင်းက ကြေးဒင်္ဂါးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ကျန့်သဲထုံပေါင် (Zhengde Tongbao) လား။ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်တာပဲ။”
“မျက်စိစူးရှတာပဲ။” လုယုံကျန်းက ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုကြေးဒင်္ဂါးသုံးပြားကို ရရှိရန်အတွက် အတော်ပင် အားထုတ်ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးမှာ အရည်အသွေးကောင်းမွန်ရုံတင်မကဘဲ၊ နက္ခတ်ဗေဒင်ဗျူရိုက အသုံးပြုလေ့ရှိသော အမျိုးအစားလည်း ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။
အတိတ်ကာလတွင် သူသည် မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းနှင့်မျှ ပတ်သက်မှုမရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဗျူရိုနှင့် မကြာခဏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ရသဖြင့် ဗေဒင်အတတ်ပညာအချို့ကို သိမ်မွေ့စွာ တတ်မြောက်ထားခဲ့သည်။
သူသည် ဗေဒင်ပညာတွင် ပါရဂူမြောက်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်ကို လှည့်စားရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှသည်။
လုယုံကျန်းက ဒင်္ဂါးပြားများကို နှစ်ကြိမ်ခန့် မြှောက်ကစားလိုက်ပြီးနောက် လော့ရှင်းကို ကြည့်ကာ “ခင်ဗျား ဒီနေ့ ဓနလာဘ် အကြီးအကျယ် ရလိမ့်မယ်။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လော့ရှင်းက သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ကာ ထိုသူ ပြသနေသော ဒင်္ဂါးပြားအတတ်ပညာမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် တစ်လခန့် စျေးမဦးရသေးသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ “မင်္ဂလာစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟုသာ ပြန်ပြောနိုင်ရှာသည်။
အနီးနားရှိ အလုပ်ဌာနများ ရုံးဆင်းချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ရှန်ပေ့လမ်းမပေါ်တွင် လူများ ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။
လုယုံကျန်းသည် သူစောင့်ဆိုင်းနေသော လူတစ်ယောက် လူအုပ်ကြားမှ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်လိုက်ရသည်။ သူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီနေ့ အလုပ်ဖြစ်ရင် ကျွန်တော့်ကိုပါ ထည့်တွက်ဦး” ဟု ပြောရင်း လော့ရှင်း၏ ဆိုင်ပေါ်မှ ကြံ့ချိုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခွက်တစ်စုံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူသည် ခွက်၏ အောက်ခြေရှိ အမှတ်အသားများကို ကြည့်ကာ “ဒါ ဘယ်လောက်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
လော့ရှင်းက လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ၁၅၀ ယွမ်ဟု ပြသလိုက်သည်။
အစစ်နှင့် အတု ရောနှောနေပြီး အထူးသဖြင့် အတုအယောင်များ ပေါများလှသော ဤစျေးကွက်တွင် ၁၅၀ ယွမ်ဟူသော ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားလွန်းလှသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က ထိုခွက်၏ ဈေးနှုန်းကို တကယ်တမ်း မေးမြန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုသူများက ဝိုင်းဝန်းအော်ဟစ်ကြတော့သည်။
“ဒါကို ဝယ်တာက ဆင်စွယ်ဝယ်တာထက် ပိုဆိုးသေးတယ်၊ ဆင်စွယ်ကမှ တန်ဖိုးရှိဦးမယ်။”
“ဒီလို ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ခွက်အစုံကို ၁၅၀ တဲ့လား။ ဘဏ်ကိုပဲ သွားလုလိုက်ပါလားဗျာ။”
“ဘယ်လို ခွက်မျိုးမို့လို့ ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးနေရတာလဲ။ လူစိမ်းတွေကို လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။”
သို့သော်လည်း လုယုံကျန်းကမူ ထိုစျေးနှုန်းကို မကြီးလှဟု တွေးမိသည်။ သူက လက်လှမ်းလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် သေချာ ကြည့်ပါရစေ။” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လော့ရှင်း၏ နဂိုက အေးတိအေးစက် နိုင်လှသော အမူအရာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော လက်များဖြင့် ထိုကြံ့ချိုခွက်ငယ်နှစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် မယူကာ လုယုံကျန်း၏ လက်ထဲသို့ အသာအယာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
စည်းမျဉ်းများအရမူ သူက “အရောင်းအဝယ် အတည်ပြုသည်” ဟု ပြောရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လော့မိသားစု၏ ရိုးရာအရ ပစ္စည်းကို လက်လွှဲပေးပြီးသည်နှင့် တန်ဖိုးမှာ သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်ကာ မည်သည့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကိုမဆို လျော်ကြေးပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုယုံကျန်းကို ကြည့်ရင်း ထိုစကားများကို ပြောထွက်ရန် ခဲယဉ်းနေမိသည်။
လုယုံကျန်းက ခွက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ပြီး အောက်ခြေရှိ သေးငယ်သော စာလုံးထွင်းထုချက်များကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ပစ္စည်းက အစစ်ပဲ။”
လုယုံကျန်းက အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ရန် အလွန်အမင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ပိုမိုဆူညံလာခဲ့သည်။
“ဈေးကြီးလွန်းတယ်ဗျ၊ ဈေးဆတ်လိုက်ဦး။”
“ဟေး... ဆိုင်ရှင်၊ ခင်ဗျား လူတွေကို ဒီလို မနှိပ်စက်နဲ့လေ။”
“မင်း တကယ်ပဲ ဝယ်တော့မလို့လား။ ဘုရားရေ။”
ထိုလူနှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အနီးနားရှိ အခြားဆိုင်များမှ ဖောက်သည်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မကြာမီမှာပင် လော့ရှင်း၏ ဆိုင်ခန်းငယ်လေးမှာ လူအုပ်ကြီးဖြင့် ဝိုင်းရံသွားကာ ထပ်ဆင့်လူအုပ်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လုယုံကျန်းသည် လူအုပ်ကြားတွင် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များ ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လော့ရှင်းကို ပြုံးပြကာ
“ဆိုင်ရှင်၊ ဈေးလေး နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။
၁၅၀ ယွမ်မှာ ကြီးမားသော ဈေးနှုန်းဖြစ်သော်လည်း ခွက်၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သိရှိထားသော လုယုံကျန်းအတွက်မူ မကြီးလှပေ။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်သည်။
လော့ရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ “မရပါဘူးဗျာ၊ ဒါက တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ။”
ယနေ့တွင် သူသည် ပစ္စည်းအစစ်အမှန် သုံးခုသာ ထုတ်ပြထားပြီး အားလုံးမှာ တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်။ ခေတ်ကောင်းချိန်များတွင်ဆိုလျှင် ဤခွက်တစ်စုံကို ၂၀၀ ယွမ်အောက်နှင့် သူ လုံးဝ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။
“တကယ်ကို ပစ္စည်းကောင်းပါပဲ။” လုယုံကျန်းက လက်လှမ်းကာ ဆိုင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်နေရာချထားလိုက်ပြီး၊ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျန်ရှိနေသော ယွန်းသေတ္တာတစ်လုံးနှင့် အပြာနှင့်အဖြူ ရောစပ်ထားသော ကြွေအိုးတစ်လုံးတို့မှလွဲ၍ အခြားအရာအားလုံးကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
အခြားသူများမှာမူ ဤလှုပ်ရှားမှု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း လော့ရှင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် လုယုံကျန်းကို မျက်လုံးအစုံ ပြူးကာ စိုက်ကြည့်ရင်း အတန်ကြာအောင် စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ရှိနေတော့သည်။
လူအုပ်ကြီး၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံများကို ကြားရမှသာ သူက မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် “ကောင်းပြီ... ၁၀၀ ယွမ်၊ မင်း ယူသွားလိုက်တော့။” ဟု ဆိုလိုက်ရတော့သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော လူသည် သူ၏ ဆိုင်ပေါ်မှ ပစ္စည်းအစစ်အမှန်အားလုံးကို ရွေးထုတ်ပြလိုက်ခြင်းဖြင့် အမှန်တရားကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ ထိုအရာက သူ ဤနေရာတွင် ဆက်လက် အရောင်းအဝယ် လုပ်ရန် ခဲယဉ်းသွားစေမည်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ သုတေသနပြုချက်များအရ ဤကြံ့ချိုခွက်များသည် နန်းတွင်းမှ ဆင်းသက်လာသော ပစ္စည်းအစစ်အမှန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါ စျေးကွက်တွင် ကြံ့ချိုထက် ဆင်စွယ်က ပိုမိုခေတ်စားနေသော်လည်း၊ သူက “စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်တန်းကြီး ရှိနေသရွေ့တော့ ထင်းအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး” ဟု တွေးတောကာ ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်း ဒါကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။” လော့ရှင်းက ကြံ့ချိုခွက်များကို လုယုံကျန်းထံ လှမ်းပေးရင်း မေးလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံ ၁၀၀ ယွမ်ကို လက်ခံရရှိပြီးသော်လည်း သူသည် ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်နိုင်သေးဘဲ သူ၏ သိချင်စိတ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် အတုအယောင်များကို မရောင်းချချင်သော်လည်း ဘဝအခြေအနေကြောင့် လိမ်ညာလှည့်ဖြားမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရသဖြင့် ယနေ့သည် သူ့အတွက် အရှက်ရဖွယ်နှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ် အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
လုယုံကျန်းက ကြေးဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို လေထဲသို့ မြှောက်ကစားလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော် တွက်ချက်ထားတာပါ။”
ထိုစဉ် “ခွင့်ပြုပါဦး၊ လမ်းလေး ဖယ်ပေးကြပါဦး” ဟု ဆိုကာ ဟောက်ယွမ်ရှင်း သည် လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့လျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး “ရဲဘော်... ဒါက လိုင်းခြောက်လိုင်းရဲ့ အတတ်ပညာ (အဋ္ဌဂရမ်ဗေဒင်) လားဗျာ။” ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။
“မှန်တာပေါ့။” လုယုံကျန်းက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ငါးကြီးကတော့ ငါးစာကို ဟပ်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
LOGIN