" တိတ်တဆိတ် ဝန်ခံခြင်း "_ အခန်း ၁၇

ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ယနေ့ ရှန်ပေ့လမ်းဘက်သို့ အလည်အပတ်သွားရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရပ်ဝန်း၌ သူက တစ်ပတ်လျှင် သုံးရက်ခန့် အလုပ်လုပ်ရလေ့ရှိပြီး အလုပ်သိမ်းသည့်အခါတိုင်းလည်း လူစည်ကားရာနေရာများသို့ ဝင်ရောက်ကာ အပန်းဖြေလေ့ရှိသည်။ ရံဖန်ရံခါ မျက်စိကျစရာ ပစ္စည်းဆန်းလေးများတွေ့မှသာ ဝယ်ယူတတ်ပြီး အများအားဖြင့်တော့ ဝယ်တာထက် ငေးမောကြည့်ရှုရသည်ကို ပိုသဘောကျသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အလွန်ရိုသေလေးစားရသော လူကြီးမိဘတစ်ဦး၏ မွေးနေ့ကျရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ သင့်တော်မည့် လက်ဆောင်မွန်တစ်ခု ရှာဖွေရန်နှင့် သူ၏ကံစမ်းမဲကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ယနေ့တွင် ဤနေရာသို့ အရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ 'လောကုတ္တရာလက္ခဏာ ခြောက်လိုင်းပညာရပ်' ကို ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်သော ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည် တော်ဝင်ပန်းမန် နိမိတ်ဖတ်ခြင်းပညာနှင့် ခြောက်လိုင်းတွက်ချက်ခြင်း အတတ်ပညာတို့ကို အပြင်လူများအား မသိစေဘဲ တိတ်တဆိတ် စိတ်ဝင်တစား လေ့လာလိုက်စားနေသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်ကာလများက မိသားစုမျိုးရိုးနောက်ခံ အစဉ်အလာမရှိပါက ဤကဲ့သို့သော ပညာရပ်များကို သင်ယူရန် သို့မဟုတ် လေ့လာဆည်းပူးရန် အရင်းအမြစ်ဟူ၍ လုံးဝမရှိသလောက် ရှားပါးလှသည်။ သူသည် ဤပညာရပ်အပေါ် စွဲလန်းနှစ်သက်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော်လည်း လမ်းညွှန်ပြသပေးမည့် ဆရာသမားမရှိခဲ့သဖြင့် ရှာဖွေစုဆောင်းရမိသမျှသော စာအုပ်ဟောင်းများကိုသာ အားကိုးပြီး ကိုယ်တိုင်အထီးကျန်စွာ လေ့လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

 သူ၏ ဇွဲလုံ့လက အံ့မခန်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်ခဲ့သော်လည်း အခြေခံလမ်းညွှန်မရှိသဖြင့် တိုးတက်မှုကတော့ အလွန်နှေးကွေးခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင် ဤဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ပညာရပ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လက်တွေ့အသုံးချပြနေသူအား မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်ဝန်းများသည် လျှပ်စစ်မီးသီးများပမာ ဝင်းခနဲ လင်းလက်သွားတော့သည်။

ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည် လူအုပ်ထဲမှ လုယုံကျန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ကာ စကားစမြည် အရင်ပြောလိုက်သည်—

"ဒီခွက်တွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက နည်းနည်းကြီးသလိုပဲဗျာ။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ဆင်စွယ်ယပ်တောင်အကောင်းစားတစ်ချောင်းကိုတောင် ခုနစ်ဆယ်ယွမ်ပဲ ပေးလိုက်ရတာ"

"အဆင်ပြေပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ကောင်မလေးကြားက စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်မှုကို ကိုယ်စားပြုတဲ့အနေနဲ့ ဝယ်တာမို့ပါ" လုယုံကျန်းက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ သူ၏ စကားပြောဆိုပုံက ညင်သာပျော့ပျောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသလို ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောခန့်ညားလွန်းသဖြင့် ဟောက်ယွမ်ရှင်းတစ်ယောက် သူ့ကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် သဘောကျမိသွားသည်။ အကယ်၍ ဤလူငယ်က အလွန်အမင်း ငယ်ရွယ်မနေပါက သူက "အစ်ကိုကြီး" ဟုပင် အော်ခေါ်မိတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ညီလေး... မင်း ဒီခြောက်လိုင်းအတတ်ပညာကို ဘယ်ကနေ သင်ယူခဲ့တာလဲဟင်" ဟောက်ယွမ်ရှင်းက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာသမားဆီက တရားဝင်သင်ယူခဲ့တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်က သင်ပေးခဲ့တာလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့" လုယုံကျန်းက ပြန်ပြောသည်။

သူသည် ဖြူဖွေးသောအမွှေးအမျှင်များနှင့် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ထိုအဘိုးအိုကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။ ထိုအဘိုးအိုအား သူ၏ ရင်ဘတ်ချင်းနီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုလျှင်လည်း လွန်အံ့မထင်ပေ။ 

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သေလုမျောပါး ဘေးဒုက္ခများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် ထိုနှစ်ကာလများအတွင်း အဘိုးအို၏ ကြိုတင်သတိပေးချက်များသာမရှိခဲ့ပါက... အာဏာသိမ်းမှုအတွင်း ကျန်းရှောင်ရို့ကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့နေနေသာသာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်နေပါ့မလား မရေရာခဲ့ပေ။

ဟောက်ယွမ်ရှင်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ဝင်းပသွားသည်။ မိသားစုမျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဆင်းသက်လာသော ပညာရပ်မဟုတ်မှတော့ အကြံဉာဏ်တောင်းခံခြင်းက အလွန်အမင်း ရိုင်းပျရာမကျလောက်ပါဘူး မဟုတ်လား။

သူ ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လုယုံကျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်— "အစ်ကို တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ ရှာနေတာလား"

မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ဤအတတ်ပညာကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် လက်တွေ့မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည် သူ၏ ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုများကိုပင် မေးလျော့ကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးပမာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

 သူ၏ပုံစံမှာ အသက်ငါးနှစ်အရွယ် သားငယ်လေး ရေခဲမုန့် စားနေရသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေပြီး—

 "ဟုတ်ပါပေ့ဗျာ... ဒီနေ့ ကံစမ်းမဲနှိုက်သလို လာရှာတာ။ ညီလေးရဲ့ အချိန်တွေကို အများကြီး မဖြုန်းတီးစေဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော့်ကို အကြံဉာဏ်လေး နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလားဗျာ။ ငါက မင်းထက် အသက်အများကြီးကြီးတာမို့လို့... ငါ့ကိုပဲ 'အစ်ကိုကြီး' လို့ ခေါ်လိုက်တော့၊ ဘယ်လိုလဲ"

လုယုံကျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး— "ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဟောက်ယွမ်ရှင်းက မည်သူ့အတွက် လက်ဆောင်ဝယ်ပေးမည်ကို သူ ကြိုတင်သိရှိနေသော်လည်း လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ လက်ခံမည့်သူနှင့် ငွေကြေးပမာဏတို့ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဟောက်ယွမ်ရှင်းမှာ ပုံသေလစာစားရသူဖြစ်သဖြင့် ပစ္စည်းစစ်စစ်ကို လိုချင်သော်လည်း ငွေကြေးအကန့်အသတ်ရှိကြောင်းကို အားနာစွာဖြင့် ဖွင့်ဟပြောဆိုရရှာသည်။

"ဒီဘက်ကို လာပါ!" လုယုံကျန်းက အတုအပများကြားထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ကတ္တီပါသေတ္တာအိုလေးတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်— "ဒါက မင်္ဂလာရှိတဲ့ ပန်းလက်ရာတွေပါတဲ့ ကြံ့သားရေ ယွန်းသေတ္တာလေးပဲ။ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အခြေအနေကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တယ်"

ဆိုင်ရှင် လော့ရှင်းသည် သူ၏ပစ္စည်းများကို ကာကွယ်သည့်အနေအထားဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရင်း စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲနေမိသည်— "ဒါက ဘာသဘောလဲ... သူကိုယ်တိုင် အကုန်သိမ်းကျုံးယူသွားတာ မလောက်သေးလို့၊ အခု တခြားလူကိုပါ ခေါ်လာပြီး ငါ့ဆိုင်ကို ပြောင်သလင်းခါအောင် လုပ်တော့မလို့လား"

လော့ရှင်း၏ ခုခံကာကွယ်လိုသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည့် လုယုံကျန်းက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... ကုန်း၍ ပစ္စည်းပုံကြီးကို အုပ်စုနှစ်စုခွဲလိုက်သည်။

ဘေးလူများက ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း လော့ရှင်း၏မျက်နှာမှာမူ ကာလနာတိုက်သလို ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

ထိုအုပ်စုနှစ်စုထဲတွင် တစ်စုက အပျက်အစီးဟောင်းများကို သူကိုယ်တိုင် အတတ်ပညာရှိရှိ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်စုမှာမူ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုလုပ်ထားသော်လည်း မျက်စိရှင်သူများအဖို့ အတုမှန်းသိသာလှသည့် ခေတ်ပေါ်အတုအပများ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... သူ့ရှေ့က လူငယ်ကတော့ ထိုအရာများကို သာမန်ကာလျှံကာပင် ခွဲခြားပြသွားခဲ့သည်။

လော့ရှင်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားရသည်။

ဤမျှအထိ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းမျိုးက အတုမရှိပေ။ ယခုထက်ထိ ဤလုပ်ငန်းခွင်ထဲတွင် ကျင်လည်နေကြဆဲဖြစ်သော လော့မိသားစုဝင်များပင်လျှင် ဤမျှ စူးရှသော အမြင်မျိုး မရှိကြချေ။ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော လက်ရာရှင်ဖြစ်သည့် သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူပင်လျှင် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်။ မည်သူကများ ပစ္စည်းကို လက်နှင့်ပင် မထိဘဲ တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကွဲပြားချက်များကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်ပါမည်နည်း။

ရာသီဥတုက အေးမြနေသော်လည်း သူ၏နဖူးပြင်ထက်တွင်မူ ချွေးစေးများ တရွှေရွှေ စီးကျလာနေသည်။ ဤလူငယ်သည် စောစောက ကြံ့ချိုခွက်များကိုလည်း သေချာစွာ စစ်ဆေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ... သူသည် ဤကိစ္စကို အလွန်အမင်း အလေးအနက်ထားနေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည် သာမန်အဆင့်မျှသာ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း လုယုံကျန်းက ဆိုင်ရှင်၏ ပစ္စည်းအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးကာ ထိုယွန်းသေတ္တာလေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး— "ဒါက ဘယ်လောက်လဲဗျ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လောက်လဲ" ဆိုသည့် စကားလုံးများကို လုယုံကျန်းက ထပ်ဆင့်မေးမြန်းလိုက်သောအခါ လော့ရှင်းတစ်ယောက် ချမ်းတုန်သွားရတော့သည်။ သူ ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို တကယ်ပဲ အော်ဟစ်တောင်းဆိုရဲပါ့ဦးမလား။

ပုံမှန်ရက်များတွင်သာဆိုလျှင် ပစ္စည်းနှစ်ခုခန့် ရောင်းရရုံဖြင့် အိမ်ပြန်ကာ ဝိုင်ကောင်းကောင်းသောက်ပြီး အောင်ပွဲခံမိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူသည် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားရပြီဟု ခံစားနေရသည်။

သူက ဤအဖြစ်အပျက်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်— နောင်ကို ဤကောင်လေး လာတာမြင်ရင် ဆိုင်ကို ချက်ချင်းပိတ်ပစ်တော့မည်!

နာကျင်ခံခက်သော အမူအရာဖြင့် လော့ရှင်းက လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

ငါးဆယ်— ဤဈေးနှုန်းက ဟောက်ယွမ်ရှင်း၏ ဘတ်ဂျက်အတွင်းတွင် ရှိနေသည်။ သူက လုယုံကျန်းကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လုယုံကျန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်ရသဖြင့်... ချက်ချင်းပင် ငွေချေကာ ဝယ်ယူလိုက်တော့သည်။

လော့ရှင်းသည် ငွေကို ရသည်နှင့်တပြိုင်နက် သူ၏ဆိုင်ကို ကပျာကယာ သိမ်းဆည်းတော့သည်။ အကယ်၍ သူသာ မြန်မြန်မထွက်သွားပါက ကျန်ရှိနေသေးသော ပစ္စည်းများကိုပါ ထိန်းသိမ်းနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း စိုးရိမ်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တကယ့်ကို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။

ဟောက်ယွမ်ရှင်းသည် ဤမျှအထိ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား မဝယ်ခဲ့ဖူးချေ။ သူသည် ယွန်းသေတ္တာလေးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်တွယ်ကာ ခဏမျှ ငေးမောနေပြီးနောက်... လေးနက်စွာ စဉ်းစားပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်— "ညီလေး... အချိန်ရမယ်ဆိုရင် အစ်ကို့အိမ်ကို ခဏလောက် လိုက်ခဲ့ပါဦးလား။ အစ်ကို့မှာ မင်းကို ပြပြီး အကဲခတ်ခိုင်းချင်တဲ့ တခြားပစ္စည်းလေးတွေလည်း ရှိသေးလို့ပါ"

လုယုံကျန်းက ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ မပြဘဲ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ဟောက်ယွမ်ရှင်းမှာ အနည်းငယ် နှမြောတောင့်တသွားရသည်။ သူက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထိုပစ္စည်းများကိုပြသရင်း ပညာရပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း... ယခုမူ မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်းသာ— "ဒါဆို ညီလေးရဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ့် လိပ်စာလေး ပေးခဲ့လို့ရမလား" ဟု တောင်းဆိုရတော့သည်။

လုယုံကျန်းက သူ၏ အလုပ်ခွင်အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ရက်ရောစွာ ပေးခဲ့သည်။ ဟောက်ယွမ်ရှင်းက ထိုစက္ကူစလေးကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ သေချာစွာ ထည့်လိုက်ပြီး— "မင်းက ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်အများကြီး သိနေရတာလဲ" ဟု ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သူက ထိုလူငယ်ကို တကယ်ပင် လွှတ်မလွှတ်ချင်သေးပေ။

ဟောက်ယွမ်ရှင်း၏ စိတ်ကူးများကို ဖတ်ရှုနိုင်သည့်အလား လုယုံကျန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့်— "ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

သူတို့ ဧကန်မုချ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဟောက်ယွမ်ရှင်းအဖို့မူ ထိုစကားက သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ သာမန်နှုတ်ဆက်စကားမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် ရှန်ပေ့လမ်းမ၏ ရွှေရောင်နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားသော လုယုံကျန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လုယုံကျန်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကြံ့ချိုခွက်နှစ်လုံးကို သေချာစွာ သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် မီးအိမ်အောက်တွင် ထားရှိကာ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုမိသည်။

ဤကြံ့ချိုခွက်တစ်စုံသည် ဒါ့အန်းမင်းဆက်၏ အကျော်ကြားဆုံး ပါရမီရှင် ပန်းချီဆရာကြီး ရွှီရှန့်ဖေက သူ၏ဇနီးသည် အသက်ခြောက်ဆယ်ပြည့် မွေးနေ့အတွက် ပေးအပ်ခဲ့သော လက်ဆောင်မွန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ခွက်များကို ဧကရီမင်းသမီး ကျန်းက ချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ပည်းစာလုံးများကိုမူ ရွှီရှန့်ဖေကိုယ်တိုင် ထုဆစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လမ်းဘေးဆိုင်ငယ်လေးမှတဆင့် ဤအရာများကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိခဲ့ခြင်းက... အံ့ဩဖွယ်အတိတ်တိတ်နိမိတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ဘဝ၏ တိုက်ဆိုင်မှုများကို မတွေးတောဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

ရွှီရှန့်ဖေသည် သူ၏ဇနီးကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေသူအဖြစ် ကျော်ကြားပြီး၊ တစ်သက်တာလုံးတွင် ဇနီးတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပေါင်းသင်းကာ မည်သည့်မယားငယ်ကိုမျှ မယူခဲ့ချေ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အတူတူ အိုမင်းရင့်သော်လာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းမှာ လူအများ အမြတ်တနိုး ပြောစမှတ်ပြုရသည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူက ကုန်လွန်ခဲ့သော နှစ်ကာလများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည့်အလား ကြံ့ချိုခွက်၏ ချောမွေ့သော မျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်တွယ်နေမိသည်။ သူ့အတွက်မူ ဤခွက်တစ်စုံကို ကျန်းရှောင်ရို့ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းက... သူ၏ ရင်တွင်းခံစားချက်များကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်းထက် မနည်းလှပေ။

သူက ထိုခွက်များကို ကတ္တီပါအိတ်လေးထဲသို့ ထည့်ကာ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ 

ပုံမှန်အားဖြင့် အိပ်ရာဝင်လျှင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အားလုံးကို မေ့ပျောက်တတ်သော သူဖြစ်သော်လည်း... ထိုညကမူ သူတစ်ယောက် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ တစ်ချက်တစ်ချက် လူးလိမ့်နေမိတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ပစ္စည်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီး စာအုပ်အနည်းငယ် ဖတ်ရှုပြီးနောက်... သူက မိမိ၏ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အိမ်တံခါးကို သွားရောက်ခေါက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလု! ဟေး... အစ်ကိုလု!" ကျန်းထန်းလေးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြေးထွက်လာပြီး လုယုံကျန်း၏ လက်မောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်သည်— "ကျွန်တော့်အစ်မက စာဖတ်နေတာ... ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ သွားကြမလား"

လုယုံကျန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဖခင်ကျန်းနှင့် မိခင်ကျန်းတို့ကို အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဖခင်ကျန်းက ဤလူငယ်ကို သဘောကျနှစ်ခြိုက်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း လုယုံကျန်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ပစ္စည်းများကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်ဝန်းများက ဝေဝါးသွားရသည်— "ရှောင်းလု... အဲဒီဘက်ကို သွားတဲ့အခါ အဲ့သလောက်အထိ အားနာစရာ မလိုပါဘူးကွယ်"

"ရပါတယ် အန်ကယ်" လုယုံကျန်းက ပြန်ပြောသည်။

"ဘာရတာလဲ... ဒီလောက်အများကြီး ယူသွားဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ဖခင်ကျန်းက ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုသည်။

ကျန်းထန်းလေးက လုယုံကျန်းဘက်မှ မတ်တတ်ရပ်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်— "ဒါက အစ်ကိုလုက ကျွန်တော့်အစ်မကို ကူညီပေးတာပဲဟာ... အဖေကလည်း ဒါမျိုးမလုပ်ပါနဲ့။ သူများတွေ တွေ့ရင် ရယ်စရာဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်"

လှေကားထစ်များထက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ရို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။ 

သူမသည် လှေကားခြေရင်းတွင် ရှိနေသော လုယုံကျန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားရရှာသည်— "ရောက်နေပြီလား..."

"ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ထွက်ကြမလား" လုယုံကျန်းက မေးလိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းထားသည်— "ဘာမှမစားဘဲ ဟိုဘက်ကို တန်းသွားရင် ယဉ်ကျေးရာမကျမှာမို့လို့... ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်းစောစော သွားကြမလား"

"ကောင်းပြီလေ" ကျန်းရှောင်ရို့က ဖခင်ကျန်း၏ စောစောက စကားများကို မကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အခုမှ ရောက်လာသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေမိသည်— "သွားကြရအောင်"

ကျန်းထန်းလေး ဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် လုယုံကျန်းအဖို့ ကျန်းရှောင်ရို့နှင့် စကားကောင်းကောင်း ပြောဆိုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပင်။ ကျန်းထန်းလေးကတော့ စကားတွေ မနားတမ်း ပြောဆိုနေပြီး သူ၏အသံက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

ဆန်းကျူလီမှ ကျန်းထန်းချောင်၏ အိမ်အထိ ဘတ်စကားစီးရသည်မှာ ဆယ်မှတ်တိုင်ခန့် ဝေးကွာပြီး... ကျန်းထန်းလေးက သူ၏အစ်မသည် လုယုံကျန်းနှင့်အတူ နှစ်ယောက်ထိုင်ခုံတွင် ယှဉ်တွဲထိုင်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည့် အခါမှသာ စိတ်ကောက်ပြီး ဒရိုင်ဘာနောက်က ခုံတွင် သွားရောက်ထိုင်တော့သည်။

တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်သဖြင့် ခရီးသည် အလွန်အမင်း မများလှဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘတ်စကား၏ နောက်ဆုံးအတန်းတွင် အခြေချထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဘေးနားတွင် ကျန်းထန်းလေး၏ နောက်ပြောင်သံများ မရှိတော့သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျန်းရှောင်ရို့က သူ၏လက်ထဲက ပိုက်ကွန်အိတ်လေးကို မသိမသာ ငုံ့ကြည့်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်— "အစ်ကို့အိမ်ကို ဒါတွေ ယူသွားဖို့ မလိုပါဘူးရှင်။ သူက အစားအစာစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာဆိုတော့ အိမ်မှာ စားစရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်"

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လေးစားသမှု ပြသတာပါ" လုယုံကျန်းက မတ်မတ်ထိုင်ကာ သူ၏ ပုံစံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်— "မင်းရဲ့ အစ်ကိုကလည်း ကျွန်တော့်ကို သဘောကျလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"သဘောကျ" ဆိုသည့် စကားလုံးက သူမ၏ နားစည်ထဲတွင် လျှပ်စစ်မီးပွားတစ်ခုပမာ တဖြတ်ဖြတ်နှင့် မြည်ဟည်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းရှောင်ရို့၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့ရသည်။

လုယုံကျန်းအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ ထူးခြားသည့် ခံစားချက်များကို မိမိကိုယ်တိုင် သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ... သူ၏ စကားလုံးတိုင်းအပေါ် လွန်လွန်ကဲကဲ တွေးတောမိခြင်းကို ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် သူမ၏ ရင်ခုန်သံများက ပိုမိုမြန်ဆန်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြစဉ်မှာပင် လိုရာခရီးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ကျန်းထန်းလေးက သူတို့ မှတ်တိုင်လွန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘတ်စကားအလယ်တွင် မျောက်တစ်ကောင်ပမာ ခုန်ပေါက်ရင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်— "အစ်မ... အစ်ကိုလု၊ ရောက်ပြီဗျို့!"

ဘတ်စကားမှတ်တိုင်မှ ကျန်းထန်းချောင်၏ အိမ်အထိ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီး... ကျန်းထန်းလေးက သူ၏ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝ အကြောင်းအရာများကို တာဝန်သိစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောပြနေသည်— "အော်... ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ထက် အစ်ကို့ကို ပိုကြောက်ရတာဗျ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုလု! ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ကာကွယ်ပေးမှာပေါ့! ကျွန်တော့်အစ်ကိုက အစ်ကို့ကို နှိပ်စက်ဖို့ ကျွန်တော် လုံးဝခွင့်မပြုဘူး"

"အင်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ" လုယုံကျန်းက ရိုးသားသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ကျန်းထန်းလေး၏ ကတိစကားက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သက်သေပြသွားခဲ့သည်။

ကျန်းထန်းချောင်၏ အိမ်သည်လည်း ရှေးဟောင်းစတိုင် လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေပြီး... နေရာအကျယ်အဝန်းမှာ ကျန်းမိသားစုအိမ်ထက်ပင် ပိုမိုသေးငယ်လှသဖြင့် တကယ့်ကို ကျဉ်းမြောင်းလှသော နေရာလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျန်း၏ မရီးဖြစ်သူမှာ လုံ့လဝီရိယရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နေ့ဘက်တွင် ဤအခန်းကျဉ်းလေးက ဧည့်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုပြီး၊ ညဘက်တွင်မူ လိုက်ကာတစ်ခု ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်အတွက် အိပ်ခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ့ရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် အခန်းအလယ်တွင် ဝိုင်းဝန်းသော စားပွဲငယ်လေးတစ်ခု ချထားပြီး... ဟင်းလျာလေးခွက်နှင့် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်တို့က အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်မှသာ ဖခင်ကျန်းနှင့် မိခင်ကျန်းတို့ အဘယ်ကြောင့် လိုက်မလာခဲ့ကြသည်ကို နားလည်နိုင်တော့သည်။ နေရာက လုံးဝကို သေးငယ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတွင် ကျန်းထန်းလေးက လုယုံကျန်းအား ဤအိမ်ကို သူတို့၏ အဘိုးဖြစ်သူက ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အကြီးဆုံးသား ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ထောင်ကျသည့်အခါ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခွင့်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးယောက် ဝင်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကြေးနီခေါင်းလောင်းပမာ ကြီးမားလှသော မျက်ဝန်းအစုံရှိသည့် ကျန်းထန်းချောင်က သူ၏ အကြည့်များကို လုယုံကျန်းထံတွင် စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။ ကျန်းထန်းလေးက တိုးတိုးလေး တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်— "အစ်ကို... နည်းနည်းလောက် ယဉ်ကျေးပေးပါဦး"

လုယုံကျန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလှည့်ကာ ခါးကို အနည်းငယ် ညွတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်— "အစ်ကိုကြီး... မရီး၊ ကျွန်တော် လုယုံကျန်း ပါခင်ဗျာ"

ကျန်းထန်းချောင်က နှာမှုတ်သံတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူတို့ကို အထဲဝင်ရန် လမ်းဖယ်ပေးသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက လုယုံကျန်းထံမှ လုံးဝခွာမသွားချေ— "ဝင်လာပြီး ထိုင်ကြပါ"

သူ၏ အမူအရာက တင်းမာခက်ထန်နေဆဲဖြစ်ရာ... သူက သမီးဖြစ်သူကို အတင်းအဓမ္မ လက်ထပ်ပေးမည့် ဖခင်တစ်ဦးထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေပုံရသည်။

အသက်ငါးနှစ်အရွယ် ကျန်းရှောင်းချန်လေးက ကျန်းရှောင်ရို့၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားရင်း ပြုံးလျက် မော့ကြည့်လိုက်သည်— "အန်တီ... ဒီဦးဦးက တော်တော်ချောတာပဲနော်! သားကြီးလာရင် သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်မှာ!"

လုယုံကျန်းက နွေးထွေးသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်— 

"ဒါပေမဲ့... ဒီဦးဦးက မင်းရဲ့ အန်တီတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သဘောကျတာလေ..."