Chapter 2

အခန်း (၂) - ဤကမ္ဘာတွင် လူမိုက်များ ပိုများနေသည်

---

ကျန်ရော့ချန်း ယခုအဖြစ်ချင်ဆုံး ဆန္ဒမှာ မူရင်းဝတ္ထုထဲ၌ လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားဘဲ ဥပဒေမဲ့ လုပ်ချင်ရာလုပ်နေကြသော ထိုတရားခံများကို ထောင်ထဲသို့ ပို့ပစ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤကမ္ဘာတွင် ရဲတပ်ဖွဲ့သာ မရှိခဲ့လျှင် အနည်းငယ် အခက်တွေ့နိုင်သော်လည်း ရဲတပ်ဖွဲ့ ရှိနေသရွေတော့ အနည်းဆုံးတော့ ရဲဌာနတစ်ခုလုံးကို အစမှ ပြန်လည်တည်ထောင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ကျန်ရော့ချန်းသည် မီးရောင်အောက်တွင် သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

အသက် ၃၀ ခန့်ရှိ ချန်ယွန်ချွမ်းမှာ ရဲရင့်ပြတ်သားသော အသွင်ရှိပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထား ရှိသည်။ သူမသည် ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာနေပြီး အမူအရာမှာလည်း နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေသည်။

သူမသည် အဖြူရောင် လည်သာဆွယ်တာ အကျပ်ပေါ်တွင် ကာကီရောင် ဝတ်စုံတိုလေးကို ထပ်ဝတ်ထား၏။ ခါးပတ်တွင်မူ သေနတ်အိမ်နှင့် လက်ထိတ်အိတ်တို့ကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။ ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အနက်ရောင် ဂျင်းဘောင်းဘီ၊ ဒေါက်ဖိနပ်အနိမ့်တို့နှင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ချန်ယွန်ချွမ်းကလည်း ကျန်ရော့ချန်းကို ပြန်လည်အကဲခတ်နေမိ၏။

ကျန်ရော့ချန်းမှာ ဤမျှအထိ လှပကာ ဖြူဖျော့သွယ်လျနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဝဲကျနေသော လူငယ်လေး၏ ငွေရောင်ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ယမ်းနေသည်။ ပါးချိုင့်များမှာ ချောင်ကျနေပြီး သူဝတ်ထားသည့် ပွယောင်းနေသော ဝတ်စုံနက်ကြီးကြောင့် မှတ်တမ်းထဲရှိ အသက်ထက်ပင် ပို၍ ငယ်ပုံရနေသည်။

သူ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ပါးပြင်များမှာလည်း ရောဂါကြောင့် နီမြန်းနေကာ နှင်းခါးရိုက်ထားသော အပင်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ နွမ်းလျနေပုံရသည်။

အလွန်ပင် ပိန်ပါးလွန်းလှ၏။ လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်လောက်သည့် ခွန်အားမျိုး ရှိပုံမရချေ။

ချန်ယွန်ချွမ်း၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျန်ရော့ချန်းလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်။" 

ကျန်ရော့ချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ချန်ယွန်ချွမ်းထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်ကာ နုတ်ဆက်လိုက်သည်။

 "မင်္ဂလာပါ မဒမ်။"

ချန်ယွန်ချွမ်းမှာ ခဏမျှ အံ့ဩသွားသော်လည်း လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သည်။

"...မင်္ဂလာပါ"

သူ့ရုပ်ရည်မှာ တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ သူ ပြုံးလိုက်ချိန်တွင် မျက်လုံးများမှာ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပသွားပြီး တာ့ရှန်းထော့ ကျောက်ထုတ်လုပ်ရေးစခန်း အနီးရှိ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေလေသည်။

ကျန်ရော့ချန်းက မေးလိုက်၏။

"အရာရှိချန်... ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုမျိုး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စေချင်သလဲဟင်။"

ချန်ယွန်ချွမ်းက ပြော၏။

 "မင်းရဲ့ မှတ်ပုံတင်ပြပါဦး။"

"ကျွန်တော် ပြန်လာတာကလည်း စာရွက်စာတမ်းတွေ လာယူတာပဲလေ၊ အထဲမှာ အကုန်ရှိပါတယ်။"

ကျန်ရော့ချန်းက သူ၏ အိမ်တံခါးဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ချန်ယွန်ချွမ်း၏ နောက်မှ အမျိုးသားရဲအရာရှိ နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့လက်ထဲရှိ ငွေရောင်သေတ္တာများကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

 "ခင်ဗျားတို့က မှုခင်းဆေးပညာအဖွဲ့က ရှာဖွေဖို့ လာတာလား၊ ကျွန်တော့်ကို ရှာဖွေခွင့် ဝရမ်း ပြပေးပါဦး။"

သူ၏ လေသံမှာ ချန်ယွန်ချွမ်းက "မင်းရဲ့ မှတ်ပုံတင်ပြပါဦး" ဟု ပြောခဲ့သည့် ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အတွေ့အကြုံနုနယ်သော အလုပ်သင် ရဲလေးမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ရှာဖွေခွင့် ဝရမ်းကို အလိုအလျောက်ပင် ထုတ်ပြလိုက်မိသည်။

ကျန်ရော့ချန်းက ဝရမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားလှသော ဝတ်စုံအနားကို မလိုက်ကာ သော့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"တံခါးဖွင့်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်၊ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ထုတ်ပေးခဲ့ပါဦး၊ ခင်ဗျားတို့ အလုပ်လုပ်တာကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်အောင် ကျွန်တော် အထဲကို မဝင်တော့ပါဘူး။"

မှုခင်းဆေးပညာအရာရှိမှာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့်  ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဪ... ကောင်းပါပြီ"

သူသည် သော့ကိုယူ၍ တံခါးဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုပုံထားသော စာအုပ်များကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အမှတ်မထင် လှန်လှောကြည့်နေမိရာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဒီလူက သူတို့ကို မှုခင်းဆေးပညာအဖွဲ့ကမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။

သူတို့က မိတ်ဆက်တောင် မလုပ်ရသေးဘူးလေ။

အလုပ်သင်ရဲလေးမှာ ရှာဖွေခွင့် ဝရမ်းကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပြမိသည်ကို အိုးတိုးအမ်းတမ်း ဖြစ်သွားသဖြင့် ရှာဖွေရင်း သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို စကားဖောင်ဖွဲ့နေတော့သည်။

"သံသယရှိသူက တော်တော်လေး ပွင့်လင်းတာပဲ၊ ဒီအခန်းထဲမှာ ဘာမှရှိမှာ မဟုတ်တာ သေချာသလောက်ပဲ။"

"မင်း ထင်တာတော့ သူက လူသတ်သမား ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား၊ ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောခံ့ညားတော့ လူသတ်မယ့်ပုံစံ မပေါက်ဘူးနော်။"

"သူက ငါတို့ မှုခင်းအဖွဲ့ကမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ၊ ဟင်... ဟေး... ငါ စကားတွေ ဒီလောက်ပြောနေတာ မင်းက ဘာလို့ ဘာမှပြန်မပြောတာလဲ။"

သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မျက်လုံးကို အောက်ချ၍ ချန်ယွန်ချွမ်း၏ မျက်နှာထားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အတွေ့အကြုံမရှိသော ထိုလူငယ်လေးကို သတိပေးလိုက်သည်။

"စကားမပြောနဲ့တော့"

အရာအားလုံးကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဘာမျှ မတွေ့ရှိသဖြင့် သူတို့သည် တွေ့ရှိသမျှ စာရွက်စာတမ်းများကို သက်သေခံအိတ်ထဲ ထည့်ကာ ကျန်ရော့ချန်းထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

ကျန်ရော့ချန်းက ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်၏။

 "မှုခင်းအဖွဲ့ပဲ ကိရိယာတွေ အပြည့်ထည့်ထားတဲ့ ငွေရောင်သေတ္တာတွေကို သယ်လာတတ်တာလေ... တခြား ဘာမေးချင်တာ ရှိသေးလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို တိုက်ရိုက် မေးလို့ရပါတယ်။"

အလုပ်သင်ရဲလေးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားတော့သည်။

သူသည် မကောင်းပြောခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကွယ်တွင် အတင်းပြောနေသည်ကို လူမိသွားသဖြင့် အလွန်ပင် အရှက်ရသွားသည်။

သူက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်၏။

"စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ"

ကျန်ရော့ချန်းက ပြောသည်။

 "ရပါတယ်၊ မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး၊ သွား... သွားကစားတော့။"

အလုပ်သင်ရဲလေး - ...

သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဆဲလိုက်တာကမှ တော်ဦးမည်။

ဤလေသံမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြောနေသည့်အတိုင်း ဖြစ်ရာ သူ့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်သည့် သဘောပင်။

ကျန်ရော့ချန်းသည် သက်သေခံအိတ်ထဲမှ သူ၏ ဟောင်ကောင်မှတ်ပုံတင်ကို ထုတ်ယူကာ အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရေးပေါ်လိုအပ်ပါက သုံးနိုင်ရန် မှတ်ပုံတင်နံပါတ်ကို မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ယွန်ချွမ်းက ၎င်းကို ဓာတ်မီးဖြင့်ထိုးကာ အစစ်အမှန်ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲသို့ ညှပ်လိုက်သည်။

"ဒါကို ခဏ သိမ်းထားမယ်၊ မင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ပြီးသွားတဲ့အခါမှ ပြန်ပေးပါ့မယ်။ "

ကျန်ရော့ချန်းက - "ကောင်းပါပြီ၊ သွားကြစို့။"

အနောက်ကွမ်းလုံ၊ ရှန်ရွှေပု ရဲစခန်းမှာ တာ့ရှန်းထော့ ကျောက်ထုတ်လုပ်ရေးစခန်းနှင့် မဝေးလှပေ။ ကားမောင်းလျှင် မိနစ် ၂၀ ခန့်သာ ကြာသည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ ၁၀ မိနစ်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရှန်ရွှေပု ရဲစခန်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ စကျင်ကျောက် ဆိုင်းဘုတ်မှာ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး မိုးရေကြောင့် သံချေးရောင် အစွန်းအထွက်များ ရှိနေသည်။

ညဥ့်နက်ပိုင်းတွင် ရဲစခန်းမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အချိန်ပိုဆင်းနေသော စုံထောက် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ကျန်ရော့ချန်းသည် ချန်ယွန်ချွမ်း၏ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ပြီးနောက် အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။

အခန်းမှာ အလွန်မကျယ်ဝန်းဘဲ ၄-၅ စတုရန်းမီတာခန့်သာ ရှိသည်။ အခန်းအလယ်တွင် စားပွဲရှည်တစ်လုံး ရှိပြီး လူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။

ချန်ယွန်ချွမ်းက မိတ်ဆက်ပေး၏။

"ဒါက ရဲအုပ် ကျုံး ဖြစ်တယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မင်း သိပြီးသားဖြစ်တဲ့ ချိုင်ကျင်းဝူလေ။"

ကျန်ရော့ချန်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိ၏။

'ငါ သူ့ကို မသိဘူး။'

'အင်း... သူ ဘာမှမသိဘူး၊ သူ သေချာပေါက် သိတာကတော့ "ကျန်ရော့ချန်း" က လူမသတ်ခဲ့ဘူး ဆိုတာပဲ၊ သူ စကားပြောဆိုမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်၊ သူ စကားဝိုင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ သူ လူမိသွားလိမ့်မယ်။'

ရဲအုပ် ကျုံးက ကျန်ရော့ချန်းကို ကြည့်ကာ မေးစေ့ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ထိုင်"

သူသည် လက်ထဲမှ ဖိုင်တွဲထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲအလယ်တွင် တင်လိုက်၏။

"မင်း ဖုန်းကျားမင်ကို သိလား၊ ဒီနေ့ မင်းတို့ တက္ကသိုလ်ရဲ့ တောင်ဘက်ဂိတ် နောက်ကွယ်က တောအုပ်လေးထဲမှာ သူ လဲလျောင်းနေတာကို တစ်ယောက်ယောက်က တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူက သုံးချက် အထိုးခံထားရပြီး သေဆုံးသွားပြီ၊ မနေ့က နေ့လယ် ၃ နာရီခွဲနဲ့ ညနေ ၅ နာရီကြားမှာ သေဆုံးခဲ့တာလို့ ခန့်မှန်းရတယ်။"

ကျန်ရော့ချန်းက အရင်ဆုံး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် သူ့ကို မမှတ်မိဘူး။"

ရဲအုပ် ကျုံး တစ်ခုခု မပြောခင်မှာပင် ချိုင်ကျင်းဝူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

"ဪ..." 

ကျန်ရော့ချန်းက ချိုင်ကျင်းဝူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က သူ့ကို ဘာလို့ မှတ်မိနေရမှာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး။"

ချိုင်ကျင်းဝူမှာ စကားထစ်သွားသည်။

"သူ... သူက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က မင်းကို ဆေးတက္ကသိုလ် ခေါင်မိုးပေါ်မှာ 'ပျော်စရာ' တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ခေါ်မယ်လို့ ပြောထားတာလေ၊ သူက မင်းကို မကျေနပ်နေတာ ကြာလှပြီ၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေမှာလဲ။"

ဒါက ပျော်စရာ မဟုတ်ဘူး၊ နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်တာပဲ။

ကျန်ရော့ချန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ကျောင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို မကျေနပ်တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲလေ၊ ကျွန်တော်က အဲဒီလူတိုင်းကို မှတ်မိနေရမှာလား။"

ချိုင်ကျင်းဝူမှာ ကျန်ရော့ချန်း၏ လျစ်လျူရှုသော လေသံကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

ချန်ယွန်ချွမ်းသည် အခြေအနေ မဆိုးရွားသွားစေရန် စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။

"မနေ့က ၃ နာရီခွဲနဲ့ ၅ နာရီကြားမှာ မင်း ဘယ်မှာ ရှိနေတာလဲ။"

ချိုင်ကျင်းဝူ - "မနေ့က နေ့လယ်ပိုင်းက ကျွန်တော် အတန်းလစ်ပြီး အဆောင်မှာ အိပ်နေတာ... နေပါဦး အရာရှိ၊ ဘာလို့ ဒါကို မေးတာလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို လူသတ်သမားလို့ သံသယရှိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

အရာရှိက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။

 "မင်း အဲဒီမှာ ရှိနေကြောင်း ဘယ်သူက သက်သေပြနိုင်မလဲ။"

ချိုင်ကျင်းဝူက ပျာယာခတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 "မရှိဘူး၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အဆောင်မှာ ရှိနေတာ။"

ချန်ယွန်ချွမ်းက ကျန်ရော့ချန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့လိုက်ပြီး မေး၏။

"မင်းကော ဘယ်လိုလဲ။"

ကျန်ရော့ချန်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။ 

'ငါ ဒီကမ္ဘာကို ဒီညနေမှ ရောက်တာလေ၊ မနေ့က ဘယ်မှာ ရှိနေမလဲ ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။'

'သူ မသိပေမဲ့လည်း သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကနေတစ်ဆင့် သဲလွန်စတွေကို ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။'

သူသည် ချိုင်ကျင်းဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နေရာကို အတိအကျ မပြောပေ။

"ကျွန်တော်လည်း တစ်ယောက်တည်းပါပဲ၊ ဘယ်သူမှ သက်သေမပြနိုင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ မနေ့က ၂ နာရီ ၄၅ မိနစ်မှာ မင်းကို စာကြည့်တိုက်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့သူ ရှိတယ်။"

 ချန်ယွန်ချွမ်းက သူမ၏ ဘောပင်ဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။ 

"စာကြည့်တိုက်ကနေ ဖုန်းကျားမင် အသတ်ခံရတဲ့ တောအုပ်လေးဆီကို ၅ မိနစ်လောက်ပဲ လမ်းလျှောက်ရတာ၊ မင်းမှာ ပြစ်မှုကျူးလွန်ဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရှိတယ်။"

ကျန်ရော့ချန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အချိန်ရှိတာနဲ့ပဲ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့မရဘူးလေ၊ အဲဒီယုတ္တိအတိုင်းဆိုရင် ၂ နာရီ ၄၅ မိနစ်မှာ စာကြည့်တိုက်မှာ ရှိနေတဲ့သူတိုင်းက သံသယရှိသူတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား။"

ချန်ယွန်ချွမ်းနှင့် ရဲအုပ် ကျုံးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျန်ရော့ချန်းမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေပြီး စကားပြောဆိုရသည်မှာလည်း လွယ်ကူလှပေသည်။ သူသည် လူသတ်သမားတစ်ဦးနှင့် မတူသော်လည်း ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသောသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

ရဲအုပ် ကျုံးက နောက်ထပ် ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကို ထုတ်ပြလိုက်၏။ တစ်ပုံမှာ လက်ပတ်နာရီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ပုံမှာ လက်ပတ် ဖြစ်သည်။

"သက်သေတွေရဲ့ ပြောကြားချက်အရ ဒီနာရီနဲ့ လက်ပတ်က မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်တယ်လို့ သိရတယ်၊ ဒါတွေကို အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့ နေရာမှာ တွေ့ခဲ့တာ၊ မင်းတို့မှာ ဘာရှင်းပြချက် ရှိလဲ။"

ချိုင်ကျင်းဝူက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒီနာရီက ကျွန်တော့်နာရီ အစစ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က အခိုးခံလိုက်ရတာ!"

ကျန်ရော့ချန်းက သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို သေချာစွာ ပြန်လည်ရှာဖွေကြည့်ရာ ဝတ္ထု၏ ရှေ့ပိုင်းအခန်းများမှ လက်ပတ်အကြောင်းကို သတိရသွားသည်။

၎င်းမှာ မူရင်းပိုင်ရှင်က ပိုက်ဆံစု၍ ဝယ်ထားသော တန်ဖိုးကြီးတံဆိပ်တစ်ခု၏ အတုဖြစ်ပြီး လုချန်း ဝတ်ထားသည်နှင့် ဆင်တူလှပေသည်။ သူသည် "စုံတွဲလက်ပတ်" ဝယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အခိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရော့ချန်းသည် ချိုင်ကျင်းဝူ၏ စကားကို လိုက်ပြောလိုက်၏။

"လက်ပတ်က ကျွန်တော့်လက်ပတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခိုးခံလိုက်ရတာ။"

ချိုင်ကျင်းဝူမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ သူက စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ဘာလို့ ငါ့စကားတွေကို လိုက်ပြောနေတာလဲ၊ မင်းရဲ့ ပေါပေါပဲပဲ လက်ပတ်အတုကို ဘယ်သူက ခိုးမှာလဲ၊ အဲဒါက အတုကြီးလေ! မင်း ငါ့နာရီကို ခိုးခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ လူသတ်နေတုန်း အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာမှာ မတော်တဆ ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။"

ကျန်ရော့ချန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မင်းရဲ့နာရီကို ဘာလို့ ခိုးရမှာလဲ။"

ချိုင်ကျင်းဝူ - "ငါ့နာရီက နှစ်သိန်းတန်တယ်လေ၊ မင်း အဲဒါကို ရောင်းစားလို့ရတာပေါ့!"

ကျန်ရော့ချန်းက ချိုင်ကျင်းဝူကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့နာရီက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က အခိုးခံရတာလို့ မင်းပြောခဲ့တယ်လေ၊ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ခိုးခဲ့ရင် ငွေပေါ်အောင် ရောင်းစားပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကို မြှင့်တင်ဖို့ တစ်ပတ်လုံး အချိန်ရခဲ့တာပဲ၊ ဘာလို့ အခုထိ ကျွန်တော့်နားမှာ ထားထားရမှာလဲ။"

ချိုင်ကျင်းဝူက မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ၊ မင်းက အဲဒီနာရီကို လှတယ်ထင်လို့ ကိုယ်တိုင်ဝတ်ချင်လို့ နေမှာပေါ့!"

ကျန်ရော့ချန်း၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်လာသည်။

သူသည် လက်ပတ်ဓာတ်ပုံကို ယူလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အတိုင်းအတာပြ ကိရိယာကို ထောက်ပြကာ ကလေးတစ်ယောက်ကို သင်ပေးနေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ပါဦး၊ ဒီလက်ပတ်ရဲ့ လုံးပတ်က ၁၄ စင်တီမီတာပဲ ရှိတယ်၊ နာရီရဲ့ လုံးပတ်ကတော့ ၂၁ စင်တီမီတာ ရှိတယ်။ ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ် အရွယ်အစားတွေက သိသိသာသာ ကွဲပြားနေတာပဲ။"

"အဲဒီလို အခြေအနေမှာ ကျွန်တော်သာ မင်းရဲ့နာရီကို ဝတ်ချင်တယ်ဆိုရင် နာရီဆိုင်ကို သွားပြီး ကြိုးညှိခိုင်းမှာပေါ့၊ တစ်ပတ်အကြာမှာ အခင်းဖြစ်တဲ့ နေရာမှာ သွားချန်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချိုင်ကျင်းဝူက အံကြိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက ငါကပဲ မင်းရဲ့လက်ပတ်ကို ခိုးပြီး လူသတ်ခဲ့တာလို့ ပြောချင်တာလား။"

"ကျွန်တော် အဲဒီလို မပြောပါဘူး။" 

ကျန်ရော့ချန်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြောလိုက်သည်။ 

"သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။"

"မင်းရဲ့ ၂၁ စင်တီမီတာ ရှိတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ၁၄ စင်တီမီတာ လက်ပတ်ထဲကို ဝင်ပါ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် သိန်းနှစ်သောင်းတန် နာရီဝတ်တဲ့သူက လက်ပတ်အတုကို လိုချင်ပါ့မလား။"

သူ သံသယရှိသည်မှာ "လုချန်းနဲ့ ကျန်းဟန်ယွီ" တို့ ဤကမ္ဘာတွင် ပျော်ရွှင်စွာ နေနိုင်ခြင်းမှာ ဤနေရာတွင် ယုံလွယ်သော လူမိုက်များ ပိုများနေသောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကယ်၍ ချိုင်ကျင်းဝူက ဒါကို မမြင်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ရဲတွေကတော့ တွေးမိမှာ မဟုတ်လား။

ဒါက အခြေခံကျတဲ့ ယုတ္တိဗေဒ အမှားတစ်ခုပဲလေ၊ ရဲတက္ကသိုလ်မှာ ဒါတွေကို သင်ပေးထားရမှာပေါ့။

သိပ်ပြီး စိတ်မပျက်ပါနဲ့၊ သူတို့ စဉ်းစားမိမှာပါ။

ကျန်ရော့ချန်းက ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"မစ္စတာချိုင်... ခင်ဗျား အဲဒီလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါဘူး၊ အမှန်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက သံသယရှိသူတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။"

"ကျွန်တော်တို့ကို ရဲစခန်းကို မခေါ်လာခင်မှာ ရဲတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခန်းတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သေချာ ရှာဖွေခဲ့ပြီးပြီလေ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပြစ်မှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိရိယာတွေ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့က အခုလိုမျိုး အပူပေးစက်ရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ အတူထိုင်နေရမှာ မဟုတ်ဘဲ လက်ထိတ်တွေနဲ့ စစ်ဆေးရေး အခန်းထဲမှာ ရောက်နေမှာပေါ့။"

ကျန်ရော့ချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သိသာလွန်းတဲ့ အကွက်ဆင်မှုတစ်ခုပဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးဆီက ပစ္စည်းတွေကို ခိုးယူပြီး အပြစ်ပုံချဖို့အတွက် အခင်းဖြစ်တဲ့ နေရာမှာ တမင် သွားချန်ထားခဲ့တာ၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် မတည့်တာကို သိပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စွပ်စွဲကြတာကို ကြည့်ချင်နေကြတာပဲ။"

ချိုင်ကျင်းဝူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူ့ရှေ့မှ လူသည် အလွန်ပင် လှပလွန်းလှပြီး ယခုကဲ့သို့ ကလေးကို ချော့နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အလွန်ပင် နေရခက်သွားသဖြင့် ချန်ယွန်ချွမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ယွန်ချွမ်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းသားကျန် ပြောတာက ငါတို့ရဲ့ ယူဆချက်တွေနဲ့ အတော်လေး တူညီပါတယ်။"

တူညီရုံတင်မကဘဲ အဖြေမှန်ကို ပြောလိုက်သလိုပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ အခန်းကို ရှာဖွေပြီးနောက် ချိုင်ကျင်းဝူနှင့် ကျန်ရော့ချန်းတို့မှာ အဓိက သံသယရှိသူများ မဟုတ်တော့ပေ။

ဤအမှုမှာ တမင်တကာ အကွက်ဆင်ထားသည့် အမှုတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

သူတို့ကို ခေါ်ယူစစ်ဆေးရခြင်းမှာ ပထမဦးစွာ သံသယရှိသူစာရင်းမှ လုံးဝ ပယ်ဖျက်ရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအနေဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို သိရှိရန်နှင့် ဘုံရန်သူ ရှိမရှိကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တင်းမာနေပြီး ချိုင်ကျင့်ဝူက ကျန်ရော့ချန်းကို အထင်သေးနေဟန် ရှိသည်။

သို့သော် နှစ်ဦးလုံးမှာ ဟောင်ကောင်ဆေးတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး ကျန်ရော့ချန်းမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်ကာ ထက်မြက်ပုံရသည်။ သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာချိန်မှစ၍ စကားပြောဆိုမှုအားလုံးကို သူကသာ ထိန်းချုပ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရသူတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသူနှင့် ပို၍ တူနေလေသည်။

ချိုင်ကျင်းဝူကမူ...

ချိုင်ကျင်းဝူမှာ အရှက်ရသဖြင့် မျက်နှာနီမြန်းနေပြီး ကျန်ရော့ချန်းအား ဇွတ်တရွတ် ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဒါတွေပြောနေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ၊ အမှုကိုမှ မဖြေရှင်းနိုင်တာ၊ ဘာလဲ... မင်းက ရဲအရာရှိနေရာမှာ ခဏလောက် ထိုင်ချင်လို့လား။"

---