Chapter 1

အခန်း (၁) - မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဘီလီယံချီ အမွေဆက်ခံခြင်း

---

"သခင်လေး... အချစ်ကိုရွေးချယ်ပြီး ယွမ်သန်းပေါင်းတစ်သောင်းကို စွန့်လွှတ်မယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ သေချာပြီလား။"

စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော အမျိုးသား၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ ဝက်သစ်ချသား စားပွဲဆီသို့ အားပြုထားပြီး ညာဘက်လက်ညှိုးက ကော်ဖီခွက်၏ လက်ကိုင်ကို အသာအယာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ 

သူ၏မျက်မှောင်များမှာ များစွာသော စိတ်ပျက်အားမလိုဖြစ်မှုတို့ဖြင့် တွန့်ချိုးနေပြီး မိုက်မဲသူတစ်ဦးအား နှမြောတသဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

"တကယ့်ကို မိုက်မဲတာပဲ!"

အတွေးလွန်နေသော ကျန်ရော့ချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်..."

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

သူ ခုနကတင် တရုတ်ရာဇဝတ်မှုခင်း ရဲတက္ကသိုလ်က အဆောင်မှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။

ထိုအမျိုးသား၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း အေးစက်လှပေသည်။

"မင်းရဲ့ဖခင် ကျန်းမင်ရှန်းက ရက်စက်ပြီး အာဏာရှင်ဆန်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့မွေးစားသား ကျန်းဟန်ယွီကိုကျတော့ အလိုလိုက်လိုက်တာ အစွမ်းကုန်ပဲ၊ ကျန်းဟန်ယွီက အပြင်ပန်းမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရပေမဲ့ သူသာ မင်းကို တကယ်ပြန်လာစေချင်ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူဆီမှာ မင်းအတွက် ကြားဝင်တောင်းပန်ပေးခဲ့မှာပေါ့၊ အခုတော့ မင်းကို ကျန်းမိသားစုရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲမှာတောင် ထည့်ခွင့် မပြုခဲ့ဘူး!"

သူက ခဏမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"မင်းကို သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီဆိုပေမဲ့ အခုထိ အငှားအိမ်မှာပဲ နေနေရတုန်းပဲလေ။"

ကျန်ရော့ချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူ့လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။

အဖေ။

သူ၏ ဘိုးဘွားသုံးဆက်လုံးမှာ တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးခဲ့ကြပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက နိုင်ငံတော်၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သည်။ ထို 'ဖခင်' ဆိုသူမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်း။

သို့သော် ကျန်းဟန်ယွီ ဆိုသည့်အမည်မှာ ရင်းနှီးနေသလို ရှိသည်။

မနေ့က သူသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးသို့ လက်ပတ်သွားကြည့်စဉ်က ဖြစ်သည်။ သစ်သားလက်မှုပစ္စည်းများကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် တစ်ပတ်ရစ် စာအုပ်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ဖတ်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့သည်။

သူ ကျရာကောက်ဖတ်ခဲ့သည့် စာအုပ်မှာ "သူဌေးကြီး" အမည်ရှိ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ဟောင်ကောင်ကို နောက်ခံထား၍ ရေးသားထားသော BL ဝတ္ထုတစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး ကျန်းဟန်ယွီမှာ ထိုဇာတ်လမ်း၏ အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖြစ်လေသည်။

ဇာတ်လမ်းမှာ အားလုံး၏ အချစ်တော် ကျန်းဟန်ယွီနှင့် အမျိုးသားဇာတ်ဆောင် လုချန်းတို့ကြားမှ ချိုမြိန်သော အချစ်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် အချစ်ဇာတ်လမ်းဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သွေးထွက်သံယိုမှုများ၊ အကြမ်းဖက်မှုများနှင့် ဒုစရိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း မှောင်ခိုကုန်ကူးမှုများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြစ်ပျက်နေပြီး အခန်းတစ်ခန်းတည်း၌ပင် ဥပဒေသုံးရပ်ထက်မနည်း ချိုးဖောက်ထားသဖြင့် စာဖတ်သူများမှာ စာရေးဆရာကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်အောင် ဒေါသထွက်ကြရသည်။

သူသည် အခန်းအနည်းငယ်ကိုသာ ဖတ်ပြီးနောက် လက်လျှော့လိုက်ကာ ကျန်ရှိသော အပိုင်းများကို အဆုံးသတ်အထိ အမြန်နှုန်းဖြင့်သာ ဖတ်လိုက်တော့သည်။

ဇာတ်သိမ်းတွင်မူ ဤ "စံပြစုံတွဲ" မှာ ဥပဒေပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့သော်လည်း တရားဥပဒေ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပေါင်းသင်းသွားကြလေသည်။

ထိုစဉ်က ကျန်ရော့ချန်းမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩမှင်တက်သွားခဲ့ရ၏။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထိုစာအုပ်ထဲတွင် အားလုံးက မုန်းတီးကြသော ဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ရှိနေပြီး သူ့အမည်မှာလည်း ကျန်ရော့ချန်းဟုပင် ဖြစ်ကာ အဓိကဇာတ်ဆောင်၏ ဂုဏ်ကို မြှင့်တင်ပေးရန် အသုံးချခံရသူ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်နှင့် အတူရှိနေနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ယွမ်သန်းပေါင်းတစ်သောင်းတန်ဖိုးရှိသော အမွေကို စွန့်လွှတ်ကာ ကျန်းမိသားစုနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်...

 ဟင်?

နေပါဦး!

ကျန်ရော့ချန်းက သူ့လက်များကို ရုတ်တရက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရဲတက္ကသိုလ်တွင် လေးနှစ်နီးပါး အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် သူ့လက်ဖဝါးများမှာ သေနတ်ပစ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းများကြောင့် အသားမာများ တက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အားလပ်ချိန်တွင် မျက်လှည့်ပညာကို လေ့လာရသည်ကို ဝါသနာပါသဖြင့် သူ့လက်သည်းများကို အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ညှပ်ထားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုသူ့ရှေ့တွင် မြင်နေရသော လက်များမှာမူ သွယ်လျနူးညံ့ပြီး အားနည်းလွန်းလှကာ လက်သည်းခြေရင်းတွင် လှပသော လခြမ်းပုံစံလေးများ ရှိနေသည်။ လက်သည်းများကို သေချာစွာ ပုံဖော်ထားပြီး အရောင်မပါသော လက်သည်းကာကွယ်ဆေး တစ်မျိုးကို ဆိုးထားလေသည်။ လက်သည်းဆိုးဆေးမှာ အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းပုံရပြီး ဆေးနံ့ကဲ့သို့သော အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤလက်များသည် သူ့လက်များ မဟုတ်ပေ။

အလွန်အမင်း မဖြစ်နိုင်သော သံသယတစ်ခုမှာ ကျန်ရော့ချန်း၏ စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုမော့၍ သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသားကို လေ့လာလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသားမှာ အသက်ငါးဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူအချို့ ရှိနေသည်။ သူသည် ခံ့ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင် ရှိပြီး ဘောင်မပါသော မျက်မှန်၏ နောက်ကွယ်တွင် လှပသော မျက်လုံးများ ရှိနေသည်။ သပ်ရပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်စုံ၏ တတိယမြောက် ကြယ်သီးတွင် ရွှေရောင်ကြိုးလေးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ထိုကြိုးမှာ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ဆန့်ထွက်နေပြီး အိတ်ကပ်ထဲတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ အရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် တန်ဖိုးကြီး နာရီတစ်လုံးနှင့် ချိတ်ထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ကျန်ရော့ချန်းက သူ့ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဗြိတိသျှစတိုင် အိမ်တော်ထိန်း၏ အမည်ကို မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လော့ဘင်ဝမ်... အိမ်တော်ထိန်းလော့လား။"

"ဟုတ်ပါတယ်" 

လော့ဘင်ဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။ 

"ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ တရုတ်နာမည်ပါ။"

ကျန်ရော့ချန်းက သူ့လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားရှိ အသားနုကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ညှစ်လိုက်ရာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သတင်းဆိုးမှာ သူသည် ဝတ္ထုထဲသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သတင်းကောင်းမှာ ထိုဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင်သည် အမွေကို မငြင်းဆိုရသေးခြင်းပင်။

သူ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်ရော့ချန်းသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။ လော့ဘင်ဝမ်က သူ၏လက်ပတ်နာရီကို ထုတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ည ၈ နာရီ။

သူသည် ဤကော်ဖီဆိုင်တွင် ဖျောင်းဖျနေခဲ့သည်မှာ ၇ နာရီမက ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ စိတ်ရှည်မှုမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"သခင်လေး..." 

လော့ဘင်ဝမ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဒါကို မပြောချင်ပေမဲ့... ကျန်းဟန်ယွီမှာ မနေ့က ရိုးတွင်းခြင်ဆီဆဲလ်သေရောဂါ ရှိနေကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ရတယ်၊ ဒီရောဂါက ရိုးတွင်းခြင်ဆီ အစားမထိုးနိုင်ခင်အထိ သွေးကို အမြဲတမ်း သွင်းနေရမှာ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက သွေးအမျိုးအစား တူညီနေကြတယ်၊ တကယ်လို့ မင်းက ကျန်းမိသားစုမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် သူ့အတွက် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ သွေးဘဏ်တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ကျွန်တော် ပြောတာကို နားလည်တယ်မလား။"

ကျန်ရော့ချန်းက ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ပါသည်။

သို့သော် ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ပို့ကမူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ သူသည် ကျန်းဟန်ယွီကို ကူညီခြင်းဖြင့် ဖခင်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိနိုင်ပြီး သူချစ်ရသူနှင့် လက်ထပ်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သူသည် လူတိုင်းအပေါ် စစ်မှန်သော စေတနာများ ထားခဲ့သော်လည်း သူရရှိခဲ့သည့် အရာများမှာမူ အဆုံးမဲ့ သစ္စာဖောက်မှုများ၊ အသုံးချခံရမှုများနှင့် အစွန့်ပစ်ခံရခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။

"သူဌေးကြီး" ဝတ္ထုထဲတွင် ကျန်းဟန်ယွီမှာ ရောဂါများစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအားလုံးနီးပါးကို ကျန်ရော့ချန်း၏ အစိတ်အပိုင်းများနှင့် အစားထိုးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နှလုံးအသစ်တစ်ခုအထိ လိုအပ်လာခဲ့သည်။

ဇာတ်သိမ်းတွင်မူ "ကျန်ရော့ချန်း" သည် ဘဝပျက်ကာ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် ဆောင်းရာသီညတစ်ညတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ရုပ်အလောင်းကို ဖျာတစ်ချပ်နှင့်ပတ်၍ ဟောင်ကောင် ကျောက်ဖြတ်ကျွန်းရှိ တံတားအမှတ် (၈) တွင် နစ်မြုပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ဇာတ်လမ်းမှာ အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှ၏။

ဥပဒေကြောင်းအရသာမက ဆေးပညာအရလည်း လုံးဝ ဆီလျော်မှုမရှိချေ။

လော့ဘင်ဝမ်က ကျန်ရော့ချန်း၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထပ်မံဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"မင်းသာ အမွေကို လက်ခံမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို အခုချက်ချင်း ကျန်းမိသားစုဆီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။"

ကျန်ရော့ချန်းက သဘောတူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ပခုံးကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏လက်မှ အေးစက်မှုမှာ သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေသည်။

"ကျန်ရော့ချန်း၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"

ကျန်ရော့ချန်းက ထိုအသံရှင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

လော့ဘင်ဝမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ဆဲဆိုလိုက်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။ သူသည် ဒေါသကို မျိုသိပ်ရင်း မေးလိုက်၏။

"လုချန်း... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ သူ့ကို ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

ကော်ဖီဆိုင်အတွင်းရှိ အခြားဖောက်သည်များမှာလည်း ထိုဆူညံသံကြောင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

လုချန်းက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်ရော့ချန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းဟန်ယွီက သူ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ငိုယိုရင်း သူ့ရောဂါအကြောင်းနှင့် သွေးအမြဲတမ်း သွင်းနေရမည့်အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သို့သော် ဟောင်ကောင်တွင် ထိုသို့သော သွေးအမျိုးအစားကို မည်သည့်နေရာမှ အလွယ်တကူ ရနိုင်မည်နည်း။

သွေးရရှိရန် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် သူသည် သွေးအမျိုးအစားတူညီသော ကျန်ရော့ချန်းကို သတိရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျန်ရော့ချန်းကို ကျန်းမိသားစုထံမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန် စီစဉ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့ဩသွားရ၏။

ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။

ကျန်ရော့ချန်းသာ ထိုအမွေအမြောက်အမြားကို ရသွားလျှင် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လုံးဝ လွတ်ထွက်သွားလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ကျန်ဟန်ယွီ ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။

လုချန်း၏ အသက်ရှူသံများမှာ မြန်ဆန်လာသည်။

သူသည် မှိန်ပျပျမီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော ကျန်ရော့ချန်း၏ မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် အားနည်းပုံရသော်လည်း သူ့မျက်နှာမှာ ကျန်းဟန်ယွီနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူလှပေသည်။

ကျန်ရော့ချန်းက သူ့ကို ချစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ကျန်းဟန်ယွီရဲ့ အစားထိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာကိုတောင် သူက ဂရုမစိုက်ခဲ့တာပဲလေ။

သူ့အပေါ် အနည်းငယ် နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံပေးလိုက်ရင် သူ လုံးဝ ငြင်းဆိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

လုချန်းက လက်ကိုဆန့်၍ ကျန်ရော့ချန်း၏ ပါးပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသော ဆံနွယ်ကို နားနောက်သို့ သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်နိုင်ရန် ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

“အိမ်ပြန်ရအောင်၊ ငါ ကျန်းမင်ရှန်းကို မင်းနဲ့ငါ့ကြားက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ ပြောပေးမယ်။”

ကျန်ရော့ချန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

ရာဇဝတ်မှုခင်း စိတ်ပညာနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူသည် ရဲတက္ကသိုလ်တွင် ထိပ်ဆုံးက ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ လုချန်း၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် ညံ့ဖျင်းလှပေသည်။

သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထိုသူ၏ အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်၏။

“မင်း အဲဒီစကားကို ပြောနေတုန်းမှာ မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်နေတယ်၊ ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ ကတိအပေါ် မင်းကိုယ်တိုင်တောင် ယုံကြည်မှု မရှိဘဲ သရုပ်ဆောင်နေတာပဲ။”

“မင်းက နူးညံ့တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောနေပေမဲ့ မင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တစ်ဖက်က အနည်းငယ် အောက်ကို ကွေးနေပြီး မျက်လုံးအောက်က ကြွက်သားတွေကလည်း တင်းမာနေတယ်။”

သူက ခဏမျှ ရပ်နားကာ လုချန်း၏ ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားသော မျက်နှာထားကို အရသာခံကြည့်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် အထင်သေးနေသလဲဆိုတာကို ပြနေတာပဲ၊ မင်း အပြုံးအတုတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလေ။”

လုချန်းမှာ မိမိ၏ စိတ်ထဲက အကြံအစည်များကို အဖော်ခံလိုက်ရသဖြင့် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။

သူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ခုခံကာကွယ်ရန် မကြိုးစားနိုင်ခင်မှာပင် ကျန်ရော့ချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဪ... ငါ ပြောတာ မှန်ပုံရသားပဲ။”

လော့ဘင်ဝမ်မှာ ကျန်ရော့ချန်း၏ အတွေးများကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က ဤလူသည် "အင်း" "ဪ" "မလုပ်ချင်ဘူး" ဆိုသည့် စကားလုံးများကိုသာ သိသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုမျက်လုံးများမှာ ထူးခြားသော တောက်ပမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြည်လင်တက်ကြွကာ ရဲတင်းလှပေသည်။

မျက်နှာမှာ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လှပသော ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ တက်ကြွသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။

လုချန်းက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

“မင်း စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းချင်တာလား။”

ကျန်ရော့ချန်းက ဘေးဘီသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ကော်ဖီဆိုင်အတွင်းရှိ လူများမှာ သူတို့ဆီသို့ စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုချန်း၏ အကွက်ဆင်မှုကို အံ့ဩသွားရသည်။

“မင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်တာက မင်းရဲ့ အရပ်အမောင်းကို သုံးပြီး ငါ့ကို ဖိအားပေးချင်လို့ပေါ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ငါ့ကို ယုတ္တိရှိတဲ့ စကားတွေနဲ့ မဖျောင်းဖျနိုင်လို့လေ၊ မင်း အသံကို မြှင့်လိုက်တာက လူပုံအလယ်မှာ ငါ့ကို ရှက်သွားစေပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဖိအားတွေနဲ့ ငါ့ကို အရှုံးပေးခိုင်းချင်လို့ မဟုတ်လား။”

တကယ့်ကို ပညာရှင်ပဲ!

ကျန်ရော့ချန်းက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြော၏။

“ဒါတွေက အလုပ်မဖြစ်ဘူး လုချန်း၊ အမှန်တရားကို လိမ်မပြောပါနဲ့၊ မင်းနဲ့ စေ့စပ်ထားတာက ကျန်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေးလေ၊ ငါ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းက ကျန်းမိသားစုမှာ မဟုတ်သလို ငါ့ရဲ့မျိုးရိုးအမည်ကလည်း ကျန် ဖြစ်တယ်၊ မင်းနဲ့ စေ့စပ်မှုကို တာဝန်ယူရမယ့်သူက ကျန်းဟန်ယွီပဲ၊ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ လူမှားမနေနဲ့ဦး။”

ကျန်ရော့ချန်း အရှက်ကွဲသည်ကို ကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများ၏ အကြည့်မှာ လုချန်းထံသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဖိအားနှင့် အရှက်ကွဲမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ တစ်ဖက်လူဆီသို့သာ ကူးပြောင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ဘင်ဝမ်သည် လုချန်း၏ ပျက်ယွင်းနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ခိုးပြုံးလိုက်မိ၏။

တကယ့်ကို စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သခင်လေးကတော့ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားပြီပဲ၊ အရမ်းကောင်းတယ်!

လော့ဘင်ဝမ်က မျက်လုံးများ တောက်ပစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! သခင်လေး... ရှေ့လျှောက် သခင်လေးက ယောက်ျားရှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် လက်ထပ်ချင်ရင်တောင် ရတယ်ဦ ပုပ်နေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းမှာပဲ လည်ပင်းသွားမချိတ်ပါနဲ့”

ကျန်ရော့ချန်း - ?

သတိထားပါဦး၊ လင်အများကြီး ယူတာက ဥပဒေနဲ့ မညီဘူးလေ။

ခင်ဗျားလည်း ဥပဒေချိုးဖောက်သူတစ်ယောက်ပဲ။

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီကမ္ဘာက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းတာပဲ။”

ဘယ်နေရာကြည့်ကြည့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် အမှုတွေချည်းပဲ။

ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ ဥပဒေနဲ့ ရဲတွေကရော။

မရှိတော့ဘူးလား။

လုချန်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း နောင်တရရလိမ့်မယ်။”

ကျန်ရော့ချန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လုချန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားရသည်။

တောက်ပနေသော ကျန်ရော့ချန်းမှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းလှပေသည်။ သို့သော် သူကမူ ကျန်းဟန်ယွီကဲ့သို့ ချိုသာနူးညံ့ပြီး အလိုလိုက်ခံချင်သော ပုံစံမျိုးကိုသာ ပို၍ နှစ်သက်သည်။

ကျန်ရော့ချန်း၏ မျက်နှာမှာ နူးညံ့ပြီး သနားစဖွယ် လှပနေသော်လည်း အမြဲတမ်း ညစ်နွမ်းသော အဝတ်အစားများနောက်တွင်သာ ဖုံးကွယ်နေခဲ့ရသည်။

လုချန်းသည် အေးစက်စွာဖြင့် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ကော်ဖီဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူ မလိုက်ချင်ရင်လည်း နေပေါ့၊ လုမိသားစုမှာ နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်၊ ကျန်ရော့ချန်း အရှုံးပေးလာအောင် သူ နည်းလမ်းရှာပါလိမ့်မယ်၊ သူ ကျန်းဟန်ယွီကို ဘယ်တော့မှ အခက်တွေ့အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး။

ထိုသူ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်ရော့ချန်းက စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ပြီး အတွေးလွန်နေသော လော့ဘင်ဝမ်အား ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်တော်ထိန်းလော့... အမွေဆက်ခံမယ့် စာချုပ်ပေးပါ။”

လော့ဘင်ဝမ်မှာ ခဏမျှ အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်း လုချန်းကို တကယ်ပဲ စွန့်လွှတ်လိုက်တာလား။”

ကျန်ရော့ချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အချစ်ဆိုတာကို သွားဂရုစိုက်မနေနဲ့တော့၊ ငါ ယွမ်သန်းပေါင်းတစ်သောင်းကိုပဲ အမွေဆက်ခံတော့မယ်။”

၈ နာရီနီးပါး ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လော့ဘင်ဝမ်မှာ ချက်ချင်းပင် တီးဝိုင်းတစ်ခုကို ငှား၍ ဂုဏ်ပြုတေးများ တီးခတ်ခိုင်းလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သူသည် စာချုပ်နှင့် ဘောပင်ကို ကျန်ရော့ချန်းထံသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေး... စာချုပ်က ဒီမှာပါ၊ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပေးပါ၊ ယွမ်သန်းပေါင်းတစ်သောင်းအပြင် အမွေထဲမှာ စံအိမ်တစ်လုံး၊ မော်တော်ကား၊ စားသောက်ကုန်၊ အိမ်ခြံမြေနဲ့ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းတွေ ပါဝင်တဲ့ နိုင်ငံတကာ လုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုလည်း ပါဝင်ပါတယ်၊ လုပ်ငန်းအားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေက စီမံခန့်ခွဲပေးမှာဆိုတော့ သခင်လေးက စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေပြီး ပိုက်ဆံသိမ်းရုံပါပဲ။”

ကျန်ရော့ချန်းက စာမျက်နှာများကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ 

ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပဲ...

ဒါတွေကို သူ ဘယ်တော့မှ သုံးလို့ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝပဲ။

သူသည် စာချုပ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ပြီး နေ့စွဲနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုအမည်များ၏ ဘေးတွင် သူ့လက်ဗွေကို နှိပ်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

လော့ဘင်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပလာပြီး ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သွားသိမ်းရအောင်၊ သခင်လေးရဲ့ မိခင်က လီကျင်း အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ဥယျာဉ်မှာ တောင်ထိပ်ဗီလာတစ်ခု ချန်ထားပေးခဲ့တယ်၊ ရှေ့လျှောက် သခင်လေးရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်။”

“ကောင်းပါပြီ။” 

ကျန်ရော့ချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ 

“ဘယ်လိုသွားကြမှာလဲ။”

“ကျွန်တော် ကားမောင်းလာပါတယ်၊ အရင်ဆုံး သခင်လေးရဲ့ အခုနေနေတဲ့ နေရာကို သွားပြီး အထုတ်အပိုးတွေ သိမ်းကြတာပေါ့။”

အိမ်တော်ထိန်းသည် ကော်ဖီဖိုးကို ရှင်းလိုက်ပြီး ကျန်ရော့ချန်းကို ထွက်ပြေးသွားမည် စိုးသည့်အလား လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ငွေရောင်ပေါ်ရှေးကားအတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်လိုက်ပြီး တာ့ရှန်းထော့ ကျောက်ထုတ်လုပ်ရေးစခန်းဆီသို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

သူက စကားများကို တတွတ်တွတ် ပြောနေပြန်သည်။

“ကျန်းမိသားစုက တော်တော်လွန်တာပဲ၊ မင်းကို အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲမှာ မထည့်ရုံတင်မကဘူး၊ ကျောက်ထုတ်လုပ်ရေးစခန်း ဘေးမှာတောင် နေခိုင်းသေးတယ်၊ ဒီနေရာက အရမ်းဝေးပြီး ညစ်ညမ်းလွန်းတယ်၊ လူနေစရာ နေရာမဟုတ်ဘူး။”

“တကယ်လို့ ကျန်းဟန်ယွီမှာ ဒီရောဂါ ရှိနေတာကို မသိခဲ့ရင် သူတို့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ သတိရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကျန်ရော့ချန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ဝတ္ထုထဲတွင် ကျန်ရော့ချန်းသည် အစမှ အဆုံးအထိ အငှားခန်းတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ကျန်းမိသားစု၏ စံအိမ်ကြီးတွင် ကိုယ်ပိုင်အခန်း တစ်ခန်းပင် မရှိခဲ့ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အရာအားလုံးကို ရရှိထားသော ကျန်းဟန်ယွီမှာမူ စံအိမ်ကြီးအတွင်းရှိ အခန်းကျယ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် ထိုဇာတ်ပို့နှင့် ပတ်သက်၍ များများစားစား ရေးသားထားခြင်း မရှိပေ။

သူသည် လွတ်လပ်သော လူသားတစ်ဦးထက် အဓိကဇာတ်ဆောင်စုံတွဲ၏ ဆက်ဆံရေးကို တွန်းအားပေးရန်အတွက် အလိုရှိသလို အစားထိုးနိုင်သော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် ပို၍ တူနေသည်။

ကျန်ရော့ချန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ပေါ်ရှေးကား၏ သားရေထိုင်ခုံများမှာ အလွန်နူးညံ့လွန်းပြီး ဤခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန်အားနည်းလှပေသည်။ သူ နိုးနေခဲ့သည်မှာ ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ ထိုင်ခုံကို မှီကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ယွမ်သန်းပေါင်းတစ်သောင်းကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ရဲတက္ကသိုလ် စာမေးပွဲကိုပဲ ပြန်ဖြေချင်မိပါသေးတယ်...

ဒါကို စိတ်ထွက်ပေါက်တစ်ခုအနေနဲ့ မြင်လိုက်ရင် ရတာပဲလေ၊ ရဲရင့်သူတွေကတော့ လူတစ်ယောက်ကို ထောင်ထဲပို့ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အရင်ဆုံး ခံစားခွင့်ရတာပေါ့။

"သခင်လေး... ရောက်ပါပြီ။"

ကျန်ရော့ချန်းက ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏အသက်ရှူသံများမှာ ပူနွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လော့ဘင်ဝမ်က သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ကျန်ရော့ချန်း၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဝတ်စုံအပေါ်အင်္ကျီကို ချက်ချင်းချွတ်၍ ခြုံပေးလိုက်ကာ ကားထဲက အပူပေးစက်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ တင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် သေချာမစဉ်းစားမိဘူး၊ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာကြမလား။”

“မလိုပါဘူး၊ ရောက်နေပြီပဲ၊ တစ်ခါတည်း သိမ်းလိုက်တာပေါ့။” 

ကျန်ရော့ချန်းက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ပြော၏။

 “အအေးမိတာလေး တင်ပါ။”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သိမ်းစရာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မရှိပါဘူး၊ စာရွက်စာတမ်း အချို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။

ကျောက်ထုတ်လုပ်ရေးစခန်း ဘေးတွင် ကွန်တိန်နာအိမ်တန်းလျားများ ရှိနေပြီး သံလှေကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ချိန်တွင် တုန်ခါသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျန်ရော့ချန်းသည် လော့ဘင်ဝမ်၏ နောက်မှနေ၍ ဒုတိယထပ်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ မရောက်ခင်မှာပင် တံခါးကို အတင်းအကျပ် ခေါက်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ကွန်တိန်နာအိမ်များမှာ အသံလုံခြင်း မရှိရာ မကြာမီမှာပင် အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးက မီးဖွင့်၍ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုတော့သည်။

“ညကြီးမင်းကြီး ဘယ်သူတွေက ဒီလောက်အထိ တံခါးလာခေါက်နေတာလဲ။”

ကွမ်တုံစကားလား။

ကျန်ရော့ချန်းမှာ ခဏမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီးမှ "သူဌေးကြီး" ဝတ္ထုမှာ ဟောင်ကောင်ကို အခြေခံထားကြောင်း သတိရသွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် မကူးပြောင်းခင်က ကွမ်တုံးဒေသမှ ဖြစ်သဖြင့် ထိုစကားကို နားလည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရော့ချန်းသည် လေတိုးသဖြင့် နှာချေလိုက်မိ၏။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက သူမ၏ ရဲတံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ကျန်ရော့ချန်းအား ပြောလိုက်၏။

“ရှင်က ဒီအခန်းရဲ့ အိမ်ငှားလား၊ ငါက ရှန်ရွှေပု ရဲစခန်းက စီနီယာစုံထောက် ချန်ယွန်ချွမ်း ဖြစ်တယ်၊ မင်းကို လူသတ်မှုတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်နေတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ။”

ကျန်ရော့ချန်း စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။ 

"တော်သေးတာပေါ့၊ ဒီကမ္ဘာမှာ ရဲတွေ ရှိနေသေးတာပဲ။"

---