အပိုင်း ၁၇၃ (Extra-7)

Chapter 173 (Extra 7)

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က သူ့ရှေ့မှ ဘုရင့်မယ်တော်က ကလေးမလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး သူ မင့်လွမ်နန်းဆောင်သို့ ပထမဆုံးပြောင်းရွှေ့လာချိန်တွင် သူ့အခန်းထဲ ခိုးဝင်ခဲ့သည်။ 

သူမ၏ နူးညံ့သန့်စင်သော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို ရွှယ်ယန် စေ့စေ့ပင် မကြည့်ရဲခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က လူ့လက်ထဲသို့ မီးဖိုငယ်လေးတစ်ခုကိုထည့်ပေးပြီး လေးနက်စွာပြောခဲ့သည်။

" အကူအညီလိုနေတဲ့လူတွေတွေ့ရင် မျက်နှာမလွှဲထားရဘူးလို့ အစ်ကိုကြီးက သင်ပေးထားတယ်..."

သူ့ အစ်ကိုကြီးတဲ့လား...ကြည့်ရတာ သူဒီနေ့သတ်ခဲ့တဲ့ မင်းမျိုးနွယ်တွေထဲမှာ သူ့အစ်ကိုလည်း ပါသွားတဲ့ပုံပဲ

ရွှယ်ယန်က သူ့အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

" လာကြစမ်း... ဘုရင့်မယ်တော်ကို နန်းဆောင်ကိုပြန်လိုက်ပို့လိုက်ကြ..."

သူက မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ကြင်နာသနားမှုကိုမှ မလိုအပ်သော်‌လည်း ထိုမီးဖိုလေးကြောင့် သူမအသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်ခြင်းက သူမနှင့်အတူ အသေးအဖွဲ့ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဟု မ‌ဆိုလိုပေ။

အစောင့်ရဲမက်တစ်ဖွဲ့ ဝင်ရောက်လာသည်။

" ကျွန်မကို သတ်လိုက်လို့ပြောနေတယ်လေ ရွှယ်ယန်...  ရှင် ကျွန်မကို အခုမသတ်ဘူးဆိုရင် တစ်နေ့မှာ နောင်တရလိမ့်မယ်..."

ကျွင်းလင်ဟွမ်က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်နေသည်။ 

ရွှယ်ယန် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာသည်။

သို့ရာတွင် ထိုမိန်းကလေး၏ သူ့အပေါ် မုန်းတီးမှုကိုသာမက သူမအစ်ကိုအပေါ် ချစ်မြတ်နိုးမှုကိုပါ သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ 

ရွှယ်ယန်က အခြားလူများနှင့် ဤသို့သောသံယောဇဉ်တွယ်ညှိမှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် ထိုသို့သော သံယောဇဥ်မျိုး လူတစ်ယောက်အပေါ်တွင် ရှိခဲ့သည်ဟု ပြော၍ ရနိုင်သည်။ ထိုလူက သူ့အပေါ် အေးတိအေးစက်ဆက်ဆံသော်လည်း လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် သူ့အနားရှိပေးခဲ့သူဖြစ်၍ ထိုလူကိုယုံကြည်ခဲ့မိသည်။

သို့ရာတွင် အဆုံး၌ ထိုလူက သူ့ကို အသုံးချသွားခဲ့သည်။ 

သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ မွေးဖွားလာချိန်မှစ၍ ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ လူအားလုံးတွင်ရှိသည့် သာမတ်ကိစ္စရပ်များဖြစ်သည့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု၊ သံယောဇဉ်ကြီးမားမှုတို့က သူ့အတွက် တည်ရှိမနေခဲ့ပေ။ 

သူက နေသားကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း အခြားလူများကို မနာလိုမဖြစ်ခဲ့ဟု မဆိုလိုပေ။ 

" စောင့်ကြည့်ရသေးတာပါ့..."

သူ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး စိတ်မရှည်လက်မရှည်ဖြင့် လက်မြှောက်၍ အချက်ပြလိုက်ပြီး  အစောင့်များအားကျွင်းလင်ဟွမ်ကို ဆွဲခေါ်သွားခိုင်းလိုက်သည်။ 

ကျောင်းတိုက်ခန်းမဆောင်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အမွှေးတိုင်ရနံ့နှင့် မနီးမဝေးတွင် လှဲလျောင်းနေသည့် အလောင်းမှ သွေးရနံ့များ လိမ်ယှက်နေ၍ လေထုအခြေအနေက ဆိုးရွားလွန်းနေသည်။

ရွှယ်ယန့်စိတ်ထဲ ကသိကအောက်ဖြစ်လာသည်။ 

သူက ကလေးဘဝတည်းက ယန်ဘုရင်၏အမိန့်ကို နာခံခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယန်ဘုရင်သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ့ဘဝ၏တစ်ခုတည်းသောရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်မှာ ယန်ဒေသကို ပြန်လည်ရယူပြီး ယန်ဘုရင်အတွက် လက်စားချေပေးရန်ဖြစ်သည်။ 

သူ နန်းတွင်းထဲတွင် လျှောက်လှမ်းသွားချိန်တိုင်း အားလုံး၏မျက်ဝန်းထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွံရှာစက်‌ဆုပ်မှုများက သူ့အတွက် ဆူးများသဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက ဆူးများပေါ် လျှောက်လှမ်းနေရ၍ နာကျင်နေသော်လည်း လမ်းအဆုံးတွင် အလင်းရောင်လေး ရှိနေခဲ့၍ ဘဝတွင် ရှင်သန်ရသည်က အဓိပ္ပါယ်မမဲ့ခဲ့ပေ။ 

သို့ရာတွင် ယန်ဘုရင်က သူ့ကိုအသုံးချခဲ့ကြောင်း နောက်မှ သိခဲ့ရသည်။

သူ့ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အမှောင်ဖုံးသွားခဲ့ရပြီး အလင်းရောင်တစ်ခုမှ မရှိတော့ပေ။ 

သို့သော် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ အားလုံးက စွန့်ပစ်ထားပြီးဖယ်ခွာခဲ့ကြသောလူက အထွတ်အထိပ်နေရာကိုတက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး အာဏာကိုရယူနိုင်ခဲ့ကာ တိုင်းပြည်၏အရှင်သခင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အဖျက်အမှောင့်လုပ်ငန်းများကို စတင်ခဲ့တော့သည်။

သူ့အတွက် ကမ္ဘာကြီးက အေးစက်၍ ကျက်တီးမြေသဖွယ်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖျက်ဆီးသတ်ဖြတ်မှုများပြုလုပ်မှသာ သူ့ကိုယ်သူ ရှင်သန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ 

သို့သော် သူ့အတွက် ပျင်းစရာကောင်းနေသေးသည်။

ရွှယ်ယန်က စာနှစ်ကြောင်းမျှသာဖတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ စာအုပ်ကို ကြမ်းပေါ်ပစ်ချလိုက်သည်။ 

သူ ခေါင်းမော့ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

အေးစက်နေသည့်လေများတိုက်ခတ်နေကာ ကောင်းကင်ကြီးက နီရဲနေပြီး ထောင်နှင့်ချီသောမိုးစက်များ ကျဆင်းနေသည်။ ပြင်းထန်သည့်မိုးရေများအကြားတွင် နန်းဆောင်မှ ရွှေရောင်အလင်းများက ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

လောကတစ်ခွင် အမှောင်ဖုံးနေသည်မှာ သူဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အေးစက်သည့်ညများနှင့်ပင် တူသည်။ 

ရွှယ်ယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အသက်ကင်းမဲ့နေသည့် အမှောင်ထုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ ကျွင်းလင်ဟွမ်ကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ကိုပေးခဲ့ဖူးသည့် မီးဖိုငယ်လေးကြောင့်မဟုတ်ပဲ သူမအစ်ကိုအကြောင်း ပြောပြခဲ့စဉ်က ဝင်းလက်တောက်ပနေခဲ့သည့်မျက်ဝန်းများထဲမှ သန့်စင်ကြည်လင်မှုများကြောင့်ဖြစ်သည်။ 

ထို တဒင်္ဂ တောက်ပမှုလေးကို သူ ထိန်းသိမ်းထားချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုလက်ရှိကျွင်းလင်ဟွမ်၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုတောက်ပမှုများ မရှိတော့ပေ။

ရွှယ်ယန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

လောကကြီးတွင် သူမ၏တောက်ပသော အကြည့်များ မရှိတော့သကဲ့သို့ တောက်ပမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သည့်လူကလည်း မရှိတော့ပေ။

..........

ကျွင်းဟွိုင်လန်အိပ်ပျော်နေစဉ်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခုခုဖြင့် တင်းကြပ်စွာရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၍ အသက်ရှုမဝ ဖြစ်လာသည်။

သူ ရုန်းကန်၍ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက ဝေဝါးနေသည်။

ထိုအခါမှသာ သူက ရွှယ်ယန့်ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားခံရ၍ သူ့မျက်နှာတစ်ခြမ်းက ရွှယ်ယန်၏ ကြွက်သားအပြည့်နှင့် ရင်ဘတ်ထဲ နစ်ဝင် နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ 

" ရွှယ်ယန်..."

အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးလာ၍ ကျွင်းဟွိုင်လန်၏အသံက အက်ရှရှဖြစ်နေသည်။ 

ရွှယ်ယန်က သူ့ကိုပို၍ တင်းကြပ်စွာဖက်ထားသည်။ 

ကျွင်းဟွိုင်လန် သူ့ကိုတွန်းထုတ်ပစ်ရန် အလွန်အားထုတ်ထားလိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးများကိုပွတ်၍ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရွှယ်ယန်က နီရဲနေသည့်မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကိုငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

" ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ကျွင်းဟွိုင်လန် ထိတ်လန့်သွားသောကြောင့် သူ့လက်ဖမိုးဖြင့် ရွှယ်ယန်၏နှဖူးကို စမ်းလိုက်သည်။

ရွှယ်ယန်က သူ့လက်ကိုဆွဲယူထားသည်။ 

" ကိုယ် အိမ်မက်တစ်ခုမက်ခဲ့တာ..."

ကျွင်းဟွိုင်လန်က ချော့မော့သည့်လေသံဖြင့်မေးလိုက်သည်။

" ဘာအိမ်မက်လဲ..."

ရွှယ်ယန်က အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုခုမက်သည်ဟုသာ ထင်လိုက်မိသည်။ 

ဒါပေမဲ့ သေချာတွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် သာမန်သရဲလောက်ကတော့ ရွှယ်ယန့်ကို ကြောက်အောင်လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...

ရွှယ်ယန့်ပခုံးပေါ်လက်တင်၍ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ့ကိုနှစ်သိမ့်နေကာ မျက်ဝန်းများထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အပြုအမူများကြောင့် ရွှယ်ယန် မည်မျှ စိတ်ချလက်ချဖြစ်သွားရသည်ကို သူ မသိလိုက်ပေ။ 

ရွှယ်ယန်၏ နှာခေါင်းဖျားများက နီရဲနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များဝိုင်းလာသည်။ 

" ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရွှယ်ယန် မျက်တောင် ခတ်လိုက်ချိန်တွင် ယပ်တောင်ငယ်လေးကဲ့သို့သော မျက်တောင်များတွင် မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်သွားပြီး မျက်ရည်စများက ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာသည်။ 

ကျွင်းဟွိုင်လန်က ထိုမျက်ရည်စများကို လက်ဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။ 

" ဟုတ်ပါပြီ အကုန်လုံးက အိမ်မက်တွေပဲလေ ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး..."

သူ ရွှယ်ယန့်ကို ရင်ခွင်ထဲ အမြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။ ရွှယ်ယန်၏မျက်နှာက ကျွင်းဟွိုင်လန်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် မြုပ်နေသည်။ 

ကျွင်းဟွိုင်လန် သူ့ကိုဖက်ထားသည့်အခါ ရွှယ်ယန်၏ ဝင်လေထွက်လေတိုင်းက သူ့လည်တိုင်ကို ရိုက်ခတ်နေ၍ အနည်းငယ် ယားကျိကျိဖြစ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ရွှယ်ယန်က စကားပြောလာသည်။

" တကယ်လို့ တစ်နေ့မှာ ကိုယ်အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိလို့ မင်း ကိုယ့်ကိုမုန်းသွားမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်အသက်ကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ နှုတ်ယူလိုက်ပါ... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဆီကနေတော့ ထွက်ပြေးခွင့်မပြုဘူး... ကိုယ့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့..."

——

ထိုအိမ်မက်မက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ရွှယ်ယန်က ပုံမှန်နှင့်မတူတော့သည်ကို ကျွင်းဟွိုင်လန် ခံစားမိသည်။ 

ရွှယ်ချန်က ယခုဆိုလျှင် အသက်ငါးနှစ်ပြည့်ပြီဖြစ်၍ ရွှယ်ယန်က ညီလာခံမှ အရေးကိစ္စများနှင့် အလုပ်များနေသည့်ကြားမှ ရွှယ်ချန်ကိုသင်ကြားပေးရန် တာဝန်လည်းရှိလာသည်။ သူ နေ့တိုင်း အလုပ်များနေသည်ကို ကျွင်းဟွိုင်လန် အသားကျနေပြီးသားဖြစ်သည်။ 

သို့ရာတွင် ထိုနေ့နောက်ပိုင်းမှစ၍ ရွှယ်ယန်က အလုပ်မများတော့သည့်ပုံပေါ်သည်။

ရွှယ်ချန်၏ စာလေ့လာမှုကို စစ်ဆေးပေးရသည့်ကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားသည့်အပြင် တစ်နေ့တာအတွက် အရေးကြီးဆုံးကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီးပါက အိမ်သို့စောစောပြန်လာပြီး ကျွင်းဟွိုင်လန်ကို စောင့်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ကျွင်းဟွိုင်လန် ဟန်လင်းကျောင်းတော်ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် ရွှယ်ယန်က သူ့ကိုလာကြိုနေလေ့ရှိသည်။

သူ့ကိုမြင်လိုက်ချိန်တိုင်းတွင် ရွှယ်ယန်က စိတ်အားထက်သန်သွားပုံဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံဖြစ်ပေါ်နေသည်။ 

သူ့မျက်လုံးများက သနားစရာကောင်းနေပြီး ခွေးအကြီးကြီးတစ်ကောင်က အမှားပြုလုပ်ထားမိ၍ အပြစ်ပေးခံရမည်ကို ‌စောင့်နေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ ကျွင်းဟွိုင်လန်စိတ်ထဲတွင် သင်္ကာမကင်းဖြစ်မိ၍ သူ့ကို အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ချိန်တိုင်းတွင် ရွှယ်ယန်က အကြည့်လွှဲသွားပြီး ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့သာ ဟန်ဆောင်နေသည်။

သူ့ပုံစံက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားပုံပေါ်သည်။

ကိစ္စတစ်ခုခုဖြစ်ထားသည်ကို ကျွင်းဟွိုင်လန် ခံစားမိသည်။ ယခုနောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကိစ္စ‌အထွေအထူးများမရှိထား၍ ရွှယ်ယန့်ကို တိုက်ရိုက်မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ 

ထို့ကြောင့် ကျွင်းဟွိုင်လန်က ယနေ့တွင် အလုပ်များချင်ဟန်ဆောင်ပြီး အိမ်တော်ကို တစ်ရှီချန်ခန့် တမင်နောက်ကျပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက် ညနေဘက်တွင် ရွှယ်ယန်နှင့်အတူ ညစာစားနေခဲ့သည်။ 

ညစာစားပြီးသွား၍ ကျွင်းဟွိုင်လန် စကားစတော့မည့်အချိန်တွင် ရွှယ်ယန်က သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

" ကိုယ်မင်းကို ဝန်ခံစရာ ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်..."

ရွှယ်ယန် အံကြိတ်ထားပြီး သူ့ကိုပြောလိုက်သည်။

ကျွင်းဟွိုင်လန် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရွှယ်ယန်၏မျက်နှာက လေးနက်တည်ကြည်နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ်တောင့်တင်းနေပုံရသည်။ ပယင်းရောင်မျက်ဝန်းတစ်စုံက သေခြင်းတရား၏အငွေ့အသက်များ ပြည့်နေသည်ဟုပင် ထင်ရသည်။

ကျွင်းဟွိုင်လန်က သူ့ရင်ထဲမှ သိချင်စိတ်ကို ချုပ်တည်းမထားနိုင်တော့၍ ခပ်တည်တည်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

" ပြောလေ..."

ရွှယ်ယန်က လက်သီးတင်းတင်းဆုပ်ကာ ဒူး‌နှစ်ဖက်ပေါ်တင်ထားသည်။ 

" ကိုယ်ပြောတာကို ယုံမှာတော့မဟုတ်ပေမယ့် အဲဒါက အမှန်တရားပါ..."

ကျွင်းဟွိုင်လန် လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်ယန်ပြောလိုက်သည်မှာ...

" ကိုယ် အရင်ဘဝက မင်းကို သတ်ခဲ့မိတယ်..."

" မင်းကတော့ ယုံချင်မှ ယုံမှာ... ဒါပေမဲ့ ကိုယ်အိမ်မက်မက်တယ်ဆိုတဲ့ညက အဲ့အကြောင်းတွေကို မက်ခဲ့တာ... ကိုယ်က အိမ်မက်တွေကိုတော့ အတည်ယူလေ့မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မက်တာကတော့ တကယ့်အစစ်လိုပဲ... ကိုယ်မင်းကို တစ်ခါမှလည်း မမြင်ဖူးဘူး... မင်း ဘယ်သူဆိုတာလည်း မမှတ်မိဘူး... ပြီးတော့ ကိုယ် မင်းကို အမိန့်ချခဲ့..."

သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေ၍ စကားများက အစီအစဉ်မကျဖြစ်နေသာည်။ သူ ပို၍ပြောလေ စိုးရိမ်စိတ်က ပိုများလာလေဖြစ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကူကယ်ရာမဲ့နေသည့်ပုံပေါ်သည်။

သူ့မျက်ဝန်းများကြောင့် ကျွင်းဟွိုင်လန်၏နှလုံးသားထဲ ထိသွားသည်။

သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ ရှေ့သို့လျှောက်လာပြီး ရွှယ်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။

" ကောင်းပြီလေ... ငါ အဲ့ကိစ္စတွေ အကုန်သိပြီးသားပါ..."

ရွှယ်ယန် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

" အဲဒါတွေက တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့အရာတွေပါ... ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကိုယ်တိုင်ဖန်တီးခဲ့တာမှမဟုတ်တာ..."

သို့ရာတွင် ရွှယ်ယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

" ကိုယ် တကယ်လုပ်ခဲ့မိတာ..."

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအိမ်မက်က အိမ်မက်အစစ်အမှန်နှင့်မတူပဲ အလွန်ကွဲပြားနေပြီး သူနှင့်မရင်းနှီးသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

ထိုမှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူက ကျွင်းဟွိုင်လန်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသကဲ့သို့ အစမှ အဆုံးအထိ သူနှင့် သိကျွမ်းခဲ့ဖူးခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူတစ်ယောက်တည်း တာ့ယုံတွင် အာဏာရအောင် အထွတ်အထိပ်အထိ တက်လှမ်းခဲ့ပြီး စစ်တပ်ကြီးကိုဦးဆောင်ကာ ယန်ဒေသကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ ယန်ဒေသကို အပြည့်အဝသိမ်းပိုက်ပြီးသည့်ညတွင်မှ ယခင်ယန်ဘုရင်၏ လက်အောက်ငယ်သားက သူ့ကိုစာတစ်စောင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ 

ထို့နောက်တွင် သူက ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် အရူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။ 

ရွှယ်ယန် ကျွင်းဟွိုင်လန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့်အခါ ကျွင်းဟွိုင်လန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

" မင်း အရင်ဘဝက အဲ့လိုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် အခုဘဝမှာ ငါအဆင်ပြေနေတာပဲမလား... အခုဘဝမှာ မဖြစ်ခဲ့တဲ့အရာတွေက မဖြစ်တာပဲပေါ့... ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်နေတာလဲ..."

ရွှယ်ယန် ကြောင်အသွားမိသည်။

ကျွင်းဟွိုင်လန်က ဟာသလုပ်နေခြင်းမဟုတ်ပဲ သူ သိရှိပြီးသား ကိစ္စတစ်ခုသဖွယ် လေးနက်ပွင့်လင်းစွာဖြင့်ပြောနေသည်။ 

ခဏအကြာတွင်မှ ရွှယ်ယန် တဖြည်းဖြည်းပြောလာသည်။

" ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စတွေက တကယ်ပဲဖြစ်ခဲ့တာလား..."

ကျွင်းဟွိုင်လန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ရွှယ်ယန်၏ မျက်ဝန်းများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည့်အခိုက်တွင် ကျွင်းဟွိုင်လန်က ခေါင်းငြိမ့်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့မိတော့ပေ။

မူလကမူ ယခင်ဘဝအကြောင်းကို ရွှယ်ယန့်အားမပြောပြရန် တွေးထားခဲ့သော်လည်း ရွှယ်ယန်က ယခင်ဘဝအကြောင်းကို ဤနည်းဖြင့် သိသွားလိမ့်မည်ဟု ကျွင်းဟွိုင်လန် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ 

ထိုညတွင် ရွှယ်ယန်က သူ့ကိုတင်းကြပ်စွာဖက်ထားပြီး မလွှတ်ပေးခဲ့ပေ။

"  အရင်ဘဝတုန်းက ကိုယ်က ဘာမှမဟုတ်ခဲ့တဲ့ကောင်ပဲ..."

ရွှယ်ယန် အံကြိတ်ထားမိသည်။ 

ရွှယ်ယန်က ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ဤတစ်ညတည်းတွင် အကြိမ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ သူကအပြုံးလေးနှင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

" အဲ့အချိန်တုန်းက ငါတို့ချင်းမသိကြဘူးလေ..."

" မသိခဲ့လည်း ရပါတယ် အရင်ဘဝကရွှယ်ယန်ကိုတွေ့ရင် ကိုယ့်လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင်သတ်ပစ်ပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင်လုပ်ပစ်မယ်..."

ရွှယ်ယန်က အံတင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။

သူက အတည်ကြီးပြောနေခြင်းဖြစ်၍ ကျွင်းဟွိုင်လန် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရွှယ်ယန့်မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး အံကြိတ်ထားလွန်း၍ မျက်နှာကြွက်သားများပင် တောင့်တင်းနေသည်။

ကျွင်းဟွိုင်လန် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်၍ ပခုံးများပင် လှုပ်ခါသွားသည်။ 

ရွှယ်ယန်က ခေါင်းငုံ့လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို အနမ်းကြမ်းကြမ်းများ‌ပေးနေသည်။

ကျွင်းဟွိုင်လန် သူ့ကိုတွန်းထုတ်ပစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

" အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားခဲ့လဲ မှတ်မိသေးလား..."

" ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး... မင်းသား၈ အသက် ၁၄နှစ်ပြည့်တော့ လင်ဟွမ်က ပုန်ကန်ပြီး ကိုယ့်ကိုသတ်လိုက်တယ်လေ..."

သူက အေးအေးဆေးဆေးပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကျွင်းဟွိုင်လန်က အေးခဲတောင့်တင်းသွားရသည်။

ရွှယ်ယန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

" မင်း  တစ်ခုခုဖြစ်သွားတဲ့အချိန်တည်းက... လင်ဟွမ်က မင်းသား၈ကို စာသင်ပေးရင်း လျှို့ဝှက်ကြံစည်ခဲ့တာ... အဲ့တုန်းက မင်းသား၈က ဧကရာဇ်အသစ်ပဲလေ... ကိုယ် ထီးနန်းမဆက်ခံခဲ့ရင် သူက အနှေးနဲ့အမြန် ဘုရင်ဖြစ်လာမယ့်သူပဲဆိုတာ အမတ်တွေအားလုံးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေခဲ့တာပဲ..."

သူ ကျွင်းဟွိုင်လန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

" အဲ့အချိန်တုန်းက လင်ဟွမ်က မင်းကို လက်စားချေခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား..."

ကျွင်းဟွိုင်လန် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရွှယ်ယန်က ‌ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

" သူ့ကို မသတ်ခဲ့ရင် တစ်နေ့ကျ နောင်တရမယ်လို့ အစောတည်းက ကိုယ့်ကို ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်..."

သူ့စကားကို ရပ်ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့၍ ကျွင်းဟွိုင်လန်၏ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။

" ကိုယ် နောင်တမရခဲ့ပါဘူး... အဲ့အချိန်တုန်းက ကိုယ်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တာ  လင်ဟွမ်ကိုယ့်ကိုသတ်လိုက်တော့ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့တယ်..."

" မင်းမရှိတဲ့လောကကြီးမှာ နေရတဲ့ဘဝက အဓိပ္ပါယ်မဲ့ခဲ့တယ်လေ..."

သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ကျွင်းဟွိုင်လန်က နူးညံ့စွာဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

" အဲ့တာကြောင့်မို့ အရင်ဘဝက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ထည့်မတွက်တော့ပါဘူး..."

ကျွင်းဟွိုင်လန် ခေါင်းမော့လာပြီး ရွှယ်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

" ဒီဘဝမှာ ငါတို့အားလုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေနိုင်ခဲ့တာပဲလေ ဒီလောက်နဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်..."

Xxxxxxx