Chapter 60

မြွေနက်လေးသည် ခေါင်းပေါ်တွင် တိမ်မည်းကြီး အုပ်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းနေလေသည်။

၎င်းက မီးတုတ်မထွန်းနိုင်သော မှောင်မိုက်သည့်နေရာတစ်ခုတွင် ဝမ်းနည်းစွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး သူ့ခေါင်းကိုလည်း ခွေယှက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် တင်ထားခဲ့၏။ သူ့မျက်လုံးစိမ်းနှစ်လုံးသည် မည်သည်ကို စဉ်းစားနေသည်မသိဘဲ လေဟာနယ်ထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးက မွှေးကြိုင်၍ အလွန်နူးညံ့သည့် စွပ်ပြုတ်ကို မြွေနက်လေးအတွက် အထူးသီးသန့် ပြင်ဆင်ထားသည့် ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသားများကို ခပ်၍ ဇွန်းဖြင့် သူ့ပါးစပ်သို့ ခွံ့ကျွေးခဲ့သည်။

"ဟေး၊ မင်းအကြိုက်ဆုံး စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ချင်လား?"

မြွေနက်လေးက ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး လျှာဖျားလေးကို ထုတ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ခွေ၍ ဘောလုံးတစ်လုံးသဖွယ် ဖြစ်အောင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ စားရန်နေနေသာသာ မှန်ကိုပင် မကြည့်တော့ပေ။

ဝမ်ကျုံးက နေမကောင်းဖြစ်‌နေပုံရသော မြွေနက်လေးကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ သူ့ဗိုက်ထဲရှိ မြွေသန္ဓေသားကလည်း ဖခင်၏ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို ခံစားရပုံရပြီး ဝမ်ကျုံး၏ ဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ကန်လိုက်သည်။ ခွန်အားသည် အလွန်အားနည်းပြီး အထူးသဖြင့် ကြီးမားသော အားသန်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ကိုးမြီးမြေခွေးနတ်ဆိုးနှင့် ယခင်တိုက်ပွဲတွင် မြွေသန္ဓေသားသည် အမြောက်အများ ပါဝင်ကူညီခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးသာ မြေခွေးနတ်ဆိုး၏ သွေးသားဖြင့် ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ခြင်း မရှိပါက မြွေသန္ဓေသားသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ မြွေသန္ဓေသားသည် အာဟာရများစွာ လိုအပ်နေသည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ မြွေနက်လေး၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဝမ်ကျုံးက အစာမစားချင်သော်လည်း အတင်းအကျပ် စားနေခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ဂူထဲတွင် နေ့အလင်းရောင်မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ထွန်းညှိပေးနိုင်သည့် မီးတုတ်တစ်ခုသာ အလင်းရောင်ပေးခဲ့၏။

ကံကောင်းစွာပင် လူနှင့်မြွေနှစ်ဦးစလုံးမှာ အမြင်အာရုံ အလွန်ကောင်းသည်။ ထို့အပြင် ဝမ်ကျုံးမှာ ပိတ်လှောင်ထားသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရှိသောကြောင့် ထိုသို့သော မျက်ကန်းဖြစ်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကောင်းစွာ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အချိန်ကို တွက်ချက်ရန် နည်းလမ်းမှာ -

ဝမ်ကျုံးက တောင်လေတိုက်ခတ်နေသည့် လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သွားလာပြီးနောက် အချိန်ကို မှတ်မိသွားပြီး လေတိုက်နှုန်းကို အသုံးပြု၍ နံနက်၊ နေ့လယ်နှင့် ညနေပိုင်းကို ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

သူသည် လမ်းကြားမှ ကောက်ယူလာသော ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြု၍ သူ့ကိုယ်သူနှင့် မြွေနက်လေးအတွက် လျှို့ဝှက်ဂူထဲတွင် အလယ်အလတ်အရွယ်အစားရှိ ကျောက်ခုတင်တစ်ခုကိုလည်း တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

သူက ကျောက်ခဲများကို အရင်ထည့်ပြီး ကွက်လပ်များကို ဖြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကျောက်ခုတင်ပေါ်တွင် ပျော့ပျောင်းသော မြက်များကို ထူထပ်စွာ ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး စုဆောင်းထားသော သားရေအားလုံးကို မွေ့ရာအဖြစ် ခင်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မီးခိုးနီရောင် အမွေးထူထူရှိသည့် မြေခွေးသားရေကို ထပ်၍ တင်လိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် အစိုဓာတ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့်အပြင် နွေးထွေးပြီး အလွန်ပျော့ပျောင်းကာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

မြေခွေးသားရေသည် ဖုန်၊ ရေနှင့် မီးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသဖြင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရသော ဒုက္ခကိုပါ သက်သာစေလေသည်။

အိပ်ချိန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ကျုံးက ရွှမ်မင် သူ့အတွက် ရက်လုပ်ပေးခဲ့သော အိပ်ရာနှင့် ခေါင်းအုံးများကို ကျောက်ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့ပြီး သွေးခွက်ထဲတွင် စိမ်ထားသော မှန်ကို အိပ်ရာဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။

သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ မြွေဘောလုံးကို သူ့ဗိုက်အောက်ပိုင်းအနီးတွင် ထားလိုက်ပြီး မြွေနက်လေး၏ ပုံစံအတိုင်း သူ့လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ကွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပုဆိန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားပြီး ရွှမ်မင် သူ့အတွက် ခူးပေးခဲ့သော နှင်းဆီပန်းကို နောက်လက်တစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားခဲ့သည်။ စောင်ခြုံထဲတွင် ခေါင်းကို မြှုပ်နှံပြီး အိပ်ပျော်သွားသောအခါ သူ အလွန်လုံခြုံသည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။

.

ဤအချိန်အတွင်း အခြားနတ်ဆိုးများ ရောက်မလာခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျုံး ပေါ့ပေါ့တန်တန် မနေရဲပေ။

သူက သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများဖြစ်သည့် မြွေသန္ဓေသားနှင့် မှန်သည်ပင် သူတို့၏စွမ်းအားများ၏ အဆုံးသတ်ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ကိုးမြီးမြေခွေးထက် ပိုမိုအားကောင်းသည့် အမဲလိုက်သူတစ်ကောင် ထပ်ပေါ်လာပါလျှင် မည်သည်တို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲပေသည်။

မြွေနက်လေး၏ ကျန်းမာရေးကမူ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည့် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။

သူသည် မြေခွေးနတ်ဆိုး၏ အတွင်းအင်္ဂါကို အတင်းအကျပ် စားခိုင်းခဲ့ပြီး ရွှမ်မင်၏ မှော်စွမ်းအားတစ်ဝက်ပါသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ကိုလည်း အတင်းအကျပ် မျိုချခိုင်းခဲ့သော်လည်း မြွေနက်လေးသည် ယခုထိ ထုံနေသေးသည်။ မည်သည့်တိုးတက်မှုမျှ မရှိရုံသာမက မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မသိဘဲ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် မြွေတစ်ကောင်အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးက မြွေနက်လေး အဆင်ပြေပါစေရန် ဆုတောင်းရုံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မမျှော်လင့်ရဲတော့ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် မြွေသန္ဓေသား ရှိနေသေး၏။

လုံခြုံရေးပြဿနာများကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းအပြင် ဝမ်ကျုံးက စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိပြီး မည်သည့်အရာမျှ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းမရှိဘဲ အချိန်တိုင်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်အပြည့် ရှိနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် မြွေသန္ဓေသားက သူ့ဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ကန်လိုက်ပြီး ၎င်း၏တည်ရှိမှုကို အသိပေးသောအခါတွင် သူ ယခင်က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ချက်ချင်း ပြည့်နှက်လာခဲ့ချေသည်။

သူသည် သူ့ဗိုက်ကို မကြာခဏ ထိတွေ့လာခဲ့ပြီး မြွေသန္ဓေသားကို စကားပြောနေခဲ့သည်။

မြွေသန္ဓေသားသည် အသက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေး၍လော သို့မဟုတ် ၎င်း၏အားသန်မှုများ ပျက်စီးသွား၍လော ဆိုသည်ကို သူ မသိခဲ့သော်လည်း အချိန်အများစုတွင် ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မှသာ အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုမျိုး ပြုမူခဲ့သည်။

၎င်းက ဝမ်ကျုံးကို အလွန်စိတ်ပူစေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် မြွေသန္ဓေသားနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ဖခင်တစ်ဦးအနေနှင့် ဝမ်ကျုံး၏ တာဝန်ယူမှုအသိစိတ်ကား ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်။

သူက ရှုပ်ထွေးသောအရာအားလုံးကို စိတ်ပူပန်လာခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ကျောက်တုံးငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့သောအခါ ၎င်းက သူ့ကို ခြေချော်စေပြီး မြွေသန္ဓေသားကို ထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

အဆိုးဆုံးအရာမှာ သူက အကန့်အသတ်မရှိသော မှော်စွမ်းအားရှိသည့် အလွန်စွမ်းအားကြီးပြီး မည်သူမှ မနိုင်သော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကိုပင် မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ၎င်းကို သတ်ပြီး သူ့မြွေသန္ဓေသားအတွက် အားဖြည့်ပေးနိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူ ဤသို့သာ တွေးမိခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံး၏ ကိုယ်ဝန်သည် ငါးလသာ ရှိသေးပြီး မမွေးဖွားသေးပေ။

သူက မီးတုတ်ကို မျက်နှာမူလျက် ရွှမ်မင် သူ့အတွက် ချန်ထားခဲ့သော မြွေတွင်း၏ အတွင်းပိုင်းလမ်းပြမြေပုံကို ဂရုတစိုက် မှတ်သားခဲ့သည်။ သူ့လက်ချောင်းများသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ မြွေဘောလုံးနှင့် အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေသော ဗိုက်ပေါ်တွင် တင်နေခဲ့သည်။ သွေးခွက်ထဲတွင် စိမ်ထားသော မှန်က တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိသားစုသုံးယောက်ကို ကြည့်ရှုရန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်တင်ထားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကို လျှို့ဝှက်လမ်းကြားများမှတစ်ဆင့် တောင်တစ်ဝက်ရှိ လျှို့ဝှက်ဂူသို့ သယ်ယူပို့ဆောင်နေခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးနှင့် လမ်းလျှောက်နှုန်းမှာ အလွန်တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အကျေနပ်ဆုံးအရာမှာ အပြန်အလှန်သွားလာနေစဉ်တွင် ဝမ်ကျုံးက ရှုပ်ထွေးနေသော လမ်းကြောင်းတွင် တောင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန်တက်ရန်နှင့် ဆင်းရန်အတွက် ဖြတ်လမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ စမ်းသပ်မှုများမှတစ်ဆင့် လျှို့ဝှက်ဂူမှ မြွေတွင်းရှိရာသို့ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

၎င်းက ဝမ်ကျုံးကို ပိုမိုလုံခြုံမှုပေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးမြေခွေးနတ်ဆိုးအသားကို စားပြီးနောက် သူ့ဗိုက်ထဲရှိ မြွေသန္ဓေသားသည် ပိုမိုတည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီး မှန်ကမူ မြေခွေးနတ်ဆိုးသွေးအားလုံးကို စုပ်ယူပြီး ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။

သို့သော် မြွေနက်လေးတစ်ကောင်သာ ယခင်အတိုင်း အားအင်ချို့တဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိန်ချုံးလာသည့် မြွေနက်လေးကို ကြည့်ကာ ဝမ်ကျုံး မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ စိတ်ပူပန်နေမိသည်။

သို့သော် ပိုင်ထျန်းရှန်း၏ ကိစ္စက ဖြစ်ပြီးသွားသည့်အဖြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ပြောင်းလဲ၍ မရတော့ချေ။ သူသည်လည်း နောင်တရခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံး သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ဇီဝိန်ချို့တဲ့နေသည့် မြွေဘောလုံးလေးကို ပွတ်သပ်လျက် နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်ကာ သူ့ကို ညင်သာစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

“မင်းက ပိုင်ထျန်းရှန်းကြောင့် ငါ့ကို စိတ်ဆိုးတာကတော့ အကျိုးအကြောင်းရှိပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန် မင်း မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာတဲ့အခါ အကြောင်းစုံသိပြီး ငါ့ကို စိတ်ဆိုးမယ်ဆိုရင်၊ ငါနဲ့ ဝေးကွာချင်မယ်ဆိုရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုင်ထျန်းရှန်းအတွက် လက်စားချေချင်ရင်တောင် ငါနဲ့ ငါတို့ရဲ့ မြွေသားလေးက မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

သို့သော် သူတို့ ဤမျှအထိ အစွန်းရောက်သွားရမည်ဆိုလျှင်…

ဝမ်ကျုံး၏ နှာခေါင်း နာကျင်လာခဲ့ပြီး သူ့မျက်လုံးများက ပူလောင်လာခဲ့သည်။ မြွေနက်လေးက ဤအတိုင်းပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် မသိတတ်ဘဲ ဆက်ရှိနေသည်က ကောင်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရလေတော့သည်။

ထိုနေ့တွင် လမ်းဆုံရှိ လေတိုက်နှုန်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ညနေစောင်းတွင် သူက ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ လျှို့ဝှက်လမ်းကြားမှ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မြွေအသိုက်အပြင်ဘက်ရှိ ပူပြင်းသည့်နေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဥယျာဉ်ထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကြီးထွားမှု ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး နွေရာသီ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

အချိန်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဓားနာရီ၏နောက်ဘက်ရှိ ကျောက်နံရံတွင် ‘[34] ၁၂’ ဟု ရေးထွင်းလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံး နေရပ်တွင် တွက်ချက်သည့်နည်းအတိုင်းဆိုလျှင် သူက ထိုကျွန်းပေါ်တွင် သုံးနှစ်နီးပါး ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှမ်မင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိရာ နွေရာသီက ဖြစ်ခဲ့သည်…

“ဒီလောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီကိုး”

ကမ်းပါးယံတွင် နွေးထွေးသော လေများ တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးက ခါးအထိရှည်သော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။

အတိတ်မှ ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူလတ်သည့် ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုက သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲရှိ ပူလောင်မှုကို ပြန်လည်တွန်းလှန်ကာ လေ၊ တိမ်များနှင့် မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ကို မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေ ရှည်လာရင် ထုံးပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာလေ၊ ဘာလို့ ကတိမတည်ရတာလဲ?”

.

မြွေနက်လေးက ဝမ်ကျုံးကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွေယှက်ထားသော မြွေဘောလုံးမှ ခေါင်းနှင့် အမြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မြွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်တန်းအောင် ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းဖြစ်တော့မည့် သူ့ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အချိန်အကြာကြီး မထိတွေ့ရသေးသော မှန်ကို လိပ်လိုက်ပြီး အလှလေးကို ရှာရန် တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ လျှို့ဝှက်လမ်းကြား၏ အဝင်ဝမှ ခေါင်းကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ရွှမ်မင်၏ ပုံတူပန်းချီကို ကြောင်ငေးနေသော အလှလေးကို ထပ်မံ မြင်လိုက်ရသည်။

မြွေနက်လေးက လျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် ဝမ်ကျုံး အလျင်အမြန် လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မြွေချောလေး…”

ဝမ်ကျုံးသည် တစ်လှမ်းလျှင် သုံးလှမ်းနှုန်းဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူများကို မြင်လိုစိတ်ရှိလာသည့် မြွေနက်လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူ့ကို မြင့်မားသော တောင်ပေါ်ရှိ တွင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ဤနေရာသည် ရွှမ်မင် ဝမ်ကျုံးနှင့် အမုန်းတရားကင်းကင်း နေခဲ့ဖူးသည့်နေရာ ဖြစ်ပြီး အတိုင်းအဆမရှိသော ရမ္မက်ဆန်သည့် ညများစွာကို အတူတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်ကို ပြဆိုသည်။

အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော နေရာဟောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသောအခါ ဝမ်ကျုံး၏ နားဖျားများ အနည်းငယ် နီရဲလာလေသည်။

ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့် ရွှမ်မင် အတူတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သည့်နေ့ရက်များမှာ ရှည်ကြာသော်လည်း အမှန်တကယ် ချစ်ခဲ့သည့် ချိုမြိန်သောအချိန်များက တိုတောင်းခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ခံစားမှုအမှန်ကို အသိအမှတ်ပြုပြီး သူနှင့် အတူရှိချင်ခဲ့ချိန်တွင် သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ ဝေးကွာနေခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ သူ့နှလုံးသားထဲမှ မြွေက သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး ရွှမ်မင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည့် မြွေသန္ဓေသားကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသော်လည်း သူ့ကို အမှတ်မရတော့ပေ…

မြွေနက်လေးသည် မြွေတွင်းတွင် အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့သော်လည်း ဤနေရာသို့ မရောက်ဖူးသေးချေ။ ပျော့ပျောင်းသော မြက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် မြေနက်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ တွားသွားနေစဉ် အလှလေး တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

မြွေနက်လေး ခေတ္တရပ်သွားခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဖြင့် မည်မျှထိ ခံစားချက်ပြင်းထန်ကာ ဝမ်းနည်းနေသည်ကို အလှလေး သိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလှပသည့် ပယင်းရောင်မျက်လုံးများတွင် မြွေကို မြင်နေရသော်လည်း အလှလေးသည် အခြားနေရာကို ကြည့်နေပုံရသည်။

မြွေနက်လေးသည် သူ့အမြီးဖြင့် တွေးလိုက်ရာ အလှလေးသည် မြွေကို အကြောင်းပြု၍ ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးသည့် ရွှမ်မင်ကို ပြန်အမှတ်ရနေသည်ကို သိလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ့အမြီးကို တင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သေးငယ်သည့် အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး မြားများကဲ့သို့ ထွက်လာကာ အလှလေး၏ ပါးစပ်ကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ထိုအခါ အလှလေးက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ မြွေနက်လေးသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသဖြင့် မရပ်တန့်နိုင်တော့ဘဲ အလှလေး၏ ပုခုံးကို တိုက်မိပြီး သူ၏လှပသည့် မျက်လုံးကြီးများကို မျက်စိစုံမှိတ်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အန်လျက် မှင်သက်စွာဖြင့် မှန်ကို ပြောလိုက်သည်။

[မှန်ကြီးရေ၊ မှန်ကြီးရေ]

[အလှလေးက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေတယ်]

[မင်းက မြွေလေးအတွက် လက်စားချေပေးဖို့ သတိရနော်]

ဝမ်ကျုံး မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် အသက်ရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် သူ့ကို လာတိုက်မိသော မြွေနက်လေးကို သူ့ပါးစပ်ဆီသို့ ခေါ်လာပြီး နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

သူက အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ကြောင်သွားသေးသေးလေး နှစ်ချောင်းက ဘယ်လောက် ထက်လဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ ငါ့အသားကို ကိုက်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်နာလဲဆိုတာကော သိရဲ့လား”

မြွေနက်လေးက ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးစိမ်းနှစ်လုံးနှင့်အတူ မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်မှု မရှိရုံသာမက သူ့အမြီးဖျားက အောက်သို့ ကျနေပြီး အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဝမ်ကျုံး သူ့ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထပ်မံ နမ်းလိုက်ပြီး သူ့အမြီးကို ထိလိုက်ကာ ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ရန်သူပဲ”

မြွေနက်လေးတစ်ယောက် “ရန်သူ” ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို မသိပေ။ သူက ဝမ်ကျုံးထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဝမ်ကျုံး၏ ရနံ့အနည်းငယ် ရနေသော လည်ပင်းထဲသို့ ခေါင်းကို ပွတ်တိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ချွဲနွဲ့နေလေသည်။

[မြွေလေးကို ထပ်နမ်းပေးပါဦးနော်~]

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးညွှတ်၍ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မြွေနက်လေး၏ ဆန္ဒအတိုင်း နမ်းလိုက်တော့သည်။

ပထမတွင် တမင်တကာပျော်အောင်၊ စနောက်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မည်သည့် ပုံစံမျိုးမရှိဘဲ လိုက်ကာ နမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြွေ၏ ခေါင်းမှ အမြီးအထိ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးခြင်းနှင့်အတူ သိမ်မွေ့စွာ နမ်းပေးခဲ့သည်။

ချစ်စဖွယ် နမ်းရှိုက်ပြီး ချစ်ခင်ပေးခြင်းမှလွဲ၍ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ မပါဝင်ပေ။

မြွေနက်လေး၏ မျက်လုံးများသည် ပုံတူပန်းချီရှိ ရွှမ်မင်ကို ကြည့်ရန် အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အလှလေးက သူ့ကို အလွန်နမ်းရှိုက်ခဲ့သဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နွေဦးရေများ ပြည့်နေသည့် အလှလေး၏ လက်မောင်းထဲတွင် ပျော့ခွေနေခဲ့သည်။ သူ့အမြီးက အလှလေး၏ လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်ထားရန် အားအချို့ မရှိပါလျှင် အလှလေး၏ စစ်မှန်သော အနမ်းများကြောင့် မြေပြင်သို့ လျှောကျသွားလောက်ပေသည်။

မြွေနက်လေးသည် အလှလေး၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်ရှိ နွေးထွေးမှုကို အနည်းငယ် စွဲလမ်းလာခဲ့သည်။ အလှလေး၏ သိမ်မွေ့သောအနမ်းများအောက်တွင် သူက မှန်ထဲ၌ လျှို့ဝှက်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

[မှန်ကြီးရေ၊ မှန်ကြီးရေ]

[ဒီနေ့ကစပြီး]

[ငါ မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ ပရိယာယ်ကိုသုံးပြီး အလှလေးကို အဲ့ရုပ်ဆိုးဆိုး လူတစ်ဝက်၊ မြွေတစ်ဝက် ဘီလူးကြီးဆီကနေ ဝေးကွာအောင် မြူဆွယ်တော့မယ်]