Ch 2

🐽 Chapter 2

သူမကို ကွာရှင်းချင်နေရင်တောင် ဒါက အရမ်းရက်စက်လွန်းနေပြီ။

"မလုပ်ဘူး"

ယွီရွေ့ကျူး ခေါင်းမှာ ကိုက်ခဲနေပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကာ ထိုလူကြီးကို တမင်သက်သက် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ချင်သည့်စိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးကပ်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အင်္ကျီစွန်းလေးကို ကိုင်မည့်အစား လက်နှစ်ဖက်ကိုသုံး၍ ထိုလူကြီးခါးကို အနောက်မှနေ၍ တင်းကျပ်စွာဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်သူမသိလိုက်ရသည်က ဤခွေးကောင် မျက်နှာ ထားမှာ အေးစက်ပြီးအချိုးမပြေသော်လည်း  ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကတော့ အမှန်ပင်ပြောစရာမရှိအောင် မိုက်သည်။ ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် ခါးသိမ်သိမ်ဖြင့် တကယ့်ကို ပြောင်းပြန် တြိဂံပုံစံကြီးပင်။

ထိုသို့ ဖက်ထားရင်း ယွီရွေ့ကျူးက လက်ဝါးဖြင့် အလိုအ လျောက် စမ်းကြည့်မိရာ ဖောင်းကြွနေသော နွေးထွေးသည့် ဗိုက်ကြွက်သားများ၏ ပုံစံကို ဝိုးတဝါး ခံစားလိုက်ရလေသည်။

စက်ဘီး ရုတ်တရက် ယိမ်းထိုးသွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုလူကြီးက အံကိုကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်၏။

"ယွီ ရွေ့ ကျူး၊ မင်း လွှတ်လိုက်စမ်း"

"မလွှတ်ဘူး"

စက်ဘီးမှာ ယိမ်းထိုးနေပြီး ဤကျေးလက်လမ်းပေါ်တွင် အလွန်ထူးဆန်းသော အနေအထားဖြင့် မောင်းနှင်နေရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ထိုလူကြီးက ယွီရွေ့ကျူး၏လက်များကို လက်ဖြင့် အဆက်မပြတ်ပုတ်ချနေသော်လည်း သူမက သူ့ လက်မောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်ဖက်ထားလေသည်။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ အမှန်ပင် အလွန်ဖြေရှင်းရခက်ခဲလှ၏။ တစ်ဖက်ကို ပုတ်ချလိုက်လျှင် ကျန်တစ်ဖက်က တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လာသဖြင့် သူ ဖယ်ရှား၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

အေးစက်သော လေပြေများတိုက်ခတ်နေသော ညချမ်း၌ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုကဲ့သို့ဖက်ထားသည့် အနေအထားဖြင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ အတူတကွ ပူးကပ်နေကြကာ အရေပြားချင်းထိတွေ့လျက် တစ်ယောက်ဆီမှ အပူချိန်များတစ်ယောက်ထံသို့ ကူးစက်နေလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းဖြတ်သွားသော ရွာသားများက ဤလူနှစ်ယောက် စက်ဘီးကို ယိမ်းထိုးစွာ စီးနင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ဟော်ချန်ယဲ့တို့မှန်း သိသွားသည့်အခါ မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ဤကြင်စဦး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ဆက်ဆံရေးမှာ အမှန်ပင် ကောင်းလွန်းလှသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့တစ်ယောက် ယခုအချိန်တွင် မည်မျှလောက် ဒုက္ခရောက်ကာ စိတ်တိုနေရသည်ကိုတော့ သူတို့ လုံးဝ မသိကြပေ။

ဟိုချန်ယဲ့မှာ ယွီရွေ့ကျူး၏ လက်မောင်းအား မည်သို့မျှ ဖယ်မရသဖြင့် နဖူးတွင် ချွေးများစို့လာပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"မင်း အခုတော့ ငါ့ကို မကြောက်တော့ဘူးလား၊ ယွီရွေ့ကျူး"

ယွီရွေ့ကျူး စဉ်းစားမနေဘဲ သူ့ ကျောပြင်ထက် သူမ၏ မျက်နှာအား ကပ်လိုက်ကာ သူမ လက်မောင်းများကို သူ့အပေါ် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်။ အလွန်ချစ် ခင်ကြင်နာတတ်သော သာမန် စုံတွဲများကဲ့သို့ သူမက အလွန် ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် နွမ်းနယ်စွာပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကြောက်ရက်မှာလဲ၊ ရှင်က ကျွန််မယောက်ျား၊ ကျွန်မရဲ့အဖော်၊ ဘဝဆက်တိုင်း ဘယ်တော့မှ မခွဲမခွာရှိရမယ့်သူလေ"

"ပြီးတော့ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ၊ ရှင်က အရမ်းကြည့်ကောင်းတာပဲကို ကျွန်မ ရှင့်ကို ကြိုက်ဖို့တောင် အချိန်မလောက်ဘူး ယောက်ျားရဲ့"

ယွီရွေ့ကျူးက တစ်ဖက်လူ၏နာမည်ကိုပင် မသိသော်လည်း 'ယောက်ျား' ဆိုသော စကားလုံးက အလွန်သဘာဝကျကျ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အေးစက်သော တုန်ရီမှုတစ်ခုဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူက အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်သွားပြီး ယွီရွေ့ကျူးကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ မျက်လုံးများက အလွန်ရှုပ်ထွေးနေကာ နားလည်ရခက်သော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူက စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ နောက်ခုံရှိ ယွီရွေ့ကျူးအား မရှိသည့်အလား သဘောထားကာ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူမကို ဆေးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ယွီရွေ့ကျူးက  ဤအနေအထားဖြင့် သူ့အား တောက်လျှောက် ဖက်ထားခဲ့လေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူးကို အကဲခတ်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ကြည့်ရဆိုးနေမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယွီရွေ့ကျူး၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူ့အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ လက်မောင်းကို သဘာဝကျကျ ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ယင်းနောက်၌ သူ့ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ယောက်ျားရဲ့၊ ဝင်သွားရအောင်လေ"

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ရစ်ပတ်နေသော လက်ကို ပုတ်ချလိုက်ပြီး ယွီရွေ့ကျူးက ဤမျှအထိ လုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမက အတော်လေး သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ယူဆရမည်ဟု သူတွေးလိုက်လေသည်။

ညဘက် ဆေးခန်းတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့သည့်အတွက် ဆရာဝန်က တံခါးပိတ်ရန် ပြင်နေစဉ် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် လူငယ်စုံတွဲနှစ်ယောက်ကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူက ဒဏ်ရာကို ကုသပေးပြီး ဆေးလူးရန် လိမ်းဆေး အချို့ကိုပေးလိုက်လေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က လိမ်းဆေးကို ယူကာ ယွီရွေ့ကျူးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို မိဘအိမ်သို့ ပြန်ပို့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ယွီရွေ့ကျူးက မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ကာ ပြောလာသည်။

"အခုအချိန်ဆို သူတို့အားလုံး အိပ်နေလောက်ပြီ၊ ညဉ့်သန်း ခေါင်ယံကြီးဆိုတော့ သိပ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒီတစ်ညလောက်တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မနက်ဖြန်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့၊ ကျွန်မ ခေါင်းလည်း ကိုက်နေသေးတယ်"

ဟော်ချန်ယဲ့က သူမအား ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်လေသည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်၏မှတ်ဉာဏ်များကို ယွီရွေ့ကျူး မရရှိသေးသဖြင့် အခြေအနေက မည်သို့ရှိသည်ကို မသိပေ။ ထို့ကြောင့် မသိရသေးသောအခြေအနေတွင် အရာအားလုံးကို မူလအတိုင်းထားရှိခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့နှင့်အတူ ညဘက် ပြန်လိုက်လာချိန်တွင် အခန်းထဲရှိ ရှုပ်ပွနေသည်များကို ကမန်းကတန်း ရှင်းလင်းလိုက်ပြီးနောက်၊  ကျေးလက်ဒေသရှိ မြေသားခန်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ယွီရွေ့ကျူးမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ကျေးလက်ဒေသရှိ အိမ်များမှာ နေရာအကန့်အသတ်ရှိပြီး ဘေးခန်းက ပစ္စည်းထားသည့် အခန်းဖြစ်ကာ အိပ်ရန်အတွက် ခန်တစ်ခုတည်းသာရှိလေသည်။ ထိုလူကြီးက သူမဘေးတွင် လှဲနေသော်လည်း လူနှစ်ယောက်ကြားတွင် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည့် နယ်နိမိတ်ကြီး ခြားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ ခန်ပေါ်၌ အလွန်မသက်မသာဖြစ်နေကာ အချိန်တော်တော်ကြာသည့်အခါမှသာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။ ထိုအခါ အိပ်မက်ထဲရှိ မှတ်ဉာဏ်များက ယွီရွေ့ကျူး ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။

ယခင်က ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အခြေအနေကြောင့် လက်မခံရသေးသည့် မှတ်ဉာဏ်များအားလုံး ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ယနေ့ညတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာအား လုံးကို ရုတ်တရက်သိရှိသွားကာ ယွီရွေ့ကျူး မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပွင့်လာလေ၏။

အို၊ မဟုတ်သေးဘူးလေ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအခြေအနေကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။

လခွမ်း~