Ch-(3.1)

အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ ယွင်လီဟာ သူ့စကားတွေထဲမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုနဲ့ အေးစက်မှုတွေကိုပဲ ကြားနေရတယ်။

ခြိမ်းခြောက်မှုက “ငါ မင်းကို အခုသတ်တော့မလို့ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ဓားက မထက်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့မှာ သေနတ်ရှိသေးတယ်” လို့ ပြောနေသလိုပဲ။

"လက်ကိုင်အဖြောင့်ရှိတဲ့ ရိုးရိုးထီးအရှည်ဆို အခွင့်အရေးရှိနိုင်တယ်" ဆိုတာ သူဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သူဘယ်လိုသိတာလဲ။ သူအရင်က စမ်းကြည့်ဖူးလား။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အတွေးအမျိုးမျိုး ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ထိုလူသည် ထူးဆန်းစွာ ထရပ်ပြီး သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်။

ယွင်လီသည် သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို မသေချာမသိတာကြောင့် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလူက သူမကို မကြည့်ပေ။ သူ ဖြတ်သွားပြီး စားပွဲမှ ရီမုဒ်ကို ကောက်ယူကာ အဲယားကွန်းကို ၃၀ ဒီဂရီ ပြန်ချိန်ညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရီမုဒ်ကို ချပြီး ရေသောက်ရန် ဘားသို့ သွားလိုက်သည်။

သူမ အတွေးလွန်နေတာကို သဘောပေါက်လိုက်တဲ့အခါ ယွင်လီက လေထုကို ငြိမ်သက်သွားအောင် တစ်ခုခု မြန်မြန်ပြောချင်ခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အတွေးတွေကို မစစ်ထုတ်ဘဲ "ဒါဆို လက်ကိုင်အဖြောာင့်ရှိတာဆို ဘယ်အမျိုးအစား ဝယ်ရမလဲ..." လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။

ယွင်လီသည် သူမ၏စကားများ မည်မျှမသင့်လျော်သည်ကို သတိပြုမိပြီး ယိမ်းထိုးသွားသည်။

ထိုလူက မော့မကြည့်ဘဲ ရေကို တိတ်တဆိတ်သောက်နေသည်။

"အမ်..." ယွင်လီက သူမကိုယ်သူမ ပြင်လိုက်ပြီး "ဘယ်လိုအမျိုးအစားကို မဝယ်သင့်ဘူးလဲ..."

ဒီစကားကိုကြားတော့ အမျိုးသားက သူမကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ပါးလွှာတဲ့လက်ကောက်ဝတ်တွေဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အေးစက်တဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်က အထင်ရှားဆုံး အချက်အလက်တွေကို ဖတ်နေသလိုမျိုး သူက ပြောလိုက်တယ် - "မင်းမှာ အင်အား မရှိဘူး။

"ဟမ်?"

"ဘာဝယ်ဝယ် အရေးမကြီးပါဘူး။"

…

ကလပ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ယွင်လီက သူတို့ရဲ့ မကြာသေးမီက ဆက်ဆံရေးကို ပြန်တွေးတောနေဆဲပဲ။

 သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းက ပြန်တွေးကြည့်ရင်  တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။

ဒါက လူသစ်တစ်ယောက်က ဝါရင့်ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို "ဘယ်လို ထီးမျိုးက လူသတ်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးလဲ" လို့ မကြောက်မရွံ့ မေးနေသလိုပဲ။

တစ်ယောက်က မေးရဲသလို၊

နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ဖြေရဲတယ်။

မထွက်ခွာခင်မှာ "အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ သူမ မိုက်မဲစွာ ပြောခဲ့တာကို ပြန်သတိရမိတော့ နန်ဝူ ကနေ နောက်ထပ် လေယာဉ်တစ်စင်းနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့တယ်။

နွေရာသီရဲ့ အပူရှိန်က အသက်ရှူကျပ်စရာ ကောင်းလှပြီး လေပြေတိုက်နေရင်တောင် သူမရဲ့ နားရွက်တွေကို လောင်မြိုက်နေသလိုပဲ။ အဲကွန်းကတောင် အပူချိန်ကို မလျှော့ချနိုင်ဘူး။

ယွင်လီက သူမရဲ့ မျက်နှာကို လက်နဲ့ အုပ်ထားမိပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်တွေကတောင် ပူလောင်နေပြီး သူမရဲ့ ခုနက အရှက်ရစရာတွေကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေသလိုပါပဲ။

အနားမှာရှိတဲ့ ဟယ်ကျားမုန့် က သူမကို သတိထားမိပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်တယ် - "ဆရာမ ရှန်းယွမ် ။"

ယွင်လီ အတွေးထဲကနေ ရုတ်တရက် နိုးထလာတယ်။

အရင်က ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ရှိနေတဲ့လူတွေက အခုတော့ ဒုတိယထပ် အလယ်က နားနေဆောင် အသေးစားလေးမှာ စုဝေးနေကြတာကို သူမ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဆိုဖာအရှည်ကြီးပေါ်မှာ လူတစ်စုက ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြပြီး တချို့ကတော့ အနားမှာ မတ်တပ်ရပ်နေကြတယ်။

ခြုံငုံကြည့်ရင် လေထုက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်နေပါတယ်။

သူမ အနားကို လျှောက်သွားတဲ့အခါ ဟယ်ကျားမုန့်က မေးတယ် - "ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် မြန်မြန် တက်လာတာလဲ? ဖုန်းအား သွင်းခဲ့ပြီးပြီလား?"

"အင်း... တော်တော်များများတော့ ရပြီ" လို့ ယွင်လီက ပြန်ဖြေတယ်။ ခဏနေတော့ သူမက ဆက်ပြောတယ် - "နားနေခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် အိပ်နေတာနဲ့။"

"ဘယ်သူလဲ? ငါတို့ စောစောက သွားတုန်းက ဘယ်သူမှ မတွေ့ပါဘူး။"

"မနေ့က ငါ့ကို လာကြိုတဲ့လူလေ။"

"ဟင်?" ဟဲကျားမုန့်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး - "အကိုကြီး... မနေ့က သူ့ကို ကြိုဖို့ ဘယ်သူ့ကို လွှတ်လိုက်တာလဲ?"

ယွင်လီလည်း သူမရဲ့ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်မိတယ်။

ဆိုဖာရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ သူစိမ်းဖြစ်ပေမဲ့ ထင်ရှားပေါ်လွင်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ထိုင်နေတယ်။

သူက ပန်းရောင်စပ် အင်္ကျီနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားတယ်။ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ချိတ်ပြီး နောက်ကို မှီထိုင်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရယ်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတယ်။ သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ပုံစံရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက "သူဌေးသားလေး" ဆိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်နေတယ်။

အဲ့ဒီ သူဌေးသားလေးက တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလိုမျိုး မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ် - "ငါ ခဏလောက် အောက်ဆင်းလိုက်ဦးမယ်။"

တခြားလူတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူက ထွက်သွားဖို့ ထရပ်လိုက်တယ်။ ယွင်လီရဲ့ ဘေးကနေ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ သူက ရပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာနဲ့ လက်ကမ်းပေးလိုက်တယ် - "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်တော် ရှုချင်းစုန့်  ပါ။"

ယွင်လီ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ လက်ပြန်ကမ်းလိုက်တယ် - "မင်္ဂလာပါ"

ရှုချင်းစုန့်က သူမလက်ကို ခဏလောက် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်တယ် - "မနေ့က အဆင်မပြေမှုတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်နော်။"

ယွင်လီက တောင့်တောင့်ကြီး ပြန်ဖြေတယ် - "ရပါတယ်"

ပရိသတ်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးသွားသလိုမျိုးပဲ ရှုချင်းစုန့် ထွက်သွားတာနဲ့ တခြားလူတွေလည်း လူစုခွဲသွားကြတယ်။

မူလ လေးယောက်တစ်စုကတော့ ပြန်ဆုံကြပြီး ဟယ်ကျားမုန့်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကတော့ လျော့မသွားဘူး။ သုံးခွန်းပြောရင် တစ်ခွန်းက ရှုချင်းစုန့် အကြောင်းပဲ၊ တကယ့်ကို ဦးနှောက်ဆေးခံထားရတဲ့ ဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။

သူတို့တွေ ရှုချင်းစုန့် ပြန်လာတာကို မစောင့်တော့ဘဲ ဟိုတယ်ကို ပြန်ခဲ့ကြတယ်။

ဟိုတယ်ကို ရောက်ခါနီးမှာ ဟယ်ကျားမုန့်က ယွင်လီရဲ့ အပြန်လေယာဉ်လက်မှတ်အကြောင်း မေးလာတယ်။

မူလကတော့ အသွားအပြန် လက်မှတ်တစ်ခါတည်း ဝယ်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ယွင်လီက နန်ဝူမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် နေချင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ရက်စွဲနဲ့ လေယာဉ်အမှတ်စဉ်ကို နောက်မှ ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောထားခဲ့တာ။

အဲ့ဒါက အခုထိ ကြန့်ကြာနေခဲ့တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဟယ်ကျားမုန့်က သူမကို မလောပါဘူး၊ လက်မှတ်ဝယ်ပြီးရင်သာ အကြောင်းကြားပေးဖို့ ပြောပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ ယွင်လီရဲ့ စိတ်အခြေအနေက မှိုင်တွေသွားတယ်။

ရှီးဖူ ကနေ သူမ လာခဲ့တာက အလုပ်အတွက်လို့ အကြောင်းပြထားပေမဲ့ တကယ့် အကြောင်းပြချက်ကြီးကတော့ သူမရဲ့အဖေ ယွင်ယုံချန်း  နဲ့ စကားများထားလို့ပါ။ အဲ့ဒီပြဿနာရဲ့ အစကတော့ သူမက နန်လီတက္ကသိုလ်ရဲ့ မဟာတန်းကို ခိုးပြီး ဝင်ခွင့်ဖြေခဲ့တာကြောင့်ပဲ ဖြစ်တယ်။

ဘယ်အချိန်ကစလို့လဲ မသိပေမဲ့ ယွင်ယုံချန်းက ယွင်လီ တခြားမြို့မှာ ကျောင်းသွားတက်တာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်လာခဲ့တယ်။

တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် လျှောက်တုန်းကလည်း သူက အရမ်းတင်းမာခဲ့ပြီး သူမကို ဒေသတွင်း တက္ကသိုလ်တွေကိုပဲ လျှောက်ခိုင်းခဲ့တယ်။ အကြိမ်ကြိမ် ခုခံကြည့်ပြီးနောက်မှာ ယွင်လီက ပါးစပ်ကနေ သဘောတူလိုက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ နန်လီတက္ကသိုလ်ကိုပဲ ပထမဦးစားပေး အနေနဲ့ ခိုးပြီး လျှောက်ခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ယွင်လီက နုံအစွာနဲ့ တွေးခဲ့တာက သူမ တကယ်ဝင်ခွင့်ရသွားရင်တော့ သူမအဖေက သူမကို မတားလောက်တော့ဘူးပေါ့။ အခု သူ့ရဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ရတာတော့ အဲ့ဒီတုန်းကသာ သူမ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ရင်လည်း သူက စာမေးပွဲပြန်ဖြေဖို့ တင်းတင်းမာမာ လုပ်ဦးမှာပဲဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

ဒါကြောင့် ဒါကို ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမလား၊ ကံဆိုးတယ်လို့ ပြောရမလား မသိတော့ဘူး။

သူမက တစ်မှတ်အလိုနဲ့ ဝင်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ယွင်လီက ယွင်ယုံချန်းရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ရှီးဖူမှာပဲ နေခဲ့ရတယ်။

ကျောင်းဝင်ခွင့် မရခဲ့တာကို အမြဲတမ်း နောင်တရနေတာကြောင့် သူမက မဟာတန်းအတွက် နန်လီတက္ကသိုလ်ကိုပဲ အစကတည်းက ပစ်မှတ်ထားခဲ့တယ်။

ယွင်ယုံချန်းရဲ့ သဘောထားကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်ကအတိုင်းပါပဲ။

သူက ပြောတယ် - သူမက သူတို့ရဲ့ မျက်စိအောက်မှာပဲ အမြဲရှိနေခဲ့တာ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲ့ဒီလောက် အဝေးကြီးကို သွားတာက သူတို့ကို အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေစေလိမ့်မယ်တဲ့။

ရှီဖူးမှာလည်း တက္ကသိုလ်ကောင်းတွေရှိပြီး သူမသာ ပညာသင်ကြားချင်တယ်ဆိုရင် ဒေသတွင်းမှာ လျှောက်ထားတာကလည်း အဲဒီလိုပဲ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ တွေးပြီး အသက်ကြီးတဲ့လူတွေက ဒီအရာတွေကို နားမလည်ကြဘူး။

ယွင်လီက အရင်က နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးနိုင်ခဲ့တယ် - ဒေသတွင်း တက္ကသိုလ်အတွက် စာမေးပွဲပြင်ဆင်နေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး အားလုံးပြီးသွားတော့မှ အသိပေးဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ စာမေးပွဲအောင်ပြီးရင်တောင် ယွင်ယုံချန်းကို သူမ မပြောရဲသေးဘူး၊ ပြောမယ်လုပ်တိုင်း စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်နေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ အမေ ယန်ဖန်း နဲ့ မောင်လေး ယွင်ယဲ့ ကတော့ အခြေအနေကို သိပေမဲ့ ဝင်မပါကြဘဲ ဘေးကနေ ပရိသတ်လိုပဲ ကြည့်နေကြတယ်။

ကျောင်းအပ်ရမယ့် နောက်ဆုံးရက် နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ယွင်လီက ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရတာ တကယ့်ကို နှိပ်စက်ခံရသလို ခံစားလာရတယ်။

တချို့အချိန်တွေမှာ သူမ စိတ်တိုမိတယ်၊ အသက် ၂၀ ကျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ သူမကို တခြားမြို့မှာ ကျောင်းသွားတက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မိဘတွေက လာထိန်းချုပ်နေတာက အသက် ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို သကြားလုံး ဘယ်နှစ်လုံးစားရမယ်လို့ လာပြောနေသလိုပဲလို့ တွေးမိတယ်။

မကြာသေးခင်က EAW ဆီက ဖိတ်ကြားစာ ရတဲ့အခါ၊ နန်ဝူမှာ ဖြစ်တာကြောင့် ယွင်လီက နန်ဝူမှာ ၄ နှစ်ကြာ နေခဲ့ဖူးတဲ့ တန့်ချူးချီကို ဒီ VR စင်တာအကြောင်း သိလားလို့ မေးခဲ့တယ်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ တန့်ချူးချီရဲ့ အခန်းဖော်ရဲ့ အမျိုးတစ်ယောက်က EAW မှာ အလုပ်လုပ်နေတာတဲ့။ အဲ့ဒီအကြောင်းကို ပိုသိလာရပြီးနောက်မှာတော့ ယွင်လီက ဒီအခွင့်အရေးက တကယ်ကို ခိုင်လုံတယ်လို့ တွေးမိလာတယ်။ ကမ်းလှမ်းချက်တွေကလည်း ကောင်းတာကြောင့် သူမရဲ့ ငြင်းချင်တဲ့စိတ်က စတင် တုန်လှုပ်လာခဲ့တယ်။

ဆုံးဖြတ်ရခက်နေတာနဲ့ ယွင်လီက ထမင်းစားပွဲမှာ အဲ့ဒီအကြောင်းကို အမှတ်မထင် ပြောမိတယ်။ ယွင်ယုံချန်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သိပ်မပြင်းထန်တာကို မြင်တော့ သူမက အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်ပြီး သူမရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို သေသေချာချာ ဝန်ခံလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ယွင်ယုံချန်းရဲ့ မျက်နှာက ဒါကို ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ဘာရှင်းပြချက်ကိုမှ လက်မခံဘဲ ဒီအစီအစဉ်ကို ဖျက်ပစ်ဖို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။ သူမက အလုပ်တန်းရှာရမယ် ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒေသတွင်း မဟာတန်းတွေအတွက်ပဲ ပြန်လျှောက်ရမယ်လို့ သူက ပြောတယ်။

ယွင်ယုံချန်းရဲ့ အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ သဘောထားကြောင့် ယွင်လီရဲ့ အပြစ်မကင်းတဲ့စိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမရဲ့ အကြာကြီး ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ နားမလည်နိုင်တာ၊ မတရားသလို ခံစားရတာနဲ့ ဒေါသထွက်တာတွေကြောင့် သူမက "ဒါက သမီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ" လို့ ပြန်အော်မိသွားတယ်။

ပဋိပက္ခမီးက ချက်ချင်း တောက်လောင်သွားခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ယွင်လီက ဘာကိုမှ ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ EAW ရဲ့ အီးမေးလ်ကို အလုပ်လက်ခံကြောင်း ချက်ချင်း ပြန်စာပို့လိုက်တော့တယ်။

သူမရဲ့ အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားနေတာက ဖုန်းသံကြောင့် ပြတ်တောက်သွားတယ်။ ယွင်လီက အခန်းထဲဝင်ပြီး ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ခေါ်နေတာက ယွင်ယဲ့ပါ။ သူမက စပီကာဖွင့်ပြီး ဖုန်းကို ကုတင်ပေါ် ပစ်တင်လိုက်တယ်။ အစ်မကြီး ပီပီ သူမက အရင် စကားပြောလိုက်တယ် - "မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို အရင်ပြော။"

ကောင်လေးက အံ့ဩသွားပုံရတယ် - "ဘာ?"

"မင်းက သတင်းစကားပါးတဲ့လူလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့မောင်လား?"

စက္ကန့်အနည်းငယ် ငြိမ်သွားပြီးနောက်မှာ ယွင်ယဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ် - "မင်းမောင်ပါ။"

ယွင်လီ - "အော်၊ ဒါဆိုရင် ပြောတော့။"

"မမ ဘယ်တော့ အိမ်ပြန်လာမှာလဲ? ပြီးတော့ နန်ဝူရဲ့ နာမည်ကြီး စားစရာတွေလည်း ဝယ်ခဲ့ဦး။"

"ဘာလိုချင်လဲ ပြော၊ ငါ ပါဆယ်နဲ့ ပို့ပေးမယ်။"

"မမ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ အိမ်ကနေ ထွက်ပြေးနေတာလား? ယွင်လီ၊ မမ ဘယ်လောက်တောင် ကလေးဆန်နေတာလဲ?" ယွင်ယဲ့က ပြောတယ် - "ဒီအသက်အရွယ်ကြီးရောက်မှ မိဘနဲ့ စကားများပြီး အိမ်က ထွက်ပြေးရတာ? မရှက်ဘူးလား?"

ယွင်လီကတော့ အဲ့ဒီစကားတွေထဲ မပါသွားဘူး - "မင်း မပြောရင် ဘယ်သူ သိမှာလဲ?"

အိမ်မှာ တင်းမာနေတဲ့ အခြေအနေက ရက်တော်တော်ကြာနေပြီဖြစ်ပြီး ယွင်ယဲ့က နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ ဒေါသပုံအောရာ ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ထပ်ပြီး ကြားညှပ်မခံချင်တော့တာကြောင့် သူက လက်လျှော့လိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ မေးတယ် - "ဒါဆို ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ?"

ကျောင်းစတက်ဖို့ လခွဲလောက် လိုသေးတာကြောင့် ယွင်လီက ယွင်ယုံချန်းနဲ့ ထပ်ပြီး စကားမများချင်တာကြောင့် အခုလောလောဆယ် မပြန်ချင်သေးဘူး။

ယွင်လီက အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေတယ် - "ငါ ပြန်မလာဖြစ်တော့ဘူး ထင်တယ်။"

ယွင်ယဲ့ - "ဘာ?"

"ကျောင်းကလည်း မကြာခင် စတော့မှာပဲ။ အသွားအပြန် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် မလုပ်ချင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီမှာပဲ နေပြီး နေသားကျအောင် လုပ်တော့မယ်" လို့ ယွင်လီက အကြောင်းပြချက်တွေ စပေးတော့တယ်၊ "ဒါ့အပြင် တန့်ချူးချီလည်း ဒီမှာ ရှိတာပဲ။ သူနဲ့လည်း ရက်အနည်းငယ်လောက် လျှောက်လည်လို့ ရတယ်။"

"တကယ်လား?"

"တကယ်ပေါ့" သူမ ပြောလေလေ၊ ပြန်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိလေလေပါပဲ၊ "တကယ်တော့ 'ထင်တယ်' မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မပြန်တော့ဘူး။"

ယွင်ယဲ့က မယုံနိုင်ဘူး - "အဖေ မမကို သတ်မှာ မကြောက်ဘူးလား?"

"ရူးမနေနဲ့" ယွင်လီက သူ့ကို လက်တွေ့ကျကျ ပြောလိုက်တယ် - "ငါ အခု ပြန်သွားရင် ပိုပြီး အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်။"

…