Ch-(2.2)

ထိုညက သူမ အိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ထိုလူက သူမကို ဟိုတယ်သို့ မပို့ဘဲ ​ေ၀းလံခေါင်သီပြီး လူသူကင်းမဲ့တဲ့နေရာကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီမှာ ယွင်လီက လေဆိပ်မှာ တွေ့ခဲ့သော လူငယ်လေးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်က ရူးသွပ်စွာရယ်မောပြီး သူမကို အရူးလို့ခေါ်ကာ ကားမောင်းလာတဲ့လူက သူဟာ ရာဇ၀တ်ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်းထုတ်ဖော်ပြောခဲ့တယ်။

ထိုလူ၏ သူမအပေါ် အကြည့်က ပြောင်းလဲသွားပြီး လှောင်အိမ်ထဲက သားကောင်ကို ဆက်ဆံသလို သွေးအေးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာသည်။

သူမ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

သူမ လှည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ထိုလူက ညက သူမ သူ့ကိုငှားထားတဲ့  ထီးနှင့်ပင် သူမရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယွင်လီနိုးလာသည်။

"......"

နိုးလာသောအခါ ယွင်လီ တစ်ယောက် ချွေးစေးများ ပြန်နေတော့သည်။

အိပ်မက်ကြောင့် အကြာကြီးကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီး သူမ မသိစိတ်ဖြစ် ရင်ဘတ်ကို ထိမိလိုက်သည်။

အိပ်ယာထဲတွင် လှဲလျောင်းပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အကြာ သူမအသိစိတ်ပြန်၀င်လာတဲ့အခါမှာ အိပ်မက်က ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။

ခဏကြာတော့ ယွမ်လီက အချိန်ကြည့်ဖို့ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

WeChatမှာ မစ္စဟယ်က သူမကို gp chatထဲထည့်ထားပြီး ညနေ၃နာရီ ဟိုတယ်ဧည့်ခန်းမှာ စု​ေ၀းဖို့ အားလုံးကို အသိပေးခဲ့သည်။

ယွင်လီ နောက်ထပ်ပျင်းရိခြင်းမရှိတော့ပဲ ရေချိုးပြီး ပြင်ဆင်ရန် ထလိုက်သည်။

သူမ ၁၀မိနစ်စောပြီး ထွက်ခွာခဲ့တယ်။

ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ဆိုဖာပေါ်မှာ အမျိုးသားနှစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး အမျိုးသမီးကသာ သူမဘက်ကို မျက်နှာမူထားတယ်။ မျက်လုံးထောင့်ကနေ ယွင်လီကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အမျိုးသမီးက ချက်ချင်းထရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "ဆရာမ ရှန်းယွင် ဒီ တကျန်းလား"
ယွမ်လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

Xian Yun Di Da Jiang သည် E ပလက်ဖောင်းတွင် မှတ်ပုံတင်ထားသော သူမ၏ အကောင့်အမည်ဖြစ်သည်။

E platform ဆိုတာ EndlessSharing ရဲ့ အတိုကောက်ဖြစ်ပြီး ဗီဒီယိုဖန်တီးခြင်းနဲ့ မျှဝေခြင်း platform တစ်ခုပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ ဆက်သွယ်ရေး platform သေးသေးလေးတစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ဗီဒီယိုအကြောင်းအရာတွေအဖြစ် တိုးချဲ့လာခဲ့ပါတယ်။ အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာတာနဲ့အမျှ ဝက်ဘ်ဆိုက်လည်း ကြီးထွားလာခဲ့ပါတယ်။

ဒုတိယနှစ်မတက်ခင် နွေရာသီမှာ ယွင်လီဟာ ပျင်းရိမှုကြောင့် E ပလက်ဖောင်းမှာ ဗီဒီယိုတွေ တင်ခဲ့ပါတယ်။

အစပိုင်းမှာတော့ ပရိသတ်ရဲ့ အားပေးမှုတွေမပါဘဲ အပျော်အတွက်သာ ရိုက်ကူးခဲ့တာပါ။ အကြောင်းအရာက ကွဲပြားပြီး အဓိကအားဖြင့် အစားအစာကို အဓိကထား ရိုက်ကူးထားပေမယ့် သူမစိတ်ဝင်စားတဲ့ အရာမှန်သမျှကို စိတ်ကူးပေါက်သလို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပါတယ်။

အခုလောက် အလွန်လူသိများခြင်းမရှိပေမယ့် သူမသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် follower သိန်းနှင့်ချီ၍ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးက မစ္စဟယ်ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံက ဟယ်ကျားမုန့်ဖြစ်တယ်။ အမျိုးသားနှစ်ယောက်ဟာ အတော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့ E platform ဖန်တီးသူတွေဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်က ကျိပုလျောင် နဲ့ နောက်တစ်ယောက်က ဖေးရွှေ တို့ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲ့ဒီ့နောက်မှာတော့ အဖွဲ့သားတွေ ကားပေါ်တက်သွားကြတယ်။

သူတို့ကို ခုနစ်ယောက်စီး SUV ကားတစ်စီး ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပါတယ်။ ယွင်လီနဲ့ ဟယ်ကျားမုန့်တို့က အလယ်တန်းမှာ ထိုင်ပြီး ကျန်နှစ်ယောက်က နောက်မှာ ထိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ ပေါ့
ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုခဲ့ကြပါတယ်။

ယွမ်လီရဲ့ဖုန်း တုန်ခါသွားသည်။

သူမ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်း တန့်ချူးချီဆီက မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

တန့်ချူးချီ: [နင် အခု နန်၀ူမှာ နေနေတာလား။]

ယွင်လီ က အကြောင်းအရာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ စကားနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်- [ငါ အခုပဲ သေတော့မလို့။]

တန့်ချူးချီ: [?]

ယွင်လီ: [အိပ်မက်ထဲမှာ။]

ခဏကြာပြီးနောက်။

တန့်ချူးချီ: [ဒီနေ့ တစ်နှစ်ကို လစာ တစ်သန်းနဲ့ အလုပ်ရတော့မလို့ပဲ။]

ယွင်လီ: [?]

တန့်ချူးချီ: [သူတို့ ငါ့ကို မလိုချင်ကြတာ နှမြောစရာပဲ။]

“…”

ယွင်လီ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထို့နောက် သူမ၏ စိတ်ကူးရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ နောက်ခံစကားပြောသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပုံရသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်တော့ ဟယ်ကျားမုန့်၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆရာမရှန်းယွင်၊ ရှင်လည်း ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ် မဟုတ်လား"

"ဟမ်?" ယွင်လီက လုံးဝနားမထောင်ဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် "ဟုတ်တယ်... တော်တော်ရယ်ရတယ်"

သူမရဲ့ ရှောင်လွှဲတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို သတိထားမိတာကြောင့် သူတို့ဟာ အကြောင်းအရာကို ဆက်မဆွေးနွေးတော့ဘဲ မကြာမီမှာပဲ တခြားအကြောင်းအရာတွေဆီ ကူးပြောင်းသွားကြပါတယ်။

ယွင်လီ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြေလျော့သွားသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

သူမဟာ စကားဝိုင်းကို ဖျက်စီးပစ်သူတစ်ယောက်လို ခံစားခဲ့ရတယ်။
…
EAW Tech City ဟာ Haitian Mall လို့ခေါ်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ စီးပွားရေးဇုန်မှာ တည်ရှိပါတယ်။ ဟိုတယ်နဲ့ မဝေးပဲ ၁၅ မိနစ်လောက်သာ ကားမောင်းရပါတယ်။
ထိုနေရာသည် လမ်းမကြီး၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် စီးပွားရေးလမ်းများရှိပြီး Nanwu နည်းပညာတက္ကသိုလ်ကို ဖြတ်သွားသောကြောင့် စည်ကားနေသည်။

ယနေ့သည် Qixi ပွဲတော်(တရုတ်ချစ်သူများနေ့ ပွဲတော်) ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းများပေါ်တွင် စုံတွဲများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ ယွင်လီဟာ ဈေးဝယ်စင်တာရဲ့ အပေါ်ဆုံးမှာ ဧရာမ Ferris ဘီးကြီးကို မြင်လိုက်ရတယ်။

EAW ရဲ့ ဝင်ပေါက်က ပထမထပ်မှာ ရှိပါတယ်။

ဒီနေ့ဟာ တရားဝင်ရိုက်ကူးရေးနေ့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင်နဲ့ ရိုက်ကူးရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို စီစဉ်ဖို့အတွက် ကနဦးလည်ပတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မဖြစ်မနေတက်ရောက်ရမယ်ဆိုတာမျိုး မဟုတ်ပဲ၊ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။
နောက်ကျကျန်ခဲ့မှာကို စိုးရိမ်ပြီး နောက်မှ ဘာလုပ်ရမလဲမသိတဲ့ ယွင်လီက ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သူတို့အဖွဲ့အပြင် တခြားလူတွေလည်း ရောက်နှင့်နေပြီ။ ယွမ်လီက သူတို့ထဲက အများစုကို မမှတ်မိဘူး။နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဟယ်ကျားမုန့်က သူတို့ကို အထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဧည့်ကြိုဆောင်နှင့် လက်မှတ်စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကိုကျော်ပြီး သူတို့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် တက်သွားကြသည်။ EAW ၏ ဖျော်ဖြေရေးအဆောက်အအုံများသည် ဈေးဝယ်စင်တာရှိ အခြားဆိုင်များနှင့် ခွဲထားသည့် အပေါ်ဆုံးသုံးထပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။

ဆိုင်မဖွင့်သေးတာကြောင့် နေရာက လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ပစ္စည်းတွေလည်း မလည်ပတ်သေးပါဘူး။ ဟယ်ကျားမုန့်က သူတို့ကို အထပ်တစ်ထပ်ချင်းစီရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။

မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့အား လွတ်လပ်စွာ စူးစမ်းလေ့လာခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ယွင်လီသည် သူမ၏ မှတ်စုမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပရောဂျက်များကို မှတ်သားကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် အကြောင်းအရာ အကြံဉာဏ်များကို ရေးဆွဲနေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ဖုန်းတွင် ဘက်ထရီအားနည်းကြောင်း သတိပေးချက် ထပ်မံပြသနေသည်။
ယွင်လီသည် သူမ၏အိတ်ကို လှန်လှောရှာဖွေသော်လည်း သူမ၏ power bank ကို ရှာမတွေ့ပေ။
သူမ ယူလာဖို့ မေ့သွားလား။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီတူညီတဲ့ စင်္ကြံထဲက ထိုင်ခုံတစ်လုံးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဟယ်ကျားမုန့်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ယွင်လီက သူမဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး “ကျားမုန့်၊ ဒီမှာ အားသွင်းကိရိယာ ရှိလား”

ဟယ်ကျားမုန့်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီမှာတော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် နားနေခန်းထဲမှာတော့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်”

ယွင်လီ: “အို၊ ဒါဆိုရင်…”

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ နားနေခန်းက အရမ်းနီးတယ်။ ငါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးမယ်" ဟယ်ကျားမုန့်က အချိန်ကို ကြည့်ရင်း "နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက်တော့ ဒီမှာ ရှိနေဦးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ မင်း အဲဒီမှာ အနားယူပြီး ဖုန်းအားသွင်းလို့ ရပါတယ်"

ဖုန်းအားသွင်းမထားရင် အဆင်မပြေမှာမို့ ယွင်လီက လက်ခံလိုက်တယ် “ဟုတ်ပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူတို့သည် EAW မှထွက်ခွာပြီး အနီးဆုံးမီးသတ်လှေကားမှတစ်ဆင့် ထွက်ကာ မြေအောက်ထပ်သို့ လှေကားအတိုင်းဆင်းသွားကြသည်။

ရှည်လျားသောစင်္ကြံတစ်ခုမှ မှန်တံခါးများစွာဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး တစ်ခုကို "EAW Tech City" ဟု တံဆိပ်ကပ်ထားသည်။
အောက်မှာ "ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ခွင့် တားမြစ်ထားသည်" ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။

ဟယ်ကျားမုန့်က ဝင်ရန် သူမ၏ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

အထဲမှာတော့ ရုံးခန်းနဲ့ ဝန်ထမ်းအနားယူခန်းကို ဦးတည်နေတဲ့ တံခါးနှစ်ချပ်ရှိပြီး ရှေ့မှာရော ဘယ်ဘက်မှာပါ အသီးသီးရှိပါတယ်။

သူတို့ အနားယူခန်းထဲ ဝင်ပြီး မီးတွေ ဖွင့်လိုက်ကြတယ်။

ဘယ်ဘက်နံရံတစ်ခုလုံးကို ဗီရိုများဖြင့် စီတန်းထားပြီး အနီးအနားတွင် အဝတ်လဲခန်းငယ်နှစ်ခုရှိသည်။ အလယ်တွင် ထောင့်မှန်စတုဂံစားပွဲနှစ်ခုနှင့် ဘားကောင်တာငယ်တစ်ခုရှိသည်။

နေရာက အတော်ကျယ်တယ်။ ဟယ်ကျားမုန့်က ဒီဘက်ခြမ်းကိုပဲ မီးဖွင့်ပြီး ကျန်ဘက်ခြမ်းကိုတော့ မှိန်မှိန်လေးထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ အဆုံးမှာ U-ပုံသဏ္ဍာန် စီထားတဲ့ ဆိုဖာသုံးလုံးကို မြင်နေရဆဲဖြစ်ပြီး ပဲစေ့ပုံထိုင်ခုံတွေ ဝန်းရံထားတယ်။

ဟယ်ကျားမုန့်က အဲယားကွန်းရီမုတ်ကို ကောက်ယူပြီး “ဘာလို့ အဲယားကွန်းကို ၃၀ ဒီဂရီမှာ ဖွင့်ထားရတာလဲ…” လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။

ယွင်လီ: “ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိလား။”

"တစ်ယောက်ယောက်က အစောကြီး ဆင်းလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီနေ့ လူအနည်းငယ်ပဲ လာကြတာဆိုတော့ အခု ဆိုင်ထဲမှာ အားလုံးရှိနေကြပြီ" ဟု ဟယ်ကျားမုန့်က အပူချိန်ကို လျှော့ချပြီး သူမအတွက် အားသွင်းကိရိယာကို ထုတ်ကာ စားပွဲတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ဒီမှာ ဒါမှမဟုတ် ဆိုဖာဘေးမှာ အားသွင်းလို့ရတယ်၊ မင်းကြိုက်တဲ့ဟာကို အားသွင်းလို့ရတယ်"

"ကောင်းပြီ။"

ဟယ်ကျားမုန့် သူမနဲ့အတူထိုင်တော့မလို့ပဲ သူမရဲ့ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မိတ်ကပ်လိမ်းဖို့ ပေါင်ဒါဘူးကို ထုတ်လိုက်တယ်။

ယွင်လီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ"

"သူဌေးရောက်နေပြီ၊ အခုဆိုင်မှာရှိတယ်" ဟု ဟီကျားမန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောသည်၊ "ကျွန်မသူဌေးက အရမ်းချောတယ်၊ အရမ်းချမ်းသာတယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်းနူးညံ့တယ်! ဆရာမရှန်းယွမ်၊ မင်းလည်းနှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးသင့်တယ်!"

အရမ်းချောလား?
ဒီစကားလုံးကိုကြားတော့ ယွင်လီက "မနေ့က ကျွန်မကို လာခေါ်တဲ့သူလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"မဟုတ်ဘူး။ မနေ့က ကျွန်မရဲ့အထက်လူကြီးက ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငြင်ငြင်သာသာနဲ့ ဆုံးမခဲ့တယ်" ဟု ဟယ်ကျားမုန့်က သူမ၏နှလုံးသားကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး "ပြီးတော့ မင်းကို လာခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် လွှတ်လိုက်မယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ အတိအကျ မသိဘူး။ ကျွန်မရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

“…”

တကယ်ကို ငြင်ငြင်သာသာနဲ့ ဆုံးမခြင်းပါပဲ။

"ကျွန်မရဲ့အထက်လူကြီးက ဒီကိုရှားရှားပါးပါးပဲလာတာပါ။ အစမ်းလည်ပတ်ရက်တွေမှာ သူတစ်ခါပဲလာခဲ့တယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မသူ့ကိုတောင် မတွေ့ဖူးဘူး" ဟု ဟယ်ကျားမုန့်က ပြောသည်။

"သူ ချီရှီးမှာ အချိန်ရှိတာက သူ တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ထို့နောက် သူမက ပြုံးပြီး "အခု ကျွန်မနဲ့အတူ အပေါ်တက်ပြီး သွားကြည့်ချင်လား" ဟု ဖိတ်ခေါ်သည်။

ယွင်လီက သူမရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် သဘောကျသွားပြီး "မလိုပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ခဏလောက် အားသွင်းထားလိုက်ဦးမယ်"

ဟယ်ကျားမုန့်က အတင်းအကျပ် မပြောခဲ့ပါဘူး- “မင်းပြန်လာရင်လည်း သူ အဲဒီမှာ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ဒါဆို ငါဆိုင်ဘက်ကို ပြန်သွားလိုက်မယ်”

"ကောင်းပြီ။"

စားပွဲမှာ ပါဝါပလပ်တစ်ခုရှိပြီး ယွင်လီက ကြာကြာနေဖို့ မစီစဉ်ထားတဲ့အတွက် ဆိုဖာနေရာကို မရွှေ့ခဲ့ပါဘူး။ ထွက်သွားခင် သူမရဲ့ဖုန်းကို တစ်ဝက်လောက် အားသွင်းထားဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။

ခဏအကြာတွင်

တန့်ချူးချီက အသံမက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်တယ် "ဒါဆို မနေ့က ဘာအိပ်မက်မက်ခဲ့လဲ"

ယွင်လီက သူမရဲ့ အိပ်မက်အကြောင်း အကျဉ်းချုပ် စာရိုက်ပြီးပို့လိုက်တယ်။

တန့်ချူးချီ - "ထီးတစ်ချောင်းက လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်လား"

တန့်ချူးချီ: “အဲဒါက နိမိတ်မကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ပဲ။ ငှားထားတဲ့ ထီးက လူသတ်လက်နက် ဖြစ်လာတယ်။ ပြန်ယူဖို့ မမေ့နဲ့။ ‘လူသတ်လက်နက်’ ကို ‘လူသတ်သမား’ လက်ထဲမှာ ထားတာက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်။”

“…”

သူမရဲ့စကားတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားတယ်။

ယွင်လီက တစ်နည်းနည်းနဲ့ အယူသီးခဲ့တယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် နိုးလာတဲ့အခါ အိပ်မက်များကို မေ့သွားလေ့ရှိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မျက်လုံးရှေ့တွင် သွေးများ ပက်ဖျန်းနေသည်ကို သူမ မှတ်မိနေဆဲပင်။

ထီးကို ပြန်ယူဖို့ဆိုတာ အိပ်မက်ကနေ သူမကိုယ်သူမ ဝေးကွာသွားစေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။

မနေ့က သူမက အမျိုးသားကို ဧည့်ကြိုကောင်တာမှာ ထားခဲ့ဖို့ ပြောထားတယ်။ သူ ဒီနေ့ လာလည်လားလို့ သူမ တွေးမိတယ်။
သူမ နောက်မှ ဟယ်ကျားမုန့်ကို မေးကြည့်ရမယ်။

ဒီအကြောင်းကို စိတ်ထဲမှာထားပြီး ယွင်လီက သူမရဲ့ဖုန်းကို အားသွင်းဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ပစ္စည်းတွေ ပြန်သိမ်းဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုဖာရှိတဲ့ဘက်ကနေ ကျယ်လည်းမကျယ်သလို တိုးလည်းမတိုးတဲ့ အသံလေးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။

ယွင်လီက ရပ်ပြီး တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ အဲဒီဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
သူမ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဆိုဖာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှဲနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက ထိုင်ခုံနောက်ကျောက သူမရဲ့မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး မှိန်ပျပျအလင်းရောင်နဲ့ အကွာအဝေးကြောင့် ယွင်လီ ပထမဆုံး ကြည့်လိုက်တုန်းက သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

ထိုလူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်နေကာ ခြေလက်များ ကျဥ်းကျပ်နေပုံရသည်။ သူက စောင်ပါးတစ်ထည် ခြုံထားပြီး မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ကျုံ့နေ၏။ သူ အိပ်ပျော်နေသည်လား၊ နိုးနေသည်လားဆိုတာ ပြောရခက်တယ်။

ယွင်လီက သူ့ကို ချက်ချင်းမှတ်မိလိုက်တယ်။
သူမကို လာကြိုသွားတဲ့လူက သူပဲ။

“…”
သူမ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။

ယွင်လီသည် အစောပိုင်းက ဖွင့်ထားသည့် အသံမက်ဆေ့ချ်ကို ပြန်သတိရသောအခါ ထိုလူ ကြားသွားသလား မသေချာပေ။

သူမ၏စိတ်သည် ဗလာဖြစ်သွားသည်နှင့်အမျှ ပိုဆိုးသောအခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ထိုလူ မျက်လုံးဖွင့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ့အကြည့်က ရှင်းလင်းနေပြီး သူဘယ်ချိန်ထဲက နိုးနေလဲဆိုတာ ပြောဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ပတ်ဝန်းကျင်က အေးခဲသွားသလို ခံစားရပြီး သူတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေတောင် ပိုကျယ်လာသလို ခံစားရတယ်။

ခဏနေတော့ အဲဒီလူက အလျင်စလိုထထိုင်ပြီး ဆိုဖာဘေးက သူမရဲ့ထီးကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။ သူမကို ပေးမယ့်အစား သူ့ရှေ့က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှာ ထီးကို ချထားလိုက်တယ်။

"မင်းရဲ့ထီး။"

အတန်းထဲမှာ ဖုန်းသုံးနေတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်လို ခံစားရပြီး ယွင်လီက ထီးမယူခင် သုံးစက္ကန့်လောက် ကြောင်အသွားတယ်။

ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွင်လီက သူ့ကို မကြည့်ရဲဘဲ "အင်း" လို့သာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

သူဆက်ပြောဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိတော့တာကိုမြင်တော့ ယွင်လီက ဒီကသိကအောက်ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို မခံနိုင်တော့ဘူး။ သူမ တံတွေးမျိုချပြီး ထစ်ငေါ့ငေါ့ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်မ... အခုသွားတော့မယ်"

သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာပဲ အမျိုးသားက ထပ်ပြောလိုက်တယ်။ သူ့အသံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်ပေးနေသလို တိုးတိုးလေးပဲ။

"ဒါက ခေါက်ထီးပါ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ဖို့သုံးလို့မရပါဘူး။"

ယွင်လီ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြန်ကြည့်ဖို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ အိပ်မက်ထဲက မိုးရွာတဲ့ညကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရတယ်။

အေးစက်စိုစွတ်တဲ့ မိုးရေစက်တွေက သူ့ရဲ့ နောက်ထပ်စကားနဲ့အတူ သူမရဲ့ရင်ဘတ်ထဲကို စိမ့်ဝင်လာသလို ခံစားရတယ်။

“ရိုးရိုး ထီးရိုးအရှည်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။”

“…”