Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အခန်း ( ၁၆၈ ) – ရှင် ကြိုက်လား
ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်က သူမဘေးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ရှန်းယောင်ကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် မထင်မှတ်ပဲ သူ့အကြည့်တွေနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။
နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည့်အခိုက်တွင် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သလိုပင်။
တစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းထဲ တစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့နေရ၏။
“ဒါကို မြည်းကြည့်ပါလား” ကျီကျောက်က အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ဝက်ချိုချဉ် တစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်၊ “ဒါက ချိုချိုချဉ်ချဉ်လေး။ ရှင် ကြိုက်လားလို့ တစ်ချက်လောက် မြည်းကြည့်ပါလား။”
“ကောင်းပြီ” ရှန်းယောင်က ဝက်ချိုချဉ်ကို ဂရုတစိုက် မြည်းကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကြိုက်တယ်ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျီကျောက်က သူ့ကို ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ပိုလို့တောင် နာခံမှု ရှိလာခဲ့သည်။
တစ်မိသားစုလုံး ညစာ စောစောစားပြီးတော့ အနားယူရန် သူတို့အခန်းကို ကိုယ်စီ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
ကျီကျောက်တစ်ယောက် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေချိန်တွင် ရှန်းယောင် ရောက်လာခဲ့သည်။
“အာ့ထောင် ဒီယစ်ထုပ်ခေါင်ရမ်းပန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ သူ့အရောင် ပြောင်းသွားပြန်ပြီ” အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ရှန်းယောင်သည် ပန်းအကြောင်း တည့်တည့်ပြောကာ အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်၊ “မြန်မြန်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်ကြည့်။”
ရွှေအိုရောင်နေဝင်ချိန်၏ အလင်းရောင်သည် ယစ်ထုပ်ခေါင်းရမ်းပန်းအပေါ် ဖြာကျနေသည်။ မူလက ကြော့ရှင်းသော အရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြက်သွေးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေပြေလေညင်းက ပွင့်ဖတ် နှစ်လွှာကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
မြင်ကွင်းက အရမ်းလှပ၏။
သဘာဝတရားရဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ လက်ရာတွေဟာ လူတွေကို သက်မမောချစေဖို့ လုံလောက်ပေ၏။
“သုံးရာသီယစ်ထုပ်ခေါင်ရမ်းပန်းက မညှိုးနွမ်းခင် အရမ်းလှပလာလိမ့်မယ်” ကျီကျောက်သည် သူမ၏ မျက်လုံးဖြင့် ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ရပြီးနောက် လုံးဝ ကြက်သေ သေသွားခဲ့သည်။
“အလှပဆုံး ရှုခင်းက ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ ရှိတယ်၊ ကိုယ့်အချစ်ရဆုံးသူက ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိတယ်။”
ရှန်းယောင်၏ ဝန်ခံချက်သည် သူမနားထဲသို့ မထင်မှတ်ပဲ ရောက်ရှိလာပြီး ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းယောင်က ရှေသို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် တိုးလာနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးသည် ရှန်းယောင်၏ ပါးပြင်ပေါ် အမှတ်မထင် ပွတ်တိုက်မိသွားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သား တုန်ယင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရှန်းယောင်သည် အနားသို့ ပိုကပ်လာပြီး အဆုံးတွင် သူက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ် တိုက်ရိုက်နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
အချိန်မည်မျှကြာသွားမှန်းမသိသော်လည်း အနမ်းခံရသော ကျီကျောက်သည် သူ၏ သူမအပေါ် ပြသသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားလုံးကို လက်ခံရရှိခဲ့ကာ အနမ်းကြောင့် မူးဝေလဲကျသွားခဲ့သည်။ သူမရှေ့ရှိ ရှန်းယောင်က သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပုတ်နှိုးလိုက်သည်၊ “မင်း နောက်ဆုံးတော့ ထဖို့ ဆန္ဒရှိပြီလား။”
“ကျွန်မ… ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားတာလား” ကျီကျောက်သည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်၊ “ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မတို့ လုပ်နေ… ကျွန်မတို့လုပ်နေ…”
သူမ နှုတ်ခမ်းစူနေတာကိုမြင်တော့ ရှန်းယောင် ရယ်ချင်သွားသည်။
“မင်း အခုလေးတင် မူးလဲသွားတယ်။ ကံကောင်းထောက်မလို့ မင်း အခုပဲ ပြန်နိုးလာခဲ့တယ်။ မင်း ဓမ္မတာလာချိန်မှာ သွေးအများကြီး ဆုံးရှုံးသွားတာကြောင့် အမေ့က ပြောလို့ပဲ” ရှန်းယောင်က သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “မင်း ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ့်ကို အဲဒီအကြောင်း မပြောတာလဲ။ မင်း ရှက်လို့လား။”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျီကျောက်သည် လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။
ရှန်းယောင်က သူမ၏ မျက်နှာလေးကို စိတ်နှလုံးနာကျင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “မင်းကို ဂရုမစိုက်မိတဲ့ ကိုယ့်အပြစ်ပါပဲ။ မင်း ဒါကြောင့် အရမ်းပင်ပန်းနေတာပေါ့လေ။”
“ကျွန်မ မပင်ပန်းပါဘူး။ ကျွန်မ ခဏလောက် အနားယူဖို့ လိုအပ်တာပါ” ကျီကျောက်က သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး တိုးသဲ့စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်၊ “ကျွန်မ ရုတ်တရက် မေ့လဲသွားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ရှင့်ကို ခြောက်လိုက်မိလား။”
“ကိုယ့်ကို မခြောက်လှန့်မိပါဘူး။ ကိုယ် နည်းနည်းလေး စိတ်ပူသွားရုံလေးပါ” ရှန်းယောင်က အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကို သမားတော်က အိပ်ရာထဲမှာ ပိုနေဖို့ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အနားယူဖို့ အတိအကျ ပြောခဲ့တယ်။”
“ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်” ကျီကျောက်က ရယ်ရမလား ငိုရမလားပင် မသိတော့ပေ။ “ဒါ့အပြင်၊ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းကို ပြန်ပြင်ရဦးမှာအပြင် စားသောက်ဆိုင်လေးကိုလည်း ဖွင့်ဖို့လည်း ရှိသေးတယ်လေ။”
“အစ်ကိုကြီးက သူ နည်းလမ်းရှာပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်မလား” ရှန်းယောင်က သူမလက်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲပြီး စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့်…”
“ဒါပေမယ့်ဆိုတာ မရှိဘူး” ရှန်းယောင်က ခပ်တည်တည် မျက်နှာထားဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ “မင်း အရင်က ကတိပေးထားတာကို မေ့သွားပြီလား။”
“… ဘာကိုလဲ။”
“ဒီနေ့က ဆောင်းဦးပွဲတော်နေ့လေ။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ကျီကျောက်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ နက်ရှိုင်းသွားသည်။
“ကိုယ်တို့ အခု လမ်းလျှောက်ကြမလား။”
သူမ ပြန်မဖြေမီ ရှန်းယောင်က သူမလက်ကိုဆွဲပြီး ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဖက်သို့ ယွန်းသွားချေပြီ။ ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းကို လိမ္မော်ရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းအလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ အလွန် နွေးထွေးနေပုံရသည်။
“ရှန်းယောင် ကျွန်မတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ” ကျီကျောက်သည် သူ့လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်။ ညအမှောင်မှာ အလင်းရောင်က အနည်းငယ် မှိန်နေပေမယ့် သူမကို တစ်နေရာဆီ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။
ကျီကျောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မသိစိတ်မှ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲကြည့်မိတော့ အနီးနားတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အာ့ထောင် မကြောက်ပါနဲ့” ရှန်းယောင်က သူမကို နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ ထို့နောက် သူက သူမခါးလေးကို ပွေ့ချီပြီး သူ့ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“မြတ်စွာဘုရား” ကျီကျောက်တစ်ယောက် အာမေဋိတ်သံ ပြုမိသွား၏။
“အာ့ထောင် မင်း သစ်တောထဲမှာ ဘာမြင်ရလဲ။”
“အလင်းမှိန်မှိန်လေး”
ကျီကျောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင် သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ လှည့်ပတ်ကြည့်မိသည်။ အဆုံး၌ သူမသည် အလွန်အမင်း သိချင်စိတ်ပြင်းပြသွားခဲ့မိသည်။ “အဲ့ဒါက ဘယ်မှာလဲ။”
“အဲ့တာက ရွာရဲ့ အနောက်ဖက်အကျဆုံးနေရာပဲ။ ငါတို့က တောင်ပေါ်မှာရှိနေတာ။ အဲဒီတောင်လေးကို လူကြီးတွေက ဝူမင်တောင်လို့ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီတောင်ပေါ်မှာ မိုးအဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေတာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်ပြီ” ရှန်းယောင်သည် အဝေးမှ ရှုခင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။
“ရှင် ကျွန်မကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီခေါ်လာတာလဲ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့…” ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး သူမ၏ သံသယကို တမင်တကာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထား၏။
အာ့ထောင်၏ မျက်ဝန်းထဲ စူးစမ်းလိုစိတ်များ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။
“မင်း မျက်ဝန်းတွေကို မှိတ်ထားပေး” ရှန်းယောင်က သူမအနား ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ကျီကျောက်သည် သိချင်စိတ်ကို နောက်ပို့ထားကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မှိတ်ထားလိုက်သည်။
“ရပြီ။”
သူမမျက်ဝန်းထက်ရှိ အနက်ရောင်အဝတ်စကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် သူမရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ချစ်စရာ ပိုးစုန်းကြူးလေးများသည် အစိမ်းရောင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး လှပသော ပန်းချီကား တစ်ချပ်အသွင်ကို ပုံဖော်နေသည်။ ဒါက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါနေစေသည်။
“မင်း သဘောကျလား” ရှန်းယောင်က သူမကို အနောက်ကနေ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်၊ “ဒါက ကိုယ် မင်းအတွက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ။”
“ကျွန်မ ကြိုက်တယ်” ကျီကျောက်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဒါက အရမ်းလှပလွန်းတယ်။
...
“ဒီနေ့က ဆောင်းဦးပွဲတော်နေ့လေ။ ကိုယ် မင်းကို မီးအိမ်ပွဲတော်ကျရင် အပြင်ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ကိုယ် မင်းကို ကတိပေးထားခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ အခုတလော ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကတိစကားကို အချိန်နဲ့ တပြေးညီ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ဘူး…” ရှန်းယောင်က နူးညံ့ညင်သာစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်၊ “ဒါကိုပြန်တွေးမိပြီး ကိုယ် မင်းအတွက် ဒီလို ပိုးစုန်းကြူးမီးအိမ်ပွဲတော်အဖြစ် အထူးမီးအိမ်ပွဲတော် ဖန်တီးပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်။”
“ဒါက အရမ်းလှတယ်” ကျီကျောက်က ရက်ရက်ရောရော ချီးကျူးခဲ့သည်၊ “ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အထူးပြိုင်ဖက်ကင်းတဲ့ မီးပုံးပွဲတော်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။”
ကျီကျောက် မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်တာကိုမြင်တော့ ရှန်းယောင်က သူမကို တားလိုက်သည်။
“ဘာ… ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကျီကျောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
“ညဘက်က အေးပြီး တောင်ပေါ်မှာ လေပြင်းတော့ ကိုယ်တို့ အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ရအောင်” ရှန်းယောင်က အလျင်စလို ပြောခဲ့သည်။
ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းကိုပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရှန်းယောင်သည် သူတို့အခန်းထဲ အမြန်ပြန်သွားဖို့ မစောင့်နိုင်ပေ။ ရှန်းယောင်သည် မှင်သွေးပြီး စာရွက်ကို အသင့်ပြင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒီနေ့ညမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည် လှပသော မြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အာ့ထောင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးစုန်းကြူးများနှင့်အတူ သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ကျီကျောက်သည် လုံးဝကို မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ အဆုံး၌ ဤလှပသောမြင်ကွင်းသည် လက်လွတ်မခံသင့်ပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်၊ ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်တွင်။
ချင်မင်ဟုန်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မေးမြန်းပြီး အံ့ဖွယ်သမားတော်၏ နာမည်ပြောင်ကို ဆက်တိုက်ရှာဖွေနေခဲ့သည်။
ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ရှန်းဟယ်ရွာကို သွားဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။
ရွာအဝင်ဝတွင် ရထားလုံး ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ညည့်နက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
...
ချင်မင်ဟုန်သည် မိန်းကလေးကျီကို သူထင်ထားတာထက် ပိုဂရုစိုက်ပုံပေါ်ကြောင်းကို နောက်ဆုံးတော့ သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
***
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER