MM Story Teller

Ch 16

Viewers 1k

အပိုင်း (၁၆) ကင်းမြီးကောက်

စုန့်ဝေဖျင်က သူ၏တဒိုင်းဒိုင်းခုန်နေသည့် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင် ရွှီရှောင်ကျောင်း ညည်းနေသည့် ထူးဆန်းသည့်သီချင်းကို နားထောင်နေလေသည်။

‘ငါးဆားနယ်၊ ငါးဆားနယ်လေး၊ ငါက ငါးဆားနယ်လေးပါ ~ ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး လှလိုက်တာ၊ ငါက အလှဆုံးငါးဆားနယ်တစ်ယောက်ပါ ~’

သူမသည် လက်ရှိတွင် စိတ်ကြည်လင်နေမှန်း သူ သိနေသည်။

သူမ စိတ်ကြည်လင်နေချိန်တိုင်း သူ နားမလည်နိုင်သည့် ထူးထူးဆန်းဆန်း သီချင်းများကို ညည်းနေတတ်သည်။ သို့တိုင် သူကတော့ သီချင်းများက နားထောင်လို့ကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။

အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် စုန့်ဝေဖျင်က တွေးမိလေသည်။ သူမက ဘာလို့ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းနေရတာလဲ။

စုန့်ဝေဖျင် ခရီးထွက်သည့် နေ့ရက်များက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ရွှီရှောင်ကန်းသည် ကျောင်းတက်ဖို့ ရက်ထွက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက အဖွဲ့မှ ခွင့်ယူပြီး ထိုနေ့ရက်များကို ရွှီရှောင်ကန်းအတွက် ဖြည့်စွက်သင်ခန်းစာများကို သင်ပေးဖို့ အသုံးချလိုက်သည်။

ဝူချွန်းဟွားက အလွန်ဝမ်းသာနေသည်မှာတော့ သဘာဝပင်။ သူမတွင် ချက်ပြုတ်စရာ များများစားစား မရှိသော်လည်း နေ့တိုင်း မတူသည့်နည်းလမ်းဖြင့် ကြိုးစားချက်ပြုတ်ပေးရှာသည်။ ရွှီရှောင်ကန်းက စုန့်အိမ်သို့ သွားပြီး သန့်ရှင်းရေးအလုပ်တချို့လုပ်ပေးသည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က စုန့်ဝေဖျင် ခရီးထွက်သွားသလိုပင် ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ဘာမှပေးမလုပ်ချေ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ထိုကိစ္စကို အလွန်ကျေနပ်ပြီး မောင်ဖြစ်သူကို ပျိုးထောင်ရသည်မှာ အချည်းနှီးမဖြစ်ဘူးဟု ခံစားမိလေသည်။ ရွှီရှောင်ကန်းသည် အသားများ ပြည့်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း အချက်အပြုတ်များကို လေ့ကျင့်လာနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အိမ်က စားဖိုမှူးကတော့ နောက်တစ်ယောက် တိုးလာတော့မည်။

တစ်မနက်ခင်းတွင်တော့ သူမအိမ်တံခါးရှေ့တွင် ဟန်ကွမ်းဟွေက သူမနေ့တိုင်း မြင်နေရသည့် ဝက်စတူးကို ကိုင်ပြီး တံခါးလာခေါက်သည်ကိုတော့ စိတ်ဆိုးရလေသည်။ ဒီလူယုတ်မာကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူ ဘာဖြစ်ချင်နေသည်ကို သူမ သိလေသည်။

“နင် ငါ့ကို စကားတစ်ခွန်းပြောရဲရင် ပြောကြည့်စမ်း ငါ စုန့်ဝေဖျင်နဲ့ နင့်ကို အသေလာရိုက်ခိုင်းပစ်မယ်”

စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် ဟန်ကွမ်းဟွေကို ရှက်သွားအောင် လုပ်ပစ်ပြီး သူ့လည်ပင်းလည်း ထူပူသွားတော့သည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ကျေနပ်သွားပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ဒီလိုရွံစရာကောင်းတဲ့လူတွေနဲ့ စကားပြောရတာကိုက အသက်တိုတယ်။ သူနဲ့ ကျောက်ယန်ယန်က တကယ့်ပြီးပြည့်စုံတဲ့အတွဲပဲ။ ဒီဘဝမှာ သူတို့တွေ သံယောဇဥ်ခိုင်မာပါစေလို့တောင် ဆုတောင်းတယ်။

ဒီအနှောင့်အယှက်တွေကို မစဥ်းစားတော့ဘူး။ ရွှီရှောင်ကျောင်း၏ဘဝက အေးအေးချမ်းချမ်းနှင့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေလေသည်။ သို့သော်ငြား စုန့်ဝေဖျင်ကတော့ သုံးရက်အတွင်း ပြန်လာရမည့်အစား ငါးရက်မြောက်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် စုန့်ဝေဖျင်က သည်တစ်ကြိမ်လည်း သူမအတွက် ရှားပါးပစ္စည်း ဝယ်လာပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ စည်သွပ်ဘူးတစ်ဖာလေ။ ပြီးတော့ စတော်ဘယ်ရီစည်သွပ်ဘူး။

“ဝိုး စုန့်ဝေဖျင် ဒါက စားလို့ကောင်းတယ်လေ၊ ငါ ကြိုက်တယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက မစားရတာကြာပြီဖြစ်သည့် စတော်ဘယ်ရီအရသာကို မျက်လုံးမှိတ်ရင်း အရသာခံလိုက်ပြီး သူ့ကို စိတ်ရှိတိုင်း ချီးကျူးနေလိုက်တော့သည်။

သူက ခြင်းငယ်လေးတစ်ခုကို သယ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမက စဥ်းစားလိုက်ပြီး

“ဒါက ဘာလဲဟင်”

ဧကန္တ ဒီတစ်ခါ သူတို့တွေ မမျှော်လင့်ဘဲ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရခဲ့ပြီး ရှားပါးပစ္စည်းတချို့ ရခဲ့တာများလား။

စုန့်ဝေဖျင်က ခြင်းငယ်လေးကို အုပ်ထားသည့် ကောက်ရိုးဖျာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး

“ငါးဆားနယ်လေ”

ဘာ။ ဘာ။ ဘယ်လို။

“နင်ဘာလို့ ငါးဆားနယ်တွေ ဝယ်လာတာလဲ” ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းလေးကို ဆန့်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့မျက်ခုံးများကို ပင့်ထားလိုက်ပြီး

“မင်း ကြိုက်တယ်မလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ ညည်းနေကျ ငါးဆားနယ်သီချင်းကို သတိရသွားပြီး ဆွံ့အသွားတော့သည်။

ငါးဆားနယ်ကို သုံးရက်ဆက်တိုက် စားသောက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ရွှီရှောင်ကျောင်း အိပ်ရာမဝင်ခင် ခန်းဆီးကို ထပ်မ,လိုက်ပြီး

“ဟဲ့ စုန့်ဝေဖျင် နောက်ဆို နင့်ကို ငါးဆားနယ်တွေ ဝယ်ခွင့်မပေးတော့ဘူးနော်၊ ငါ ပြောတာ ကြားလား”

စုန့်ဝေဖျင်က သူမ စားလို့ဝသွားတာ ဖြစ်မည်ဟုသာ တွေးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်လေသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ရှင်းပြရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး

“ပြီးတော့ ငါ ငါးဆားနယ် မကြိုက်ဘူး၊ ငါက ငါးဆားနယ်လို ဖြစ်ချင်တာ၊ မဟုတ်ဘူး၊ အိုက်ယား.. နင် နားမလည်ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မကြိုက်ဘူးနော်”

စုန့်ဝေဖျင်သည် နားမလည်သော်လည်း သူမက မကြိုက်ဘူးဆိုသဖြင့် သူက မဝယ်တော့ပေ။

ငါးဆားနယ်ကို ချန်ထားလိုက်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်နှင့် တခြားသူများသည် သည်တစ်ကြိမ်တွင် စည်သွပ်ဘူးများကိုသာ ယူလာခဲ့ကြသည်။ မိသားစုအတွက် ချန်ထားသည့် နှစ်ဘူးကလွဲလျှင် စုန့်ဝေဖျင်သည် အားလုံးကို ရောင်းလိုက်ပြီး ၅ယွမ်ရှာနိုင်ခဲ့သည်။

လတ်တလောတွင် ငွေသုံးစရာ မရှိနေချေ။ များပြားသည့်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ရမည့်ငွေက မရှိသလောက်ပင်။ စုန့်ဝေဖျင်က ရွှီရှောင်ကျောင်းနှင့် တိုင်ပင်လိုက်သည်။ သည်၅ယွမ်ကို လီစန်းထျယ်ကို ပြန်ဆပ်မည့်ငွေအဖြစ် ထားလိုက်လေသည်။

သည်တစ်ကြိမ် ခရီးထွက်ပြီးနောက်တွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့က လာမည့်အနာဂတ်တွင် ခရီးထွက်အုံးမည် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ နွေဦးပျိုးကျဲချိန် စတင်ပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့က ယာဥ်များကို လယ်ရာစိုက်ပျိုးရာတွင် ကူညီပေးရန် လိုအပ်လေသည်။ ထို့အပြင် စုန့်ဝေဖျင်ကလည်း ခွင့်မရတော့ချေ။

ရွာထဲက လူတိုင်းနီးပါးက တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ရသည်။ မိုးရွာသည်ကို အချိန်ကောင်းယူပြီး သူတို့သည် နွေဦးပျိုးကျဲခြင်းကို စတင်ကြရသည်။

ရွှီရှောင်ကျောင်း မကြိုက်ဆုံးက အလုပ်သွားရခြင်းဖြစ်မှန်း စုန့်ဝေဖျင်က သိထားလေသည်။ သူမသည် အလွန်နူးညံ့ပြီး ထိုနေရာက သူမနှင့် ရန်ငြိုးရှိသကဲ့ ပါးစပ်ကို စူပုတ်ထားတော့သည်။

“မင်း အိမ်မှာပဲ နားလိုက်ပါ၊ သွားစရာမလိုဘူး”

ရွှီရှောင်ကျောင်းလည်း မသွားချင်ပေ။ သူမသည် ထိုကိစ္စကို စဥ်းစားထားပြီးသားပင်။

“ဒီနေ့တစ်ရက်တော့ သွားလိုက်ပါမယ်၊ အတွေ့အကြုံရတာပေါ့၊ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ငါ မသွားတော့ဘူး”

သူမ မထင်ထားသည်က နွေဦးပျိုးကျဲခြင်းသည် အလွန်ပင်ပန်းလွန်းရသည်ကိုပင်။ ခါးလေးကုန်းပြီး စပါးပျိုးပင်များကို တွင်းထဲ ထည့်ရုံနှင့်တင် သူမ၏ခါးက စတင် နာကျင်လာတော့သည်။

သို့သော်ငြား အနီးနားတွင် အာကျယ်အာကျယ်နှင့် စကားပြောဆိုနေကြသူများလည်း ရှိလေသည်။

“အိုးဟယ် ရှောင်ကျောင်းရယ် ပြောရမယ်ဆိုရင်လေ နင်က မိုက်မဲလိုက်တဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ”

ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်၏ မိန်းမ အဒေါ်ဝမ်က လော်စပီကာတစ်ခုလိုပင်။ သူမ၏ပါးစပ်က ပေါက်ပေါက်ဆုပ်လို ဆက်တိုက်ပြောနေတော့သည်။

“ကြည့်စမ်း၊ နင်က ဟန်ကွမ်းဟွေကို လက်မထပ်တော့ ကျောက်ယန်ယန်က အမြတ်ထွက်သွားတယ်၊ ယန်ယန်ဆိုတဲ့ကလေးမ ဘယ်သွားလဲ နင် သိရဲ့လား”

သူမသည် ရွှီရှောင်ကျောင်း၏တုံ့ပြန်မှုကို လုံးဝ မလိုအပ်ချေ။ သူမက တစ်ယောက်တည်း စကားဝိုင်းကို တက်တက်ကြွကြွ ဆက်ထိန်းထားသည်။

“သူ့ကိုလေ အမယ်, အလုပ်ကောင်းတစ်ခု ပေးထားတာဟဲ့၊ ရေလှောင်တမံကို စောင့်ကြည့်ပေးရမှာတဲ့၊ ရေလှောင်တမံကို စောင့်ကြည့်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်သလဲ၊ နေရောင်လည်း ထိစရာမလိုဘူး၊ မပင်ပန်းဘူး၊ တစ်နေ့လုံး တော်တော်လေးကို သက်သက်သာသာပဲ၊ နင့်ကို ကြည့်လိုက်စမ်း၊ ခဏလေးနဲ့တင် ဒါကို မလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ အခုတော့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်တာ ဘယ်လောက်တောင် အရေးကြီးလဲဆိုတာ သိပြီမလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏စကားများကို ကြားရသည်မှာ ပင်ပန်းလာတော့သည်။

“အဒေါ်ဝမ် သူစိမ်းတွေကတော့ အဒေါ်က ပင်လယ်ထဲမှာနေတာလို့ ထင်နေကြတော့မှာပဲနော်”

အဒေါ်ဝမ်က သူမ၏အဓိပ္ပာယ်ကို မသိချေ။

“ဘာကိုလဲ”

“အရမ်းနားညည်းတာပဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်း တဖက်သို့လှည့်သွားပြီး သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သစ်ပင်အောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ သူမသည် ရေနည်းနည်းလောက်သောက်ပြီး အနားယူရမည်။

ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည့် အဒေါ်က နောက်တွင် ကျန်ခဲ့လေသည်။ တခြားသူများ၏ မထိန်းနိုင်တော့သည့် ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်မှ သူမက တိတ်တိတ်လေး ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျေးဇူးကန်းလိုက်တဲ့ ကလေးမ၊ နင် ငိုရမဲ့အချိန်တစ်ချိန်တော့ ရှိလာအုံးမှာပါ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ရေသောက်ရင်း သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အရိပ်အောက်တွင် ထိုင်နေလေသည်။ ကျောက်တုံးတစ်ခုက သူမ၏ခြေသလုံးနှင့် ကပ်နေသည်။ သူမက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကို ဘေးသို့ တွန်းလိုက်လေသည်။ သူမ၏လက်က လက်ထောက်ပြီး သူမ၏အနေအထားကို ပြောင်းဖို့ ကျောက်တုံးကို လှည့်ဖို့ပြင်လိုက်စဥ်တွင် အင်အားကို ထုတ်ပြနေသည့် ကင်မြီးကောက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ရုတ်တရက် ဖိမိသွားတော့သည်။

“အမလေး စုန့်ဝေဖျင်”

သူမ၏အသံကို ကြားလိုက်သည်တွင် စုန့်ဝေဖျင်က ခြေနှစ်လှမ်း သုံးလှမ်းတည်းနှင့် အပြေးရောက်လာပြီး

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် သူမ၏ခြေမျက်စိကို ကိုင်ထားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လှန်ထားသည့်ကျောက်တုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ကာ

“ကင်းမြီးကောက်ကြီးက ငါ့ကို ကိုက်တော့မလို့၊ ငါလည်း ထရပ်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်တာ ခြေကျင်းဝတ် လိမ်သွားလို့”

သူမသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်တက်လာတော့သည်။

စုန့်ဝေဖျင်က ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ကင်းမြီးကောက်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေလေသည်။ သူက ကျောက်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကင်မြီးကောက်ကို အသေရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ သူက ရွှီရှောင်ကျောင်းရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ခြေကျင်းဝတ်ကို ထိကြည့်လိုက်၏။ ခြေကျင်းဝတ်က နီမြန်းနေလေသည်။

“နာလား”

“နာတယ်”

ဘာမှ မမြင်ရချေ။ စုန့်ဝေဖျင်က ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ

“တက်လိုက်၊ ငါ မင်းကို ဆေးခန်းခေါ်သွားပေးမယ်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အနည်းငယ်တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏ခြေကျင်းဝတ်က မည်မျှနာကျင်နေသည်ကို စဥ်းစားလိုက်မိလေသည်။ ငါ့ အရိုးသာ ကျိုးသွားပြီး အချိန်မီ မစစ်ဆေးနိုင်ခဲ့ရင် လမ်းလျှောက်ရင် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်ပြီး ကြည့်လို့ကောင်းတော့မှာမဟုတ်ဘူး။

သူမက လက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်၏လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်ကာ သူက သူမ၏ ခြေထောက်ကို ကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။ သူမကို အလွယ်တကူ သယ်လို့ရသွားတော့သည်။

“ကောင်လေးဖျင် မင်းမိန်းမ ဘာဖြစ်တာလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ကျောပေါ်က အလေးချိန်ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်မိလေသည်။ သူသည် ထိုအကြောင်းကို မစဥ်းစားခင်မှာပင် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး

“သူ ခြေကျင်းဝတ်လည်သွားလို့၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ကျန်းမာရေးဆေးခန်း သွားပို့မလို့”

“ဒါဆို မင်း အလုပ်ရမှတ် ၁၀မှတ် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

“ရပါတယ်” စုန့်ဝေဖျင်က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး လျှောက်ကာ ထွက်သွားနှင့်ပြီးဖြစ်လေသည်။

မထင်မရှား အသံတစ်ခုက ထွက်လာလေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ သူ(မ)က မြို့မှာ ကြီးလာတာလေ၊ အရမ်းကို နူးညံ့တာ၊ ခဏလောက် အလုပ်လုပ်ပြီး ခြေခေါက်သွားတာတဲ့လေ”

“နူးညံ့တော့ရော ဘာအရေးလဲ၊ ကြည့်လေ၊ ကောင်လေးဖျင်က သူ့(မ)ကို တန်ဖိုးထားလိုက်တာ သူ့မှာ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ရဘူး၊ ဒီလိုပန်းလေးနဲ့တူတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်လည်း နောက်ဆုံးတော့ လက်ထပ်လိုက်ရတာပဲ၊ ဒါပေါ့လေ သူကတော့ အလေးထားရမှာပေါ့၊ ဟန်ကွမ်းဟွေသာ ဒါကို မြင်သွားရင် ဘယ်လိုပြောမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ”

ရယ်မောသံက ခပ်ဝါးဝါး ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက မျက်စောင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး

“ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ၊ သူတို့တွေလေ ဘာလို့ အတင်းတွေ အရမ်းပြောနိုင်ရတာလဲ၊ သူတို့တွေ တခြားလူအကြောင်းသာ မပြောရရင် ဒီနေ့ကို မဖြတ်ကျော်နိုင်တော့မဲ့အတိုင်းပဲ”

သူမ၏ ရှူထုတ်လိုက်သည့် လေနွေးက စုန့်ဝေဖျင်၏နားဘေးတွင် လွှင့်မျောသွားပြီး သူ့ကို တွန့်သွားစေတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို တင်းအောင်စေ့ထားလိုက်ပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“သူတို့ကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့၊ မင်း တော်တော်နာနေသလား”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။ သူ မမြင်နိုင်သည်ကို စဥ်းစားမိလိုက်သဖြင့် သူမက သူ့နားနား ကပ်သွားပြီး ဖြေလိုက်လေသည်။

“ပိုတော့ ဆိုးမလာပါဘူး၊ အရင်အတိုင်းပဲ၊ ဟိုလေ စုန့်ဝေဖျင် ငါက အသုံးမကျဘူးလို့ နင် ထင်လားဟင်၊ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ငါက အလှပန်းအိုးတစ်လုံးပဲ၊ ဪ ပန်းအိုးဆိုတာကလည်း လူတစ်ယောက်က သူ့ခြေသူလက်တွေကိုတောင် မမ,နိုင်ဘဲ တာဝန်မထမ်းနိုင်တဲ့သူကို ပြောတာ”

စုန့်ဝေဖျင်က ထိုကိစ္စကို တစ်ခါမှ မစဥ်းစားဖူးချေ။

“မင်းက ကောင်းပါတယ်”

သူမသာ မရှိရင် အဘွားကလည်း နေ့တိုင်း အဲလောက်ပျော်နေမှာမဟုတ်ဘူးလ။ သူ့အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ချီးကျူးစကားကို နားစွင့်ထားလေသည်။ ရလဒ်မှာ သည်ကောင်လေးက နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းပင်။

“ထပ်ပြီး မရှိတော့ဘူးလား”

စုန့်ဝေဖျင်က နားမလည်ရာ

“ဟင်”

ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး

“ဒါဆို ငါ ဘာမှားနေလဲဆိုတာ နင် ငါ့ကို ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ”

စုန့်ဝေဖျင်က မသဲမကွဲအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“အားလုံး ကောင်းတယ်လေ”

ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စကားမပြောနိုင်တဲ့ ဒီလိုလူမျိုး ရှိနေတာလဲဟယ်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူလည်ပင်းကို ဖက်ထားပြီး အနည်းငယ်မြင့်အောင် ခုန်လိုက်ပြီး ငြင်းခုန်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူမကို အလွန်ပျော်သွားစေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သတိထားမိသွားလေတော့သည်။

“စုန့်ဝေဖျင် နင့်နားတွေ ဘာလို့ နီနေပြန်တာလဲ၊ အဟား ဟား ဟား”

...

Prev Next