Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အပိုင်း (၁၀) သူ့ကို ရိုက်စမ်းပါ
“မရိုက်နဲ့တော့၊ မရိုက်နဲ့တော့ အမလေး ရပ်ပါတော့ ကောင်လေးဖျင်ရဲ့၊ နင် ဟန်ကွမ်းဟွေကို ဆက်ရိုက်နေရင် သူ့ကို သ-တ်မိသွားတော့မှာပဲ”
အမှန်တွင်တော့ စုန့်ဝေဖျင်သည် သူ့လက်သီးကို ပစ်ထိုးလိုက်ချိန်တွင် နောက်မှ လိုက်လာသည့် ကျောက်ယန်ယန်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်သံကို ကြားလိုက်ကြသည့် လူများက မြန်မြန်ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ ဟန်ကွမ်းဟွေက အများကြီး အရိုက်မခံလိုက်ရပေ။
စုန့်ဝေဖျင်၏ ဝံပုလွေနှင့်တူသည့် စိတ်ဓာတ်ကသာ လူများကို ပျာယာခတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ခြင်းပင်။
ရွာဌာနခွဲစာရေးက ဖြတ်သွားသည်နှင့်ကြုံသည်။ လူအုပ်ကြီးက စုန့််ဝေဖျင်ကို ဆွဲထားပြီး ဟန်ကွမ်းဟွေ၏ ပါးစပ်တွင် သွေးထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက အလျင်စလို ရှေ့တိုးလာပြီး
“ဘာဖြစ်ကြတာလဲ၊ သောက်ကျိုးနဲ၊ မင်းတို့တွေ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ ကောင်လေးဖျင် မင်း ဟန်ကွမ်းဟွေကို လုပ်လိုက်တာကိုလည်း ကြည့်အုံး၊ သူက ပညာတတ်လူငယ်ခေါင်းဆောင်လေ၊ မင်းအလုပ်ရမှတ်တွေကို နုတ်ပစ်ရမယ်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်ပြီး
“စာရေးကြီး ဘာ အလုပ်ရမှတ်ကို နုတ်မှာလဲ၊ ဟန်ကွမ်းဟွေကို သူအရင်ဆုံး ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးကြည့်ပါအုံးလား၊ သူက ကျွန်မဆီ ပြေးလာပြီး ပေါက်ကရစကားတွေနဲ့ ကျွန်မကို နှောင့်ယှက်ခဲ့တာ၊ ဒါက ရမ်းကားတဲ့လုပ်ရပ်ပဲ၊ ကိုကိုဝေဖျင်က သူ့ရိုက်တာကလည်း နည်းနည်းလေးပဲ”
ဟန်ကွမ်းဟွေသည် နာကျင်မှုကို သည်းခံရင်း ပြန်ချေပလိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ဘူး”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဘာမှလည်း ဖုံးကွယ်မထားသလို စိုးရိမ်သည့်မျက်နှာလည်း ဖြစ်မနေချေ။ သူမက မဲ့ရွဲ့လိုက်ပြီး
“နင် မလုပ်ခဲ့ဘူး ဟုတ်လား၊ လာလေ ဒါဆို၊ ဌာနခွဲစာရေးကြီးကို ပြောပြလိုက်စမ်းပါ၊ နင် ခုနကပြောခဲ့တာတွေ ပြန်ပြောလိုက်၊ ဌာနခွဲစာရေးနဲ့ တခြားသူတွေကို နားထောင်ပါစေ၊ နင်က လူရမ်းကားတစ်ယောက်လား”
ဟန်ကွမ်းဟွေက တွန့်ဆုတ်နေပြီး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် အားလုံးက နားလည်သွားကြတော့သည်။
“အို ဟန်ကွမ်းဟွေက ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကလည်း မသန့်ရှင်းပါလား”
“ရဲဘော်ဟန်ကွမ်းဟွေ နင်က ပညာတတ်လူငယ်ခေါင်းဆောင်လေ၊ နင့်မှာ စာရိတ္တကျင့်ဝတ်ကောင်းတွေ ရှိရမှာပေါ့၊ နင်က စာရိတ္တပျက်ပြားနေမဟုတ်မလား”
“ဟုတ်တယ် ရွာကလူတွေ အားလုံးသည် ရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်နဲ့ တွဲနေတာ၊ မနေ့က ရှောင်ကျောင်း အနီရောင်ဝတ်စုံလေး ဝတ်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်နဲ့ ထွက်သွားတာ အားလုံး တွေ့လိုက်ကြတယ်လေ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဟုတ်တယ် နင်က ဘာအတွက် တွယ်ကပ်နေတာလဲ၊ နင့်မှာလည်း ရွှီယန်ယန် မဟုတ်ဘူး ကျောက်ယန်ယန် ရှိနေတာပဲမလား”
အနီရောင်ဝတ်စုံအကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်တွင် ဟန်ကွမ်းဟွေ၏မျက်လုံးများက တဖန်နီရဲသွားပြီး
“ရှောင်ကျောင်းက ကျွန်တော့်ကို လာသောင်းကျန်းနေတာ”
သည်စကားကို ကြားလိုက်သည်တွင် ရွာဌာနခွဲစာရေးလည်း သည်ကလေးက ရိုက်ခံရသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ
“ဘာလို့ သောင်းကျန်းမှာလဲ၊ သူတို့နှစ်ယောက်က မိတ်ဆက်စာနဲ့ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်တွေ ရထားပြီးပြီ၊ ဘာသောင်းကျန်းစရာ ရှိလို့လဲ၊ ငါ မြင်တာတော့ မင်းက ပညာတတ်လူငယ်ခေါင်းဆောင် မလုပ်ချင်တော့ဘူးထင်တယ်၊ မင်း အဲလိုဆက်လုပ်နေရင် မင်း ဆက်ပြီး အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်”
သူသည် ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့လက်ကို ယမ်းလိုက်ကာ
“လူစုခွဲတော့၊ လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ကြ”
ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူက လျှောက်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။ အားလုံးက စုန့်ဝေဖျင်၏ မှုန်ကုပ်နေသည့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သူ့ဘေးတွင် ဆက်မနေရဲတော့ချေ။ သို့တိုင် ရွှီရှောင်ကျောင်းက တီးတိုးစကားအားလုံးကို ကြားလိုက်သေးသည်။
“အို ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို တကယ်လက်ထပ်လိုက်တာလား၊ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စ,နေတာလို့ ထင်ထားတာလေ”
“ဟုတ်ပါ့၊ ရွှီရှောင်ကျောင်းက တော်တော်လေး လှတဲ့ဟာကိုဟယ်၊ သူက စုန့်ဝေဖျင်ကို တကယ်ပဲ မျက်စိကျနိုင်သတဲ့လား”
“ဌာနခွဲစာရေး ပြောပြီးပြီလေ၊ သတင်းအမှားဖြစ်နိုင်ပါအုံးမလား၊ စုန့်ဝေဖျင် သောက်ကျိုးနဲ ကံကောင်းတာဟ”
“စုန့်ဝေဖျင်က လူမွဲတစ်ယောက်ပဲ၊ ရွှီရှောင်ကျောင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူ့ကို မျက်စိကျသွားတာလဲ၊ ယန်ယန် ပြောတာ မှန်နေတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့အိမ်မှာ ညအိပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာလေ”
“မသိဘူးလေ၊ ငါတော့ သတင်းအမှားလို့ ထင်တာပဲ၊ ယန်ယန်က ဟန်ကွမ်းဟွေကို မျက်နှာဖို့ ကြိုးစားနေတာမဟုတ်ဘူးလား၊ သူက ပါးစပ်ထဲမှာ နောက်ချေးအပြည့်နဲ့ တခြားသူတွေကို နာမည်မဖျက်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်လို့လဲ”
ပြောနေတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ၊ သူတို့ကဖြင့် လက်ထပ်ပြီးသွားပြီလေ”
“ကျွတ် ကျွတ် ရွှီရှောင်ကျောင်းက အရမ်းလှတာ ပျားတွေနဲ့ လိပ်ပြာတွေကို ဆွဲဆောင်ထားသလိုပဲ၊ နင် ခုနက ဟန်ကွမ်းဟွေရဲ့မျက်လုံးတွေကို မတွေ့လိုက်ဘူးလား၊ သူ ရွှီရှောင်ကျောင်းကို လုံးဝ မမေ့သေးဘူး၊ ငါ မြင်သလောက်တော့ စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့ဆံပင်တွေ တနေ့တာ့ စိမ်းကုန်တော့မှာပဲ”
ရွှီရှောင်ကျောင်းက အေးတိအေးစက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လှမ်းအော်ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒီမှာ အဒေါ်တို့ ဦးလေးတို့ အားနေရင်လည်း မြေကြီးတူးကြပါလား၊ တခြားလူတွေအကြောင်း အတင်းပြောတာက ဗိုက်ပြည့်ပြီး ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးနိုင်လို့လား၊ ကျွန်မလည်း မနက်ဖြန် ရှင်တို့ရဲ့မိသားစုတွေမှာ ဘာတွေပျော်စရာများ ရှိမလဲ စုံစမ်းပြီးရင် လော်စပီကာနဲ့ တရွာလုံးကြားအောင် အော်ပေးရမလား”
နောက်ဆုံး သူတို့သည် အဝေးကြီး မရောက်ကြသေးချေ။ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့်သူလက်ထဲတွင် မိသွားပြီး အတင်းစကား၏ အဓိကဇာတ်ကောင်မှာ ရွာထဲက ဝံပုလွေပေါက်လေး စုန့်ဝေဖျင် ဖြစ်လေရာ လူအုပ်ကြီးက ချောင်းဆိုးလိုက်ကြပြီး မကြားချင်ဟန်ဆောင်ကာ ထွက်သွားလိုက်ကြတော့သည်။
စုန့်ဝေဖျင်က မျက်နှာ တင်းမာနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို တွတ်လိုက်ပြီး
“ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့၊ ပြောကြပါစေ၊ အခု ဆင်းရဲတာ ဘာမှားလို့လဲ၊ ငါတို့တွေက နောက်ဆုံးကျရင် သူတို့ထက် ပိုကောင်းတဲ့ဘဝမှာ သေချာပေါက်နေရမှာ၊ ပြီးတော့ ငါကလည်း ငါ့ဘဝမှာ တခြားယောကျ်ားတွေကို ဘယ်တော့မှ ကြည့်မှာမဟုတ်ဘူး၊ စိတ်မပူနဲ့”
ဟန်ကွမ်းဟွေ၏ စိတ်ပျက်နေသည့်အဖြစ်နှင့်မတူဘဲ ကျောက်ယန်ယန်၏ နှလုံးသားကတော့ မီးရှူးမီးပန်းများ အပြည့်ဖြစ်နေလေသည်။ ရွှီရှောင်ကျောင်းက စုန့်ဝေဖျင်ကို လက်ထပ်လိုက်ပြီတဲ့လေ။ အစ်ကိုကွမ်းဟွေ ဘယ်လိုပဲ နောင်တရနေပါစေ ရွှီရှောင်ကျောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး။ သူမက ရှေ့သို့ လှမ်းကာ ဟန်ကွမ်းဟွေကို တွဲပေးလိုက်ပြီး စုန့်ဝေဖျင်ကို မျက်စောင်းဖြင့်ကြည့်လိုက်ကာ
“အစ်ကိုကွမ်းဟွေ သွားကြမယ်၊ အဲဒီဘောင်မဝင်တဲ့ ရွှံ့ခြေထောက်တွေကြောင့် စိတ်ရှုပ်ခံမနေနဲ့”
ဟန်ကွမ်းဟွေသည် သူ ရွှီရှောင်ကျောင်းကို ပြောခဲ့သည့်စကားများကို ကျောက်ယန်ယန် ကြားလိုက်မှန်း သိနေလေသည်။ သို့သော်ငြား သူသည် ကျောက်ယန်ယန်က ဘာတစ်ခုမှ တွေးရဲမည် မဟုတ်မှန်း သိလေရာ ထိုနှင့်ပတ်သက်ပြီး စိတ်မပူချေ။ သူမက သူ့အပိုင်ဖြစ်ပြီးသားလေ။ သူမက သူ့အပေါ် အသေတွယ်ကပ်ထားရမှာ။ သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူးလေ။ သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားတာက ရွှီရှောင်ကျောင်းတစ်ယောက် စုန့်ဝေဖျင်ကို တကယ်ကြီး လက်ထပ်လိုက်မယ်ဆိုတာကိုပဲ။
သူ့မျက်နှာက ဝမ်းနည်းမှုအပြည့်ဖြင့်
“ရှောင်ကျောင်း နင် တကယ်ပဲ စုန့်ဝေဖျင်ကို သဘောကျသွားတာလား”
သူ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ စုန့်ဝေဖျင်ရဲ့ ဘယ်အပိုင်းက ကောင်းနေလို့လဲ။
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် ခုနက သူပြောခဲ့သည့်စကားကို စဥ်းစားမိပြီး ရွံရှာသွားတော့သည်။ အတ္တစွဲသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အလှအပစကားတွေက တကယ့်ကို သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။ သူမက စုန့်ဝေဖျင်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး
“နင် ထပ်ပြီး အရိုက်မခံချင်ရင် ငါ့ကို စကားလာမပြောတာ ပိုကောင်းမယ်၊ အဲဒီစကားတွေကို ကြားရတာ အန်ချင်လွန်းလို့”
ရွှီရှောင်ကျောင်းကို စကားထပ်မပြောရတော့ဘူးတဲ့လား။ ဟန်ကွမ်းဟွေက မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ထင်မိလေသည်။ သူ ဒါကို မယုံဘူး။ ရွှီရှောင်ကျောင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သူက တောသား တစ်ယောက်လောက်တောင် မတော်ဘူးတဲ့လား။
သူသည် စုန့်ဝေဖျင်ကို ရှောင်ပြီး သူမနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဖြေရှင်းချင်လေသည်။ သို့သော် စုန့်ဝေဖျင်က သည်အတွေးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တော့သည်။ ထိုအဖြစ်က သူ့စိတ်ထဲတွင် အရိပ်လို ထင်ကျန်နေတော့သည်။
ထိုနေ့ညက သူသည် ရွှီယန်ယန်ကို စကားချိုချိုလေးများနှင့် ချော့မော့ပြီး သူမကို အဆောင် ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။ ပညာတတ်လူငယ်နေရာသို့ အပြန်လမ်းတွင် စုန့်ဝေဖျင်က သူ့ကို ဆွဲထားပြီး ထပ်ရိုက်နှက်ပြန်သည်။
ဓားတိုတစ်ချောင်း၏ အေးစက်စက်အလင်းရောင်က လရောင်အောက်တွင် သူ့လည်ပင်းကို လာထောက်ထားလိုက်ချိန်တွင် ဟန်ကွမ်းဟွေသည် အမှန်ပင် ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။ သူ့နှာခေါင်းက ပွန်းပဲ့နေကြီး သူ့မျက်နှာက ရောင်ကိုင်းနေသည်။ သူသည် တုန်ယင်နေမှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး
“စုန့်ဝေဖျင် မင်း.. မင်း.. ငါ မင်းကို ပြောနေတယ်နော်၊ မိုက်ရူးရဲဆန်တာတွေ မလုပ်နဲ့”
“ငါ မိုက်ရူးရဲဆန်တာတွေ လုပ်ရဲမလားဆိုတာ မင်း စမ်းကြည့်လို့ရတယ်”
စုန့်ဝေဖျင်၏အသံက အလွန်မှ မှုန်မှိုင်းနေပြီး ရေများက တစက်စက်ကျ လာနိုင်လေသည်။
ဟန်ကွမ်းဟွေက မစမ်းရဲပေ။ သူသည် ထိုနှစ်က မိန်လင်ရွာသို့ အရင်ဆုံးရောက်လာချိန်က သူတို့ကြားခဲ့သည့် ပထမဆုံးအတင်းစကားမှာ စုန့်ဝေဖျင်အကြောင်း ဖြစ်လေသည်။ တစ်ခါက လူတစ်ယောက် ပြောဖူးသည်။ စုန့်ဝေဖျင်၏ကံကြမ္မာက သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကျိန်စာသင့်စေခဲ့ပြီး သူ့အဘွားကလည်း အနှေးနှင့်အမြန် လိုက်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူ၍။ ထိုလူသည် သေလုမျောပါး အရိုက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ စုန့်ဝေဖျင်။ သူသည် အမှန်ပင်လုပ်ရဲပေလိမ့်မည်။
ဓားဖျားက သူနှင့် တစ်လက်မလောက် ပိုနီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ဟန်ကွမ်းဟွေ၏ စိတ်က ပြိုလဲသွာပြီး
“ပြောပါ၊ မင်း ပြောသမျှ ငါ လိုက်လုပ်မယ်”
“ရှောင်ကျောင်းနဲ့ ဝေးဝေးနေ၊ မင်း သူ့ကို ထပ်ပြီးနှောင့်ယှက်ရဲရင် ငါ မင်းကို သ-တ်ရလိမ့်မယ်”
“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ငါ ကတိပေးတယ်၊ ငါ ရန်စဖို့ မတတ်နိုင်ပါဘူး၊ ငါက ပုန်းနေဖို့ပဲ တတ်နိုင်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီနော်”
ရွှီရှောင်ကျောင်းသည် အမှောင်ထဲတွင် ဖြစ်သွားခဲ့သည့် သည်ကိစ္စအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။ ဟန်ကွမးဟွေက ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူပြီး သူ့မျက်နှာက ပိုပြီးယောင်ကိုင်းလာသည်ဟု အားလုံးက ပြောနေကြသည်ကိုသာ ခပ်ရေးရေး ကြားခဲ့ရလေသည်။ လက်ခုပ်တီးပေးသည်ကလွဲလျှင် သူမသည် သူ့အတွက် ဘာအားအင်ကိုမှာ အချည်းနှီးမသုံးလိုက်ချင်ပေ။
သူမသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့နှင့် လိုက်သွားမည့် စုန့်ဝေဖျင်ကိုသာ ပိုစိတ်ပူမိလေသည်။
ငါတို့တွေက တရားဝင်စုံတွဲ ဖြစ်သွားပြီပဲ။ စုန့်ဝေဖျင် ခရီးရှည်ထွက်တဲ့အခါ ငါက ဘာမှ မထုတ်ပြနိုင်ဘူး။ ရာသီဥတုက လက်ရှိမှာ အေးနေပြီး ပစ္စည်းတွေကို ပိုပြီး ကြာကြာသိမ်းထားလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ စုန့်ဝေဖျင်ကို ငါ့အတွက် ချက်ပေးသွားပါလို့ ပြောဖို့ကလည်း အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒီလိုဆိုတော့လည်း ဝူချွန်းဟွားကိုပဲ အကူအညီတောင်းရတော့မှာပဲ။
“ဒါက ဂျုံဖြူနဲ့ ပြောင်းမှုန်းရောပြီး လုပ်ထားတဲ့ ဂျုံပန်ကိတ်နော်၊ ဆားနဲ့ ကြက်သွန်ပင်လည်း ထည့်ထားတယ်၊ အစားအသောက် ဝယ်စားလို့ အဆင်မပြေရင် နင့်ဗိုက်ကိုဖြည့်ဖို့ ဒါကို စားလို့ရတယ်၊ ဒါက ခေါက်ဆွဲကြော်နည်းနည်း။ မနက်နဲ့ညပိုင်းက အေးနေသေးတယ်ဆိုတော့ နင် ရေပူရတဲ့အခါ ဒီထဲကို ရေပူနှစ်ခွက်လောက် လောင်းထည့်ပြီး ဟင်းရည်လို လုပ်စားလို့ရတယ်”
စုန့်ဝေဖျင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ပစ္စည်းများကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် အိတ်ထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
“အဘွားအတွက် စိတ်မပူနဲ့နော်၊ ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားလိုက်မယ်၊ အရေးကြီးတာက နင်ပဲ၊ ရော့ ၁၀ယွမ်၊ ယူထားလိုက်”
ရွှီရှောင်ကျောင်း၏လက်ထဲတွင် ငွေနည်းနည်းပါးပါး ရှိသည်ကို စုန့်ဝေဖျင်က သိထားသော်လည်း သူမက သူ့ကို ငွေများ ပေးလာလိမ့်မည်ဟုတော့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
“ငါ မလိုချင်ပါဘူး၊ နင်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ”
သူသည် ပြောရဆိုရခက်မှန်း သိနေသဖြင့် ရွှီရှောင်ကျောင်းက သူ့ကို အလေးအနက်ပြောလိုက်၏။
“စုန့်ဝေဖျင် ငါ ပြောတာ နားထောင်၊ ဆိုရိုးစကား ရှိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အိမ်မှာ ဆင်းဆင်းရဲရဲနေပြီး လမ်းပေါ်မှတော့ ချမ်းချမ်းသာသာ နေရမယ်တဲ့၊ စားသောက်စရာတွေ ရှိနေတာပဲ၊ ငါတို့ မငတ်ပါဘူး၊ နင်က အပြင်သွားမှာဆိုတော့ မတူဘူးလေ၊ နင်က ရက်နည်းနည်းလောက် ခရီးသွားရမှာ၊ အစားအသောက်နဲ့ နေရာထိုင်ခင်းအခြေအနေက သိရတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ စိတ်အေးရအောင် ဒီငွေကို ယူသွား၊ ဘာမှမဖြစ်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့၊ နင် ခေါင်းကိုက်တာဖြစ်ဖြစ် နေမကောင်းတာဖြစ်ဖြစ် သည်းခံမထားနဲ့နော်၊ မြန်မြန်ပျောက်အောင် ကုရမယ်”
ထို့အပြင် သူမတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်စိတ်ငယ်လေးများ ရှိလေရာ
“နင်က ပိုပြီးပါးပါးနပ်နပ်နဲ့ သယ်ယူပိုဆောင်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းအောင် လုပ်နော်၊ ကြားပေါက်ရမဲ့ အခွင့်အရေးရှိလာရင် ဒီငွေကို ရင်းနှီးငွေလို သုံးလို့ရတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယူထားလိုက်၊ နင် မသုံးဖြစ်လည်း ပြန်လာမှ ပြန်ပေးပေါ့၊ ငါ့မှာလည်း ရှိပါသေးတယ်၊ နင့်ကို အကုန်လုံး ပေးလိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး”
အာရုံတက်ချိန်တွင် စုန့်ဝေဖျင်သည် အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့နှင့် နောက်ဆုံးခရီးထွက်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့အဘွားက မတော်တဆဖြစ်မလို ဖြစ်သွားကတည်းက သူသည် ထပ်ပြီး ခရီးမထွက်တော့ပေ။ သို့သော် သူသည် သည်တစ်ကြိမ်တွင်တော့ စိတ်အေးအေးနှင့် ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ယုံကြည်မှုက သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြည့်နေလေရာ ဖောင်းကားနေတော့သည်။
အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ။ သူက တွေးမိလေတော့သည်။
…
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER