Ch 28
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း (၂၈) မုန်ညင်းရိုင်းဖက်ထုပ်များ

 

ကျီကျောက်သည် မသိစိတ်အရ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် ရှန်းယောင်သည် သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး လက်မြှောက်ထားသည့် ရှန်းအာ့လန်ကို ရပ်တန့်ထားခဲ့သည်။

 

ကျောက်လန်ဟွာ၏ ရှင်းပြချက်အပြီးတွင် လူတိုင်း နားလည်မှု လွဲမှားမှုကို ရှင်းပစ်လိုက်ကြသည်။

 

“ဒါကို ငါ တတိယခယ်မကို နားလည်မှုလွဲသွားတာပေါ့” ရှန်းကျန်းသည် ကျီကျောက်ကို အလျင်စလို ဦးညွှတ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်၊ “တတိယခယ်မ၊ ငါ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ ဒုတိယမရီးက မြွေတွေကို အရမ်းကြောက်တယ်၊ ဒါ့ကြောင့် ငါလည်း အရမ်းစိတ်မြန်ပြီး မင်းကို ထိခိုက်စေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ငါတကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။”

 

“ကျွန်မ… ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်” ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ကျီကျောက်သည် အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ကြိုးစားပြလိုက်သည်၊ “ကျွန်မ သေချာမစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး။ ဒီမြွေကို မထုတ်ခင်မှာ သေချာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားခဲ့သင့်တာပါ”

 

“ရပါတယ်။ နင် ငါ့ကို တကယ် သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့တာ…” ဒုတိယမရီးရှန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်မှီပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

 

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ” ကျောက်လန်ဟွာက သူမ၏ ဒုတိယသားဖြစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်၊ “ဒုတိယသား နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေ့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ နင် ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်လောက် အလုပ်များနေဦးမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။”

 

“အမတ်မင်းဝူက ဒီပစ္စည်းတွေအတွက် လိုအပ်ချက်တွေ အတော်လေး မြင့်မားပါတယ်။ သူက သာမန်ပရိဘောဂတွေရဲ့ အသွင်အပြင်ကို မကြိုက်တဲ့အတွက် ဆရာက စီရင်စုမြို့တော်ကို သွားတယ်” ရှန်းအာ့လန်က ပြုံးပြီး ရိုးရှင်းသော အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြခဲ့သည်၊ “ဒီအခွင့်အရေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဆရာက ကျွန်တော့်ကို အားလပ်ရက် သုံးရက် ပေးခဲ့တယ်။”

 

“ငါ သိပြီ” ကျောက်လန်ဟွာက ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ခဏလောက် အနားယူဖို့ နင့်မိန်းမနဲ့ အခန်းထဲ ပြန်သွားချေ။ နောက်မှ ငါတို့ ညစာ အတူစားဖို့ လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်။”

 

“ကောင်းပြီ” ရှန်းအာ့လန်က ရွှင်မြူးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ဒုတိယမရီးရှန်းအား အခန်းထဲသို့ တွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

 

ကျဉ်းမြောင်းသော မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသော လေထုသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

 

“နောက်ကျနေပြီ။ အမေ ကျွန်မ အရင်ပြန်နှင့်မယ်” ကျီကျောက်သည် ငြိမ်သက်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် ဦးစွာ စကားစပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှန်းယောင်ကိုကြည့်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်၊ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

 

“ကိစ္စမရှိပါဘူး” ရှန်းယောင်က အေးအေးတည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အကြည့်က ကျီကျောက်၏ လက်ထဲမှ မြွေထံသို့ အကြည့်ရောက်သွားခဲ့သည်၊ “မြွေအများစုက အဆိပ်ပြင်းတယ်၊ မင်း သတိမထားမိဘူးဆိုရင် သေသွားနိုင်တယ်။ အနာဂတ်မှာ ဒီလို လက်ရဲဇက်ရဲ သိပ်မလုပ်နဲ့။”

 

“… ကောင်းပြီ” ကျီကျောက်က တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမယ့် သူမ စိတ်ထဲမှာတော့ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ သူမဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူမ ဒီလိုမျိုး စွန့်စားမှာ မဟုတ်ဘူး။

 

“မနက်ဖြန်မနက် ခရိုင်မြို့ကို ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်” ကျောက်လန်ဟွာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်၊ “အာ့ထောင်၊ မုန်ညင်းရိုင်းတွေကို လာပြီး ကူဆေးပေးဦး။ မြန်မြန်ဆေးပြီး မုန်ညင်းရိုင်းဖက်ထုပ် လုပ်စားကြရအောင်”

 

ကျီကျောက် ခူးဆွတ်လာသည့် မုန်ညင်းရိုင်းတွေက အလွန်လတ်ဆတ်ပါသည်။ သူမသည် အရင်ဆုံး မုန်ညင်းရိုင်းတွေကို ဆေးကြောပြီးနောက် ဆားအနည်းငယ်ကို ယူကာ မုန်ညင်းရိုင်းတွေကို ခဏစိမ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မုန်ညင်းရိုင်းတွေကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီး ရေစစ်ထုတ်ကာ မုန်ညင်းရိုင်းတွေကို လှီးဖြတ်လိုက်ပါသည်။

 

ကျောက်လန်ဟွာသည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာပြီး မီးဖိုချောင် တံစက်မြိတ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားသော ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။

 

“ဖက်ထုတ်အဆာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ နင်သိလား” ကျောက်လန်ဟွာက အသီးအရွက်တွေကို လှီးဖြတ်ဖို့ အာရုံစိုက်နေတဲ့ ကျီကျောက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး အပြုံးလေးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

 

“ဟုတ် လုပ်တတ်ပါတယ်။”

 

ကျီကျောက်သည် သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုကို ယုံကြည်သည်။

 

မုန်ညင်းရိုင်းကို လှီးဖြတ်ပြီးနောက် သူမသည် ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို လှီးဖို့ လုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လှီးဖြတ်ဖို့ ကြံရွယ်ချိန်မှာတော့ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပါသည်။

 

“အမေ… ကျွန်မ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်လှီးလို့ ရနိုင်မလား။ အသား အရမ်းနည်းရင် ဖက်ထုပ်တွေရဲ့ အရသာက သိပ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး…”

 

“ရတာပေါ့”

 

ကျောက်လန်ဟွာ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ကျီကျောက်သည် သူမ၏ စွမ်းရည်များကို စတင်ပြသခဲ့သည်။

 

ဝက်ပေါင်ခြောက်တွေကို လှီးဖြတ်ပြီးတော့ အသင့် လှီးဖြတ်ထားသည့် ကြက်သွန်မြိတ်ပါးပါးနှင့် ရောနယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ဥနှစ်လုံးဖေါက်ထည့်ကာ အစာပလာတွေကို ရောသမမွှေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သင့်တော်တဲ့ ဆီပမာဏ၊ ပဲငံပြာရည်နှင့် ဟင်းချက်ဝိုင်တို့ကို ထည့်ကာ သေချာစွာ ထပ်မွှေလိုက်ပြန်သည်။

 

သူမသည် ဖက်ထုပ်အစာပလာ ရောစပ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည့်အပြင် ဖက်ထုပ်ရွက်တွေကိုပါ တလက်စတည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။

 

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျီကျောက်က ဖက်ထုပ် စတင်ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ဖက်ထုပ် ပြုလုပ်သည့် သူမရဲ့ လက်အရှိန်က အလွန်မြန်ပြီး သူမ လုပ်ထားတဲ့ ဖက်ထုပ်တွေက အရမ်းလှသည်။

 

ညနေခင်း၏ အစောပိုင်းတွင် ရှန်းမိသားစုဝင်များသည် ဖက်ထုပ်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မွှေးရနံ့ကို ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။

 

“အမေ၊ အမေ ဒီနေ့ လုပ်ထားတဲ့ ဖက်ထုပ်တွေက အရမ်းလှတာပဲ” ဒုတိယမရီးရှန်းသည် ပန်းကန်လုံးထဲမှ ဖက်ထုပ်တွေကိုမြင်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

 

Prev Next