Ch 15
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း (၁၅) - မြို့ထဲသို့ အဝင်

 

“ငါ မမေ့ပါဘူး။ သကြားလုံးက အရသာရှိတယ်။”

 

“ဟုတ်တယ်၊ စားကောင်းတယ်ဆိုရင် ထပ်စားကြည့်ပါဦး။”

 

ကျောက်လန်ဟွာသည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမကို‌ နောက်ကွယ်မှာ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုနေသော လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ညီမယွင်ကျစ်နဲ့ အန်တီစုချွေ့၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်မ ကျောက်လန်ဟွာမှာ ချွေးမရှာဖို့ စံသတ်မှတ်ချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ သူမက ကြည့်ကောင်းရမယ်။ ကျွန်မရဲ့ ချွေးမသုံးယောက်စလုံး ရုပ်ချောကြတယ်။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ ချောမောလှပတဲ့ ဇနီးမယားရှိရင် ယောကျာ်းသားတွေက ထမင်းနှစ်ပန်းကန်လောက် အသာလေး ထပ်စားနိုင်ကြတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်မနဲ့ သမီးယောက္ခမ မဖြစ်နိုင်လို့ ကျွန်မနောက်ကွယ်မှာ အတင်းပြောနေတဲ့သူတွေနဲ့ ဘယ်တူပါ့မလဲ။ ရှင့်လျှာကို ပြန်ကိုက်မိမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား။”

 

“နင်…” အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး မျက်နှာတွေ နီရဲသွားသည်။

 

“လန်ဟွာ၊ နင့်ရဲ့ တတိယချွေးမက ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ နင်က သူမကို လိုချင်နေတုန်းလား။”

 

“ကျွန်မရဲ့ တတိယချွေးမက အရင်က ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ သီးသန့်တွေ့ဆုံဖို့ မသွားဖူးဘူး။ ဒါ့အပြင် တတိယချွေးမက ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို ခိုးခိုင်းတာ ဘယ်သူမြင်လဲ။ အပြစ်မဲ့သူတွေကို တမင်သက်သက် စွပ်စွဲပြောဆိုတယ်ဆိုရင် အဲ့လူကို အပြစ်ဒဏ်ပေးဖို့ ခရိုင်ရုံးကို တိုင်ကြားနိုင်တယ်လို့ ငါ့သားကြီးဆီကနေ ကြားဖူးတယ်။”

 

ကျောက်လန်ဟွာက ဤသို့ပြောပြီးနောက် အကြီးဆုံးမရီးရှန်းနှင့် ကျီကျောက်ကို ရွာဝင်ပေါက်ရှိ နွားလှည်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

 

နွားလှည်းသည် လမ်းတလျှောက် လှုပ်ယမ်းနေခဲ့သည်။ လမ်းနှစ်ဖက်ရှိ လယ်မြေတွေက ခြောက်သွေ့နေသည်။

 

မနီးမဝေးက တောင်ခြေနားတွင်သာ စိမ်းစိုနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေရှိသည်။

 

“အမေ ကျေးဇူးပါ” ကျီကျောက်သည် အပြင်လူများရှေ့တွင် ကျောက်လန်ဟွာမှ သူမကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

 

ကျောက်လန်ဟွာက သူမလက်ကို ဘာသိဘာသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

 

ကျီကျောက်က သူမကို ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြပြီး သူမဘေးကို မှီပြီး နာခံစွာ ထိုင်လိုက်သည်။

 

နွားလှည်းက နှေးကွေးပြီး ကြမ်းတမ်းသည်။ မြို့တံခါးသို့ရောက်သောအခါ နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။

 

“ငါတို့ လမ်းခွဲပြီးသွားကြရအောင်။ အကြီးဆုံးချွေးမ၊ ခြင်းတောင်းကို နင်တို့ဆိုင်ကိုပဲ သယ်သွားလိုက်။ ငါ အာ့ထောင်ကိုခေါ်ပြီး မြို့နောက်က ဆေးဆိုင်မှာ သမားတော်နဲ့ သွားပြလိုက်ဦးမယ်။ ငါတို့ ဆေးပြပြီးသွားရင် မုန့်ဆိုင်ကို ပြန်လာခဲ့မယ်” ကျောက်လန်ဟွာက ဤသို့ပြောရင်း အကြီးဆုံးမရီးရှန်း၏ ကျောပေါ် ခြင်းတောင်း ကူတင်ပေးခဲ့သည်။

 

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ”

 

သုံးယောက်သား မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တန်းစီပြီး ရပ်နေကြသည်။

 

ကျီကျောက်သည် သူမရှေ့ရှိ မြို့တံခါးကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စိမ်းပြာရောင် မြို့ရိုးသည် အလွန်မြင့်ပြီး အနီရောင် သံခမောက်များကို ဝတ်ဆင်ကာ ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သားများစွာဟာ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

 

မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နာရီဝက်နီးပါး တန်းစီပြီးနောက် ကျောက်လန်ဟွာသည် ကျီကျောက်၊ အကြီးဆုံးမရီးရှန်းတို့နှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

 

မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျီကျောက်၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်မှုအပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 

မြို့တွင်းနဲ့ မြို့ပြင်ကြားက ကွာခြားချက်က အရမ်းကြီးတယ်။

 

ရှည်လျားသော ကျောက်ခင်းလမ်းသည် ရထားလေးတွဲ အပြိုင်ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့ လုံလောက်ပြီး မျက်စိမြင်နိုင်သလောက် အဆုံးမရှိပေ။

 

နှစ်ဘက်လုံးရှိ ဈေးသည်များသည် အားရပါးရ အော်နေကြပြီး အလွှာပေါင်းစုံမှာ ဈေးဆိုင်မျိုးစုံရှိခဲ့ပြီး ဝင်းလက်ပြိုးပြက်နေခဲ့သည်။

 

“အမေ ခရိုင်မြို့က အရမ်းအသက်ဝင်တာပဲ” ကျီကျောက်က ကျောက်လန်ဟွာရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 

“တင်းယွမ်ခရိုင်က ယွင်ချွမ်းစီရင်စုနဲ့ ကွေ့ချွမ်းစီရင်စုတို့ ဆုံရာမှာ တည်ရှိပြီးတော့ ချမ်းသာကြွယ်ဝတယ်လို့ လူသိများကြတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက သူမလက်ကို ပုတ်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ “နင် ငါ့နောက်ကို တစ်ချိန်လုံးလိုက်ဖို့ သတိရနော်။ လူကွဲသွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် နားလည်လား။”

 

“အမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ အကုန်မှတ်မိပါတယ်။”

 

“ကောင်းပြီ” ကျောက်လန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်မိတ်ဆက်ပေးသည်၊ “ဒီလမ်းကို ချင်းဟယ်လမ်းလို့ခေါ်တယ်။ ငါတို့ ရှန်းဟယ်ရွာမှာရှိတဲ့ မြစ်က ခရိုင်မှာရှိတဲ့ ချင်းဟယ်မြစ်ရဲ့ မြစ်လက်တက်ပဲ။ ခရိုင်မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ ဩဇာအာဏာရှိတဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး အနောက်ဘက်ခြမ်းကတော့ သာမန်လူတွေနေထိုင်တယ်။ ဒီသုံးပေါက်တံတားကို မင်းမြင်တယ်မလား။”

 

ကျောက်လန်ဟွာ၏ လက်ညှိုးညွှန်ရာနောက်တွင် ကျီကျောက်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ မီးခိုးဖျော့ရောင် သုံးပေါက်တံတားတစ်ခုကို‌ တွေ့လိုက်ရသည်။

 

“တွေ့ပါတယ်”

 

“အဲ့တံတားကိုဖြတ်ပြီး နောက်ထပ် သုံးမိုင် ငါးမိုင်လောက် လမ်းလျှောက်ပြီးရင် တင်းယွမ်ခရိုင် အစိုးရရုံးကို ရောက်လိမ့်မယ်” ကျောက်လန်ဟွာက အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “အနောက်ဘက်လမ်းခွဲကို တွေ့လား။ အဲ့ဒီလမ်းအဝင်ဝမှာ ဖက်ထုပ်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ အဲဒီဆိုင်က ကြက်သားဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ်တွေက နာမည်ကြီးတယ်။ ဘယ်ဘက် ခုနစ်မိုင် ရှစ်မိုင်လောက် လမ်းလျှောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့မိသားစုရဲ့ မုန့်ဆိုင်ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အကြီးဆုံးချွေးမ၊ ငါ့သားကြီးကို မြန်မြန်သွားရှာချေ။ အာ့ထောင် ငါတို့က ညာဘက်ကို သွားကြရအောင်၊ ခဏကြာရင် ဆေးဆိုင်ကို‌ တွေ့လိမ့်မယ်။”

 

“ဟုတ်ကဲ့”

 

Prev Next