Ch 16
Viewers 13k
Chapters 363

အခန်း (၁၆) - ကုသမှု

 

ကျီကျောက်သည် ကျောက်လန်ဟွာ၏ မိတ်ဆက်ပေးနေတာကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့သည်။ နောင် ငွေအလုံအလောက် စုဆောင်းမိသောအခါတွင် ခရိုင်မြို့မှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး အခြေချနေထိုင်ဖို့ သေချာပေါက် လာမည်ဟု တိတ်တဆိတ် ကတိပြုခဲ့သည်။

 

ကျောက်လန်ဟွာက ကျီကျောက်ကို ညာဘက်လမ်းကို တစ်နာရီလောက်ကြာအောင် ခေါ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

 

ချီရန်ဆေးဆိုင်။

 

ကျီကျောက်က မျက်တောင်ခတ်ပြီး တံစက်မြိတ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ တြိဂံပုံစာတန်းကို အလေးအနက်ထားပြီး ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

 

“ဆေးကုမှာလား၊ ဆေးဝယ်မှာလား” ကောင်တာမှာ ငွေစာရင်းစစ်နေတဲ့ ဆိုင်ရှင်က ခြေသံကြားလို့ ခေါင်းကို အမြန်မော့ပြီး မေးလိုက်သည်။

 

“သမားတော်၊ ကျွန်မတို့ ဒီကို ဆေးကုဖို့ ရောက်လာတာပါ” ကျောက်လန်ဟွာက ကျီကျောက်၏ ဦးခေါင်းကို လက်ညိုးညွှန်ပြသည်၊ “ကျွန်မချွေးမလေးက ဝက်စာမြက်တွေ စုဆောင်းရင်း မတော်တဆ တောင်စောင်းပေါ်ကနေ ချော်လဲကျသွားလို့ ခေါင်းမှာ ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်ကြည့်ပေးလို့ရမလား။”

 

“ကောင်းပြီ၊ လာထိုင်ချေ။”

 

ကျီကျောက်သည် ကျောက်လန်ဟွာကို မသိစိတ်မှ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်လန်ဟွာ၏ အကြည့်အောက်မှာ သူမ နာခံစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

 

သမားတော်သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ပတ်တီးကို ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားပြီး နဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို သေချာစစ်ဆေးခဲ့သည်၊ “မင်း လဲကျတာက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ဆိုးနေရတာလဲ။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာက ပြည်တည်နေပြီ။ ပြည်တည်နေတဲ့အပိုင်းကို အရင်ဖယ်ရမယ်၊ ပြီးမှ ဖန်ရေဆေးပြီး ဆေးမှုန့်ဖြူး ပတ်တီးစီးရမယ်။”

 

“ကျေးဇူးပါ သမားတော်” ကျောက်လန်ဟွာက အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

 

နာရီဝက်အကြာတွင် ကျီကျောက်၏ ဦးခေါင်းဒဏ်ရာကို နောက်ဆုံးတွင် ကုသပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ။

 

သို့သော် ကျောက်လန်ဟွာသည် နောက်ထပ် ငွေတစ်ချောင်းကို ထပ်မံသုံးစွဲခဲ့ရသည်။

 

“အမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ နောင်ကျရင် ဒီငွေကို ကျွန်မ သေချာပေါက် ပြန်ပေးပါ့မယ်” ဆေးဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

 

ကျောက်လန်ဟွာက သူမကို ပြုံးပြပြီး “အလျင်မလိုပါဘူး။ အခု ငါနဲ့ တခြားတစ်နေရာကို လိုက်ခဲ့ချေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

 

“ဟုတ်ကဲ့” ကျီကျောက်က နာခံစွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

 

နာရီဝက်အကြာတွင် ကျီကျောက်သည် အစိမ်းရောင်အုတ်လမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူမရှေ့ရှိ မုန့်ဆိုင် နှစ်ဆိုင်ကို ကြည့်ပြီး ကျောက်လန်ဟွာကို မေးခွန်းအပြည့်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

 

“အမေ” ဆိုင်ရှိ ဈေးဝယ်သူများကို ဧည့်ခံနေသော ရှန်းတာ့လန်သည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံရိပ်ကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရပြီး အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

 

အနီရင့်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူတို့နှစ်ယောက်ဆီ အမြန်လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

 

“အလျင်မလိုနဲ့၊ အလျင်မလိုနဲ့။ ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ပါအေ” ကျောက်လန်ဟွာက သူမ သားကြီးရဲ့ လက်ကို ပုတ်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်၊ “ဆိုင်မှာ မကြာသေးမီက စီးပွားရေး အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။”

 

“စီးပွားရေးကောင်းပါတယ်။”

 

ရှန်းတာ့လန်သည် ဖြူစင်သော မျက်နှာထားရှိပြီး အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးသည်။

 

သူ့ရဲ့ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် ရှန်းယောင်နှင့် အတော်လေးဆင်သည်။

 

သို့သော် ရှန်းယောင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပိုမိုပြတ်သားပြီး ကြည့်ကောင်းသည်။

 

“ဒါက တတိယခယ်မပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား” ရှန်းတာ့လန်သည် ကျီကျောက်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြုံးရယ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

 

ရှန်းတာ့လန်သည် ရှန်းယောင်နှင့် ကျီကျောက်တို့ လက်ထပ်သည့်နေ့ နေ့လည်တွင် မင်္ဂလာပွဲအတွက်သာ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျီကျောက်၏ နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရှုပ်တော်ပုံအကြောင်းကို သူ မသိခဲ့သဖြင့် ကျီကျောက်အပေါ် သူ့သဘောထားဟာ အလွန်ကြင်နာသည်။

 

“မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုကြီး” ကျီကျောက်က အနည်းငယ်ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

 

“အမေ၊ တတိယခယ်မ၊ အထဲကို ဝင်ပြီး လာထိုင်” ရှန်းတာ့လန်သည် သူတို့ကို ဆိုင်ထဲ ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

 

ကျီကျောက်သည် ထိုအခါမှသာ မုန့်ဆိုင်ကို အသေအချာကြည့်ဖို့ အချိန်ရခဲ့သည်။

 

ဆိုင်ရဲ့ အကျယ်အဝန်းက သိပ်မကျယ်ဘူး၊ စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်ဆယ်လောက်ပဲရှိပေမယ့် အရမ်းသန့်တယ်။

 

မုန့်မျိုးစုံကို ကောင်တာပေါ်တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခင်းကျင်းထားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ခံတွင်းတွေ့စေမည့်ပုံစံပေါ်သည်။

 

“အမေ၊ တတိယခယ်မ၊ သကြားရေကို မြန်မြန်သောက်ပါဦး” ခဏအကြာတွင် ရှန်းတာ့လန်သည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် သကြားရေခွက်နှစ်လုံးကို ယူလာခဲ့သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီက ဖျော်ထားတဲ့ သကြားရေမို့ အေးနေပြီ။ အခုသောက်ဖို့ သင့်တော်တယ်။”

 

“ကောင်းပြီ”

 

ကျောက်လန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမလက်ထဲက သကြားရေ ပန်းကန်လုံးကြီးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်၊ “အရမ်းချိုတာပဲ။”

 

“အမေ အချိုကြိုက်လို့လေ” ရှန်းတာ့လန်က ခေါင်းကုတ်ပြီး မိုက်မဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

 

“ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ မင်းမိန်းမ ဒီကို‌ရောက်လာတယ်မလား။”

 

“ဟုတ်တယ်၊ ချွန်းယန်က အနောက်လမ်းက ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်ကို တောကြက်တွေ သွားပို့ပေးနေတယ်” ရှန်းတာ့လန်က အမြန်ပြောသည်၊ “ဟုန်ရှင်းစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဒုတိယမန်နေဂျာက အစာသွပ်မုန့်တွေဝယ်ဖို့ ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို မကြာခဏလာတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာနဲ့ ပိုက်ဆံပိုပေးလိမ့်မယ်။”

 

“အကြီးဆုံးသား၊ မင်း အောင်မြင်နေတော့ ငါ အရမ်းပျော်တယ်။” ကျောက်လန်ဟွာက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

 

Prev Next