အခန်း
(၁၃) - ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်း
သိပ်မကြာခင်
သမီးယောက္ခမတွေ သစ်သားအင်တုံကြီး တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး တောကြက်တွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။
“ငါတို့တွေ
ဟိုကို ခပ်သွက်သွက်သွား ရောင်းချပြီးရင် နေမဝင်ခင် အိမ်ပြန်နိုင်ရမယ်” ကျောက်လန်ဟွာသည်
ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး အကြီးဆုံးမရီးရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ “နင် အိမ်ပြန်ပြီး
အဝတ်အစားတွေ ထုပ်ပိုးချေ။ နင် ဒီနေ့ ဆိုင်ကိုပြန်သွားပြီး ကူညီတော့။”
ဆိုင်သို့
ပြန်သွားနိုင်ကြောင်းကြားသောအခါ အကြီးဆုံးမရီးရှန်း၏ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို
လင်းလက်တောက်ပသွားကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ခေါင်းခါခဲ့သည်၊ “မဖြစ်ဘူး၊ ဒုတိယမရီးရဲ့ ကိုယ်ဝန်က
ပိုရင့်လာပြီ။ ကျွန်မ ဆိုင်ကိုပြန်သွားမယ်ဆိုရင် အမေ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်နေရမှာပေါ့။
တာ့လန် သိသွားရင် သူ ကျွန်မကို သေချာပေါက် အပြစ်တင်လိမ့်မယ်။”
“ဒုတိယချွေးမရဲ့
ကိုယ်ဝန်က ခြောက်လပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူ ကလေးမွေးဖို့ လအနည်းငယ်လောက် လိုသေးတယ်။ ဒီ့အပြင်
အိမ်အလုပ်တွေအားလုံး ငါလုပ်နိုင်ပါတယ်” ကျောက်လန်ဟွာက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “အကြီးဆုံးချွေးမ၊
နင် ငါ့ကို ဂရုစိုက်ပေးတာကို ငါ ပျော်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အမေက ချွေးမဖြစ်သူကို အိမ်မှာ
တစ်ချိန်လုံး နေခိုင်းပြီး အိမ်အလုပ်တွေ အဆက်မပြတ် ခိုင်းစေတတ်တဲ့ ယောက္ခမဆိုး မဟုတ်ပါဘူး။
နောက်ပြီး နင် ငါ့အကြီးဆုံးသားနဲ့ အတူမရှိဘူးဆိုရင် ငါ့မြေးကို နင် ဘယ်အချိန် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်မှာတဲ့လဲ။”
“အမေ…”
အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက ဆို့နင့်သောအသံဖြင့် ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်။
အကြီးဆုံးမရီးရှန်း
ရှန်းမိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမမှာ ကိုယ်ဝန်မရှိသေးပါ။
ဤကိစ္စသည်
အကြီးဆုံးမရီးရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် စူးနစ်နေသော ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ပင်။
ကျောက်လန်ဟွာသည်
အကြီးဆုံးမရီးရှန်း၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရပြီး ကြင်နာစွာ
အကြံပေးခဲ့သည်၊ “အရမ်းစိတ်ဖိစီးမနေပါနဲ့။ နင်နဲ့ အကြီးဆုံးသားတို့က ငယ်ပါသေးတယ်။ ဒီကလေးကိစ္စက
ကံကြမ္မာအရပဲ။ ကံကြမ္မာက ပေးရင် ရမယ်၊ မပေးရင် မရသေးဘူး။”
“အမေ…
ကျွန်မ… ကျွန်မ သိပါတယ်” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ဖို့ အင်္ကျီလက်ကို
အမြန်မြှောက်လိုက်ပြီး အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်
ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ကျီကျောက်သည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသွားသည်။
အကြီးဆုံးမရီးရှန်း
သူမကို အလွန်မုန်းတီးခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။
ဥ မဥနိုင်တဲ့
ကြက်မလို့ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်ကြာ ကိုယ်ဝန်မဆောင်ရသေးတဲ့ အမျိုးသမီးကို ကျိန်ဆဲတာဟာ
တကယ်ကို ရက်စက်ပါတယ်။
အကြီးဆုံးမရီးရှန်းသည်
အချိန်အတော်ကြာ ကိုယ်ဝန်မရသဖြင့် စိတ်မပျော်မရွှင်ဖြစ်ကာ အသက်သုံးဆယ်မတိုင်မီ စိတ်ကျရောဂါဖြင့်
သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်းကို ကျီကျောက် သတိရလိုက်မိသည်။
“အမေ၊
မရီး၊ တောကြက်တွေကို ကျွန်မပါ ကူကိုင်ပေးမယ်လေ” သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ချိန်ညှိပြီးနောက်
ကျီကျောက်သည် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ဆီ လျှောက်သွားပြီး သူမ အင်္ကျီလက်တွေကို
ဆွဲတင်ကာ တောကြက်တွေကို ကူညီကိုင်တွယ်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“နင်
ရေချိုးပြီးပြီမို့ မကိုင်နဲ့တော့” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက မော့မကြည့်ဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်သည်၊
“လုပ်စရာ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။”
ကျောက်လန်ဟွာက
ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ကျီကျောက်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျီကျောက်က
မသိနားမလည်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်၊ “အမေ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“နင့်ဦးခေါင်းက
ဒဏ်ရာက နည်းနည်း ပြင်းထန်တယ်လို့ငါထင်တယ်” ကျောက်လန်ဟွာက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏလောက်
စဉ်းစားသည်၊ “ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ဆယ့်ငါးမိနစ်နေရင် ငါတို့ ခရိုင်မြို့ကို အတူတူသွားပြီး
နင့်ကို ဆရာဝန်ဆီ အရင်ခေါ်သွားပေးမယ်။”
“ကျေးဇူးပါ
အမေ” ကျီကျောက်က ကျေးဇူးတင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ကျောက်လန်ဟွာတစ်ယောက်
ပင်မအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် ကျီကျောက်သည် ကြက်မွေးကောက်သိမ်းနေသော အကြီးဆုံးမရီးရှန်း၏
အနားတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ငုတ်တုတ်ထိုင်လိုက်သည်။
အကြီးဆုံးမရီးသည်
မသိစိတ်က သံသယဖြစ်နေပုံရပြီး ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။
“မရီး
စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့မှာ ပြဿနာရှာချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။”
“ဘယ်သူ
သိမှာလဲ” အကြီးဆုံးမရီးရှန်းက မထူးမခြားနား ပြန်ဖြေသည်။
ကျီကျောက်က
ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ “အကြီးဆုံးမရီး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို
တောင်းပန်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်မ အရင်က အတော်လေး ရိုင်းစိုင်းမိတယ်။”
“မဖြစ်မနေ
တောင်းပန်ဖို့ မလိုပါဘူး။”
“မရီး၊
တကယ်တော့… တကယ်တော့ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းတစ်ခုရှိတယ်” ကျီကျောက်သည်
တစ်ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက် ဤသို့ ပြောခဲ့သည်။
အကြီးဆုံးမရီးရှန်း၏
မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ လင်းလက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝမ်းနည်းမှုသာ
ကျန်ရှိတော့သည်။
“နင့်မှာ
ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနိုင်မှာလဲ။ တတိယမတ်လေးနဲ့
နင် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စ မပြီးမြောက်သေးဘူးလို့ ငါကြားတယ်။”
ကျီကျောက်တစ်ယောက်
ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
“တကယ်တော့
အတိအကျပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းရှိတာ မဟုတ်ဘဲ
အရင်က ကျွန်မ ကြားဖူးတာကို ပြန်ပြောတာပါ” ကျီကျောက်သည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး အကြီးဆုံးမရီးရှန်း၏
နားအနားကပ်၍ ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ စကားအနည်းငယ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။