Ch 10

အခန်း ( ၁၀ ) – မစ်ရှင်အသစ်

နောက်တစ်နေ့ ဖုန့်ချင်းယီ နိုးလာတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုမျိုးတော့ မခံစားရပေ။ သို့သော် အရင်ကထက် ပိုပြီး အားအင်ပြည့်ဝလာသလိုမျိုး ခံစားရသည်။

မျက်နှာသစ်ပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အောက်ထပ်က ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ခေါက်ဆွဲသွားစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ရောက်တော့ ဖုန့်ချင်းယီက အမဲသားခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲမှာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စားနေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် မျက်အိမ်တွေ ဖျော့လျော့နေတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်က သူမရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လာထိုင်သည်။

"သမီးလေး၊ ခေါင်းလောင်းလေးနဲ့ ခွေးဝါလေးကို မြင်မိလား။ သူ အိမ်ပြန်မလာတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။”

"သူက အဘွားနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့တာ၊ သူ့မရှိရင် အဘွား မနေနိုင်ဘူး..."

ဖုန့်ချင်းယီ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး "စိတ်မကောင်းလိုက်တာ အဘွားရယ်၊ ကျွန်မ မမြင်မိဘူး။" 

သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ဖုန်းက တုန်ခါသွားသည်။

အရံမစ်ရှင် ထုတ်ပြန်ချက်- သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ရိုသေခြင်းနှင့် ငယ်ရွယ်သူများကို ချစ်ခင်ခြင်းဟူသော ရိုးရာဓလေ့များကို ထိန်းသိမ်းရန်၊ ကျေးဇူးပြု၍ အဘွားအို၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ခွေးကို ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပါ။ လုပ်ငန်းပြီးမြောက်ပါက အမှတ် ( ၂၀ ) ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဒီအရံမစ်ရှင်က တကယ်ကို ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ အရင်က အမှိုက်ကောက်ခိုင်းတယ်၊ အခု ခွေးရှာခိုင်းတယ်။ ဒီလောက် အကျယ်ကြီးကို၊ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို စရှာရမှန်းတောင် မသိဘူး။

"အဘွား၊ အဘွားမှာ အဘွားခွေးလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံ ရှိလား။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ အဘွားအိုက သူ့အိတ်ထဲက သူ့နဲ့ သူ့ခွေးလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ကြည့်လိုက်ပြီး "အဘွား၊ ကျွန်မ ဒါကို ဓာတ်ပုံရိုက်ယူထားမယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မ အဘွားကို ကူညီပြီး ရှာပေးမယ်နော်။"

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သမီးလေး။" အဘွားအိုက ထရပ်ပြီး "သမီး ဓာတ်ပုံရိုက်ထား၊ တွေ့ရင် ဒီဆိုင်ကို လာပြီး အဘွားကို ပြောပြနော်။"

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ရှင့်၊ ကျွန်မ နောက်တစ်ခု မေးပါရစေ၊ အဘွားရဲ့ ခွေးလေးက ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်တွေ သွားတတ်လဲ။"

"အို၊ အဘွားက ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီနားတစ်ဝိုက် လမ်းလျှောက်ဖို့ပဲ ခေါ်သွားတာ၊ တခြား ဘယ်မှတောင် မသွားဖူးဘူး။"

ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ခွေးလေးရဲ့ ပုံမှန်သွားလာလေ့ရှိတဲ့ နေရာကို သိပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက ထမင်းစားပြီး ဒီနားတစ်ဝိုက်ကို ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မနက်ပိုင်း လမ်းတွေမှာ ရေနွေးငွေ့တွေ တထောင်းထောင်းနဲ့ အစားအသောက်ဆိုင်တွေ၊ အလျင်စလို သွားလာနေတဲ့ လူတွေ၊ အားလုံးက လူ့လောကရဲ့ မောဟငွေ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သည်၊ ခွေးတစ်ကောင် မပြောနဲ့၊ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အရိပ်တောင် မမြင်ရဘူး။

အခု အဘွားအိုနဲ့ ခွေးရဲ့ ဓာတ်ပုံ ရထားပြီဆိုတော့ ဆုကြေးများများနဲ့ ခွေးပျောက်ကြော်ငြာတစ်ခု ကပ်လိုက်ရင် ဒီနားမှာ သူမ တစ်ယောက်တည်း ပတ်လျှောက်နေတာထက် ပိုအသုံးဝင်နိုင်မယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။

ရေရွတ်ပြီး မကြာခင် ဖုန့်ချင်းယီက ပုံနှိပ်ဆိုင်တစ်ခု တွေ့ပြီး ခွေးပျောက်ကြော်ငြာတွေ အများကြီး ထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်ဝေသည်။

ဒါပေမဲ့ စာရွက်တွေ အများကြီး မဝေရသေးခင် လမ်းဘေးမှာ အများကြီး ပြန့်ကျဲလျက် ရှိပြီး ဖုန့်ချင်းယီက အကုန်ပြန်ကောက်ရသည်။

"ဖုန့်ချင်းယီ၊ နင်လား။ နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူမနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ ထပ်တွေ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းနေဖက် မူယန်ယီ ဖြစ်နေသည်။ 

သူတို့နှစ်ယောက်က အထက်တန်း ပထမနှစ်ကတည်းက ကတောက်တဆတွေ ရှိခဲ့သည်။

"ဒါ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ရဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ကျောင်းသူ မဟုတ်လား။ နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ဝေနေတာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ စာရွက်တစ်ရွက်ကို  ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "စကားမများစမ်းနဲ့၊ နင် ဒီခွေးကို မြင်ဖူးလား။"

မူယန်ယီက လက်ကမ်းစာစောင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါမြင်ဖူးတယ်၊ နင် ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် တောင်းပန်မယ်ဆိုရင် ငါ နင့်ကို ခွေးကိုတွေ့အောင် ခေါ်သွားပေးမယ်လေ။"

"... ကလေးကလားတွေ။"

"ဘယ်သူက ကလေးဆန်နေတာလဲ၊ နင် ခွေးကို ရှာချင်တာလား မရှာချင်တော့ဘူးလား။" မူယန်ယီ နည်းနည်း စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "နင် မြင်ဖူးရင် ဘယ်မှာလဲ ပြောလိုက်၊ မမြင်ဖူးရင် ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့၊ ငါ ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာ။"

"ဟိုတစ်ရက်က နင် ဒီလမ်းမှာ အမှိုက်ကောက်နေတာ မဟုတ်လား။" မူယန်ယီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အမှိုက်နည်းနည်းပဲ ကောက်ခဲ့တာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။

"နင် အဲဒါကို ဘယ်လို သိလဲ။"

မူယန်ယီ ပြုံးပြီး ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ကာ သူငယ်ချင်းစကားဝိုင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "ကြည့်၊ လောင်ပန်က ဓာတ်ပုံ တင်ထားပြီး နင့်ကိုတောင် ချီးကျူးထားသေးတယ်၊ ငါတို့အားလုံးကို နင့်ကိုကြည့်ပြီး သင်ယူရမယ်တဲ့။"

"ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း နင် အရမ်း အားနေတာလား။ ငါ နင့်ကို အချိန်ပိုင်းအလုပ် တစ်ခု ရအောင် ခေါ်သွားပေးရင် ဘယ်လိုလဲ၊ အမှိုက်ကောက်ရုံနဲ့ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မူယန်ယီ ဆက်မပြောခင် ဖုန့်ချင်းယီက သူ့စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။

"အခု ငါ ခွေးရှာဖို့ လုပ်နေတယ်၊ နင် ဘယ်မှာလဲ သိရင် မြန်မြန် ပြော၊ မသိရင် ထွက်သွား၊ ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့၊ အိုကေ။"

"ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်က သိပ်ပြီး ရင်းနှီးနေတဲ့ ဆက်ဆံရေးမှ မဟုတ်တာ၊ နင် ငါ့ကို ဒါတွေ လာပြောနေတာ နင့်မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လား"

မူယန်ယီက စာရွက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါ မနေ့ညက ငါ့အိမ်နားမှာ ဒီခွေးကို မြင်မိတယ် ထင်တယ်၊ အဲဒီမှာ လမ်းဘေးခွေးတွေနဲ့ ကြောင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ငါ နင့်နဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးမယ်လေ။"

"နင် ငါ့ကို အမြဲ အထင်သေးနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

အရင်က သူတို့နှစ်ယောက် တွေ့တိုင်း အသားချင်းတိုက်ခိုက်မှုအထိ မရောက်ခဲ့ပေမယ့် အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေကြတာမျိုးတော့ မဟုတ်။

သူတို့က အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် တကယ်တော့ ရန်သူတွေလိုပဲ။

မူယန်ယီ ပြုံးပြီး "အဲဒီတုန်းက ငါတို့က ငယ်သေးတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု နင့်ကို ငါ တွေ့လိုက်ရတော့ ဘာမှ အငြိုးမထားနေတော့ဘူး။"

" ဘာမှ အငြိုးမထားနေတော့ဘူးဆိုတာ ဘာပြောတာလဲ၊ အစကတည်းက စခဲ့တာ နင် မဟုတ်ဘူးလား။"

သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် ဒုက္ခပေးတာတွေ မလုပ်တတ်ပေမယ့် တခြားသူတွေ လာနှောင့်ယှက်ရင်လည်း သူမ ငြိမ်ခံနေတဲ့သူ မဟုတ်ပေ။

"အထက်တန်းကျောင်းမှာ ငါ မော့ချမ်ကန်းကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ နင် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင်က သူနဲ့ ရင်းနှီးသွားတယ်၊ သူက ငါဖွင့်ပြောတာကိုတောင် ငြင်းပြီး နင့်လို မိန်းကလေးကိုပဲ  ကြိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

"နောက်မှ သူက နင့်ကိုဖွင့်ပြောခဲ့ပေမယ့် နင် သူ့ကို ငြင်းတာကို ကြားတော့ ငါ စိတ်သက်သာရာရပြီး စိတ်လျှော့လိုက်တာ။"

ဖုန့်ချင်းယီက အဲ့တာကို မှတ်မိဖို့ကို ပြန်စဉ်းစားနေရသည်။

"နင် မော့ချမ်ကန်းကို ကြိုက်ခဲ့တာလား။"

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ အံ့အားသင့်မှုကို မြင်တော့ မူယန်ယီက ပြန်မေးလိုက်သည်။ "နင် တကယ် မသိဘူးလား။"

"နင် ဘယ်တုန်းကမှ ငါ့ကို မပြောတာကို ငါ ဘယ်လို သိမှာလဲ။"

"ငါ လုပ်တာတွေ အရမ်းသိသာတာတောင် နင် တကယ် မသိဘူးဆိုတော့ နင် ကန်းနေတာလား။"

မူယန်ယီက အထက်တန်းကျောင်း တစ်လျှောက်လုံး ဒီမိန်းကလေးကို သူမ ရန်လုပ်ခဲ့တာ နည်းနည်း မတရားဘူးလို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အရူးပဲ။

"နင် ရှီးစစ်ယွမ်ကို ကြိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ သူငယ်ချင်း မူယန်ယီက ရှီးစစ်ယွမ်ကို နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်လို့ ပြောဖူးတာကိုပဲ သိသည်။

မူယန်ယီ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက နည်းဗျူဟာတစ်ခုပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ နင့်ကို ဒီအကြောင်းတွေ ထပ်ပြောတော့ဘူး၊ ပြောရင်လည်း နင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါ့မှာ အခု ချစ်သူရှိနေပြီ၊ မော့ချမ်ကန်းထက် အများကြီး ပိုချောတယ်၊ ပြီးတော့ သူက ကောလိပ်မှာလည်း နာမည်ကြီးပြီး ငါ့အပေါ်လည်း ကြင်နာတယ်"

"နင့်ကတော့ မေးစရာ မလိုဘူး၊ နင့်မှာ ချစ်ရမယ့်သူ မရှိဘူး၊ နင့်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးက ဘယ်လောက် နှမြောစရာကောင်းလဲ။ ဟိုဘက်ထောင့်မှာ မနေ့ညက အဲဒီခွေးကို ငါ မြင်ခဲ့တာ၊ နင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာကြည့်လို့ ရတယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ "နင် ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးပဲ။"

"အိုကေ၊ ငါ နင့်ကို သိပ်ပြီး ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးတွေ မပြောနေတော့ဘူး၊ နင့်ပုံစံကို နည်းနည်း ပိုဂရုစိုက်လို့ မရဘူးလား။ နင် ဝတ်ထားတာ တောသူကြီးလိုပဲ၊ ငါ နင့်ကို အရင်က ဒီလောက် တောကျတဲ့ ပုံမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။"

"နင့်ကို ပြောဖို့ အချိန်မရတော့ဘူး၊ အိမ်ပြန်တော့မယ်၊ ဒီနေရောင်က ငါ့ရဲ့ အသားအရေကို ပျက်စီးမှာ မလိုချင်ဘူး။"

ထိုသို့ ပြောပြီး မူယန်ယီက အနီးအနားက အိမ်ရာထဲကို ဝင်သွားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်၊ တီရှပ်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ ဝတ်ထားတာ အရမ်း ဆိုးနေတာမှ မဟုတ်တာ။

ထားလိုက်တော့၊ သူမအကြောင်း မေ့လိုက်တော့၊ အခု ခွေးရှာဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မနီးမဝေးမှာ ခွေးဟောင်သံ ကြားလိုက်သည်နှင့် သတိပြုပြီး လျှောက်သွားသည်။

အနီးကို ရောက်တော့ ဖုန့်ချင်းယီက သစ်ပင်မှာ ကြိုးနဲ့ ချည်ထားပြီး အတင်းရုန်းနေတဲ့ ခွေးဝါလေး တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်သည်။

ဒီခွေးက ဓာတ်ပုံထဲက ခွေးနဲ့ တော်တော် တူတာပဲ။

ဒါကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီက အနားသွားပြီး ကြိုးကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်။

ကြိုးကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်နှင့်  ခွေးဝါလေးက အလျင်အမြန် ပြေးသွားရာ ဖုန့်ချင်းယီမှာ ကြိုးကို ကိုင်ထားပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ရုံပဲ တတ်နိုင်တော့သည်။

***