Ch 9

အခန်း ( ၉ ) – ပစ္စည်းလွှဲပြောင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ

အနက်ရောင်ဘူးလေး၊ အနက်ရောင်ဘူးလေး။ တာ့ရှန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီ အနက်ရောင်ဘူးလေးဆီက  မိစ္ဆာတွေကို နှင်ထုတ်ဖို့ တာအိုဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးကို ရှာရမယ်လို့ ယန်ချီက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နာမူချီလည်း ရောက်လာသည်။ "အောက်ကလူတွေက စစ်သူကြီးက အနက်ရောင်ဘူးလေးကို ကိုင်ပြီး သူ့ဘာသာစကားတွေ ပြောနေတယ်လို့ ငါ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဟုတ်လား။"

ယန်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ ကိုယ်တိုင်တွေ့လိုက်တယ်။"

နာမူချီက ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။” စစ်သူကြီးက အဲဒီ အနက်ရောင်ဘူးလေးက မိုင်ပေါင်းထောင်ချီက လူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ တူတယ်။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခု ရှိတယ်။

တစ်ခုက စစ်သူကြီးရဲ့ စကားတွေက မမှားဘူး၊ သူက အဲဒီ အနက်ရောင်ဘူးလေးကနေတစ်ဆင့် လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်နေတာ။

နောက်တစ်ခုက စစ်သူကြီးကို တစ္ဆေပူးခံထားရတာ။

ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ပထမတစ်ခုက ပိုလက်ခံလို့ရတယ်။

ယန်ချီက နာမူချီကို ပုတ်လိုက်သည်။ "နာမူချီ၊ စစ်သူကြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ မင်းသိလား။ သူ့ကို သမားတော်နဲ့ ပြဖို့ လိုလား။"

"အဲဒီ အနက်ရောင်ဘူးကို သူဘယ်က ရတာလဲ။" သူတို့ အရင်ဆုံး သူတို့ အဲဒီအနက်ရောင်ဘူးလေးကို စုံစမ်းသင့်သည်။

ယန်ချီက "ငါသိပြီ။ စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်းတွေထဲက ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။" လို့ ပြောသည်။

စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်း။ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်တကာ ရောထည့်လိုက်တာများလား။ အဲဒါသိမှရမယ်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က စစ်သူကြီးကို အခုရက်ပိုင်း သေချာ စောင့်ကြည့်ထား။ အခြေအနေ တစ်ခုခု ထူးခြားရင် ငါ့ကို ပြန်ပြောဦး”

ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်က နာမူချီရဲ့ အလေးအနက်ထားနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဟိုဘက်မှာတော့ ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ချင်ယွီချွမ်နဲ့ စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ စာကြောင်းသေးသေးလေး ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရင်းနှီးမှုက အမှတ်တစ်ရာ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ ပစ္စည်းလွှဲပြောင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ။ အသေးစိတ်ကို လေ့လာဖို့ နှိပ်ပါ။

ဖုန့်ချင်းယီက အဲဒါကို နှိပ်လိုက်သည့်အခါ မိတ်ဆက်သည့် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အာကာသကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပစ္စည်းတွေ လွှဲပြောင်းလို့ရမယ်လို့ သူမ တကယ် မထင်ထားဘူး။ အသုံးပြုပုံကလည်း တော်တော် ရိုးရှင်းတယ်။

အသစ်ပေါ်လာတဲ့ စကင်ဖတ်တဲ့ ခလုတ်ကို နှိပ်ပြီး လွှဲပြောင်းမယ့် ပစ္စည်းကို စကင်ဖတ်ပြီး ပို့လိုက်ပါ။

ဒီဆက်သွယ်မှုကို ဘယ်လို တွက်ချက်လဲ သူမ မသိပေမယ့် ဒီလုပ်ဆောင်ချက်က တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုတာကို သူမ မငြင်းနိုင်။ တစ်ခါလောက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရမလား။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ အခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ပတ်ကြည့်ပေမယ့် သူ့ကို ပို့ဖို့ သင့်တော်တဲ့ ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ ။ အဖေ့ရဲ့ စာဖတ်ခန်းကို သွားကြည့်သင့်လား။

စာဖတ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး ဖုန့်ချင်းယီက သူမအဖေရဲ့ စာအုပ်စင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒါတွေအားလုံးက သူမရဲ့ အဖေရဲ့ တန်ဖိုးထားတဲ့အရာတွေပဲ၊ ဒါကြောင့် သူမ အခြား တစ်ခုခုကို ရွေးရမယ်။

စာအုပ်စင်ရှေ့မှာ ကြည့်ရင်း ဖုန့်ချင်းယီက 'ဆွန်ဇူး၏ စစ်ပွဲအနုပညာ' စာအုပ်တစ်အုပ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

စစ်သူကြီးတစ်ဦးအတွက် စစ်ရေးစာအုပ် တစ်အုပ် ပို့တာက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဖုန့်ချင်းယီက စာအုပ်ကို သူမရဲ့ အခန်းဆီ ယူသွားပြီး ဖုန်းနဲ့ စကင်ဖတ်ကာ ချင်ယွီချွမ်ဆီ ပို့လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်းယီက မင်းဆီကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပို့လိုက်ပါပြီ။ လက်ခံပေးပါ။

ချင်ယွီချွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ဘယ်လို လက်ခံရမှာလဲ။ ဒီဖုန်းက အံ့ဩစရာပဲ၊ သူက တခြားလူရဲ့ ပုံစံကို မြင်ရရုံတင် မဟုတ်ဘဲ အရာဝတ္ထုပစ္စည်းတွေကိုလည်း လွှဲပြောင်းနိုင်တယ်။

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်က စခရင်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ ရုတ်တရက် စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသည်။

[ချင်ယွီချွမ် : ဘာလို့ မင်း ငါ့ဆီကို စာအုပ် ပို့တာလဲ။]

[ချင်းယီ : ဖုန်းမှာ ပစ္စည်း လွှဲပြောင်းတဲ့အချက်ကို အခုမှ တွေ့လိုက်လို့ စမ်းကြည့်ချင်လို့။]

[ချင်ယွီချွမ် : ငါ မင့်ကို တစ်ခုခု ပြန်ပို့လို့ရလား။]

[ချင်းယီ : ကျွန်မ မသိဘူး။ ရှင် စမ်းကြည့်ပေါ့။]

[ချင်ယွီချွမ် : ဟုတ်ပြီ]

[ချင်းယီ : ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မ ညစာစားဖို့ လိုနေပြီ။]

[ချင်ယွီချွမ် : ကောင်းပါပြီ]

ချင်ယွီချွမ်က စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဒီစာအုပ်က သူ အရင်က မြင်ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေနဲ့ မတူဘူး။ စာမျက်နှာတွေက ချောမွေ့ပြီး စာသားက ရှင်းလင်းနေတာပဲ။

စာတွေကို အလျားလိုက် ရေးထားတာက ချင်ယွီချွမ်အတွက် ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။ သူ နည်းနည်းလောက် လှန်လှောဖတ်ကြည့်လိုက်တော့ - ကောင်းမွန်တဲ့ စစ်မှုရေးရာစာအုပ် တစ်အုပ် ဖြစ်နေတယ်။ ကလေးမလေးက တော်တော် စိတ်ရှည်တာပဲ။

သူ့အနေနဲ့လည်း သူမကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပြန်ပို့ပေးသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကန္တာရထဲမှာ ပေးစရာ ဘာရှိမှာလဲ။ သူ ရှန်ကျင်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှ မိန်းကလေးတွေ ကြိုက်တဲ့ ပစ္စည်းအချို့ကို သူမအတွက် ဝယ်ပေးရမယ်။

ဖန်အိမ်မှာ ဖုန့်ချင်းယီနဲ့ ဖုန့်ချင်းစီက ထမင်းစားခန်းမှာ ညစာစားနေကြသည်။

"နင် ဒီရက်ပိုင်း ဘာလို့ အဲလောက် ထူးဆန်းနေတာလဲ။" ဖုန့်ချင်းစီက ဖုန့်ချင်းယီ ဒီရက်ပိုင်း အထူးအဆန်းတွေ လုပ်နေတယ်လို့ ခံစားနေရပေမယ့် သူမ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာတော့ သူ မသိပေ။

"ငါ ဘာထူးဆန်းတာ ရှိလို့လဲ။ ငါ ပုံမှန်အတိုင်းပဲလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။"

"နင်ရဲ့ ပုံမှန်ဆိုတာကိုက ထူးဆန်းနေတာ။"

"ပထမဆုံး နင် သုံးရက် သုံးညလုံး အိမ်စာတွေ ရေးတယ်။ ပြီးတော့ အခု နင် စာတွေ ထပ်လေ့လာနေပြန်ပြီ။ နင် ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်နေတာလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။"

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်နေတာ။ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ။"

"မရှိဘူး၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ နင် ပျော်ရင် ပြီးတာပဲ။"

ဒီကောင်မလေးက အထက်တန်း နောက်ဆုံးနှစ်မှာ အတန်းကို အမြဲ နောက်ကျပြီး အတင်းအကျပ် မခိုင်းရင် ဘယ်တော့မှ စာမလုပ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်လာတာလဲ။ သူမ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာလား။

ဖုန့်ချင်းယီက ပန်းကန်ပေါ်က အမဲသား နောက်ဆုံး တစ်ပိုင်းကို ယူလိုက်သည်။ "မေမေနဲ့ ဖေဖေ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။"

"သူတို့ အခု ဗင်းနစ်မှာ ရှိနေလောက်မယ်။ ပြန်လာရင်တောင် လကုန်မှ ပြန်လာဖြစ်လိမ့်မယ်။"

မောင်နှမနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ မိဘတွေ မကြာခဏ ထွက်သွားလေ့ ရှိတာကို အသားကျနေကြပြီ။

နှစ်တိုင်း သူတို့ရဲ့ မိဘတွေက ခရီးထွက်ဖို့ အားလပ်ရက်ယူပြီး ဖုန့်ချင်းယီနဲ့ ဖုန့်ချင်းစီကို စိတ်မပူဘဲ ထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ရဲ့ အဖေ ဖုန့်ကျစ်ယွမ်က ကျစ်ယွမ်အုပ်စုရဲ့ CEO ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါရှိတဲ့ CEO တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ တကယ်အရှိန်ရှိနိုင်လားဆိုတာကတော့ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ရဲ့ အမေ နန်ယင်းက တစ်ချိန်က နိုင်ငံကျော်အမျိုးသမီးအဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့ နုပညာလောကရဲ့ထိပ်ဆုံးရောက်နေချိန်မှာ အနားယူခဲ့သည်။ ဖုန့်ကျစ်ယွမ်နှင့် လက်ထပ်ပြီး မကြာခင်မှာ အမြွှာကိုယ်ဝန် ရခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို လူအများက မယုံချင်ခဲ့ကြပေမယ့် အချိန်က သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်မှာထက်တောင် သူတို့ရဲ့ အချစ်က အရင်ကထက် ပိုခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒီလို သူတို့ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ရှာဖွေပြီး တာဝန်မဲ့တဲ့ မိဘတွေရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုအောက်မှာ ဖုန့်ချင်းစီနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီတို့ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးတတ်အောင် သင်ယူခဲ့ကြသည်။

ပြန်တွေးကြည့်တော့ ဖုန့်ချင်းယီက နည်းနည်း ဝမ်းနည်းလာသည်။ သူမနဲ့ ဖုန့်ချင်းစီ ဒီလို ကြီးပြင်းလာတာ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။

"ငါ စားပြီးပြီ။ ငါ အရင်အခန်းကို ပြန်တော့မယ်။ ပြီးတော့ နင် တစ်နေ့လုံး ဂိမ်းဆော့နေတာကို တော်လောက်သင့်ပြီ။"

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ပန်းကန်ကို မီးဖိုချောင်ထဲ ထည့်ပြီး အခန်းကို ပြန်သွားသည်။

သူမရဲ့ ကျယ်ဝန်းပြီး ထိန်လင်းနေတဲ့ အခန်းက L ပုံစံ ရှိပြီး နေတဲ့နေရာနဲ့ စာလုပ်တဲ့ နေရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲထားကာ ရေချိုးခန်းလည်း ပါရှိသည်။

နက်ပြာရောင် ကန့်လန်ကာတွေအပြင် အခန်းရဲ့ ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို အရောင်နုလေးတွေနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိအောင် ဖန်တီးထားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက အဝင်ဝနားက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်မှာ သူမရဲ့ လက်ရှိ အမှတ်တွေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အခုအချိန်မှာ သူမမှာ အမှတ် ( ၁၇၀ ) ရှိပြီး ကျန်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက ရွေးချယ်နိုင်သည်။

ပထမအဆင့် ကျန်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းလေးမျိုးက ခွန်အားတိုးဆေး၊ အလှတိုးဆေး၊ အခြေခံအဆင့် ဗျပ်စောင်းသင်တန်းနဲ့ အခြေခံအဆင့် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းတို့ ဖြစ်သည်။

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အလှတိုးဆေးက သူမအပေါ် သက်ရောက်မှု နည်းပါးနိုင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိလို့ပင်။ ဒါကြောင့် သူမက အလှတိုးဆေးကို နောက်ဆုံးမှာ ထားလိုက်သည်။

အဲဒီအစား သူမက ခွန်အားတိုးဆေးကို အရင် ဝယ်ပြီး အမှတ်ကျန်သေးရင် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကို ဝယ်လို့ ရတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ အမှတ်တွေကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ဝယ်ယူပြီး  မျိုချလိုက်သည်။

ဉာဏ်ရွှင်ဆေးရဲ့ အာနိသင်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို သောက်ပြီးနောက် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်မှ မခံစားရပေ။

ဆေးရဲ့ အာနိသင်က အချိန်ယူရမယ်လို့ သူမ တွေးလိုက်သည်။ ဖုန့်ချင်းယီက ဒီစိတ်ကူးနဲ့ အိပ်ရာဝင်သည်။

သို့သော် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသွားပေမယ့် ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာပြောင်းလဲမှုမှ မတွေ့ရသေးလို့ စိတ်လျှော့ပြီး အိပ်လိုက်တော့သည်။

ထိုညတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လာသည်နှင့်အမျှ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အပြာရောင်အလင်းသည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းမှုကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

***