Ch 8

အခန်း ( ၈ ) – အနာဂတ်မှာ နေဝင်ချိန်တွေကို ကြည့်ဖို့ မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်လာချင်လား

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကိုဖွင့်ပြီး ဝီချက်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

"ဒီအပေါ်က စာလုံးတွေကို မင်း မြင်ရလား။"

နာမူချီက ဖုန်းကို ခဏ စိုက်ကြည့်ပေမယ့် ဘာစာလုံးမှ မတွေ့ရပေ။ စစ်သူကြီးက တကယ်ပဲ တစ္ဆေပူးခံထားရတာလား။

"ဘာစာလုံးမှ မရှိဘူး။ စစ်သူကြီး ဘာကို ပြောချင်တာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ် ခဏလောက် တွေဝေသွားပြီး အနားက ယန်ချီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဒီအပေါ်က စာလုံးတွေကို မြင်ရလား။"

ယန်ချီက ခေါင်းငုံ့ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီး၊ ဒီအပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ရှိလို့လား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် လေးလေးနက်နက် တွေးတောမိပြန်သည်။ ယန်ချီနဲ့ နာမူချီက ဘာမှ မမြင်ရဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း မြင်နေရတာလား။

ယန်ချီက နာမူချီကို တံတောင်နဲ့ တို့လိုက်သည်။ "နာမူ၊ စစ်သူကြီး ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ အမြဲ အဲဒီအနက်ရောင်ဘူးလေးကို ငေးကြည့်နေတယ်။ အဲ့တာက တန်ဖိုးကြီးရတနာလား။"

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။" နာမူချီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ချီက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "မင်းပဲ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါမသိတာမရှိဘူးဆိုပြီးပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ငါ နတ်ဘုရားမှ မဟုတ်တာ။" နာမူချီက ယန်ချီကို မျက်စောင်းထိုးပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

ယန်ချီက စဉ်းစားနေတဲ့ ချင်ယွီချွမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသည်။

အပြင်မှာ ခဏနေပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ် နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရွက်ဖျင်တဲထဲကို ပြန်ဝင်သွားသည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ဒီဖုန်းက သူ့ပဲ မြင်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့အချက် တစ်ခု ရှိနေတယ်။ သူ ဒါကို ဖုန့်ချင်းယီကို မေးကြည့်လို့ ရနိုင်တယ်။

[ချင်ယွီချွမ် : မိန်းကလေးဖုန့်၊ အခု အလုပ်များနေလား။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : အခုတော့ မများပါဘူး။ ဒါနဲ့ ရှင်စစ်တိုက်သွားတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှင် ဒဏ်ရာတွေ ဘာတွေ ရလာသေးလား။]

သူ ဒဏ်ရာရလာလား။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အဲဒီလို မေးတာ ကြာပြီ။

[ချင်ယွီချွမ် : မိန်းကလေးရဲ့ စိုးရိမ်ပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဒဏ်ရာ မရပါဘူး။ ဒီ "ဖုန်း" ဆိုတဲ့ အရာက မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာဆီကလားလို့ မေးချင်လို့ပါ။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။]

ဒီအရာက ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်လို့ တခြားသူတွေ မမြင်နိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ရှင်းပြနိုင်ပေသည်။

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင် တခြား ဘာသိချင်တာ ရှိသေးလဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : မိန်းကလေး၊ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုနေလဲ။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို "မိန်းကလေး" လို့ မခေါ်နဲ့တော့၊ ချင်းယီလို့ပဲ ခေါ်ပါ။]

[ချင်ယွီချွမ် : ကောင်းပါပြီ။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင်တို့ဆီ စစ်ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ စစ်ပွဲ အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : သုံးရက်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ အောင်ပွဲယူပြီးတာနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်မယ်။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင်တို့အားလုံး ကြောက်စရာတွေပါလား။]

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ "ရှင်" လို့ မဟုတ်ဘဲ "ရှင်တို့အားလုံး" လို့ ပြောတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဒါက သူတို့ကို ချီးမွမ်းတာလား။ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။

[ချင်ယွီချွမ် : ဒီဘက်က ရှုခင်းကြည့်မလား။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မ ကြည့်လို့ ရလား။]

[ချင်ယွီချွမ် : ရတာပေါ့။ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။]

ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းက အားကောင်းလွန်းပြီး အခုဆို ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုနိုင်တဲ့အထိ ပြုလုပ်နိုင်တာ မယုံနိုင်စရာပဲ။

မကြာခင် ဖုန့်ချင်းယီဆီ ဗီဒီယိုကောလ်ဝင်လာသည်။ ချင်ယွီချွမ်က ဒီနေ့ သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတာကြောင့် အလွန်ပင် သူရဲကောင်းဆန်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ နည်းနည်း တွေဝေနေစဉ်မှာပဲ ချင်ယွီချွမ်ကလည်း သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ ဒီနေ့ အနီရောင် လက်ပြတ် ဂါဝန် ဝတ်ထားပြီး လက်မောင်းသားတွေ ပေါ်နေကာ သူမ၏ ကျော့စင်းသော လည်တံကို မြင်နေရသည်။ ချင်ယွီချွမ်၏ နားရွက်တွေ နီရဲလာသည်၊ သူမရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုသည် သူ့အတွက် အနည်းငယ် ပေါ်လွင်လွန်းနေသည်။

"ရှင် ဘာဖြစ်လို့ စကားမပြောတော့တာလဲ။" ဖုန့်ချင်းယီက အရင် စပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်က အလျင်အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး "ဒီဘက်က ရှုခင်းတွေ မင်းကိုပြမယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းစခရင်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ပေမယ့် ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်နေရသည်။

ဒါက ရှုခင်းကြည့်ရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ကြည့်ရမှာလား။

"ကင်မရာ ဘက်ပြောင်းဖို့ စခရင်ပေါ်က အဝိုင်းသေးသေးလေးကို နှိပ်လိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ မမြင်ရဘူး။"

သူမ ပြောတဲ့အတိုင်း ချင်ယွီချွမ်သည် ခဏရှာဖွေပြီးနောက် ခလုတ်ကို တွေ့ပြီး နှိပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဖုန့်ချင်းယီ မြင်ရပြီ - တန်းစီထားတဲ့ တဲတွေ၊ အဝေးမှာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ စစ်သားတွေ၊ ဝေ့ဝဲနေတဲ့ သဲတွေ၊ အထူးသဖြင့် တိတ်ဆိတ်ပြီး အထီးကျန်တဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု။

"ဒါတွေ တကယ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။" ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း အရင်က မမြင်ဖူးဘူးလား” ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အရင်က တီဗီမှာပဲ မြင်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတုတွေလေ။"

"တီဗီ။ အဲဒါက ဘာလဲ။"

"အစီအစဉ်တွေ ကြည့်လို့ ရတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါ။ နောက်တစ်ခါမှ ရှင့်ကို ပြပေးမယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး အဝေးက သဲသောင်ပြင်တစ်ခုဆီ လျှောက်သွားသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ခပ်ဝေးဝေးကို မြင်နေရသည်။

"အဲဒါက သုံးရက်အတွင်း ငါတို့ တိုက်မယ့် ချန်ရှုတောင်ကြားဘက်ပဲ။ "

ဖုန်းထဲကနေ ဖုန့်ချင်းယီက တောင့်တင်းသော မြို့ငယ်လေး တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒါတွေ သူမကို ပြောပြနေတာလဲ။

"ဘာလို့ ဒါတွေ ကျွန်မကို ပြောပြနေတာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ ဘာလို့ ဒါတွေ သူမကို ပြောနေတာလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် သေချာမသိပေ။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ တခါတလေမှာလေ ငါ လုပ်နေတာတွေက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးလို့ ခံစားရတယ်။"

သူ့အဖေက စစ်ပွဲမှာ သေဆုံးခဲ့ပြီး သူ့အမေကတော့ နေ့ရက်တိုင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ဖြတ်သန်းနေရတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘုရင်ကလည်း သူ့ကို ပုန်ကန်မှာကို စိုးရိမ်နေပြီး တိုင်းပြည်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့အတွက် သူ့ကို အသုံးချနေတယ် - ဘယ်လောက် ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ။

ဖုန့်ချင်းယီက သူစိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အဓိပ္ပါယ်မရှိရမှာလဲ။ ရှင်က ရှင့်တိုင်းပြည်အတွက် တိုက်ခိုက်နေတာလေ၊ ရှင်က ရှင့်တိုင်းပြည်အတွက် သူရဲကောင်းပဲ။"

"ရှင်နဲ့ ရှင်တို့အားလုံးကြောင့် သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်တာလေ။ ရှင်တို့အားလုံး လုပ်တဲ့အရာတွေက သူတို့နှလုံးသားထဲမှာ ထာဝရအမှတ်ရနေပါမှာ။"

"ရှင်တို့ကမ္ဘာမှာ ဘယ်လိုလဲတော့ ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကမ္ဘာမှာတော့ စစ်တပ်ဟာ အလေးစားခံရဆုံးပဲ။"

"..."

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ နှစ်သိမ့်စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ချင်ယွီချွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဘယ်လောက်တောင် နုံအလိုက်တဲ့ မိန်းကလေးလဲ၊ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်သန်ကြီးပြင်းလာတဲ့ မိန်းကလေး၊ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရက်စက်မှုတွေကို မမြင်ဖူးသေးဖူးပဲကိုး။

လူ့နှလုံးသားသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး နားလည်ရခက်သော အရာ ဖြစ်သည် - သူတို့သည် ယနေ့ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်နိုင်သော်လည်း မနက်ဖြန်တွင် အမှိုက်ကဲ့သို့ စွန့်ပစ်နိုင်လိမ့်မည်။

"ချင်းယီ၊ မင်း ကန္တာရ နေဝင်ချိန်ကို မြင်ဖူးလား။"

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မမြင်ဖူးဘူး။"

"ဒါဆို ငါ မင်းကို ပြမယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကို နေဆီသို့ မြှောက်လိုက်သည်။

ညနေပိုင်းဖြစ်ပြီး နေရောင်အောက်ရှိ သဲကန္တာရသည် ရွှေရောင်ဖြာလင်းနေသည်။

သူမကို နေဝင်ချိန်ပြရန် ရုတ်တရက် ဆန္ဒပြင်းပြလာခြင်းကို အံ့အားသင့်နေသော်လည်း ဖုန့်ချင်းယီသည် ထိုကဲ့သို့သော လှပသော မြင်ကွင်းကို လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။

ဖုန်းရဲ့ ရုပ်ပုံအရည်အသွေးက အရမ်းကြည်လင်လွန်းလို့ သူမ တကယ် အဲဒီမှာ ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှင် နေဝင်ချိန်တွေ အများကြီး မြင်ဖူးပြီးရောပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်။" တိတ်ဆိတ်တဲ့ သဲကန္တာရမှာ နေထွက်ချိန်နဲ့ နေဝင်ချိန်တွေကပဲ ရှုခင်းတွေ ဖြစ်ပေမယ့် သူက နေထွက်ချိန်ကို အရမ်းတောက်ပလွန်းလို့ မကြိုက်ပေ။

"နေထွက်ချိန်တွေလည်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင် တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် တစ်ခါတလေ နေထွက်ချိန်ကို သွားကြည့်သင့်တယ်။ နေဝင်ချိန်တွေက အရမ်း အထီးကျန်တယ်လေ။"

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့  စကားတွေကြောင့် ချင်ယွီချွမ် အံ့ဩသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ စကားမပြောတော့လဲ။ ကျွန်မက အကြံပေးတာပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ရှင်နဲ့အတူ နေဝင်ချိန်ကြည့်တယ်ဆိုရင် အဲဒီလောက် အထီးကျန်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ချင်ယွီချွမ်က "ဒါဆို အနာဂတ်မှာ နေဝင်ချိန်ကြည့်ဖို့ မင်းငါနဲ့ အတူ လိုက်မလား။"

"...ကျွန်မ၊ ကျွန်မက အလွယ် ပြောလိုက်တာပါ၊ အတည်မမှတ်နဲ့။" သူမ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းက အပေါ်ကို ကွေးသွားတယ်၊ ဘယ်လောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးလဲ။

ကျယ်ပြောလှတဲ့ သဲကန္တာရပေါ်က နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်တောင်ရောက်ပါရော့လား။ ကျွန်မအစ်ကို ညစာ ချက်ပြီးလောက်ပြီ၊ ကျွန်မ သွားစားတော့မယ်။"

"ကောင်းပါပြီ၊ အောင်ပွဲရပြီးရင် မင်းကို ထပ်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်" ဟု ချင်ယွီချွမ်က သူမ၏ ဖုန်းချသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က သူ့တဲကို ပြန်လာသည်။

"ယန်ချီ၊ အခုလေးတင် မင်း မြင်လိုက်လား။ စစ်သူကြီး ပြုံးနေသလိုပဲ။" ယန်ယန်က ပြောသည်။

ယန်ချီက "ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။" လို့ မေးသည်။

"အဲဒါတော့ သေချာ မသိဘူး" ဟု ယန်ယန်က ပြန်ဖြေသည် "အခုနလေးတင် စစ်သူကြီးက အနက်ရောင်ဘူးလေးကို ကိုင်ပြီး စခန်းပတ်ပြီး လျှောက်သွားနေတာ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ သဲသောင်ပြင်ဘက်ကို သွားတာပဲ။"

***