Ch 7

အခန်း ( ၇ ) – ငါ နောက်ထပ် သုံးရက် သုံးည တိုက်ပွဲဝင်နိုင်တယ်

အစွမ်းထက်သော ဉာဏ်ရွှင်ဆေး၏ အားဖြည့်ပေးမှုကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စိတ်သည် အလွန်ကြည်လင်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီး တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးသမျှကို မမေ့နိုင်တော့သောကြောင့် သူမ၏ သင်ယူမှု စွမ်းဆောင်ရည်ကို များစွာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းစီသည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သူမကို နေ့လယ်စာ လာစားဖို့ ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း သူမသည် အိမ်စာကို အလွန် အာရုံစိုက်ကာ ရေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

“အဖေနဲ့ အမေ ပြန်မလာသေးဘူး၊ နင် ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုဘူး၊ မြန်မြန် စားတော့။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် မော့ပင် မကြည့်ဘဲ "ငါ မဆာဘူး၊ နင်ပဲစား။"

"...ငါ နင့်ကို တစ်ခါပဲ ခေါ်မယ်၊ ပြီးမှ နင် ဗိုက်ဆာနေမယ်" ဖုန့်ချင်းစီ တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

သူမ ဒီနေ့ ဘာစိတ်ဖောက်နေတာလဲ။ စာတွေ တအားလုပ်နေတာ နေ့လယ်စာတောင် မစားတော့ဘူး။

သူက သူမကို ဗိုက်ဆာနေမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ဖုန့်ချင်းစီက သူမအတွက် ထမင်း တစ်ပန်းကန်နဲ့ ဟင်းအနည်းငယ် ခွဲထည့်ပြီး ယူလာပေးခဲ့သည်။ 

"ဖုန့်ချင်းယီ၊ နင် ရေးတာ ရပ်ပြီး စားလို့ မရဘူးလား။ မနက်ဖြန် ကျောင်းဖွင့်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို လုပ်နေတာလဲ။"

"ကျေးဇူးပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ငါဒါကို ပြီးအောင်လုပ်ရမှာမို့။"

ဉာဏ်ရွှင်ဆေး၏ အာနိသင်သည် သုံးရက်သာ ကြာရှည်ခံပြီး အချိန်ကို အသုံးမချပါက သူမ၏ အမှတ်များ အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဖုန့်ချင်းစီသည် ဖုန့်ချင်းယီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေသည်ဟု အစက ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤအခြေအနေသည် တကယ်ပင် သုံးရက်ကြာခံမည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။

တစ်ညတွင် ဖုန့်ချင်းစီသည် ရေသောက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားချင်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီ၏ အခန်းကို ဖြတ်သွားစဉ် သူမ၏ အခန်းတွင် မီးလင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စားပွဲတွင် ကျကျနနထိုင်ပြီး  တစ်ခုခု ရေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းစီ သိပ်နားမလည်။ သူမ စာတမ်းတစ်ခုအတွက် နေ့ရောညပါ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။

သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေချိန်ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးနေသေးသည်၊ သူမ ရည်ရွယ်ချက်ကဘာလဲ။

"ဖုန့်ချင်းယီ၊ နင် ရူးနေတာလား၊ ညသန်းခေါင်ထိ မအိပ်ဘဲနေနေတာ။"

"ငါ အိပ်မပျော်ဘူး။" 

ဒီဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်က တကယ် အားကောင်းလွန်းတယ်၊ ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ စွမ်းအင်လည်း အလွန်အမင်း ပြည့်ဝနေတော့ သူမ လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူမ ထပြီး စာလုပ်နေမှာ မဟုတ်ပေ။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါဟ၊ နင် သေလည်း သေသွားဦးမယ်။"

"ဘာလို့ ညသန်းခေါင်ကြီး ငါ့ဆီ ထလာတာလဲ”

"ငါ နင့်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ မအားဘူး၊ နင့်ဟာနင် မစားလိုက်၊ မအိပ်လိုက်နဲ့၊ နင် တစ္ဆေပူးခံထားရတာဖြစ်မယ်။"

"နင်ပဲ တစ္ဆေပူးခံထားရတာ၊ ပြန်အိပ်တော့။"

ဖုန့်ချင်းစီသည် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ကာ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်ပြီး ဒီအခြေအနေကို သူတို့မိဘများထံ သတင်းပို့သင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မဟုတ်ရင် သူတို့ ပြန်လာတဲ့အခါ ဖုန့်ချင်းယီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် သူတို့က သူမကို သူ အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ထင်နေဦးမယ်။

အချိန် သုံးရက်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားပြီး ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စာတမ်းအားလုံးကို ပြီးစီးခဲ့ပြီး လာမည့် စာသင်နှစ်အတွက် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအချို့ကိုပင် ကိုယ်တိုင်လေ့လာနေခဲ့သည်။

ဆေးအာနိသင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသောကြောင့် တစ်ရက်လုံး အိမ်တွင် လှဲနေပြီးမှ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

သူမသည် စာလေ့လာမှုတွင် အလွန် အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို မကြည့်မိဘဲ၊ သူမ ဖုန်းကို ပြန်ဖွင့်မှသာ နှစ်ရက်အလိုက ချင်ယွီချွမ် ပို့ထားခဲ့သော စာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

[မနက်ဖြန် ငါ စစ်မြေပြင်ကို သွားမယ်၊ ပြန်ရောက်မှ မင်းကို ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။]

ဖုန့်ချင်းယီသည် နှစ်ရက်အလိုက စာကို  စိုးရိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ စစ်မြေပြင်သည် ခွဲခြားမှုမရှိ သတ်ဖြတ်သောနေရာဖြစ်သောကြောင့် သူ မထိခိုက်စေရန် သူမ မျှော်လင့်သည်။

အခု သူ့ဆီ စာပို့လိုက်ရင် သူ စာကို မြင်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်ရောက်မှ သူမကို ပြန်ဆက်သွယ်မယ်လို့ ပြောထားတာကြောင့် သူ ဆက်သွယ်လာဖို့ စောင့်နေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

သူမ အမှတ်တွေကို တကယ် လိုချင်ပေမယ့် စစ်ပွဲထဲက လူ့အသက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒါဟာ အရေးမပါတဲ့ အရာတစ်ခု။

သူ့ကို အဆင်ပြေချောမွေ့ပြီး အောင်ပွဲရပါစေလို့ သူမ မျှော်လင့်သည်။

ချန်ရှုတောင်ကြားသည် မြောက်ပိုင်းချီ၏ နောက်ဆုံးခံစစ်လိုင်းဖြစ်ပြီး တောင်ကြားအပြင်ဘက်တွင် ထျန်းချီအင်ပါယာ၏ တပ်မတော် တပ်စွဲထားကာ တောင်ကြားအတွင်း၌ မြောက်ပိုင်းချီ၏ အင်အားကုန်နေသော စစ်သားများ ရှိသည်။

မြောက်ပိုင်းချီ၏ အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော နယ်စားသည် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားပြီး မြို့များကို သိမ်းပိုက်ကာ နယ်မြေချဲ့ထွင်လိုသော စိတ်တစ်ခုတည်း ရှိနေသည်။

သို့သော် သူသည် သူ့နိုင်ငံ၏ စစ်အင်အားနှင့် ထျန်းချီအင်ပါယာ၏ စစ်အင်အားကြား ကွာဟချက်ကို မှန်ကန်စွာ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ သူ၏ ဝန်ကြီးများ မည်မျှပင် တောင်းပန်စေကာမူ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထျန်းချီအင်ပါယာ၏ စစ်သူကြီး ချင်ယွီချွမ်၊ ဤအမည်သည် ဤမြေပေါ်ရှိ လူတိုင်း သိကြသည်။

သူသည် နယ်စပ်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်နှင့်အတူ စစ်ပွဲများတွင် အမြဲတမ်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထက်မြက်ပြီး ရဲရင့်ကာ ဖခင်ထက်ပင် သာလွန်သည်။

ဆယ်နှစ်တာ စစ်ပွဲများတွင် သူသည် မရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ထျန်းချီ၏ နတ်ဘုရားဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ တည်ရှိမှုကြောင့် ဤတစ်ချိန်က အားနည်းသော နိုင်ငံအား စစ်ဘေးမှ ကင်းဝေးကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းချီ၏ နယ်စားသည် နိမိတ်လက္ခဏာများကို မယုံကြည်ဘဲ၊ ချင်ယွီချွမ်သည် စစ်နတ်ဘုရား တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ဤကမ္ဘာတွင် မအောင်နိုင်သော အရာ မရှိ၊ သူ့ကိုလည်း အဆုံးသတ်နိုင်သည်ဟု ခံယူထားသည်။

ဒါပေမယ့် အခုအခြေအနေက တော်တော်ရှင်းနေပြီ၊ ထျန်းချီအင်ပါယာရဲ့ စစ်တပ်က နောက်ဆုံးအောင်ပွဲရရန် ချန်ရှုတောင်ကြားကို တိုက်ခိုက်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

သို့သော် ချင်ယွီချွမ်သည် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးသေးဘဲ၊ သူ၏ တပ်ဖွဲ့များကို အဝေးကြီးတွင် တပ်စွဲထားစေကာ လူများစွာကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။

နာမူချီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ "စစ်သူကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်အထိ စောင့်ရမလဲ။"

"တောင်ကြားထဲက မြောက်ပိုင်းချီစစ်တပ်က အင်အားကြီးတာ မဟုတ်ပေမယ့် ငါ့ရဲ့ စစ်တပ်အတွက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုတွေကို လျှော့ချနိုင်ဖို့ဆို ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ" ချင်ယွီချွမ်က အရာအားလုံးကို သေချာ စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

နာမူချီက နောက်ထပ် မမေးတော့ပေ။ သူ ဘယ်လောက် စာအုပ်တွေနဲ့ လူတွေ လေ့လာခဲ့ပေမယ့် ဒီစစ်သူကြီးလေးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။

"နာမူ၊ ဒီကမ္ဘာမှာ တခြားကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိနိုင်တယ်လို့ မင်းထင်လား။" ချင်ယွီချွမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

နာမူချီက အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေပေးသည်။ "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့မှ မသိရတာ။"

နာမူချီရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ ချင်ယွီချွမ်လည်း စဉ်းစားသွားသည်။

"ဒီတစ်ခါ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ရင် မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

နာမူချီက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာတွေစီစဉ်ထားလဲဆိုတော့ ဟန်လင်းတက္ကသိုလ်မှာ စာအုပ်တွေ ဆက်ရေးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခရီးသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆက်လုပ်ဖို့ တွေးထားပါတယ်။"

"ပြီးတော့ စစ်သူကြီး၊ ခင်ဗျားလည်း မငယ်တော့ဘူး၊ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးယူဖို့ စဉ်းစားသင့်တဲ့ အချိန်ရောက်ပါပြီ၊ မင်းသမီးက စောင့်နေတာ ကြာပြီ။"

အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ပြောသောအခါ ချင်ယွီချွမ်သည် ရုတ်တရက် ဖုန့်ချင်းယီကို သတိရသွားသည်။

ဤရက်နှစ်ရက်အတွင်း သူမထံမှ မည်သည့် သတင်းစကားမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူမ အလုပ်များနေလေမလား မသိပေ။

နာမူချီက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ "စစ်သူကြီးစိတ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေပြီလား။"

"မရှိပါဘူး။"

"ကျွန်တော်တို့ ရှန်ကျင်းကို ပြန်ရောက်ရင် ခင်ဗျား အပြင်ထွက်ကြည့်ပါလား။ နာမည်ကြီး အရာရှိတွေနဲ့ သူကောင်းမျိုးနွယ်တွေရဲ့ သမီးတွေကို စစ်သူကြီးသာ သဘောကျမယ်ဆိုရင် သူတို့ တကယ် ဝမ်းသာကြလိမ့်မယ်"

ချင်ယွီချွမ် မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ၊ နာမည်ကြီးမိသားစုများမှ သိမ်မွေ့နုနယ်တဲ့ အမျိုးသမီးများသည် သူ ဘယ်တော့မှ လိုချင်ခဲ့သောသူများ မဟုတ်ပေ။

သူ အိမ်ထောင်ပြုမည်ဆိုလျှင် သူ့ဘေးတွင် ရင်ဘောင်တန်း ရပ်တည်နိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုသာ လက်ထပ်လိုသည်၊ တစ်နေ့လုံး အိမ်ထဲတွင်သာ ပိတ်လှောင်ထားခံရသော ပန်းတစ်ပွင့်ကို မဟုတ်ပေ။

နာမူချီက ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ မိသားစုရေးရာတွင် အခြားသူများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို မကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်းကို သိသော်လည်း သူနှင့်အတူ စစ်ပွဲများတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပါဝင်ခဲ့သော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အနည်းငယ် ပြောလိုပါသေးသည်။

"စစ်သူကြီး၊ တစ်နေ့ကျရင် ပထမဆုံး မြင်မြင်ချင်း မင်းနှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရင် သတ္တိရှိရှိ လိုက်လံပိုးပမ်းနော်။ တော်ကြာ ခင်ဗျား လက်လွှတ်လိုက်ရမှ နောင်တရ မနေစေနဲ့။"

ပထမဆုံး မြင်မြင်ချင်း နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေသောသူ၊ ချင်ယွီချွမ်၏ စိတ်တွင် ဖုန့်ချင်းယီ၏ မျက်နှာသည် မသိစိတ်က ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ အသွင်အပြင်သည် ထူးခြားနေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသော်လည်း သူ့ကို ပို၍ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ ယုံကြည်မှုအပြည့် လင်းလက်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရေခဲမြစ်ရေအိုင်များကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပသန့်ရှင်းပြီး မညစ်ညူးပေ။

သူတို့သည် မတူညီသည့် ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူမအကြောင်း ပိုမိုလေ့လာရန် သူ ကြိုးစားရမည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူမထံမှ မည်သည့်စာမျှ မပို့ထားပေ။

"စစ်သူကြီး၊ ခင်ဗျားလက်ထဲက အဲဒီအရာက ဘာလဲဆိုတာ သိလို့ ရမလား” နာမူချီက မေးလိုက်သည်၊ သူ့မျက်နှာသည် မယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။

"ဒါက ဖုန်းလေ" ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။ "မိုင်ပေါင်းထောင်ချီက လူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်။"

နာမူချီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တစ်သက်မှာ ဒီလို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကိရိယာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

***