Ch 6

အခန်း ( ၆ ) – ခန့်ညားချောမောသော လူငယ် သခင်လေး

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်သည် လက်ရှိတွင် ပထမအဆင့်၌ ပစ္စည်း ငါးမျိုးသာ ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ ဒုတိယအဆင့်ရှိ မသိရသေးသော ပစ္စည်းများအတွက် ဖွင့်လှစ်ရန် အခြေအနေမှာ ပထမအဆင့်ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်ယူရန် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် အမှတ် ( ၅၀၀ ) ရရှိရန် လိုအပ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါတွေက ပထမအဆင့်က ပစ္စည်းတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒုတိယအဆင့်ကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲဆိုတာတော့ လက်ရှိမှာ မသိရသေးပေမယ့် အမှတ်ရှိနေရဖို့ကတော့ သေချာသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် လုပ်နေကျအတိုင်း စောစော အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ သူမ နိုးလာသောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အိပ်ရာဘေး စားပွဲမှ ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။ 

သူမ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချင်ယွီချွမ်ထံမှ စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ 🌞]

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ စာပို့ထားသော အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မနက် ၄:၁၀။ သူ အစောကြီး နိုးနေတယ်။ သူ စစ်သူကြီးဖြစ်နေတာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူးပဲ။

[ဖုန့်ချင်းယီ : မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ ရှင် နေ့တိုင်း ဒီလောက် အစောကြီး နိုးတာလား။]

[ချင်ယွီချွမ် : မနက် ( ၃ ) နာရီဆိုတာတောင် နောက်ကျနေပြီ]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မအတွက်တော့ တော်တော်လေး စောတယ်။ ကျွန်မ ပုံမှန်အားဖြင့် ( ၇ ) နာရီ၊ ( ၇ ) နာရီဝန်းကျင်လောက်မှ နိုးတယ်။]

[ချင်ယွီချွမ် : မနေ့က မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲလို့ မေးဖို့ မေ့သွားတယ်။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မက ( ၁၉ ) နှစ် ရှိပြီ။ ရှင်‌ရော...။]

[ချင်ယွီချွမ် : ( ၂၅ ) နှစ်၊ အိမ်ထောင်မရှိဘူး။]

ဖုန့်ချင်းယီသည် "အိမ်ထောင်မရှိ" ဟူသော စကားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို တွေးတောနေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ အသက် ( ၁၉ ) နှစ် ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မျှော်လင့်ချက်တွေ ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထျန်းချီတိုင်းပြည်တွင် အသက် ( ၁၉ ) နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးသည် အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးပင် ရနေလောက်ပြီ။ သူမ အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလား။

ချင်ယွီချွမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမကို တိုက်ရိုက် မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

[ချင်ယွီချွမ် : မင်း အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလား။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ကျွန်မ တက္ကသိုလ်တောင် မပြီးသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အရွယ်မရောက်သေးဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုရမှာလဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : တက္ကသိုလ်။ အရွယ်ရောက်။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : တက္ကသိုလ်ဆိုတာ လေ့လာသင်ယူတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ အရွယ်ရောက်တယ်ဆိုတာ အိမ်ထောင်ပြုနိုင်တဲ့ တရားဝင် အသက်ကို ဆိုလိုတာ၊ ယောက်ျားလေးတွေအတွက် အသက် ( ၂၂ ) နှစ်၊ မိန်းကလေးတွေအတွက် အသက် ( ၂၀ ) ။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ဟုတ်တယ်။ ဒါက အသက် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုပဲ။ အခုခေတ်မှာ အသက် ( ၃၀ ) ကျော်တဲ့ ယောက်ျား မိန်းမတွေ အများကြီးပဲ အိမ်ထောင်မပြုကြသေးဘူး။ အိမ်ထောင်ပြုတာက ကျွန်မ အရွယ်မှာ စဉ်းစားသင့်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။]

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်သည် အကြောင်းမရှိဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

[ချင်ယွီချွမ် : မင်း နေတဲ့ ကမ္ဘာအကြောင်း ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလား။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ရှင် အခု အလုပ်များနေလား။]

[ချင်ယွီချွမ် : မများဘူး။]

[ဖုန့်ချင်းယီ : ဒါဆို ကျွန်မ မနက်စာ စားပြီးမှ ရှင့်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။]

[ချင်ယွီချွမ် : ကောင်းပါပြီ။]

ဖုန့်ချင်းယီက အိပ်ရာ ထပြီး မျက်နှာသစ်၊ အဝတ်အစားလဲကာ ထမင်းစားခန်းမှာ ဖုန့်ချင်းစီ မနက်စာ ပြင်ဆင်ထားလားဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ အခန်းထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ထမင်းစားခန်းသို့ ရောက်သောအခါ မနက်စာ စားရဖို့ နေနေသာသာ လူတောင် မတွေ့ရပေ။

ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုသည် မယုံကြည်ရသူဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အောက်ထပ်သို့ သွားကာ ပေါင်မုန့် နှစ်လုံး ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် အခန်းသို့ ပြန်လာကာ ချင်ယွီချွမ်ကို ဖုန်းခေါ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

သူမ ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်လိုက်ရမလား။ ဖုန့်ချင်းယီသည် အသံသာယာသော စစ်သူကြီးအကြောင်း အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိနေသည်။

ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် သူမကို ချက်ချင်း အမှတ် ( ၁၀၀ ) ရစေနိုင်သော်လည်း အနည်းငယ် ရုတ်တရက်ဆန်လောက်သည်။

သူက အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တောင့် အမျိုးသားတစ်ဦးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးရင် သူမ သူ့ကို ဘယ်လို ဘာဆက်ပြောရမှာလဲ။

သို့သော် နောင်တွင် အမှတ်ရရှိရန် သူ့ကို အားကိုးရမည်ဟု တွေးသောကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ့ကို ပိုမိုသိကျွမ်းရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီသည် ရဲတင်းစွာ ဆုံးဖြတ်ကာ ပထမဆုံး ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမ၏ ဖုန်းကို သေချာနေရာချလိုက်သည်။ "ဟယ်လို။ ရှင် ကျွန်မကို မြင်ရလား။"

"မြင်ရတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရှည်လျားကောက်ကွေးသော သစ်အယ်သီးရောင် ဆံပင်များသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် ဖြူဖွေးပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပနေသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ရှန်ကျင်းတွင် အမျိုးသမီးများစွာကို တွေ့ဖူးခဲ့သည်၊ သူတို့အများစုသည် တည်ကြည်ပြီး ကျက်သရေရှိသော အမူအရာ ရှိသော်လည်း သူတို့က ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကတော့ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ဖန်သားပြင်မှတဆင့်ပင် သူမ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို သူ ခံစားနိုင်သည်။

"အခု ရှင် ဖုန်းကို မြှောက်ပြီး ကျွန်မကိုလည်း ပြပါဦး" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ပြောသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူမ တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ချင်ယွီချွမ်က ထိုမျှလောက်အထိ ချောမောနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော အမျိုးကောင်းသားတစ်ယောက်ပင်။

သူ့ရဲ့ နက်မှောင်သော ဆံပင်များကို ကျောက်စိမ်းဆံထိုးဖြင့် နောက်သို့ စုစည်းထားပြီး၊ ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများအောက်တွင် နက်ရှိုင်းပြီး ထိုးဖောက်ကြည့်၍ မစွမ်းသာသော မျက်လုံးများ တည်ရှိသည်။

သူ့အသွင်အပြင်သည် အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ သိမ်မွေ့လှသည်။

သူ့မျက်နှာသည် စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို မဖော်ပြဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ခန့်ညားသော လူငယ် သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။

"ရှင်က တော်တော် ချောတာပဲ။" ဖုန့်ချင်းယီ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ချင်ယွီချွမ်သည် ထိုကဲ့သို့သော ချီးမွမ်းစကားများကို မကြိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ သူသည် မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ မရှိချေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သူမ၏ လက်ရှိ ကိစ္စရပ်ကို သတိရသွားသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒါကို စကား နှစ်ခွန်း သုံးခွန်းနဲ့တော့ ရှင်းပြလို့ မရဘူး။ ရှင်သိချင်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ကျွန်မကို ပြောပြပါလား။"

ချင်ယွီချွမ်က ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ။"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်မနေတဲ့ နိုင်ငံအကြောင်း အကျဉ်းချုပ် ပြောပြမယ်..." ဖုန့်ချင်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်ကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ သမိုင်းကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးကို စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေစဉ် အာရုံပျောက်နေပုံရသည်။

"ရှင် တခြား ဘာသိချင်တာရှိသေးလဲ။" ဖုန့်ချင်းယီက သူနှင့် စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ အိမ်စာလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာရေးနေတာလဲ။" ချင်ယွီချွမ်က မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက စာရွက်စာတမ်းအပုံ တစ်ပုံကို မြှောက်ပြသည်။ "ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ အိမ်စာတွေပဲ။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ဖို့ ( ၁၉ ) ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ကျွန်မ ဘာတစ်ခုမှ မစရသေးဘူး။"

"မင်းရဲ့ ကမ္ဘာမှာ လူတိုင်း ကျောင်းတက်ရလား။" ချင်ယွီချွမ်က စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အနည်းနဲ့ အများပေါ့။ ယေဘုယျအားဖြင့် လူတွေက အသက်( ၃ ) နှစ်ကနေ ( ၂၂ ) နှစ် အထိ ကျောင်းတက်ကြတယ်။ အဲဒီနောက် အလုပ်လုပ်မလား၊ စာဆက်သင်မလားဆိုတာ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရပဲ။"

"ရှင်က စစ်သူကြီးလို့ ပြောတယ်၊ ဒါဆို ရှင့် တပ်ဖွဲ့တွေက စစ်မြေပြင်ကို ဦးဆောင်ရတာလား။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်" ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို တော်တော် အန္တရာယ်များမှာပဲ။" ဖုန့်ချင်းယီသည် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ယွီချွမ်က တည်ငြိမ်စွာပင် "ဟုတ်တယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ပိုကောင်းသော စကားလုံး မစဉ်းစားမိသောကြောင့် ထိုသို့သာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" ဟု ချင်ယွီချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုသည် အချိန်အတော်ကြာပြီး နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြတော့ပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အလုပ်များကို တိတ်တဆိတ် လုပ်နေပြီး ချင်ယွီချွမ်က သူမကို ကြည့်နေကာ ငြိမ်းချမ်းသော တိတ်ဆိတ်မှု ခံစားချက်ကို ဖန်တီးနေသည်။

"နောက်မှ အားတဲ့အခါ စကားပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်မ အခု ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ" ဟု ချင်ယွီချွမ်က သဘောတူသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ကို ဖွင့်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ သူမ၏ ကျန်ရှိသော အမှတ်များသည် ( ၆၀ ) မှ ( ၁၇၀ ) သို့ တိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်သည် သူမ၏ ကံကောင်းစေသော ကြယ်လေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို အသက်ရှည်ရှည် ချမ်းသာစွာ နေထိုင်စေလိုသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အမှတ်များ ရရှိရန်နှင့် ချမ်းသာရန် သူ့ကို အားကိုးနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် မဆိုင်းမတွပင် ဆိုင်မှ ဉာဏ်ရွှင်ဆေးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ရွေးချယ်ပြီးနောက် သူမရှေ့တွင် သေးငယ်သော သေတ္တာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲတွင် အနက်ရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဆေးလုံးကို ကောက်ယူပြီး တိုက်ရိုက် မျိုချလိုက်သည်။

သူမ မျိုချလိုက်သည့် အချိန်တွင် သူမသည် ချက်ချင်း စွမ်းအင်ပြည့်ဝပြီး လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်သည် အတော်ပင် အားကောင်းပုံရသည်။

သူမ၏ အသစ်ရရှိသော ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ်နှင့် စွမ်းအင်ပြည့်ဝသော အားဖြည့်မှုတို့သည် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ မှတ်သားရန် လိုအပ်သော အရာများစွာ ရှိပြီး အားလုံးကို ဖတ်ရှုရန် တစ်ပတ်ကျော် ကြာမည် ဖြစ်ပြီး ဖတ်ပြီး မကြာမီ မေ့သွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

***