Ch 5

အခန်း ( ၅ ) – မင်း ငါ့အတွက် တင့်ကားတစ်စီးလောက် ရှာပေးနိုင်မလား

"တင့်ကားတွေက သံချပ်ကာယာဉ်တွေဖြစ်ပြီး အမြောက်တွေက တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက် တစ်မျိုးပဲ။"

ချင်ယွီချွမ်ဟာ သမိုင်းမှာ မရှိခဲ့တဲ့ မင်းဆက်တစ်ခုမှာ နေထိုင်သူဖြစ်ပုံရတယ်လို့ ဖုန့်ချင်းယီ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

"တင့်ကားနဲ့ အမြောက်တွေက စွမ်းအားကြီးလား။"

"အရမ်း အားကောင်းတယ်။" 

နေပါဦး။ ငါက ဘာလို့ သူနဲ့ လက်နက်အကြောင်း စပြောမိတာလဲ။

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီ၏ ကမ္ဘာက လက်နက်တွေအကြောင်း ထပ်နားထောင်ချင်ပေမယ့် သူမ စကားရပ်သွားတာကြောင့် သူက ဦးဆောင်ပြီး စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့အတွက် တင့်ကားတစ်စီးလောက် ရှာပေးနိုင်မလား။"

ဖုန့်ချင်းယီက အခုလေးတင် ရေမသောက်ခဲ့တဲ့အတွက် တော်သေးသည်။ မဟုတ်ရင် သူမ လည်ချောင်းနင်သွားနိုင်သည်။

ဒီလူက တကယ်ပဲ သူမကို တင့်ကားတစ်စီး ရှာပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်။

လက်နက်တွေကို ပုဂ္ဂလိက ဝယ်ယူတာဟာ တရားမဝင်ဘူးဆိုတာကိုပင် မပြောနဲ့ဦး၊ သူမ ဘယ်မှာ သွားဝယ်ရမှာလဲ။ သူမ စစ်တပ်ကနေ ခိုးယူဖို့ဆိုတာ ဝေးလာဝေးပဲ။ 

အဲဒါက သူမကို သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်အထိ ထောင်ကျလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်လောက်ဆို သူမ သေလောက်ပြီ။

ဖုန့်ချင်းယီက ပြန်မဖြေတော့ ချင်ယွီချွမ်က "မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။" လို့ မေးသည်။

"ဟေ့လူ၊ ရှင် ကျွန်မကို ထောင်ချဖို့ လုပ်နေတာလား။ လက်နက်ရောင်းဝယ်တာ တရားမဝင်ဘူး၊ ပြစ်မှုမြောက်တယ်။ ရှင် ကျွန်မကို ပြနိုင်တာဆိုလို့ ပုံစံငယ်လေးပဲ ရှိမယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က နည်းနည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ကမ္ဘာက လက်နက်တွေကို တကယ်ပဲ စမ်းသပ်ချင်ပေမယ့် သူမလို မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးကို ထောင်ထဲ မထည့်နိုင်ဘူး။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ မင်းတို့ကမ္ဘာရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ငါ မသိလို့ပါ"

"ရပါတယ်။ ရှင် မသိတာမို့ အပြစ်မဖြစ်ပါဘူး။" ရှင် နောက်ပိုင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ထပ်ပြောမနေသရွေ့ပေါ့။

နှစ်ယောက်စလုံး ထပ်မပြောတော့တာကြောင့် လေထုအေးစက်မှုက သူတို့ကြားမှာ ကျရောက်သွားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူနဲ့ ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။ ချင်ယွီချွမ်ကလည်း သူ့မှာ မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် ဘယ်လို စရမှန်း မသိချေ။

"ရှင် နောက်ထပ် သိချင်တာ ရှိသေးလား။"

သူ့အသံက တကယ့်ကို နားထောင်လို့ကောင်းပေမယ့် စကားမပြောဖြစ်ရင် အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ မဟုတ်လား။

"မရှိတော့ဘူး။ ဒီဖုန်းနဲ့ နောက်ထပ် ဆက်သွယ်လို့ ရဦးမှာလား။"

ချင်ယွီချွမ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပေမယ့် ဖုန်းလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ အရာကို ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာပင်။

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စကားတွေကနေ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုအကြောင်းကိုလည်း သူ ပထမဆုံး သိခဲ့ရတာကြောင့် သူ သိချင်စိတ်တွေ ပြင်းထန်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်က ပစ္စည်းတွေကို ပြန်တွေးလိုက်တယ်၊ သူမ သူ့ဆီက အမှတ်တွေ ရဖို့ လိုသေးသည်။

ပြီးတော့ အစကတည်းက သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ၊ ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။

"ရတယ်။ အခု ကျွန်မ ဒီကာလအတွင်း နွေရာသီ အားလပ်ရက်ရနေတာဆိုတော့ ရှင် ဘယ်အချိန်မဆို ဆက်သွယ်နိုင်တယ်၊ စာလည်း ပို့နိုင်တယ်။"

"ကောင်းပါပြီ"

ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ချလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ အမှတ်တွေက ( ၆၀ ) ဖြစ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ဝမ်းသာသွားသည်။

မနက်ဖြန် နောက်ထပ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လုပ်ရင် သူမ အမှတ် ( ၁၀၀ ) ပြည့်မှာ ဖြစ်ပြီး ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ ဖုန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒီဖုန်းကို တစ်ရက် နီးပါး သုံးခဲ့ပေမယ့် ဘက်ထရီက ၁၀၀ % မှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒီဖုန်းက လုံးဝ ပါဝါ မကုန်ဘူးလား။

ဖုန့်ချင်းယီ စမ်းသုံးကြည့်လိုက်တော့ ဒါက အမှန်ပဲ။ ဒါဆို သူမ အားသွင်းကြိုးတောင် ယူစရာ မလိုတော့ဘူး။ အံ့ဩစရာပဲ။

ထျန်းချီစခန်းမှာ ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကိုင်ပြီး စဉ်းစားနေသည်။

ဟိုဘက်က မိန်းကလေးငယ်လေးက အသံသာယာပေမယ့် သူမ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သူ မသိဘူး။

လမ်းညွှန်စာအုပ်မှာ သူမရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်လို့ရပေမယ့် အဲဒါ တကယ် ဟုတ်ပါ့မလား ဆိုတာကို သူ မသိဘူး။

"စစ်သူကြီး၊ ညစာစားချိန် ရောက်ပါပြီ။"

ယန်ချီက ညစာကို သယ်လာတော့ ချင်ယွီချွမ်က သူ့လက်ထဲက သေးငယ်တဲ့ အနက်ရောင်ဘူးလေးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စစ်သူကြီး၊ စားချိန်ရောက်ပါပြီ။"

"အဲဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်။" ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။

ယန်ချီက ညစာကို စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ စစ်စခန်းမှာဖြစ်တာကြောင့် ညစာက ရိုးရှင်းသည်။ ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက်နဲ့ ဘန်းမုန့်မီးကင်နှစ်ချပ်။

ညစာကို ချထားပြီးနောက် ယန်ချီ ပြန်ထွက်သွားသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီအကြောင်း စဉ်းစားရင်း စားသောက်နေခဲ့သည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ တခြားနေရာ တစ်ခု တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား။ ရှိနေခဲ့ရင် ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ။

ပြီးတော့ ဒီဖုန်းက စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်းတွေထဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ။

ချင်ယွီချွမ်က ဒီအရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကောက်ချက်မချနိုင်သေးပေမယ့် အချိန်တန်ရင် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူ ဖော်ထုတ်နိုင်မှာပါ။

ဟိုဘက်မှာတော့ ဖုန့်ချင်းယီက ဖုန့်ချင်းစီ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ဟင်း သုံးမျိုး၊ ဟင်းချို တစ်ခွက်နဲ့ ညစာကို အားရပါးရ စားသောက်နေသည်။ - 

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဟင်း တစ်မယ်နဲ့ ဟင်းချို  တစ်ခွက်ပဲ စားခဲ့ရတာနဲ့ယှဉ်ရင် ဒီနေ့ ညစာက ဇိမ်ခံရသလိုပဲ။

"နင့်ရဲ့ အဲဒီဖုန်းစုတ်က စခရင်လဲလိုက်တော့ အသစ်နဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး။ ငါ့ကို ဂိမ်းဆော့ဖို့ ခဏလောက် ငှားပါလား။"

ဖုန့်ချင်းစီရဲ့ အကြည့်က ဖုန့်ချင်းယီ စားပွဲပေါ် တင်ထားတဲ့ ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ အဲဒါကို မစဉ်းစားနဲ့။ နင့်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်း မရှိဘူးလား။"

"ငါ့ဖုန်းက ဂိမ်းတွေလည်း ဆော့တော့ အရမ်း လေးတယ်၊ နင် ညတိုင်း စောစော အိပ်တော့ ငါ့ကို ခဏ ငှားလို့ ရတာပဲ။"

" ကိုယ့်ဘာသာ အသစ်တစ်လုံး ဝယ်လိုက်ပါလား"

သူမရဲ့ ဖုန်းအသစ်က ပြင်ဆိုင်မှာ ရှိနေတုန်း။ သူ ဒီဖုန်းကိုလည်း ယူဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဖုန့်ချင်းစီက ဆက်ပြောသည်။ "ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိရင် အခု ဝယ်ပြီးသားပဲ။ ပြဿနာက ငါ့မှာ မရှိဘူး။ နင် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံထဲက နည်းနည်းလောက် ငါ့ကိုချေးပါလား။ အများကြီး မဟုတ်ဘူး၊ သုံးထောင်လောက်ဆို ရပြီ။"

"နင် ဖုန်းဝယ်ချင်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်။ ငါ့ဆီကနေ အမြဲတမ်း အလကားရဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။"

သူမရဲ့ အစ်ကိုကို သူမထက် ပိုသိတဲ့သူ ဒီကမ္ဘာမှာ မရှိဘူး။ အမြဲတမ်း မရှိဘူးချည်း ငြီးတွားနေတာ။

သူက သူမဆီက သွားတိုက်ဆေးနဲ့ ခေါင်းလျှော်ရည်တောင် ယူသုံးတာ။ သူက ခဏ ငှားတာပဲလို့ ပြောပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေးတာ မရှိဘူး။

ဂိမ်းအတွက်တော့ ငွေမရှိဘူးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မရှိ။ သူမ ဒါတွေ ကြားရတာ ရိုးနေပြီ။

ပိုက်ဆံတော့ မချေးပေးနိုင်ဘူး။

ဖုန့်ချင်းစီက ဒီလှည့်ကွက်က ဖုန့်ချင်းယီဆီမှာ နောက်ထပ် အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာ သိနေပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဖုန်းက ငါ နင့်အတွက် ဝယ်ပေးထားတာပဲ။ ငါ့ကို အဲဒီ ယွမ် ( ၂၀ ) ပြန်ပေးလိုက်ပါလား။"

"... နင် တကယ်ပဲ အဲဒီ ယွမ် ( ၂၀ ) ကို ပြန်လိုချင်တာလား။ နင် နေ့လယ်က စားတဲ့ ဖရဲသီးက ယွမ် ( ၂၀ ) ထက် ပိုတန်တယ်၊ ပြီးတော့ စျေးဝယ်တာလည်း ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ ပေးခဲ့တာပဲ။ ငါ စားပြီးပြီ၊ နင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စား။"

သူမ၏ ပန်းကန်နှင့် တူကို မီးဖိုချောင်ရှိ ရေစင်ထဲ ထည့်ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

ယခု နွေရာသီ အားလပ်ရက်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းပြန်ဖွင့်ရန် ရက် ( ၂၀ ) လောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

တက္ကသိုလ်တက်ပြီးနောက် လွတ်လပ်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ပရောဂျက်စာတမ်းတွေ၊ ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေရတယ်။ ပါမောက္ခတွေက စာမေးပွဲများတွင် ပုံမှန်စာတမ်းများမှ ရမှတ် ( ၃၀ ) ရာခိုင်နှုန်းကို ပေးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့ကို လျှော့တွက်လို့ မရပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စာရွက်စာတမ်းများကို ဖွင့်ကာ ဖတ်ခဲ့သည်။ စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်ပြီးနောက် သူမသည် စာစီစာကုံးများနှင့် သုံးသပ်ချက်များ ရေးသားရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမဘေးရှိ ဖုန်းက ရုတ်တရက် အသံမြည်လာသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်ထပ် အပို အလုပ် တစ်ခု ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အပိုအလုပ် ထုတ်ပြန်ချက် : စံပြကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သင်သည် လေ့လာမှုကို ဦးစားပေးပြီး  စာမေးပွဲတွင် ပထမ ရရှိအောင် ကြိုးစားပါ။ အလုပ်ပြီးမြောက်ပါက အမှတ် ( ၁၀၀၀ ) ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အမှတ် ( ၁၀၀၀ )၊ ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော် ရက်ရောတာပဲ။ သိပ်မလိုတော့ဘူး။ စာမေးပွဲ မတိုင်ခင် အချိန်ရသေးသည်။ နည်းနည်း ကြိုးစားရင် အေးဆေးပဲ။

ဒီအမှတ် ( ၁၀၀၀ ) ကို ရအောင် ကြိုးစားကြည့်မယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အထူးပစ္စည်းတွေ ဖွင့်နိုင်မလားဆိုတာ မသိဘူးလေ။

***