Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Chapter 28
“မြို့တော်မှ မုမိသားစု”
ဖူမင်ယိုက မုလေးတို့ကို နေ့လည်စာ တည်ခင်းကျွေးမွေးခဲ့ရာ သူတို့ဆက်ဆံရေးက သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် မုလေးတို့သည် စားသောက်ရုံတင်မက အိမ်ပါသယ်သွားကြ၍ အနည်းငယ်တော့ အားတုံ့အားနာဖြစ်နေကြ၏။
“ဖူရှောင်ကျစ်… နောက်တစ်ကြိမ် အကူညီလိုရင် ပြောသာပြောလိုက်နော်”
အနည်းငယ်မူးနေသော မုဟန်က ဖူမင်ယို၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။
ဖူမင်ယိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်၍ဆိုသည်။ “စိတ်ချပါ.. ကျွန်တော် အားမနာပါဘူး”
မုလေးက အရက်အနည်းငယ်သောက်ထားသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်နေဆဲပင်။ သူက ဖူမင်ယိုကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “သွားပြီနော်.. မင်းမှာ ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ ပြောပါ”
ဖူမင်ယိုက အပြုံးလေးဖြင့် သဘောတူလိုက်ပြီး ထိုသူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်တွဲ၍ ထွက်သွားတာကိုကြည့်ကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
ဖူမင်ယိုက မကုန်သေးသော ချေသားတစ်ချို့ကို တောင်းထဲထည့်ပြီး ရှမိသားစုအိမ်သို့ တန်းလျှောက်သွားသည်။
“ဖူကောကော”
ဖူမင်ယိုကို မြင်သောအခါ ကစားနေသော ရှောင်ပေါင်က မတ််တပ်ထရပ်ပြီး သူ့ဆီပြေးလာ၏။
ဖူမင်ယိုက လက်လှမ်းပြီး သူ့ဆံပင်ကိုပွတ်သပ်ကာ မေးလိုက်၏။ “ရှောင်ပေါင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေ သွားနေတာကို ကြည့်နေတာ”
ရှောင်ပေါင်က ချစ်စဖွယ်ပြုံးပြပြီးမှ နှာခေါင်းလေး တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းသွားသည်။ “အသားအရသာ”
“ရှောင်ဖူရေ အထဲဝင်ထိုင်လေ.. အပြင်မှာနေပူတယ်”
ဖူမင်ယိုကို တွေ့သောအခါ အမေရှက လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်းပူလာပြီး သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ပုစဥ်းရင်ကွဲများမှာ တဆာဆာ အော်မြည်နေလျက်ရှိ၏။
ဖူမင်ယိုက အထဲဝင်သွားပြီး စားပွဲပေါ်၌တောင်းကိုချကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဒေါ်.. ဒါက ချေသားပါ.. ဒီနေ့ အစ်ကိုကြီးမုတို့နဲ့ အမဲလိုက်ရင်း ရခဲ့တာပါ”
“ချေ?”
အမေရှက အသားပန်းကန်ကြီးကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်လျက်ပြောသည်။ “မင်းတို့ တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက်သွားခဲ့တာလား”
ဖူမင်ယိုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးမှ အိမ်မကြီးကိုကြည့်ကာ ပြော၏။ “ရှီးရှီးရော?”
“သြော်.. သူ မြို့ပေါ်တက်သွားတယ်”
အမေရှက ပြုံးလိုက်သည်။ လက်ထပ်ပွဲက အတည်တကျဖြစ်သွား၍ ပစ္စည်းတချို့ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ကျပြီပင်။
ဖူမင်ယိုက ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ရာသီဥတုက ပူတော့ ချေသားကို ရေတွင်းထဲမှာ သိမ်းထားလို့ရအောင် ကျွန်တော် ဆားသိပ်ထားတယ်.. အဒေါ် ညနေချက်ရင် ဆားထပ်မထည့်နဲ့တော့ ငန်သွားမှာစိုးလို့”
ဤပန်းကန်ကြီးထဲမှ အသားကို ယခုည ကုန်အောင်စားရပေမည်။ နေပူလွန်းသဖြင့် နက်ဖြန်ဆိုလျှင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
သူ အမဲလိုက်ခဲ့သော တောဝက်ကိုတော့ ထိန်းသိမ်းရန် နည်းလမ်းရှိသည်။
မကြာမီ သူ အလုပ်များတော့မှာဖြစ်၍ မဟုတ်ပါက ယနေ့ အမဲလိုက်ရန် မုလေးတို့ကို ခေါ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။
ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မုလေးက မြို့ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။
မုရှင်းကျိုးသည် မြို့ပေါ်သို့ ပစ္စည်းတစ်သုတ်သယ်သွားခဲ့ရာ ယခုရောက်နေလောက်ပြီဖြစ်၍ မြို့ပေါ်တွင် ဂယက်ထနေလောက်သည်။
ဖူမင်ယို ပေးခဲ့သော မီးအိမ်အဖုံးများဖြင့် ဤမြို့တော်ခရီးစဥ်သည် မုရှင်းကျိုး စိတ်ကူးထားသည်ထက် အများကြီးမြန်ဆန်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများ ပျက်စီးမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ။
“သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီ”
မုအိမ်တော်မှ တံခါးစောင့်များသည် မုရှင်းကျိုး ပြန်လာတာကိုတွေ့တော့ မျက်လုံးများ လက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရှေ့တိုးလာ၏။
နံဘေးရှိ အစေခံသည် တခြားသူများကို အသိပေးရန် အလျင်အမြန် အထဲဝင်သွားသည်။ သို့မှသာ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့ စိတ်အေးသွားပေမည်။
မုရှင်းကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ချက်ချင်းပြောလိုက်၏။ “မြင်းလှည်းပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို အောက်ချလိုက်.. သတိထားကြဦး”
ကုန်ပစ္စည်းအများစုကိုတော့ ဆိုင်ထဲ၌ သွင်းပြီးသားဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို သူ့အိမ်မှ မိသားစုအတွက် လက်ဆောင်ယူလာပေးခြင်းဖြစ်၏။
မုမိသားစု၌ ဆွေးမျိုးသားချင်းများစွာရှိပြီး သူတို့သည် ဆက်ဆံရေးအဆင်ပြေကြသည်။ သူသည် မိသားစုအတွက်တင်မက တခြားသောမိသားစုများအတွက်ပါ ချန်ထားပေးပြီး နန်းတော်အတွက်ပင် ပါသေးသည်။
သတင်းပို့ရန်ဝင်သွားသော အစေခံလေးသည် မုရှင်းကျိုးပြန်လာသည့် သတင်းကို
လောင်ထိုက်ထိုက်၊ လောင်ထိုက်ယဲ့၊ သခင်နှင့် သခင်မတို့အား ပြောပြလိုက်၏။
(**လောင်ထိုက်ယဲ့က သူစိမ်းက မိသားစုရဲ့သခင်ကြီး သို့မဟုတ် အဘိုးကို ခေါ်ဝေါ်တဲ့အသုံးအနှုန်းပါ)
မုအိမ်တော်၏ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူ မုရှင်းကျိုး၏ဖခင်သည် လက်ရှိ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဖြစ်ပြီး အဘိုးမုကတော့ လက်ထောက်ဝန်ကြီးနေရာမှာ အငြိမ်းစားယူထားသာဖြစ်သည်။ မုရှင်းကျိုးမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး အရာရှိမျိုးရိုးဖြစ်၏။
“အမလေး.. ငါ့သားရှင်းကျိုး နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ”
မုသခင်မက မုရှင်းကျိုးကိုမြင်တော့ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။
ဤကလေးထွက်သွားတာ နှစ်လသုံးလကြာပြီဖြစ်၍ သူမ တကယ် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသည်။
မုရှင်းကျိုး၏ဘဝမှာ သူ့မိခင်၏မျက်ရည်ကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူက သူ့အမေကို ချက်ချင်းတွဲကူကာ ပြောလိုက်သည်။ “အမေ…ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ”
ဝန်ကြီးမုက အေးစက်စက်နှာမှုတ်၍ အင်္ကျီလက်ကို ခါယမ်းလိုက်၏။ “ဟွန်း.. ပြန်လာဖို့ သတိရသေးတယ်ပေါ့”
ဘေးတွင် အစေခံမလေး ကူတွဲထားသော အဘွားမုသည် သားကြီးကို မျက်စောင်းထိုးပြီးနောက် ပြုံးလျက် ကြင်ကြင်နာနာဆိုလိုက်သည်။ “ရှင်းကျိုး ဗိုက်ဆာနေပြီ… မီးဖိုချောင်ထဲလူတွေ မြန်မြန်ပြင်လိုက်တော့”
“အဘွား… အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့.. ကျွန်တော် နေ့လည်စာစားပြီးပါပြီ”
မုရှင်းကျိုးက သူ့ဖခင်ကို ပြုံးပြကာ မုသခင်မကို တွဲကူရင်း အထဲသို့လျှောက်လာ၏။ “ဒီတစ်ခါ အဖေတို့အတွက် အကောင်းဆုံးပစ္စည်းတွေယူလာတယ်”
“အို့ဟုတ်လား..ရှင်းကျိုး..မင်းအပြင်မှာ ရတနာတွေတွေ့ခဲ့တာလား”
အဘိုးမုက ဘေးမှာထိုင်ရင်း စိတ်ဝင်တစားမေးလိုက်၏။
မုမိသားစုတွင် မြေးအငယ်ဆုံးတစ်ဦးတည်းကသာ တိုင်းပြည်အရေးကို စိတ်မဝင်စားဘဲ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် တစ်ဖက်ကမ်း ကျွမ်းကျင်သည်။
မုရှင်းကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မီးအိမ်ကိုယူလာခိုင်းကာ ကန့်လန်ကာကို ပိတ်စေပြီး သရုပ်ဖော်ဖွင့်ပြလိုက်သည်။
ဝန်ကြီးမုက အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဒါဘာလဲ.. လင်းထိန်နေတာပဲ… နေနဲ့လရဲ့ အလင်းရောင်နဲ့တောင် ယှဥ်လို့ရတယ်”
ဤသည်မှာ ယခုလို အလင်းထွက်လာသော ပစ္စည်းမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။ သို့ဆိုလျှင် ညဘက်စာဖတ်ရတာ အဆင်ပြေသွားပြီ မဟုတ်လား။
မုရှင်းကျိုးက မရှင်းပြဘဲ ပြောလိုက်၏။ “အဘိုးနဲ့အဘွား… ကျွန်တော်အပြင်မှာ ဦးလေးကိုတွေ့ခဲ့တယ်”
“ကောင်စုတ်လေး.. မင်း ဒီကိစ္စကို အရင်ပြောခဲ့ရမှာ”
ဝန်ကြီးမုက သူ့သား၏နောက်စေ့ကို ရိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
မုရှင်းကျိုးက 'အား'ဟု အော်လိုက်ပြီး သူ့နောက်စေ့ကိုထိကာ မကျေမနပ်ဆိုသည်။ “ကျွန်တော်က အဘိုးနဲ့အဘွားကို ကြွားချင်လို့လေ”
အဘွားမုက ထိုစကားကြားသောအခါ တခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ရှင်းကျိုး.. မင်းဦးလေးကို ဘယ်မှာတွေ့ခဲ့တာလဲ.. သူ အခုဘယ်လိုနေလဲ”
သူမ အပူပန်ရဆုံးမှာ သားငယ်လေးဖြစ်၏။ ဤမျှနှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကိုလည်း သူမတို့ မသိခဲ့ရချေ။
မုရှင်းကျိုးက မုလေးပေးခဲ့သော စာကို အမြန်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “အဘွား စိတ်ချပါ.. ဦးလေးက ကောင်းကောင်းစားသောက်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး နေရပါတယ်.. အိမ်မှာတုန်းကထက် ပိုသန်မာလာတယ်.. သူငယ်ချင်းတွေလည်းရထားတယ်”
မုရှင်းကျိုးက ဖူမင်ယိုကို ဦးလေးငယ်၏ သူငယ်ချင်းဟု ထင်မိသည်။ မဟုတ်ရင် ဦးလေးငယ်ရဲ့ အကျင့်စရိုက်နဲ့ သူ့အတွက် အမဲလိုက်ပေးပါ့မလား။
အဘွားမုနှင့် အဘိုးမုက စာကိုဖတ်ပြီးနောက် ရင်ထဲမှ အစိုင်အခဲကြီး ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
သားငယ်လေး ဘာမှမဖြစ်သရွေ့ သူတို့ စိတ်အေးရပေမည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER