Ch 11

Chapter 11

• December 25 at 2:50 AM

"ဧည့်သည်ခန်းထဲ သွားအိပ်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်"

ရှီယိ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်မိ၏။

ဘယ်လိုဟာသမျိုးလဲ၊သူက လုယွမ်ယဲ့နှင့်အတူ မည်သို့ အိပ်ပျော်နိုင်မည်နည်း။

လုယွမ်ယဲ့သည် မကျေနပ်ဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် ညကျ မင်းရဲ့အခြေအနေကို ငါ လိုက်ကြည့်ပေးနေရလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော်် တော်တော်လေး သက်သာနေပါပြီ၊ မစ္စတာလု ဒီလိုမျိုးလုပ်ဖို့မလို..."

"အိုမီဂါတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက febrile period အတွင်းမှာ အလွန်အမင်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်တတ်တယ်။ အိပ်မပျော်တာ စိုးရိမ်ပူပန်တာနဲ့ မိတ်ဖက်ရှာဖွေတဲ့ အပြုအမူတွေဟာ မကြာခဏ ပေါ်လာတတ်ပြီး သူတို့မိတ်ဖက်ရဲ့ အဖော်ပြုမှုကို မကြာခဏ လိုအပ်တယ်”

လုယွင်ယဲ့က သူ ဖတ်ထားပြီးသော စာမျက်နှာထံ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ဝါကျကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"စာအုပ်ထဲမှာ ဒီလိုပြောထားတယ်"

"ပြီးတော့ မင်း နေ့ခင်းဘက်တွေ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားတတ်တာကလည်း စာအုပ်ထဲကပြောထားတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်"

ရှီယိ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လုယွမ်ယဲ့ကို မချေပနိုင်ဘဲ အဆုံးတွင် လက််လျှော့ပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

လုယွမ်ယဲ့၏ အခန်းသည် ဒုတိယထပ်တွင် ရှိပြီး ဧည့်သည်ခန်းထက်လည်း အများကြီး ပိုကြီး၏။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လိုက်သည့်အခါ ရှီယိ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အခန်းထဲက ကုတင်သည် ကြီးမားလွန်းလှ၍ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည့် အယ်လ်ဖာ နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက်သည်ပင် သက်သောင့်သက်သာ အိပ်နိုင်သဖြင့်အချင်းချင်း တိုက်မိမှာကို တောင် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုချေ။

ရေချိုးပြီးသည့်နောက် ရှီယိသည် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ကုတင်ဘေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကာ လဲလျောင်းလိုက်၏။

လုယွမ်ယဲ့၏ စောင်သည် လန်းဆန်းစေသော ဖယ်ရိုမုန်းရနံ့များသင်းနေပြီး သူ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။ စောင်ထဲတွင် ခေါင်းမြုပ်ထားရင်း ရှီယိသည် မျက်လုံးမှေးစဥ်းလာသည်။

အိပ်တစ်၀က် နိုးတစ်၀က်နှင့် ရေချိုးခန်းက ရေကျသံကို နားထောင်နေမိ၏။

လုယွမ်ယဲ့ ထွက်လာပြီ။

ရှီယိသည် သတိမထားမိဘဲ ကုတင်အစွန်းသို့ ကိုယ်ကိုရွှေ့လိုက်ပြီး ကွေးကွေးလေးနေကာ ကုတင်၏ လေးပုံတစ်ပုံကိုပဲ နေရာယူထားရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်မိသည်။

မကြာမီတွင် ရေချိုးခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကောင်းသော အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်က ရေနွေးငွေ့များကြားထဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးတွေကို မှေးစင်းရင်း ရှီယိသည် အခြားတစ်ဖက်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိ၏။ 

လုယွမ်ယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေပြီး ခါးတွင် ရေချိုးသဘက်တစ်ထည်သာ ပတ်ထားသည်။ သူ့ပခုံးများက ကျယ်ပြီး ကြွက်သားများတောင့်တင်းနေသောကြောင့် မာဆတ်ဆတ်ဂျာကင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်နိုင်သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

လုယွမ်ယဲ့က ဗီရိုထဲကနေ ဝတ်ရုံရှည် ပုံစံ ညအိပ်ဝတ်စုံကို အလျဥ်းသင့်သလို ဆွဲယူဝတ်ဆင်ကာ ကုတင်ထံ လျှောက်လာခဲ့၏။

ကုတင်ပေါ်က အိုမီဂါသည် အိပ်ပျော်နေပုံရသောကြောင့် သူသည် ညမီးအလင်းရောင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်နေစဥ် လေထဲတွင် မရင်းနှီးသော ဖယ်ရိုမုန်းရနံ့ အနည်းငယ်ကို ရုတ်တရက် ရလိုက်၏။

ရနံံ့သည် စိမ်းစိုပြီး သန့်စင်သော မရင့်မှည့်သေးသသည့် မက်မွန်သီးရနံ့ ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး သစ်ကတိုးရနံ့ ဖယ်ရိုမုန်းတွေ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် မှေးမှိန်သွားကာ ပျောက်ကွယ်လုနီးနီး ဖြစ်သွားသည်။

အိုမီဂါများသည် estrus ကာလအတွင်း သူတို့၏ ပါတနာထံမှ အာရုံစိုက်မှုများနှင့် လိင်စိတ်ဆန္ဒများကို ဖော်ပြရန် ဖယ်ရိုမုန်းရနံ့များကို စဥ်ဆက်မပြတ် ထုတ်နေတတ်သည်။သို့ရာတွင် ရှီယိနှင့် စတွေ့ခဲ့သည့် ညကလွဲ၍ သူသည်ရှီယိ၏ ဖယ်ရိုမုန်းရနံ့များကို မရခဲ့ပေ။

လုယွမ်ယဲ့က သေချာစေရန် အကြိမ်အနည်းငယ် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး သူ့ဘေးရှိ အိုမီဂါကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ အပူချိန်တက်နေတာလား။

ရှီယိသည် တကယ်ကို မသက်မသာ ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွမ်ယဲ့ အခန်းတွင်း ဝင်လာသည့်အချိန်ကစ၍ သူ့ပါးစပ်နှင့်လျှာသည် ခြောက်သွေ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပို၍ပူလာလေ၏။

သူ့မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ပြီး အိပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ့ဘေးနားတွင်ရှိသော အယ်လ်ဖာ၏ တည်ရှိမှုသည် အရမ်းအားကောင်းနေသည့်အတွက် သူ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

စောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ဖယ်ရိုမုန်းရနံ့များသည် ရေပုံးထဲမှရေတစ်စက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူသာ လုယွမ်ယဲ့နှင့် ပို၍ နီးကပ်စွာနေပြီး သစ်ကတိုးရနံ့ဖယ်ရိုမုန်းများနှင့် ဖုံးအုပ်ထားနိုင်လျှင်…..

ပို၍သက်တောင့်သက်သာ ရှိမည်မှာ သေချာလေ၏။

ရှီယိသည် မလုံမလဲလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ့ လည်ပင်းအနောက်ရှိ ဂလင်းသည် ပိုပြီးကြီးထွားလာကာ ပူလာသည်။

မမှည့်သေးသော မက်မွန်သီးရနံ့ ဖယ်ရိုမုန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အိုမီဂါများအတွက် ဖယ်ရိုမုန်းရနံ့များသည် ချစ်ကြိုက်ခြင်း(ပိုးပန်းခြင်း)၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ 

အိုမီဂါတစ်ယောက်၏ estrusကာလအတွင်း ဂလင်းသည် သူ့၏ဗီဇအတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်၏ဆွဲဆောင်မှုကို ပြသရန်အတွက် ဖယ်ရိုမုန်းရနံ့များကို သဘာဝအတိုင်း ထုတ်လွှတ်၏။

သေချာပါသည်။ 

သူ့ဘေးက အယ်လ်ဖာသည် လှုပ်ရှားသွား၏။ 

ရှီယိ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားလေသည်။

အယ်လ်ဖာများနှင့်အိုမီဂါများကြားရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားဟာကွက်ဟာ အလွန်ကြီးမားကြောင်း သူ သိထား၏။ 

လုယွမ်ယဲ့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူသည် ခုခံရန် အလွန်ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။

ရှု၀ိန်၏ estrusကာလအတွင်း အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်ကို သူသတိရလိုက်သောအခါ ရှီယိ၏ စိတ်နှလုံးတစ်ခုလုံး နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်၊ထိုအချိန်က သူ့ဖေဖေသည် အင်အားနည်းသဖြင့် အခြားသူများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။

လုယွမ်ယဲ့သည် တစ်ခုခုလုပ်ချင်သည်ဆိုလျှင် အတတ်နိုင်ဆုံး သူ ထွက်ပြေးရန်ပဲ ကြိုးစားလိမ့်မည်။

"လုယွမ်ယဲ့ကို စော်ကားခဲ့တဲ့ အိုမီဂါတိုင်းဟာ အဆုံးသတ်ကောင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ပါ"

ရှချန်း၏ စကားလုံးများသည် အကြောင်းပြချက်မရှိသူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာ၏။ 

ရှီယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ဆတ်ဆတ်တုန်နေသော်လည်း သူ့နောက်ကနေ တစ်လက်မချင်းစီ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည့် heatအရင်းမြစ်ကို သူ ခုခံ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ 

သူ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်ရန် ပြင်နေချိန်တွင် ရှည်လျားသွယ်လျပြီး အေးမြသော လက်ဖဝါးတစ်ခုသည် သူ့ကိုညင်သာစွာ ဆွဲယူ၍ လက်မောင်းများကြားထဲ ထည့်လိုက်၏။

သူ၏ ခုခံမှုကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား လုယွမ်ယဲ့သည် ဖယ်ရိုမုန်းရနံ့များကို အများကြီး မထုတ်လွှတ်ဘဲ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ချော့သကဲ့သို့ ရှီယိ ပခုံးလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

လုယွမ်ယဲ့သည် မကြာသေးခင်အချိန်မှ ရေချိုးပြီးထားသောကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးမြသည့် ပူစီနံ ရေချိုးဆပ်ပြာအနံ့ဖြင့် လွှမ်းခြုံနေ၏။ 

ထူးဆန်းစွာပင် ရှီယိသည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်ငြိမ်သွားပြီး သူ့၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများ ပြေလျော့လာကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တုန်ယင်ခြင်းများ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ယခုဆိုလျှင် ထိုညက အမှတ်တရလေးများကိုပြန်လည်၍ တွေးမိလာခဲ့သည်။ 

ထိန်းချုပ်မှု လွတ်နေသော လုယွမ်ယဲ့သည် ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ချည်နှောင်မှု မရှိသော အစွမ်းထက် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူ့လက်ကနေ လွတ်မြောက်ရန် မတတ်နိုင်သည်ကို သတိထားမိ၍ သူကြောက်ရွံ့မိခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ထင်ရှားလုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ ငိုပြီးအသနားခံ၍ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဖမ်းဆုပ်ခံရကာ ပိုပြီး ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုတွင်မူ ဤလက်ကြီးသည် သူ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေရန် ပုတ်ပေးနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး လိုချင်တပ်မက်စိတ်တော့ ရှိမနေချေ။

ထိုအစား နွေးထွေးပြီးတည်ငြိမ်သော ပွေ့ဖက်ခြင်းသည်သာ သူ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေလိမ့်မည်။

အိုမီဂါသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိလစ်သွားပြီး သူ့လက်မောင်းများပေါ်ကို မှီချလိုက်သောအခါ သူ့ လက်မောင်းများတွင် လေးလံမှုတစ်ခုကို လုယွမ်ယဲ့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မရင့်မှည့်သေးသော မက်မွန်သီးအနံ့ သင်းသင်းလေးလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ 

ရှီယိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

သူက အိုမီဂါကို ညင်သာစွာ ဖယ်လိုက်ပြီးလျှင် မူလနေရာအတိုင်း ပြန်တွန်းပို့လိုက်ကာ သူ့၏ တက်ဘလက်ကို ယူ၍စာဖတ်ခြင်းကို ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။

စာရွက်စာတမ်းများကို ပြန်လည် သုံးသပ်ပြီးသောအခါတွင် သူက စျေးဝယ်အက်ပ်(app)တစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး ကောင်းမွန်သည့် reviewတစ်ခုကို အမည်မဖော်၍ တင်လိုက်လေသည်။

[အယ်လ်ဖာတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်ရှုလေ့လာသင့်တဲ့ အရမ်းလက်တွေ့ကျတဲ့ စာအုပ်ကောင်းတစ်အုပ်]