Ch 17

Ch-17

• January 4 at 12:12 AM

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပန်းထိုးလုပ်ငန်းဖြင့်အသက်မွေးခဲ့သည့် ချမ်ရှီပင်လျှင် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့်မှင်တက်သွားရသည်။ဤကဲ့သို့သော အစေခံမျိုးကို တစ်ကယ်ခိုင်းစား၍ရပါမည်လား။

ကျိုးထောင်ဟွားသည် ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မကျေနပ်မှုနှင့်နာကျည်းမှုတို့ကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမလက်ထိပ်တွင် ဝိညာဉ်မီးလျှံတစ်ခုကိုဖန်တီးကာမေးလိုက်သည်။

"နင်ပြာအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားချင်လား ဒါမှမဟုတ် ဆက်ပြီးအသက်ရှင်ချင်လား"

ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏ အနီပုပ်ရောင်နှုတ်ခမ်းများမှာ ချက်ချင်းပင်အပေါ်သို့ ကွေးညွတ်သွားပြီး ဖော်ရွေစွာပင်နှုတ်ဆက်လာလေသည်။

"မင်္ဂလာပါ သခင်မလေးကျိုး~~မင်္ဂလာပါ ဒေါ်လေးချမ်~~"

၎င်းကိုမြင်သောအခါ ချမ်ရှီသည်လည်း မဝံ့မရဲဖြင့်ပင်ရာသီသွေးမိစ္ဆာအား ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လဲ ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့လေ၊ပေါက်တူးယူပြီး အရှေ့ထောင့်ကမြေကွက်လပ်ကို သွားရှင်းရအောင်၊ခဏနေရင် ပျိုးပင်တွေစိုက်ရမှာဆိုတော့ ရှင်းထားရမယ်"

ရာသီသွေးမိစ္ဆာသည် ခေါင်းငုံ့ကာချမ်ရှီနောက်မှလိုက်သွားပြီး မီးဖိုချောင်မှပေါက်တူးကိုသွားယူလေတော့သည်။ကျိုးထောင်ဟွားမှ ရာသီသွေးမိစ္ဆာကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်နိုင်သည်အားမြင်သောအခါ အဘွားအိုဖုန်းသည်ထောင်ဟွားအပေါ် ပို၍ပင်အထင်ကြီးလေးစားသွားတော့၏။

အစောပိုင်းကျိုးအိမ်ဟောင်းတွင်ရှိနေတုန်း၌လည်း ထောင်ဟွားမှာရာသီသွေးမိစ္ဆာကို လက်ဗလာဖြင့်ဖမ်းဆီးပြီး ၎င်း၏ မူလရုပ်သွင်ပေါ်လာအောင်လုပ်ခဲ့သည်ကို သူမတွေ့ခဲ့ရသည်လေ။ထောင်ဟွား၏စွမ်းရည်မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူမကောင်းကောင်းကြီးသိလိုက်ပြီပင်။

"ထောင်ဟွား......အဘွားဖုန်းမေးစရာလေးရှိလို့ပါ၊ငါ့မြေးဆီမှာ အဆောင်ရောင်းဖို့များကျန်သေးလား၊မကောင်းဆိုးဝါးအန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့တစ်ခုလောက်ဝယ်ထားချင်လို့ပါ"

သူမသည်အသက်ကြီးပြီဖြစ်ရာ စွင်းကျောက်တိခံစားခဲ့ရသည့်ဒုက္ခမျိုးကို မခံစားနိုင်ပေ။

ကျိုးထောင်ဟွားထံတွင် မရောင်းရသေးသည့်အဆောင်တစ်ခုကျန်နေသဖြင့် အဘွားဖုန်းမှဝယ်မည်ဟုဆိုလာသောအခါ

"ရှိပါတယ် အဘွားဖုန်း အဆာင်တစ်ခုကိုပြားတစ်ရာပါ"

ထိုသို့ပြောရင်းပင် ကျိုးထောင်ဟွားမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှအဆောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ပြားတစ်ရာဆိုသည်မှာ ရွာသားများအတွက် ငွေအများကြီးဖြစ်သော်လည်း အသက်နှင့်ယှဉ်လျှင်မူ ငွေဆိုသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

အဘွားဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင်ဝယ်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့်ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားလိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုအေးချမ်းသွားသည်ဟုခံစားလိုက်ရသည်။

"ထောင်ဟွား......အားတဲ့အချိန်အဘွားဖုန်းဆီ အလည်လာဦးနော်"

သူမလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ*ရာသီသွေးမိစ္ဆာ*သည် အရှေ့ဘက်ခြံစည်းရိုးအနားတွင် ပေါက်တူးကိုအားရပါးရမြှောက်ကာ အလုပ်,လုပ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ပေါက်တူးသည်မြေကြီးထဲသို့ နက်နက်ဝင်သွားပြီး မြေတုံးကြီးများကိုလှန်ပစ်လိုက်ကာ မြက်ပင်အမြစ်များပင် တစ်ပါတည်းအမြစ်ပြတ်သွားစေ၏။၎င်းမှစကားနားထောင်သည်ကိုမြင်သောအခါ ကျိုးထောင်ဟွားသည် ခြံဝင်းတံခါးပိတ်လိုက်ပြီး ငွေများရေတွက်ရန် သူမအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ယခုအခါ သူမတွင်၄တေးနှင့်၂၇၂ပြားစုမိနေပြီပင်။

ချမ်ရှီမှာ အလွန်ချွေတာလျှင်ပင်အိမ်အသစ်ဆောက်ရန်ငါးတေးကုန်ကျမည်ဟု ပြောထားရာ သူမအတွက်၇၂၈ပြားသာ လိုတော့သည်။

(*ပြားတစ်ထောင် = တစ်တေး)

ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် ကျိုးထောင်ဟွားသည် စာရွက်များကိုအမြန်ဖြန့်လိုက်ပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအဆောင်ရှစ်ရွက်ခန့် ဆွဲရန်ပြင်လိုက်၏။

ရာသီသွေးအစေခံသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျိုးထောင်ဟွားတစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် အဆောင်များကိုအားသွန်ခွန်စိုက်ဆွဲနေသည်ကို ချောင်းကြည့်နေမိသည်။

ဘုရားရေ!

သူမအဆောင်ဆွဲတာ တစ်ကယ်မြန်ပြီး လက်ရာလည်းမြောက်လွန်းတာပဲ။

သို့သော် နှစ်စောင်ဆွဲပြီးနောက် စုတ်တံကို ပြန်ချလိုက်သည်။

ထိုမျှမြန်ဆန်လှသော စွမ်းဆောင်ရည်မှာပင် ရာသီသွေးအစေခံကိုအံ့အားသင့်စေရန်လုံလောက်လေပြီ။

ကျိုးထောင်ဟွားမှာမူ စုတ်တံအားဒေါသတကြီးပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

နှစ်စောင်ပဲ ဆွဲရသေးတယ်၊ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ကုန်သွားပြန်ပြီ။သူမ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ခြံဝင်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရာသီသွေးအစေခံ ဝတ်ဆင်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့်အနက်ရောင်ချည်ထိုးပုံစံများဖြင့်ချုပ်ထားသည့် သွေးနီရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကိုသတိထားမိသွား၏။

ရာသီသွေးအစေခံ၏ဝတ်စုံမှာ အသေးစိတ်မှအစအလွန်တရာလက်ရာမြောက်လှသည်ကို သူမသတိပြုမိလိုက်ခြင်းပင်။

ကျိုးထောင်ဟွားမျက်ဝန်းများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး စိတ်ကူးတစ်ခု ခေါင်းထဲဝင်လာသည်။ဤဝတ်စုံကို သူမကိုယ်တိုင်ချည်ထိုးခဲ့သည်လား။

သူမခေါင်းထက်ရှိ ပန်းသရဖူရောပင်။

ကျိုးထောင်ဟွားကြည့်လေလေ ထိုလက်ရာများမှာချမ်ရှီ၏လက်ကိုင်ပုဝါများထက် သာလွန်နေသည်ကို သတိထားမိလေလေပင်။ဤကဲ့သို့ကျွမ်းကျင်သော လက်ရာကိုသာအသုံးမချဘဲထားရလျှင် နှမြောစရာကောင်းလှပေ၏။

ချမ်ရှီ၏ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်လျှင်၂ပြားရသည်။

ဤ*ရာသီသွေးအစေခံ*၏လက်ရာမှာတော့ ချမ်ရှီထက်ပင်အများကြီးသာလွန်နေရာ အနည်းဆုံး၄ ပြားနှင့်အထက် ရောင်းလို့ရနိုင်၏။

ရာသီသွေးအစေခံသည် ပေါက်တူးကိုပြန်ထားကာ အနားယူရန်ပြင်လိုက်စဉ် ကျိုးထောင်ဟွားမှာ သူမနောက်သို့ရောက်လာလေသည်။

ပါးနပ်သောအကြည့်မျိုးဖြင့်စိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းနက်တစ်စုံကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် ရာသီသွေးအစေခံမှာလန့်ဖြန့်သွားရ၏။

သူမအထင်မှာ အမှန်ပင်။နောက်တစ်ခဏမှာပင် ကျိုးထောင်ဟွားမေးခွန်းကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

"ရာသီသွေးအစေခံလေး.....နင့်ရဲ့စကတ်အနီပေါ်က အနက်ရောင်ပန်းထိုးတွေကို နင်ကိုယ်တိုင်ထိုးခဲ့တာလား"

ရာသီသွေးအစေခံ၏စိတ်ထဲတွင် နိမိတ်မကောင်းသောခံစားချက်ကြီးတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သူမမှာအခြေအနေကို အမြန်တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်ဆုံးတွင်တော့*မဟုတ်ဘူး*ဟုသာဖြေသင့်သည်ဟု သူမ၏အလိုလိုသိစိတ်မှ ပြောနေလေ၏။

သူမအလျင်အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သခင်မလေးကျိုး ကျွန်မလိုဝိညာဉ်တစ်ကောင်က ဒီလိုအရာတွေကိုဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ၊ဒါကိုအရင်ကအထည်ဆိုင်တစ်ခုကနေ ခိုးလာတာပါ"

ကျိုးထောင်ဟွား သူမ၏ဝတ်စုံကိုအသာကြည့်လိုက်ပြီး

"နင့်ရဲ့ဒီဝတ်စုံ၊အနီရောင်စကတ်နဲ့အဖြူရောင်ပုဝါတွေက သာမန်အထည်တွေနဲ့ လုပ်ထားတာမဟုတ်ဘူး၊ဒါတွေက တိယန်ရှန်းတောင်တန်းကလာတဲ့*နှင်းပိုးကောင်*ရဲ့ပိုးချည်တွေနဲ့ ရက်လုပ်ထားတာ၊အထည်သားက နူးညံ့အိစက်နေပြီး ဖုန်မတင်သလိုရေလည်းမစိုဘူး၊နင်တိမ်တွေ၊မြူတွေ၊မိုးတွေ၊နှင်းတွေထဲလမ်းလျှောက်ရင်တောင် လုံးဝစိုမှာမဟုတ်ဘူး၊နင့်ခေါင်းပေါ်က ပန်းသရဖူကလဲ ပန်းအစစ်တွေနဲ့တူနေပေမယ့် တစ်ကယ်တော့ ပန်းထိုးလက်ရာကြီးပဲ၊ရေသူမတွေရဲ့ အရေပြားကနေရတဲ့ ပိုးချည်တွေနဲ့ ထိုးထားတာလေ၊အသက်ဝင်နေရုံတင်မကဘူး အမြဲလန်းဆန်းတောက်ပနေစေမှာ၊ပန်းအစစ်တွေကို ဘေးမှာလာချထားရင်တောင် ဒီလက်ရာရှေ့မှာဆိုမှေးမှိန်သွားလိမ့်မယ်၊ကဲ......ပြောစမ်းပါဦး ဒါကိုအထည်ဆိုင်ကနေ ခိုးလာတာဟုတ်ပါ့မလား"

ကျိုးထောင်ဟွားစကားအဆုံးတွင် ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏လက်ကို အသာဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ရာသီသွေးမိစ္ဆာအနေဖြင့် ကျိုးထောင်ဟွားဘာလုပ်မည်ကိုနားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် ထောင်ဟွားမှာသူမလက်ချောင်းလေးများကို အသာပွတ်သပ်ရင်းပြောလာ၏။

"ဒီဝတ်စုံကိုထိုးနိုင်ဖို့အတွက် နင့်လက်တွေက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းခဲ့ရမလဲနော်"

"!!!"

ရာသီသွေးမိစ္ဆာသည် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်လက်ချောင်းလေးများကို ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်၏လက်ပေါ်ရှိ အသားမာများမှာ အခြားသူများနှင့်မတူပေ။

သာမန်လူအများစုမှာ လက်ဖဝါးတွင်သာ အသားမာတက်သော်လည်း သူမ၏ လက်များမှာမူ လက်ထိပ်လေးများအထိ အသားမာများဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထိလိုက်လျှင်မာကျောနေသည်။

သူမသည်ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပန်းထိုးလာခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။သူမလက်ရာများမှာ အလဟဿမဖြစ်ခဲ့ပေ။ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျိုးထောင်ဟွားထံမော့ကြည့်လိုက်သည်။ဤမိန်းကလေးမှာ တစ်ကယ်ကို ပါးနပ်လွန်းလှ၏။သူမမှာ အရာအားလုံးကိုခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။အဝတ်အစား၏ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကိုပင် သိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ တွန့်ဆုတ်စွာပင်ဝန်ခံလာ၏။

"သခင်မလေးကျိုး.....ကျွန်မပန်းထိုးတာကို နည်းနည်းပါးပါးတော့သိပါတယ်"

ကျိုးထောင်ဟွားပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင် လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ချို့ထိုးပေးဖို့ နင့်ကိုအကူအညီတောင်းရတော့မှာပဲ"

ကျိုးထောင်ဟွား သူမကိုအဓိကအိမ်ခန်းထဲခေါ်သွားပြီး ချမ်ရှီ၏ပန်းထိုးခြင်းတောင်းကို ပေးလိုက်သည်။ထိုအမျိုးသမီးသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ ပစ္စည်းများအား ကောက်ကိုင်လိုက်၏။တစ်ချက်စနှစ်ချက်စပန်းထိုးပြီးသည်နှင့် ကျိုးထောင်ဟွား သိလိုက်ရသည်မှာ ပြီးစီးသွားမည့်လက်ကိုင်ပုဝါများသည် သာမန်ထက်ထူးကဲနေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်းပင်။

၄ပြားဆိုသည်မှာပင် ဤလက်ရာ၏တန်ဖိုးကို ဖော်ပြရန် လုံလောက်မည်မဟုတ်ချေ။

သူမအထင် မှန်လေသည်။နေ့လယ်စာစားပြီး ထိုအမျိုးသမီးထံသွားကြည့်ရာ လက်ကိုင်ပုဝါ၃ထည်ပြီးစီးနေပြီပင်။

၎င်းတို့ပေါ်တွင် တည်သီး၊မက်မွန်သီးနှင့် တရုတ်နှင်းသီးပုံများကို အစစ်အလားထင်မှတ်ရလောက်အောင် အသက်ဝင်စွာချည်ထိုးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ချမ်ရှီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်အားမလိုအားမရဖြစ်သွားရ၏။ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာပန်းထိုးလာခဲ့သည့် သူမလက်ရာမှာ ဤရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏ အရည်အချင်းဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုပင် မမီနိုင်ခဲ့ပေ။

ရာသီသွေးမိစ္ဆာသည် ဝိညာဉ်တစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ပန်းထိုးခြင်းတွင်မူအလွန်ထူးချွန်လှပြီး ထူးခြားသောသိမြင်နားလည်မှုလည်းရှိနေသည်။ချမ်ရှီသည် သူမဘေးတွင်ဝင်ထိုင်ကာ လက်ကိုင်ပုဝါများအတူထိုးရင်း ရံဖန်ရံခါ၌အကြံဉာဏ်များတောင်းတတ်လာ၏။

ကျိုးထောင်ဟွားသည် ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၏ အမြန်နှုန်းကိုတွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။တစ်နာရီ၏လေးပုံတစ်ပုံ (၁၅ မိနစ်)လျှင် တစ်ထည်ပြီးသဖြင့် တစ်နေ့လျှင်၄၈ထည်ပြီးနိုင်၏။

တစ်ထည်ကို၄ပြားဖြင့်ရောင်းလျှင်ပင် သုံးရက်ကျော်အတွင်း၅တေးစုမိနိုင်သည်။ထိုအခါကျလျှင် သူမတို့အိမ်အသစ်ပြန်ဆောက်နိုင်ပြီပင်။

ဤဆောင်းတွင်း၌ နှင်းဘယ်လောက်ကျကျ အိမ်ခေါင်မိုးပြိုကျတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ကျိုးထောင်ဟွား အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူမသည်အိမ်ဘေးရှိဒေါ်လေးကျိန့်အိမ်နှင့် အဘွားဖုန်းတို့အိမ်မှာလည်း အိုဟောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်းသတိရသွား၏။ရွာသားအများစု၏အိမ်များမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ကျိုးကျားရွာသည် တောင်တန်းများဝန်းရံထားသဖြင့် မြူထူပြီးစိုထိုင်းဆမြင့်မားသည်။မိသားစုတိုင်းမှာ ကောက်ပဲသီးနှံထွက်နှုန်းမကောင်းကြသဖြင့် အိမ်ပြင်ရန်ငွေမရှိကြချေ။

တောင်နှင့်မြစ်ကိုအမှီပြုနေရသော်လည်း ကျိုးကျားရွာမှာ တောင်ခြေသို့မည်သူမှမချဉ်းကပ်ရဲကြပေ။

အကြောင်းမှာတောင်ခြေတွင်ဝံပုလွေများ ကျက်စားလေ့ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။သို့သော်၎င်းတို့သည် ရွာထဲသို့ဝင်ရောက်ပြီး လူကိုရန်မူခြင်းမျိုးတော့တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဖူးပေ။

ကျိုးထောင်ဟွားသည် ၎င်းကိုထူးဆန်းသည်ဟုထင်မြင်မိသည်။

တောင်ပေါ်တွင် သစ်ပင်များပေါများသော်လည်း လူတိုင်းမှာတောင်ပေါ်သို့မသွားဘဲ ကောက်ရိုးများကိုသာထင်းအဖြစ်သုံးရန်ရွေးချယ်ခဲ့ကြ၏။

ကောက်ရိုး၊ဂျုံရိုးနှင့်ပြောင်းရိုးများမှာ မီးအားမကောင်းသဖြင့် ချက်ပြုတ်ရန်ခက်ခဲစေသည်။နှင်းများထူထပ်စွာကျလာလျှင် သူတို့မည်သို့နွေးနွေးထွေးထွေးနေကြပါမည်နည်း။

ဤသည်မှာမဖြစ်သင့်ပေ။ယခင်၌ဖြစ်သလိုနေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုနှစ် ဆောင်းတွင်းနှင်းကျမှုမှာတော့ အလွန်ပြင်းထန်လိမ့်မည်။

ခိုင်ခံ့သောအိမ်များလိုအပ်ရုံတင်မကဘဲ အပူပေးကုတင်ကိုလည်း အမြဲပူနေအောင်လုပ်ထားဖို့လိုသည်။လယ်ကွင်းထဲရှိ ကောက်ရိုးလေးအနည်းငယ်မှာသုံးရက်ဆက်တိုက်ကျမည့် မုန်တိုင်းဒဏ်ကို လုံးဝခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သုံးရက်ဆက်တိုက်နှင်းကျလျှင် အိမ်ခေါင်မိုးပြိုကျနိုင်ပြီး လူများအေးခဲသေဆုံးကုန်ကြပေလိမ့်မည်။

နံရံအက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ တိုးဝင်လာမည့်လေအေးများသည်လည်း သူတို့အားအသက်အန္တရာယ်ပေးနိုင်သည်။

အပူပေးကုတင်ကိုနွေးနေအောင် ထင်းမရှိလျှင်တော့ သူတို့ဒုက္ခရောက်ကုန်မည်မှာ အသေအချာပင်။