Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အခန်း (29) မျက်မမြင်ချိန်းတွေ့ခိုင်းခြင်း
ဆွန်ယွဲ့ကျင်းက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် ရှိနေတာကြောင့် လျူဟုန်ဖူ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူကံကောင်း၍ ဒီနေ့ လာရကျိုးနပ်မည် ထင်ပါသည်။
လျူဟုန်ဖူက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် လပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့တာကြောင့် အခြေအနေကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည်။ "ရှောင်ယောင် သူဌေးဆွန်က ပရောဂျက်ဌာနမှာ ရှိလိမ့်မယ်၊ မင်းဒီမှာ ငါ့ကိုစောင့်နေနှင့်၊ ငါဝင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လျူယောင်က သူဌေးဆွန်ဆိုတာ ကန်ထရိုက်တာဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သိတာကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လျူဟုန်ဖူ ပရောဂျက်ဌာနကို သွားမို့လုပ်နေစဥ် တိုက်ဆိုင်စွာ တံခါးပွင့်လာပြီး ဆွန်ယွဲ့ကျင်း ထွက်လာသည်။ လျူဟုန်ဖူ အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်း သူ့ထံ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဆွန်ဆရာ၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်လုပ်အားခလာရှင်းတာပါ"
လျူဟုန်ဖူကို မြင်တဲ့အခါ ဆွန်ယွဲ့ကျင်း ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွား၏။ "လျူအိုကြီး မင်းရဲ့လုပ်အားခက နှစ်ကုန်မှ ရှင်းလို့ရမယ်ထင်တယ်"
"ဘာ၊ ဒီလောက်နည်းတဲ့ပိုက်ဆံကို နှစ်ကုန်အထိ မရဘူးလား"
လျူဟုန်ဖူ ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။
ဆွန်ယွဲ့ကျင်း စိတ်ထဲမှပြောလိုက်၏။
"နှစ်ကုန်အထိဆိုရင်တောင် ရှိချင်မှရှိမယ်။ မင်းဒီမှာ မရှိတော့တာပဲ၊ ဒီ ယွမ်နှစ်ထောင်က ငါ့အတွက် ပူဇော်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်"သူက ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေကို အများကြီးလုပ်ဖူးသည်။
လျူဟုန်ဖူက သူယူလာတဲ့ ကျုံးဟွာစီးကရက်ကို ထုတ်ကာ တစ်လိပ်ထုတ်ပြီး “ဆွန်ဆရာ၊ ကျွန်တော့်မှာ ဒီ ယွမ် နှစ်ထောင်ကျော်ပဲရှိတာပါ။ ရှင်းလို့ရတာ ပြဿနာမရှိမှန်းသိပါတယ်။ ဆရာက ဒီလိုသူဌေးကြီးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီလောက်နည်းတဲ့ပိုက်ဆံကို လိုနေတာမဟုတ်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
'ဒါ တရုတ်ပြည်က စီးကရက်ပဲ၊ တကယ့်ကောင်းတာပဲ '
ထိုစီးကရက်ကို ရရှိသောအခါ ဆွန်ယွဲ့ကျင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ဒီလိုကောင်းတဲ့ စီးကရက်ကို ရှားရှားပါးပါးသာ သောက်ဖူးပြီး အခြေခံအားဖြင့် ဟွမ်ဖူကိုသာ သောက်လေ့ရှိရာ ၂၀ ကျပ်ကျော်သာ ကုန်ကျသည်။
"ကျွန်တော့်သား ဝယ်လာတာပါ"
"အဲဒါ မင်းရဲ့သားလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါ ကျွန်တော့်သားပါ၊ သူ ကျွန်တော့်ကို ဒီကိုလိုက်ပို့တာပါ"
ဆွန်ယွဲ့ကျင်းသည် ဘေးနားရှိ လျူယောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ကွာခြားမှုရှိနေသည်။ လျူယောင်တွင် ကားရှိတာကို သူ မထင်ထားပေ။ စီးပွားရေးအခြေအနေက မဆိုးပုံရသည်။ ဒါကြောင့် လျူဟုန်ဖူ ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်တော့တာ ဖြစ်လောက်မည်။
“သူ့ကားက ဘယ်မှာလဲ။”
ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မရင်းနှီးတဲ့ကားတစ်စီးမှ မတွေ့ရပေ။ ကျန်ကားများကိုတော့ သူ သိသည်။ ဘေးတွင် အသစ်စက်စက် Big Gကားကြီးတစ်စီး ရှိနေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီကားက လျူယောင်ပိုင်တယ် ဆိုတာ "သူ့ကိုသေအောင်သတ်လည်း " မယုံပေ။
ထိုအချိန်တွင် ဆောက်လုပ်ရေးဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့ လူငယ်တစ်ဦး ဖြတ်သွားသည်။ သူက လျူဟုန်ဖူကို မြင်တဲ့အခါ ချက်ချင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဟုန်ဖူဦးလေး၊ ဘာလို့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို ပြန်လာတာလဲ"
ထိုအချိန်က ရွာကလူငယ်များမှာ ဒီဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြပြီး လျူဟုန်ဖူနဲ့ ရင်းနှီးကြကာ လျူယောင် အပြင်မှာ ချမ်းသာလာတာကို သိကြသည်။
“ရှောင်ရှဲ့ ငါ လုပ်အားခ လာရှင်းတာပါ”
ရှောင်ရှဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် “ယောင်အစ်ကို၊ ခင်ဗျားကားက တကယ်လှတာပဲ၊ ကျွန်တော် တကယ်အားကျတယ်ဗျာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ပြောပြီးနောက် အသစ်စက်စက် Big G ကို ကြအကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ကြည့်ပြီးမှ ရှေ့ဆက်သွားသည်။
"ဘာ "
ဒါက အရမ်းကို မာန်ပါလွန်းတာပဲ!
တန်ဖိုးငွေ ကျပ်တစ်သန်းကျော်တန် ဘစ်ဂ်ဂျီ Big G ကားကြီးကို ဆွန်ယွဲ့ကျင်း မြင်တဲ့အခါ အံ့အားသင့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူက ကန်ထရိုက်တာအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ယခုအခါ ယွမ် ၂၀၀,၀၀၀ ကျော်တန် ကားတစ်စီးသာ ရှိသေးသည်။
နှစ်သိန်းနှင့် ဆယ်သိန်းကျော်သည် နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။သူကလည်း ထက်မြက်သူတစ်ဦးပင်။
ချက်ချင်း တွေးလိုက်မိသည်မှာ "လူတိုင်းက မြို့နယ်တူသူတွေပဲ၊ အထင်သေးလိုက်ရင် တခြားသူတွေကို စိတ်ဆိုးစေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိတဲ့သူတွေကိုတော့ မစော်ကားသင့်ဘူး"ဟူ၍ ဖြစ်သည်။လျူဟုန်ဖူရဲ့ သားက ဒီလောက်ချမ်းသာတော့ သူ့ကို စောက်ကားဖို့က မသင့်ပေ။
သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရင် ဆွန်ယွဲ့ကျင်းက အရည်အချင်းပြည့်မီလိမ့်မည်။ သူ့မျက်နှာမှာ အများကြီး ပျော့ပြောင်းသွားပြီး နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးကို ပြသနေတာ မြင်ရသည်။
“လျူအို၊ ခင်ဗျားပြောတာမှန်ပါတယ်။ လုပ်အားခက နှစ်ထောင်ကျော်ပဲရှိတာပါ။ နှစ်ကုန်အထိ ဆွဲဆန့်စရာမလိုပါဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်နဲ့ လက်မှတ် လိုက်ထိုးလိုက်ပါ၊ ပိုက်ဆံချက်ချင်းပေးပါ့မယ်”ဟု ပြောလိုက်သည်။
လျူဟုန်ဖူ အင်ဂျင်နီယာဌာနကို ဝင်သွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်းသာအားရ ထွက်လာကာ “လုပ်အားခတွေ အားလုံးရှင်းပြီးသွားပြီ၊ သွားမယ်၊ အိမ်ပြန်လို့ရပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။လျူယောင် ပြုံးလိုက်၏။
ဆွန်ယွဲ့ကျင်း သတိထားစဉ်းစားပုံကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေနိုင်ပါ့မလဲ။ သူက ချမ်းသာသူများကို မစော်ကားရဲပေ၊ သို့သော် သူက ထိုအကြောင်းကို မပြောဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“အဖေ၊ ကားပေါ်တက်ရအောင်”
နှစ်ဦးသား ဝမ်းသာအားရ ပြန်လာတာကို မြင်တဲ့အခါ ကျိုးရှိုးယင်းက “အိမ်ထောင်ဦးစီး၊ လုပ်အားခတွေ အားလုံး ရပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“အားလုံးရှင်းပြီးပြီ၊ ၂၃၀၀ ကျော်ပဲ၊ တစ်ပဲမှ မကျန်ဘူး၊ အားလုံး ဒီမှာပဲ” ဟု ပြောပြီးနောက် အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအများအပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ရှောင်ယောင်၊ နင့်ဟုန်ရှန်းအဒေါ် ခုနက လာသွားတယ်၊ သူမှာ လက်ထပ်ဖော်မတွေ့သေးတဲ့ တူမတစ်ယောက်ရှိတယ်တဲ့။ ဟိုင်ရှီမှာ အလုပ်လုပ်တာ ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တာပဲ၊ နင့်ကို ကူညီဖို့ ငါ သဘောတူထားပြီးပြီ၊ နင် မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ကောင်မလေးကို သွားကြည့်လိုက်ပါဦး”
ဟု ပြောလိုက်သည်။ဒီမွန်းလွဲပိုင်းမှာ ချိန်းတွေ့ရမယ်။
“အမေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ကိစ္စကို ကြိုမဆွေးနွေးတာလဲ၊ ကျွန်တော် မသွားဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“နင် နင့်အဖေကို လုပ်အားခရှင်းဖို့ လိုက်မသွားခဲ့ဘူးလား။ နင့်ဟုန်ရှန်းအဒေါ်ရဲ့ တူမလေးက နတ်သမီးလေးလို လှတယ်လို့ ပြောတော့ နင့်ကို ကူညီဖို့ ငါ သဘောတူလိုက်တာ”
လျူယောင် မကျေနပ်စိတ် အပြည့်ဖြစ်နေသည်။
ဘေးနားရှိ လျူလန်က တိုက်တွန်းသည်။
“အစ်ကို၊ ဟုန်ရှန်းအဒေါ် လာတုန်းက ကျွန်မ အိမ်မှာရှိနေခဲ့တာ။ သူ မကြွားဘူးဆိုရင် အဲဒီကောင်မလေးက တကယ်ကောင်းတယ်။ သွားကြည့်ရင် အရှုံးမရှိပါဘူး”
လျူဟုန်ဖူက “ရှောင်ယောင်၊ မင်း ရည်းစားရှာရမယ့်အချိန်တန်ပြီ၊ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ သွားရမယ်”
လျူယောင် ညင်သာစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"'ချိန်းတွေ့ရမယ့်ကောင်မလေးက ရုပ်ဆိုးလိမ့်မယ်လို့ စိတ်ထဲက တွေးမိသည်။ အိုး၊ ထားပါတော့၊ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ သွားတွေ့လိုက်မယ်၊ ပြီးရင် မသင့်တော်ဘူးလို့ ပြောလိုက်မယ်၊ အင်း၊ ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်၊ ငါ တကယ် စမတ်ကျတယ်" ဟု တွေးလိုက်၏။
လျူယောင် တန်ပြန်နည်းလမ်းကို လျင်မြန်စွာ တွေးတောမိသည်။
လီချန်လဲ့မှာ အိပ်ခန်းထဲတွင် နှုတ်ခမ်းဆူနေကာ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေ၏။
“လီလီ ဒါ ဘာကြီးလဲ။ ပြန်လာတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ငါ့ကို ချိန်းတွေ့ဖို့ စီစဉ်နေကြပြီ။ အာ့၊ ဒီအမျိုးသမီးက ချစ်သူမရှာနိုင်တဲ့သူလို ပုံစံပေါက်နေလား”
“ကျွန်မတို့ ချန်လဲ့ အလှလေးကတော့ ချစ်သူကို ရှာနိုင်တာပေါ့။ နင့်ကို လိုက်တဲ့လူတွေက ဟွာဟိုင်းမြို့ရဲ့ XC ခရိုင်ကနေ တုန့်ချန်ခရိုင်အထိ တန်းစီလို့ရတယ်”
“အဲဒါပေါ့၊ ဒီ နတ်သမီး ကို လိုက်နေတဲ့လူတွေက ရာဂဏန်းမရှိရင်တောင် ဆယ်ဂဏန်းတော့ ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ငါက သူတို့ကို သဘောမကျဘူး”
“ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ငါတို့ ချန်လဲ့ရဲ့ မင်းသားလေးကတော့ ခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး”
...
ကြာမြင့်စွာ စကားပြောပြီးနောက် လီချန်လဲ့ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်မှာ
"ဟေး၊ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ သူ့ကို သွားကြည့်လိုက်မယ်၊ သူက ရုပ်ဆိုးဆိုးဆိုရင် ငါ့အမေအတွက် အလုပ်တစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး လစ်ပြေးလိုက်ရုံပဲ" ငါ့ အကြံမပိုင်ဘူးလား "" ဟု ရယ်ပြီးပြောလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်း သုံးနာရီ မထိုးမီ ဆယ်မိနစ်ခန့်အလိုတွင် လျူယောင် ကော်ဖီဆိုင်ကို ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းမွန်တဲ့နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ တစ်ဖက်လူ ရောက်ရှိလာမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
'ရုပ်ဆိုးဆိုးတော့ မဖြစ်ရဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ အနည်းငယ် ကြည့်ကောင်းရမယ်'
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လျူယောင် မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်ပြီး သူ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်သည့်စားပွဲတွင် ရှိကြောင်းကို တစ်ဖက်လူအား အသိပေးလိုက်သည်။
ဟုန်ရှန်းအဒေါ်က ဖုန်းနံပါတ် ပေးခဲ့ပြီး ကောင်မလေးရဲ့ အမည်မှာ လီချန်းလဲ့ဖြစ်ကြောင်း၊ ဟွာဟိုင်း တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရထားကြောင်း၊ ယခုအခါ ဟွာဟိုင်းအမှတ် ၂ အထက်တန်းကျောင်းတွင် အင်္ဂလိပ်စာဆရာမအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေကြောင်းလည်း ပြောပြခဲ့သည်။
မွန်းလွဲပိုင်း သုံးနာရီ မထိုးမီ နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်ခန့်အလိုတွင် ခေတ်ဆန်ဆန် အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဝင်လာသည်။
'လှလိုက်တာ!'
အထူးသဖြင့် ထိုရှည်လျားသော ခြေထောက်များ၊ သာမန်လူများ အားကျစရာပင်၊ သူမရဲ့ အရပ်အမြင့်မှာ ၁၇၂ စင်တီမီတာကျော် ရှိမည်ဟု မှန်းဆရပြီး ရှည်လျားသော ဆံပင်များက လွင့်နေသည်။
ပုံမှန်အရေပြား ဖြူစင်လှပပြီး ခြေတံရှည်သူမျိုးပင်။
ထိုအလှပဂေး ဝင်လာပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။
လျူယောင်စိတ်ထဲက တွေးမိသည်မှာ 'ဒီတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ချိန်းတွေ့မယ့်သူ မဟုတ်လောက်ဘူး' ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပြောင်းလိုက်ပြီး 'မဟုတ်တာ၊ ဒီလောက်လှတဲ့ကောင်မလေးက ချိန်းတွေ့စရာမလိုပါဘူး၊ သူ့ကို လိုက်တဲ့သူတွေက တန်းစီနေလောက်ပြီ'
"အာ့၊ ဘယ်သူ့ရည်းစားမှန်း မသိဘူး၊ ကံကောင်းလိုက်တာ"လို့ လျူယောင် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER